Blog Archives

Long Live PW in India and Philippine!

Long Live PW in India and Philippine!

ඉන්දියාවේ සහ පිලිපීනයේ මහජන යුද්ධය දිගුකල් දිනේවා!

 

[Image from Mao Zedong Facebook Page]

Comrade Ajith to be Freed ? The Supreme Court of India has declined the appeal filed by Pune Police

Comrade Ajith to be Freed ? The Supreme Court of India has declined the appeal filed by Pune Police

[https://maoistroad.blogspot.com/2019/05/the-supreme-court-of-india-has-declined.html]

The Supreme Court of India has declined the appeal filed by Pune Police against the bail granted to Ajith by the Bombay Supreme Court.

WE EXPECT HIS RELEASE SOON

Maoist rebels attack Indian government forces, wounding 11

Maoist rebels attack Indian government forces, wounding 11

[https://maoistroad.blogspot.com/2019/05/maoist-rebels-attack-indian-government.html]

 

Police say Maoist rebels have triggered a blast in eastern India, wounding eight paramilitary soldiers and three police officers carrying out a search operation in a forested area.
Police officer D.K. Pandey says the wounded soldiers have been hospitalized in Ranchi, the state capital, after Tuesday’s attack. The soldiers belonged to a special jungle warfare unit.
The explosive is suspected to have been buried in a dirt track.
Early this month, Maoist rebels attacked a van carrying police commandos in western Maharashtra state and killed 15 officers and their driver.
The Maoist rebels, who claim inspiration from Chinese revolutionary leader Mao Zedong, have been fighting India’s government for more than four decades, demanding land and jobs for tenant farmers and the poor. They are active in several parts of India.

ඉන්දියාව – නිර්මලක්කා නිදහස් වෙයි – ඉන්දියාවේ සියලූම දේශපාලන සිරකරුවන්ට නිදහස ලබා දෙනු! – ICSPWI

ඉන්දියාව – නිර්මලක්කා නිදහස් වෙයි – ඉන්දියාවේ සියලූම දේශපාලන සිරකරුවන්ට නිදහස ලබා දෙනු! – ICSPWI

දොළොස් වසරකට පසු ව්‍යාජ චෝදනා 157 කට සිරගත කළ නිර්මලක්කා නිදහස් කෙරේ

අපේ‍්‍රල් 2 වෙනි දින අධිකරණය මගින් නිර්මලක්කා අවසන් චෝදනාවෙන්ද නිදහස් කර හරින ලදි. ඇයට එරෙහිව චෝදනා 157ක් ඉදිරිපත් කොට තිබුණු අතර ඇය දින 4,380ක් තිස්සේ එනම් වසර 12ක් සිරගත කොට තිබුණි, තෙලෙංගානා පුරවැසියෙක් ඇය නිදහස් වීමෙන පසු සිදු කරන්නේ කුමක් දැයි ඇසූ විට ඇය තුළ දැඩි ශෝකයක් පෙනෙන්නට තිබුණි.

‘‘මට මුකුත් කියන්නට අවශ්‍ය නැහැ,’’ ඇය කඳුලූ හෙළමින් කියන්නීය.
2007 වසරේදී චටිස්ගාර්හි අගනුවර වන රායිපූර්හිදී, නිර්මලක්කා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුයේ ඇයගේ ස්වාමි පුරුෂයාද සමගිනි.

බස්තාර් සහ දන්තෙවාද යන නගරවල මෙන්ම, චටිස්ගාර්හි උසාවි ගණනාවකම නිර්මලක්කා සහ ඇයගේ ස්වාමි පුරුෂයාට එරෙහිව චෝදනා ගණනාවක් ගොනු කොට තිබුණි. ඇයට එරෙහිව චෝදනා 157ක් ගොනු කොට තිබුණි. නක්සල්වරුන්ට සම්බන්ධ විවිධ චෝදනා ඇතුළුව, ඇය දන්දකර්ණයාහි විප්ලවකාරී ආදිවාසී මහිලා සංගමයේ ලේකම් ලෙසද නම් කොට තිබුණි.

කෙසේ හෝ සාක්ෂි නොමැතිකම නිසා, සියලූම උසාවි මගින් නිර්මලක්කා පසුගිය වසර 12 තිස්සේ එකින් එක නිදහස් කළහ. නමුත් සමහර චෝදනා නිසා ඇයට දිගටම සිරගෙදර සිටින්නට සිදුවිය.

ඇයගේ ස්වාමි පුරුෂයා වන රෙඩ්ඩි 2017 දෙසැම්බර් වලදී නිදහස් වනවිට සිර ගෙදර වසර 10ක් ගත කොට තිබුණි. අපේ‍්‍රල් 2 වෙනිදා අධිකරණය මගින් නිර්මලක්කා අවසන් චෝදනාවෙන්ද නිදහස් කරනලදි. කෙසේ හෝ, 2007, 2008, 2014 සහ 2015 යන වසරවල ඇයට එරෙහිව අලූත් චෝදනා ගොනු කොට තිබුණි. මේ චෝදනා වලට ඇයව සම්බන්ධ යැයි ඔප්පු කිරීමට කිසිදු සාධකයක් නොවීය. පසුගිය වසර ගණනාවම සිරගතව සිටි ඔබ නිදහස් වූ පසු කරන්නට බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමක්දැයි ඇසූවිට ඇය නිහඬ විය, ඇගේ දෑස් කඳුළින් බර විය.

‘‘මට අවශ්‍ය මගේ පවුලත් එක්ක කාලය ගත කරන්න,’’ ඇය පැවසීය.

මාඕවාදීහු එල්ල කළ ප‍්‍රහාරයකින් භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ නීති සම්පාදකයා සහ ආරක්ෂක නිලධාරීන් 4 දෙනෙකු මිය යයි.

මාඕවාදීහු එල්ල කළ ප‍්‍රහාරයකින් භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ නීති සම්පාදකයා සහ ආරක්ෂක නිලධාරීන් 4 දෙනෙකු මිය යයි.

 

කුඅකොන්ටා සහ ෂ්‍යම්ගිරි දක්වා ගමන් කළ භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ රථ පෙළකට දන්තෙවාද හිදී ප‍්‍රහාරයක් එල්ල විය. ප‍්‍රහාරය සිදු වූවාට පසු එම ස්ථානයේ විශාල වළක් හෑරී තිබෙනු දක්නට හැකි විය.

භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ නීති සම්පාදකයා වූ භීමා මන්දවී ඇතුළු ආරක්ෂක නිලධාරීන් සිව් දෙනෙකු මරණයට පත්වී ඇති බව ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් නිලධාරියෙකු ප‍්‍රකාශ කොට තිබේ.

පොලීසිය පවසන පරිදි මාඕවාදීහු විසින් රථ පෙළ ගමන් කරන් විට අයිඊඞී උපාංගයක් පුපරුවා හැර තිබේ.

ප‍්‍රහාරයෙන් භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ නීති සම්පාදකයා ඇතුළු ආරක්ෂක නිලධාරීන් සිව් දෙනෙකු මිය ගොස් ඇත. මෙම සිදුවීම සිදුවී තිබෙන්නේ ලොක් සභා ඡන්දයේ පළමු අදියරය පැවැත්වීම දින දෙකකට කලිනි.

මේ දැවැන්ත පිපිරීම මගින් වෙඩි නොවදින රථය කැබලිවලට කැඞී ගොස් තිබිණි. පිපිරීමත් සමග වෙඩි හුවමාරුවක්ද සිදු වී ඇත.

ඉන්දියාවේ සියළු දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කරනු – අජිත් නිදහස් කරගැනීමේ ව්‍යාපාරය නොනවත්වනු!

ඉන්දියාවේ සියළු දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කරනු – අජිත් නිදහස් කරගැනීමේ ව්‍යාපාරය නොනවත්වනු!

 

රෝමය, ඉන්දියානු මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය අජිත් නිදහස් කරනු! ඉන්දියානු මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ විප්ලවීය බුද්ධිමතෙකු වීම අපරාධයක් නොවේ! ඉන්දීය ජනතාවට සහ නක්සල්වාදී විප්ලවයට වසර 40 ක් සේවය කළ, අජිත් වහා නිදහස් කළ යුතුය!

රෝමය: ඉන්දියානු දේශපාලන සිරකරුවන්ට නිදහස! ඉන්දියාවේ කම්කරු අරගලය සමග සහයෝගීතාවය! හරිත දඩයම් මෙහෙයුම නවනත්වනු.

රෝමය, ඉන්දියානු එම්බසිය, ජාත්‍යන්තරවාදී මාඕවාදී, අජිත් වහා නිදහස් කරනු!


රෝමය

රෝමය, MFPR බැනරය

රෝමය

 

මගේ හදවත වගේම මනසත් තාම තියෙන්නේ එහේ

මගේ හදවත වගේම මනසත් තාම තියෙන්නේ එහේ

]

N ightmarch කෘතියේ මාවෝ ගරිල්ලා වාදීන් හා කෝලි හා ගියැ න් ජි වගේ හැබෑ ජීවිතයේ ඉන්න පුද්ගලයන ්ගේ ඇ වතුම්, පැවතුම් ගැන වගේම ඉන්දීය සමාජ‍ය්‍ෙ පවතින විෂමතා ගැනත් සාකච්ඡාවට බඳුන්කර තිබෙනවා. මේ කෘතිය පරිශීලනය කරන පාඨකයෙකුට කිසිම මොහොතක මෙය මතක සටහන් පෙළක් හෝ පර්යේෂ ණය ක් බව හැඟෙන්නේ නැහැ. ඔබ පර්යේෂකයෙකු මෙන්ම ලේඛක යෙකු විදියට මේ කාර්යය ඉටුකළේ කොහොමද ?
බොහොම ස්තුතියි මගේ ලේඛන ශෛලිය අගය කළාට. මට හමුවුණු පුද්ගලයෝ වගේම ඔවුන්ගෙන් මගේ ජීවිතයට ලැබුණු පිටුබලය විශ්වවිද්‍යාලයට පමණක් සීමාවී තිබෙනවා දකින්න වුවමනා වුණේ නැහැ.
පර්යේෂණයේදී කළ විශ්ලේෂණය පාඨකයන්ට එලෙසම ඉදිරිපත් කරනවා වෙනුවට කියවන්න පහසු විදියට ඉදිරිපත් කිරීම වැදගත් බව මට වැටහුණා.
මගේ විෂයානුබද්ධ දැනුම කලාවත් සමග බද්ධ කරලා ඉදිරිපත් කරන්න වගේම එය සෞන්දර්යවාදී දෘෂ්ටියකින් යුතුව ඉදිරිපත් කළොත් බොහෝ දෙනෙකුට මෙය කියවන්න හැකිවේයැයි විශ්වාස කළා. ඉතිං, ගරිල්ලා බලකායත් සමග දින හතක් පුරාවට කිලෝමීටර් 250ක දුරක්, විදුලි පන්දමක එළියක් වත් නැතිව පාගමනින් ගිහිං මං කළ පර්යේෂණය Nightmarch කෘතිය මගින් ජනගත කළා. මේ ගමන අතරමඟදී හමුවුණු මූලික චරිත කීපයක් ඇසුරින් නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයේ අතීතය හා අනාගතය ගැන විවිධ දෘෂ්ටීන් හෙළිදරව් කර තිබෙනවා.
මගේ පර්යේෂණයට ගැඹුරු මානුෂීයත්වයක් මේ ගමන වගේම චරිත හරහා ද ගෙනඑනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඒ වාගේම විවිධ සමාජ පසුබිම්වලින් යුතු පාඨකයන් ද මේ සංවාදය සමග සම්බන්ධ වෙනු ඇති බවත් නොඉවසිල්ලෙන් ඔවුන් කෘතිය කියවාවි යන්නත් විශ්වාස කරනවා.
කාලයක් මං සමග ජීවත්වුණු පිරිස ත්‍රස්තවාදීන් නමින් හැඳින්වූ නිසාම පුළුල් පාඨක අවධානයක් මේ කෘතියට හිමිවිය යුතු බව මගේ විශ්වාසයයි. ඉන්දියාව මුහුණදුන්නු දැවැන්තම අභ්‍යන්තර ආරක්ෂක තර්ජනය හා මේ කලාපය ආශ්‍රිතව සිද්ධ වෙන දේවල් පිටත ලෝකයට වාර්තාවුණේ වැරදි තොරතුරු මුසුකරමිනුයි.
මේ කැරලිකරුවන් වටා තවත් මිනිස්සු එකතුවෙන්න හේතු වුණේ ඔවුන් ඊට බලෙන් සම්බන්ධ කරගත්ත නිසා බවත්, නැත්නම් ඔවුන් මොනයම් හෝ වාසියක් ලැබූ නිසා බවත්, ත්‍රස්තවාදීන් මේ මිනිස්සුන්ගේ දුක්, කම්කටොළු හඳුනාගත් නිසා බවත් පෙනෙන්න තිබෙනවා. නමුත්, මගේ අධ්‍යයනයට අනුව ඇත්ත තත්ත්වය ඊට වඩා අතිශය සංකීර්ණයි. මේ වෙනස් කතාබහ වගේම එකිනෙකට පරස්පර අදහස් Nightmarch කෘතියේදී අවධානයට ලක්කරන්න වුවමනා වුණා.

Nightmarch  කෘතියේ දක්වා තිබෙන අන්දමට ගමන අතරතුරදී ඔබේ ආරක්ෂකයා විදියට කෝලි කටයුතු කළා. ඔහු ඒ වෙද්දි අවුරුදු 16ක දරුවෙක්. මේ ගැන දැනගන්න කැමතියි. ලංකාවේ පැවති සිවිල් යුද සමයේදී එල්ටීටීඊය ළමා සොල්දාදුවන් යොදාගත්තා. බොහෝදුරට සිද්ධ වුණේ මේ අරගලයට ළමයින්ව බලෙන් ඈඳාගැනීමයි. යම් හෙයකින් ළමා සොල්දාදුවන් රජයේ ආරක්ෂක හමුදා අතට පත්වුණෙ ාත් බෙල්ලේ එල්ලා තියෙන සයනයිඞ් කරල් කාලා සියදිවි නසා ගන්න සිද්ධවෙනවා. දරුවන් යුද්ධයට දායක කරගැනීම මනු ෂ්‍යත්වයට එරෙහි අපරාධයක් ද වෙනවා. ඔබ කෝලි වැනි දරුවෙකු දකින්නේ කොහොමද?
ලංකාවේ ළමා සොල්දාදුවෝ හා ඉන්දීය මාවෝවාදීන්ගේ තත්ත්වය තරමක් වෙනස්. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට කිසිම ළමයෙක් බලෙන් සම්බන්ධ කරගත් කිසිදු අවස්ථාවක් මා දුටුවේ නැහැ. ඇත්තටම, කෝලි වගේ තරුණයෙකුගේ කතාව ගත්තොත් ඔහු ගරිල්ලා කණ්ඩායමට කැමැත්තෙන්ම එක්වුණා, නමුත්, පවුලේ අය ගෙනයන තේ කඬේ වැඩ කරන්න කවුරුත් නැති වෙන නිසා කෝලිගේ තාත්තා මේ තීරණයට අකමැති වෙන බව දන්න නැක්සලයිට් කණ්ඩායමේ කලාපීය අණදෙන නිලධාරියා ඔහුව බඳවාගන්න කැමති වෙන්නේ නැහැ. ආදිවාසී තරුණයන් බොහෝ දෙනෙකු කරනවා වගේ කෝලිගේ නැක්සලයිට් කණ්ඩායමත් එක්ක අවුරුදු කීපයක් ගතකරන්නේ ආදිවාසීන්ට තවත් නිවහනක් හමුවුණා වැනි හැඟීමකිනුයි. ඔහුගේ මස්සිනා කෙනෙකු මේ වෙනකොටත් ගරිල්ලා කණ්ඩායමට එකතු වෙලා ඉවරයි, ඒ වාගේම කෝලිගේ සොහොයුරිය, බාලවියේ ඉන්න මස්සිනාත් මේ කණ්ඩායම එක්ක එකතුවෙලා.
තරුණයන්ට ගෙදර මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා නම් ඔවුන් කැරලිකරුවන්ගේ රැකවරණය සොයායනවා. ගරිල්ලා හමුදාවට සම්බන්ධ වෙලා තරුණ තරුණියෝ බොහෝ දෙනෙකු ලියන්න – කියවන්න ඉගෙනගන්නවා, ජංගම දූරකථන, ගිනිඅවි වගේ දේවල් හැසිරවීමේ තාක්ෂණය ඉගෙනගන්නෙත් මෙතැනදීයි, කෙටියෙන්ම කිව්වොත් ගමෙන් එපිට ලෝකයක් තියෙන බව ඔවුන් දැනගන්නේත් මෙතැනදීයි. මැර කල්ලි ආදිවාසින්ගේ ගෙවල් පුච්චලා දැමූවිට විශේෂයෙන්ම, චත්තිගර්වල තියෙන දණ්දාකරණයා වැනි සමහර පළාත්වල ඉන්න පිරිස් හිරගෙවල් වගේ තියෙන පුරුත්ථාපන කඳවුරු හෝ ගරිල්ලා භටයන් වෙත යනවාද කියලා කිසිම විකල්පයක් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ. කොහොම වුණත්, මං දන්න තරමින් නම් නැක්සලයිට් භටයන් කිසිම වෙලාවක බලහත්කාරයෙන් මිනිස්සුන්ව බඳවාගන්නේ නැහැ.

ලාංකිකයන් විදියට අපි මීට කලින් සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණ ක්‍රමය අළලා රචිත ජනප්‍රිය කෘතියක් ලෙස දුටුවේ මහාචාර්ය නන්දසේන රත්නපාල මෙරට යාචක ප්‍රජාව ඇසුරින් කළ පර්යේෂණය අළලා රචනා කළ ‘ශ්‍රී ලංකාවේ යාචකයා’ කෘතියෙන්. ඔහුත් ඔබ වගේම අදාළ ප්‍රජාව සමග කාලයක් ජීවත්  වුණා.
ඔබ ආදිවාසී ප්‍රජාව සමග වසර හතර හමාරක කාලයක් ජීවත් වුණා වගේම නැක්සලයිට් ගරිල්ලා කණ්ඩායම සමග ඉන්දියාවේ එක කෙළවරක ඉඳන් තවත් අන්තයකට කිලෝමීටර 250ක් පාගමනින් ගියා. ඔබේ වෘත්තීය ජීවිතයට වගේම පෞද්ගලික ජීවිතයටත් මේ අත්දැකීම බලපෑවේ කොහොමද?

මානවවිද්‍යාඥයෙකු බවට පත්වුණාම අනෙක් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිතවල කොටසක් බවට පත්වෙනවා, අලු‍ත් පවුලක්, ගෙවල් දොරවල් වගේම කෙටියෙන්ම කිව්වොත් අලු‍ත් ජීවිතයක් හිමිවෙනවා. ආපහු අපේ ඇත්ත ගෙවල් දොරවල්වලට ගියාම එතැනට උචිත අයෙකු බවට පත්වීම අතිශය අසීරු වෙනවා.
මගේ හදවත වගේම මනසත් තාමත් තියෙන්නේ ජාකන්ද්වල බව පර්යේෂණයෙන් පස්සේ ආපහු ලන්ඩන්වලට ගියාම දැනෙන්න ගත්තා. බයිසිකල් පදිද්දි, උයද්දි පිහද්දි නැත්නම් හීන දකිද්දි පවා කෝලිගේ මතකය පෙනෙන්න ගත්තා, නැත්නම් සෝම්වරීට කතාකරන්න ගත්තා, විකාස් ගැන හිතෙන්න ගත්තා.
ප්‍රශාන්ති මරාදැමූ බව, ගියැන්ජි අත්අඩංගුවට ගත්තු බවත්, විකාස් වෙනම කල්ලියක් පටන්ගත් බවත් ප්‍රවෘත්ති විදියට පළවෙලා තිබුණා. ඒත් මීට විරුද්ධ කැරලි ගැහීම් ආරම්භ වූ නිසා කාට හරි කෙනෙක්ට කතාකරලා කෙලින්ම මේ ගැන දැනගන්න නොහැකි වුණා. මොවුන්ට සිද්ධවුණේ කුමක්දැයි දැනගත්තාම මට දරාගන්න බැරිවුණා.
පවුලේ අය මාව හොඳින් තේරුම්ගෙන මං ගැන අවධානයෙන් හිටපු නිසා වාසනාවන්ත වුණා. පවුලේ බොහෝ දෙනෙකු ජාකන්ද්වලදී මං ජීවත්වුණු විදිය දැකලා තිබුණු නිසා මගේ තත්ත්වය තේරුම්ගන්න හැකිවුණා. මගේ සැමියා පවා ජාකන්ද්වලට ඇවිත් මගේ අත්දැකීම් අහලා දැකලා තිබුණා. ඔහුගෙන් පවා හොඳ සහයෝගයක් හිමිවුණා.
මං තවත් අතකින් වාසනාවන්තයි, සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණයේ යෙදී තිබෙන විද්වතුන් රාශියක් මැද රැකියාවේ නියැලීමත් මා ලැබූ භාග්‍යයක් වුණා, අනෙක් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත ගැන පුළුල් දැක්මක් තිබෙන අය වගේම ඉන්දියාවේ ඉඳන් ලන්ඩන්වලට ආවාට පස්සේ මං මුහුණදුන්නු අන්දමේ දුරස්ථභාවී අත්දැකීම්ද ඔවුන් යම් තරමක් දුරට අත්දැක තිබුණා. මා ඉන්දියාවේදී ලැබූ අත්දැකීම් වගේම මාවත් තේරුම් අරගෙන පර්යේෂණයෙන් පස්සේ හිටපු මාව ඔවුන්ට තේරුම්ගන්න පුළුවන් වුණා.
ආපහු ලන්ඩන් ජීවිතේට හුරුපුරුදු වෙන්න මා විසින්ම තෝරාගත්ත විසඳුම වුණේ ශාස්ත්‍රීය ලේඛනයන්ට යොමුවීමයි, එකක් පසුපස එකක් විදියට විශ්ලේෂණ කළා, එක පත්‍රිකාවකට පස්සේ තවත් පත්‍රිකාවක් ලිව්වා, මේ අතරතුර ඉන්දියාවේ මහ කැළෑ ඇතුළේ සිද්ධවෙන්නේ මොකක්ද කියලත් හිතන්න ගත්තා.

ඔබේ පොත කියවද්දි මොනම මොහොතකවත් මෙය පර්යේෂණයක් බව මට දැනුණේ නැහැ. ඵෙතිහාසික තොරතුරු, ජීවන අත්දැකීම් වගේම ගරිල්ලා පිරිස්වල මානුෂීය ගුණාංග ගැබ්වූ කතා එකිනෙක ගළපාලමින් පොතේ රිද්මය ද නොකඩා කෘතිය මගින් ගෙනහැර දැක්වූවේ කොහොමද ?
මේ ඇගයීම්වලට ස්තුතියි. බොහෝ පර්යේෂණයන් ලියැවෙන්නේ කිසිම රසවත් බවක් නැති ශාස්ත්‍රීය බසකින් බව මං පිළිගන්නවා, ඒ වගේම මෙවැනි සටහන්වලදී අන් කිසිම දෙයකට වඩා පවතින කරුණු ව්‍යාකුල කර ඉදිරිපත් කිරීම සිද්ධවෙනවා. මං අත්විඳි ජීවිතය ගැන ශාස්ත්‍රීය කාරණාවලින් ඔබ්බට ගිහිං රචනා කරද්දී දැඩි අධිෂ්ඨානයක් මතුවුණා.
ශාස්ත්‍රීය කරුණු සරලව පොතක් විදියට ඉදිරිපත් කරලා ඒ හරහා හැමදෙනාටම මේ මානවවිද්‍යා කරුණු ගැන උනන්දුවක් ඇතිකරන්න උත්සාහ ගත් අවස්ථා ගණනාවක් තිබෙනවා. පිලිප් බෝර්ජස්, සිඞ්නි මින්ට්ස්, රූත් බෙහාර් හා ලු‍වී ස්ට්‍රවුස් වැන්නන්ගේ කෘතීන් ඒ අතර ප්‍රමුඛයි. ශාස්ත්‍රීය ලේඛනයේදී මා උගත් සියලු‍ම දේවල් නැවත අලු‍තෙන් සකස් කරන්න ගත්තා. සුවිශේෂ පර්යේෂණවල නියැලෙමින් නැත්නම් අත්දැකීම් පදනම් කරගනිමින් ලියැවුණු එමිල් සෝලාගේ Germinal නැත්නම් ප්‍රීමෝ ලෙවිගේ Periodic Table වැනි කෘතීන් ගත්විට යථාර්ථවාදී නවකතා රචකයන් ද සිය කෘතීන්වලදී දැඩි වෙහෙසක් ගෙන තියෙනවා.

මට දැඩි උනන්දුවක් ඇතිකළේ ජෝර්ජ් ඕවෙල්ගේ කෘතීන්, දේශපාලනික කරුණු අළළා ඔහු රචනා කළ Road to Wigan Pier නැත්නම් Homage to Catalonia වගේ රචනාවලට පවා ගැඹුරු පර්යේෂණාත්මක වාර්තාවන් බලපෑවා. සවන්දීම මේ ලියන කරුණුවල සමාරම්භය බව ඕවෙල් පැවසුවා, බොරුව මෙහිදී අනාවරණය විය යුතුයි, කරුණු අවධානයට ලක්කළ යුතු වෙනවා වගේම මේ ක්‍රියාවලිය සෞන්දර්යාත්මක අත්දැකීමට බඳුන් විය යුතුයි.
මින් ලැබුණු උනන්දුවත් එක්ක මානවවිද්‍යාවේ හරයන් හා සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණය මගින් සොයාගන්නට හැකි විශේෂ කරුණු ඉදිරිපත් කරන්න වුවමනා වුණා, එය අමුතු දේවල් සාමාන්‍ය දේවල් විදියට දකින්නත් සුපුරුදු දේවල් අමුතු විදියට දකින්නත් තියෙන ආසාවක්, පර්යේෂණයකින් තොරව ඉදිරියේදී දැනගන්නට නොහැකි අනපේක්ෂිත දේවල් අනාවරණය කිරීමේ හැකියාවක්.
Nightmarch කෘතියෙන් ගරිල්ලා භටයන්ගේ දෛනික ජීවිතය ගැන කීම වෙනුවට කිලෝමීටර 250 ක් පුරා ගරිල්ලා පාබල හමුදා කණ්ඩාමත් සමග මහ රෑ, ගන අඳුරේ ගිය ගමන ගැන කීම මගේ මූලික අදහස වුණා, මට මුණගැහුණු විවිධාකාර මිනිස්සු ගැන වෘත්තාන්තයක් රචනා කිරීම වගේම වඩා යහපත් හෙටක් ගැන වූ බලාපොරොත්තුවෙන් ඒ පිරිස අවි අතට ගත්තේ ඇයි කියන කාරණේ වගේම ඔවුන්ගේ හීනය බිඳ වැටුණු අන්දම ගැනත් මෙහි තිබෙනවා.
නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයේ සිටින පුරාකෘතික චරිත ගැන විශේෂ අවධානයක් යොමුකළා. ඒ අතර ඉහළ පැලැන්තියේ බුද්ධිමතුන් නියෝජනය කරන පරමාදර්ශී චරිතයක් වන ගියැන්ජි, ආදිවාසී සෙබළෙකු වන කෝයිල් වගේ කෙනෙකු වගේම විකාස් වැනි දරුණු පුද්ගලයොත් මේ අතර හිටියා. ගරිල්ලා භටයන් සමග අමනාපයෙන් සිටින කාන්තාවක් වන සෝම්වරීත් ඒ අතර ඉන්නවා.
මේ විවිධාකාර පුද්ගලයන් පදනම් කරගෙන ලියැවුණු ප්‍රබන්ධ නොවන කෘතියක් බවට Nightmarch පත්වෙනවා. සමකාලීන ඉන්දියාවේ ජීවත්වෙන මාවෝවාදීන් මුහුණදෙන දුක්මුසු අත්දැකීම් මෙන්ම අතීතයේ හා අනාගතයේ දී පැවති ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තු, විෂමතා හේතුවෙන් පවතින ගැටුම් හා අවිනිශ්චිත තත්වයන් ගැනත් මෙහි සටහන් වී තිබෙනවා. .

Nightmarch කෘතියේ ඉන්න අවිගත් කැරලිකරුවන් ගැන බලද්දි ඉන්දියාවේ පවතින කුල ක්‍රමයේ විසමතාව වගේම සමාජයෙන් පහත්යැයි සලකා සැලකුම් ලබන දලිත් කුලයේ අය පවා නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ සිටින අයුරු දක්වා තිබෙනවා. මෙහි ඉන්න ප්‍රශාන්ත් වගේ කෙනෙකු විවිධ කුල, ප්‍රදේශ, අධ්‍යාපනික පසුබිම් නියෝජනය කරමින් නැක්සලයිට් පිරිස සමග සම්බන්ධවී ඇති බව පෙනෙනවා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට ඉන්දියාවේ පවතින කුල ක්‍රමය වගේම බලපා අනෙක් සමාජ සාධක බලපා තිබෙන්නේ කොහොමද?
ඔබ කියන කතාව හරි, ඵෙතිහාසික කරුණු ගැන සැලකිලිමත් වුණත් නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වී ඉන්න බොහෝදෙනෙකු කොන්කිරීමට ලක්වූ අයයි. මීට කලින් හීනකුල අය ලෙස හැඳින්වූ දලිත්වරු විශේෂයි. කඳුකර හා වනගත ප්‍රදේශවලදී වැඩිපුරම සම්බන්ධ වෙලා ඉන්නේ ආදිවාසීන් නැත්නම් ඉන්දියාවේ ගෝත්‍රික ජනතාවයි. මේ ප්‍රජාව නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරය වටා ඒකරාශි වීමට ඔවුන් ගෙනයන කුල පීඩනය හා සූරාකෑමට එරෙහි සටනත් බලපා තිබෙනවා. දලිත්වරුන්ගේ ස්පර්ශයට ලක්වෙන හැමදේම අපිරිසිදු වෙනවා කියලා බොහෝ ප්‍රදේශවලදී ඉහළ කුලවල අය වතුර ගන්න ළිඳෙන් දලිත්වරුන්ට වතුර ලබාගන්නවත් දෙන්නේ නැහැ. ගමේ ඉහළ කුලවල අය ජීවත්වෙන තැන් පසුකරද්දී පාවහන් ගළවා යන්න වගේම ඉහළ කුලවල අය දිහා කෙළින් බලන්නත් ඔවුන්ට ඉඩක් නැහැ. පරම්පරා ගාණක් තිස්සේ සමහර පිරිස් සැලකුම් ලබන්නේ ගොවිකම්වලට යොදා ගන්නා වහල්ලු‍ විදියටයි. ආදිවාසීන් අතිශය ම්ලේච්ඡ හා රෞද්‍ර කොට්ඨාසයක් විදියට ‘ජංග්ලි’ යන නමින් හඳුන්වනවා. මීට ශතවර්ෂ ගාණකට කලින් අධිරාජ්‍යවාදී පාලන සමයේදී ඔවුන්ට අයිති කැලෑව හා භූමිය පැහැරගත්තා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධවී ඉන්න නායකයන් බොහෝ දෙනෙකු ඉහළ කුල නියෝජනය කරනවා, මධ්‍යම පංතික පවුල් පසුබිමකින් යුතු මේ පිරිස නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වනවිට ඔවුන්ගේ අතීතය අමතක කර දමලා ‘කුලයෙන් තොර’ හා ‘පංතියෙන් තොර’ පිරිසක් විදියට ජීවත්වෙන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. මොවුන්ගේ අරමුණ වෙන්නේ කුලභේදයෙන් හා පංතිභේදයෙන් තොර සමාජයක් නිර්මාණය කිරීමයි. ඉතිං ඉන්දියාවේ කොතැනකදීවත් දකින්නට නොලැබෙන දෑ නැක්සල් හමුදාව අතර සිද්ධවෙනවා. උදාහරණයක් විදියට ගත්තොත් ඉහළ හා පහළ කුලවල පිරිස් එකම පිඟානේ බත් බෙදාගෙන කනවා, වෙන තැනක මේ දේ කළොත් ඉහළ කුලවල අය අපිරිසිදු වෙන බව පවසනවා. නැක්සලයිට්වරු කුලය හා පංතියෙන් මිදෙන්න මේ වගේ කටයුතු අනුගමනය කළාට අතීත පැල්ලම් මකාදමන්න බැහැ.

උසස්යැයි සම්මත කුලවල පිළිගන්නා පිරිමින් හා සමාන සැලකුම් කාන්තාවන්ට ද හිමිකරදීම වැනි යහපත් පුරුදු අතින් ආදිවාසී සමාජය පිරිපුන් බව Nightmarch හි දක්වා තිබෙනවා. මේ ගැන වැඩිදුර පැහැදිලි කිරීමක් කළොත්?
මං විඳපු අත්දැකීම් ඇසුරින් කතාකරන්නම්. මට ආදිවාසී අය අතර ජීවත්වෙන්න ලැබුණේ අහම්බයකින් වගේ. නිදහසේ එහේ මෙහේ යන්න වගේම ඉන්දියාවේ අනෙක් ප්‍රදේශවල කළ නොහැකි පර්යේෂණ කටයුත්තක නියැලෙන්න ලැබුණු නිසා මං කොච්චර වාසනාවන්තයිද කියලා තේරුණේ ටික කාලයක් ගතවුණාට පස්සේ. මගේ බයිසිකලේ පැදගෙන නැත්නම් බයික් එකේ, පොදු ප්‍රවාහන සේවාව වුණු ජීප් එකේ රෑ තිස්සේ පවා ගමින් ගමට ගියා. මං තනියම ජීවත් වුණේ බොහොම කලාතුරකින්. ගැහැනු පිරිමි මේ හැමෝම එක්කම තනියම වගේම කණ්ඩායමක් විදියටත් කතාබහ කළා. මේ හැමතැනදීම මං හිටියේ ආදිවාසීන් එක්ක වුණත් කවදාවත් පිරිමි අය ගැන බියක් හෝ ඔවුන්ගෙන් බලපෑමක් වන බව දැනුණේ නැහැ.
නමුත්, මම කාන්තාවක් කියන බවත් මං කරන කියන දේ ගැන සැලකිලිමත් විය යුතු බවත් ආදිවාසීන් ජීවත් වුණු ප්‍රදේශයෙන් බැහැරට ගියාම තේරුම් ගත්තා. ඉන්දියානු සමාජය අතිශය පීතෘමූලික නිසාම ඉහළම පංතියේ පිරිස් හැර අනෙක් අය අතර කාන්තාවන්ට කරන්න පුළුවන් මොනවද, බැරි මොනවද කියලා ප්‍රතිමාන රැසක් හදාගෙන තියෙනවා.
මම හිටියේ ආදිවාසීන් ජීවත්වෙන කැලෑව සමීපයේ තිබෙන බිහාරයේ, ජාකන්ද්වල හිටපු ගොඩක් කාන්තාවෝ මිනිස්සු ඉදිරියේ වේලයෙන් මුහුණ වැහුවේ නැහැ, රැකියාවක් කරන්න කොතැනකටවත් ගියෙත් නැහැ, ගෙදර දොරට පමණක් සීමාවෙලා කාලය ගතකළා, ගෙදර මනුස්සයා වියපැහැදම් ගැන බලාගත්තු නිසා ආර්ථිකමය වශයෙන් ස්වාධීන වෙලා හිටියේත් නැහැ.
ආදිවාසී සමාජය මීට හාත්පසින්ම වෙනස්. පුරුෂ මූලිකත්වයට වෙනුවට කාන්තාවන්ටත් සමාන සැලකුම් ලැබුණා. ගමට සාපේක්ෂව ආදිවාසී සමාජය සමහිමිකම්වාදී බව මේකෙන් අදහස් නොවුණත් කුලවාදය මුල්කරගත්තු සමාජයට සාපේක්ෂව ආදිවාසී සමාජය සමානතාවෙන් අනූන වූ බව මින් පෙනෙනවා. ආදිවාසී කාන්තාවෝ මිනිස්සුත් එක්ක හරි හරියට වැඩකළා, මුහුණු වසාගෙන හිටියේ නැහැ, පිරිමි වගේම ගෙදර හදපු මත්පැන් බිව්වා, මේක ඉන්දියාවේ වෙන කිසිම පළාතකින් ඇහෙන්නේ නැති කතාවක්.
ඉන්දීය සමාජයේ අනෙක් තැන්වල සිද්ධ වෙන විදියට ආදිවාසී කාන්තාවෝ වගේම පිරිමි අතරත් විවාහ වෙන්න කලින් වගේම විවාහයට පස්සේ තියෙන සම්බන්ධතා නිසා කතා අහගන්න වුණේ නැහැ, තමන්ගේ විවාහය ගැන කාන්තාවක් අසතුටුයි නම් සමාජයේ ගැරහුම් ලබන්නේ නැතිව සැමියාගෙන් වෙන්වෙන්න පුළුවන්. ඉන්දියාවේ අනෙක් ප්‍රදේශවල වගේ පීතෘමූලික පවුල් ක්‍රමය ඇතුළේ කාන්තාවෝ හිරවෙලා නැහැ, ඔවුන්ට ගෞරවනීය ලෙස සැලකුම් ලැබෙනවා, ඉන්දීය අනෙක් කුලවල කාන්තාවන්ට සාපේක්ෂව ගරුත්වය හා සමාන සැලකුම් ලැබෙනවා.

මාවෝවාදී ව්‍යාපාරය වටා කාන්තාවන් පෙළගැහෙන්න පවුලෙන් විඳින්න ලැබු ණු විවිධ කරදර, හිරිහැර බලපා තිබෙන බව Nightmarch කෘතියේදී සඳහන් කර තිබෙනවා. ඇත්තටම, මීට වඩා වෙන හේතු කාරණා තිබුණාද? ඔවුන්ට දරුවන් හදාවඩා ගැනීමේ හැකියාව ලැබෙන්‍නෙත් නැහැ. ඒ වාගේම මේ කෘතියේ ඉන්න අනුරාධා වගේ චරිතයක් ගත්විට ඇගේ විශ්වාසය වී තිබෙන්නේ “කාන්තාවන්ට විප්ලවයක් අවශ්‍යයි වගේම විප්ලවයටත් කාන්තාවන් අවශ්‍යයි“ යන්නයි. මේ ප්‍රකාශයේ බලපෑම ඔබේ අත්දැකීම් ද සමග ගළපාගන්නේ කොහොමද?
කාන්තාවෝ ගරිල්ලා කණ්ඩායමට එකතුවෙන්න විවිධ හේතු බලපානවා. ගෙදර ඇතිවුණු රණ්ඩුවලින් බේරෙන්න, නැත්නම් ගරිල්ලා කණ්ඩායමේ ඉන්න පිරිස් එක්ක ප්‍රේම සම්බන්ධතා ඇතිවීම වගේම වෙනස් ලෝකයක අත්දැකීම් විඳගන්න වුවමනා නිසා එකතුවෙනවා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරය ඇතුළේ විවාහය හා දරුවන් හදාවඩා ගැනීම ගැන තදබල කොන්දේසි තිබෙන බව ඇත්තක්. කාන්තාවක් හා පිරිමියෙකු අතර අතිසමීප සම්බන්ධයක් තියෙනවා නම් ඔවුන් විවාහ කරදීලා පිටමං කරනවා. නමුත්, නැක්සල් හමුදාවට සම්බන්ධ වෙලා ඉද්දි දරුවෝ හදන්න බැහැ. මෙහිදී ඔවුන්ගේ තර්කය වෙන්නේ යුද සමයේදී දරුවෝ රැකබලා ගැනීමේ හැකියාවක් ගරිල්ලන්ට නැති බවයි.
කාන්තාවන්ට දරුවෝ ලැබෙන්න ඉද්දි බොහෝ දුරට ඔවුන් ගරිල්ලා හමුදාවෙන් ඉවත්වෙලා යනවා, දරුවෝ කොහේ හරි තැනකට හෝ වෙන පවුලකට දීලා නැවත පැමිණෙන්නේ බොහොම අතලොස්සයි.
මාවෝවාදීන් තමන් සමානාත්මතාවාදීන් බව සැලකුවත් පීතෘමූලික ආකල්ප ඔවුන් අතරත් බහුලව තිබෙන බව Nightmarch කෘතියේදී සාකච්ඡාවට බඳුන් කළා. ‘කාන්තාවන්ට විප්ලවයක් අවශ්‍යයි වගේම විප්ලවයටත් කාන්තාවන් අවශ්‍යයි’ යන්න මාවෝවාදීන් අතර හිටපු ජ්‍යෙෂ්ඨ නායිකාවක් අනුරාධා ගාන්ධි කිව්වේ ඒ නිසයි. මාවෝවාදී ව්‍යාපාරය ඇතුළේ තියෙන පීතෘමූලිකවාදයට එරෙහිව සටන් කිරීම වැදගත් බව ඇය කිව්වා. / 18 පිටුවට

ඔබ නැක්සලයිට්භටයෙක් විදියට සැරසුණු අන්දම ගැන Nightmarch කෘතියෙන් විස්තර කර තිබෙනවා. “ඔලිව් පැහැ කමිසය හා කලිසම මගේ සිරුරේ ප්‍රමාණයටත් වඩා ලොකුවූ අතර කලිසම යන්තමින් බඳ පටියකින් දවටා ගත්තෙමි. මා කාන්තාවක් යන්න සම්පූර්ණයෙන්ම යටකර දැමු මේ පෙනුම බිමල්ජී පිළිගනීවිද ?. කෙස් වැටිය ද නමා කොළ පැහැ ගරිල්ලා තොප්පියකින් වසාගෙන පිරිමින්ගෙන් පමණක් සැදුම්ලත් ගරිල්ලා පාබළ හමුදා කණ්ඩායම සමග ගමන් කරන්නට පටන් ගතිමි.“මේ විදියට ඇඳ පැළඳගෙන නැක්සලයිට්භටයෙක් විදියට ගෙවපු දවස් හත දැනුණේ කොහොමද?
හ්ම්, ඒ වෙලාවේ මං කළයුත්තේ මේ දේ කියන බව දැනුණා. මානවවිද්‍යාඥයෝ විදියට අධ්‍යයනයට බඳුන් කරන ජනතාව ගැන ගැඹුරින් හැදෑරීමේ පුරුද්දක් අපට තියෙනවා. ඔවුන්ගේ භාෂාව, පූජාවිධි, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර වගේම ඔවුන් සමග එක්වී ගායනය, නර්තනයේ පවා යෙදෙනවා. ඉතිං, ඔවුන්ගේ සාමාජිකයෙකු විදියට සැරසීම අමුතු දෙයක් විදියට නම් ඒ වෙලාවේ දැනුණේ නැහැ. ඔවුන්ව අනුගමනය කරමින් ගැවසුණාට කවදාවත් ඔවුන්ගේ කෙනෙකු බවට අපි පත්නොවී ඒ ජීවිතය, අත්දැකීම් විඳින්න උත්සහ කරනවා. මං නැක්සල් සෙබළෙකු විදියට සැරසුණත් ගරිල්ලාවරු අතර මානවිද්‍යාඥයා විදියටම හිටියා.

කොමියුනිට්ස් විප්ලවය හා ඉන්දියාවේ ආගමික, දාර්ශනික සංකල්ප තුළ අවධානයට ලක්වෙන අභිනිෂ්ක්‍රමණය අතර අඛණ්ඩ සම්බන්ධයක් පවතිනව ාද  ? යන්න ගැන ඔබ Nightmarch හිදී විමසනවා. හින්දු, බෞද්ධ නැත්නම් ජෛන දර්ශනය අනුගමනය කරන ගාන්ධි වගේම නැක්සලයිට් ව්‍යාප ාරයට සම්බන්ධ ගියැන්ජි චරිතයත් එහිදී දක්වනවා. මේ ගැන කිව්වොත්  ?
එකිනෙකට වෙනස් අන්දමේ නිදහස් ව්‍යාපාරයන් වන මේ සංකල්ප දෙක අතර තිබෙන අඛණ්ඩතාව ගැන මං හිතන්න ගත්තේ ඉහළ පැළැන්තියේ නැක්ලයිට් නායකයෝ මුණගැහුණට පස්සේ. මොවුන් කැළෑ වල ජීවත්වෙන්නේ තාපසයින් හෝ සාන්තුවරයින් වගෙයි. තමන්ගේ පුද්ගලික බඩුබාහිරාදිය වගේම පවුලේ උදවිය මේ හැමදේම අතෑරලා දාලා විමුක්තිය හොයාගෙන යනවා. එක අතකට මොවුන් හින්දු සාධුවරයින් හෝ ජෛන පිරිස් හා සමානයි, ගියැන්ජි වගේ චරිතයක් ගත්තොත් ඔහු සිය තරුණ අවදියේදී ගංගා ගඟ අසබඩ ඉඳගෙන නිර්වාණය දකින අරමුණින් භාවනාවේ යෙදී තියෙනවා. ඔහු කොයිතරම් ආගමට ලැදි කෙනෙකු ද කිව්වොත් හින්දු මන්ත්‍ර කියන්නේ නැතිව කූමියෙක් පාගාන්නේ වත් නැහැ.
අතහැරීම යැයි සිතා තමන් මේ යන්නේ වැරදි පාරක බව ඔහු දැනගන්නේ විශ්වවිද්‍යාලයට ගිහිං විවෘත මනසින් යුතු ආචාර්යවරු හා සිසුන් හමුවුණාට පසුවයි, ‘දෙවියන්ගේ මරණය‘ ලෙස ලියැවුණු අත් පත්‍රිකා බෙදාහරින්න පටන්ගන්න ඔහු කොමියුනිට්ස් විප්ලවයට එකතු වෙනවා.
නිදහස හොයාගෙන ආගම පස්සේ යන පිරිස් හොයන්නේ තමන්ට පමණක් සීමා වුණු නිදහසක්, ඒ හරහා සමානාත්මතාවයෙන් යුතු ලෝකයක් වෙත යන්න ඔවුන් දරන උත්සහය හා කොමියුනිට්ස් විප්ලවය අතර දැඩි වෙනසක් තියෙනවා, සමස්ත සමාජයේම නිදහස සොයායන විප්ලවයෙන් සමානාත්මතාවයෙන් පිරිපුන් සමාජයක් මේ මොහොතේදී ගොඩනගන්න උත්සහ ගන්නවා.

නැක්සල් ව්‍යාපාරයට රජයෙන් එල්ල වන බලපෑම හා මේ ව්‍යාපාරයට කළු සල්ලි ලැබෙන්නේ කොහෙන්ද කියන වගත් ගැන Nightmarch කෘතියේදී අමතක කරලා නැහැ.? ඉන්දීය රජය ‘ග්‍රීන් හන්ට්‘ මෙහෙයුමේදී පවා වාසි ලැබූ බව ඔබ දක්වා තිබෙනවා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයේදී රජය ඉටුකරන කාර්යභාරය ගැනත් දැනගන්න කැමතියි. ?
රජය මේ ගැටුම සම්බන්ධයෙන් අතිශය අනර්ථකර මැදිහත්වීමක් ඉටුකරනවා. ඒක තැතිගන්වන සුළුයි. ඉන්දීය රජය විසින් ආදිවාසීන්ව දශක ගණනාවක් තිස්සේ නොසලකා හැර ඉන්නවා. ඉන්දියාව අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් නිදහස් වෙලා වසර 70 ක් ගතවී තිබුණත් මං ජීවත්වුණු ගමේ පවා නළ ජලය, විදුලිය, සනීපාරක්ෂක පහසුකම් පවා තිබුණේ නැහැ, නමුත්, ඩොලර් වලින් හම්බකරන බිලියනපතියන් සීඝ්‍රයෙන් දියුණු වෙනවා.
ඊට පස්සේ හදිසියේම වගේ නව සහශ්‍රකයේදී වනාන්තර හා භූමිය ගැන අලු‍ත් පිබිදීමක් ඇතිවෙන්න පටන්ගැනීමත් එක්ක රජය – නැක්සලයිට්වරුන්ට හා ආදිවාසීන්ට සලකන්න ගත්තේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් දැඩි තර්ජන තියෙන බව දක්වලා ඔවුන් ත්‍රස්තවාදීන් මැද්දේ ජීවත්වෙන බව සලකමිනුයි.
2010 දී අතිදරුණු කැරලි මර්දන කටයුතු ආරම්භ වීමත් සමග ආරක්ෂක අංශ වල දස දහස් ගාණක පිරිසක් ගරිල්ලා මර්මස්ථාන වෙත යැව්වා. ගරිල්ලා කණ්ඩායම් සමග සටන් කරන්න ඔවුන්ටම ආවේණික ක්‍රම ශිල්ප ඔස්සේ පුරුදු පුහුණු වුණු මේ පිරිස වෙඩි නොවදින වාහන හා යුධ ටැංකි අරන් ආවා.
‘සුද්ධ කිරීමේ මෙහෙයුම’ (සල්වා ජුඩුම්) නමින් රජයේ සහය ලැබුණු අතිදක්ෂ කණ්ඩායමක් චත්තිගර් වල හිටියා, මේ පිරිස ගෙවල් ගිනි තිබ්බා. ගොඩක් මිනිස්සු මරලා දැම්මා, කාන්තාවෝ දූෂණය වුණා මිනිස්සු 350,000 කට උන්හිටිතැන් අහිමි වුණා. අදටත් මධ්‍යම හා නැගෙනහිර දිග ඉන්දියාවේ සිරකඳවුරු පිරිලා තියෙන්නේ නැක්සලයිට්වරු විදියට අල්ලාගත්ත ආදිවාසී මිනිස්සුන්ගෙන්, අවුරුදු ගාණක් නිකරුණේ ඔහේ ගතකරන්න ඔවුන්ට සිද්ධ වෙලා තියෙනවා, හිරේදීම වයසට යනවා මිසක් මේ අසාධාරණේ වෙනුවෙන් කවුරුත් සටන් කරන්නේ නැහැ. මේ නඩු අහන්න පටන්ගත්තත් ඒකටත් කාලයක් ගතවෙනවා. මං ජීවත්වුණු ජාකන්ද්වල විතරක් නැක්සලයිට්වරු යැයි චෝදනා ලබා සිරගත කරපු ආදිවාසී මිනිස්සු ගාණ 4000 කටත් වැඩියි.
මානව හිමිකම් ක්‍රියාධරයින් කියන්නේ මේ ප්‍රදේශයේ තියෙන ඛණිජ සම්පත් පහසුවෙන් ලබාගැනීමට අවශ්‍ය මග සකස් කිරීම මේ ආරක්ෂක මෙහෙයුම් පිටුපස තිබුණු අරමුණ බවයි. ආදිවාසීන් ජීවත්වෙන කැලෑ වන ජාකන්ද්, තෙලන්ගානා, ඔරිස්සා, උතුරු ආන්ද්‍ර ප්‍රදේශය ආදියේ වටිනාකමින් අනර්ඝ ඛණිජ සංචිත විසිරී තිබෙන නිසා පතල් කර්මාන්තයේ නිරත සමාගම් වලට මේ ප්‍රදේශ ලබාදෙන්න පොරොන්දු වී තිබෙනවා.
යටත්විජිත යුගයේදී ඉඳන් පැවත එන නීති ක්‍රමය වගේම මීට එරෙහිව ආදිවාසීන් අඛණ්ඩව සටන් කරන නිසා ඒවා ලේසියෙන් අත්පත්කරගැනීමට නොහැකි වීමත් රජයට ප්‍රශ්නයක් වී තිබෙනවා. රජය මැදිහත් වෙලා ආරක්ෂාව තර කරනවා කියලා මෙහෙයුම් දියත් කරන්නේ ඒ නිසයි. ආරක්ෂාව හා කැරලි මර්දනයට සල්ලි වැඩි වැඩියෙන් ගලා ඒමත් බරපතල තත්ත්වයක් උදාකරලා තියෙනවා. නැක්සල්වරු තදබල තර්ජනයක් නොවුණත් මේ කටයුතු වලින් වාසි ලබන අයට ඒ සම්පත් ලබාගැනීමේ වුවමනාව දැඩිව තිබෙනවා. කඳුකරය, මධ්‍යම හා නැගෙනහිර ඉන්දියාවේ ජීවත්වෙන ආදිවාසීන්ගේ ජීවිත වල කම්කටොළු වැඩි වෙලා තියෙනවා. ඔවුන්ගෙන් මේ භූමිය වෙන්කරනවා කියන්නේ මිනිස්සුන්ගෙනුත් එය අයින් කරනවා කියන බවයි. ආදිවාසීන්ගේ ජීවිත හා සංස්කෘතිය විනාශවීම ලොවපුරා දකින්නට හැකි අතිශය ඛේදනීය තත්ත්වයක්.■

වින්ධ්‍යා ගම්ලත්

චටිස්ගාර්: මාඕවාදීන්ගේ නාගරික ජාලයේ ප‍්‍රමුඛ පෙලේ ක‍්‍රියාකාරිකයෙකු අත්අඩංගුවට ගැණේ.

චටිස්ගාර්: මාඕවාදීන්ගේ නාගරික ජාලයේ ප‍්‍රමුඛ පෙලේ ක‍්‍රියාකාරිකයෙකු අත්අඩංගුවට ගැණේ.

<https://indianexpress.com/article/india/no-rights-violations-journalists-and-activists-must-be-encouraged-newly-appointed-chhattisgarh-dgp-5504772/&gt;

දෙසැම්බර් 24, 2018

සිකුරාදා දින උදෑසන පොලීසිය විසින් තරුණයින් සිව් දෙනෙකු ඇතුලූව රඛේෂ්ගේ උදව්කරුවෙකු වන රගුවාර් යාදව් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබිණි.

ඉරිදා දින චටිස්ගාර් පොලීසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ පුද්ගලයා මාඕවාදීන්ගේ ‘‘නාගරික ජාලයෙහි’’, විශේෂයෙන්ම රාජ්නන්දගොන් දිස්ත‍්‍රික්කයේ ප‍්‍රමුඛ පෙලේ පුද්ගලයෙකු බව පැවසිණි.

පොලිස් මාධ්‍ය නිවේදනයේදී ප‍්‍රකාශ කරන ලද්දේ එන් වෙන්කට්ටා රාඕ (54) හයිද්‍රාබාද්හි, ජාතික භූ භෞතික විද්‍යා පර්යේෂණ ආයතනයේ තාක්ෂණික නිළධාරියෙකු බවයි.

පොලීසිය ප‍්‍රකාශ කරන ලද්දේ මසකට කලින් පොලිස් අයිජී, ජීපී සින්ග් ට යටත්වුණු පහාද් සින් විසින් නාගරික ප‍්‍රදේශ වල ක‍්‍රියාත්මක වන ගරිල්ලවන්ට සහය දීමේ ජාලය පිළිබඳ තොරතුරු ලබා දුන් බවයි. එම තොරතුරු අතර විශේෂිත තොරතුරු, බෙංගාලි පොලිස් සීමාව තුළ ජාතික අධිවේගී මාර්ග පද්ධතියට සම්බන්ධ සැපයුම් මධ්‍යස්ථාන යනාදිය ඇතුලත් වේ. රාඕ අල්ලාගනු ලැබුවේ මහාරාෂ්ට‍්‍රා වලට යතුරු පැදියෙන් ඇතුල් වෙමින් සිටියදීය.

පොලීසිය පවසන ලද්දේ ‘‘නක්සල් සාහිත්‍ය’’, ජංගම දුරකථනයක්, ලැප්ටොප් පරිගණකයක් සහ ඩෙටොනේටර් 23ක් ඔහු සතුව තිබී අල්ලා ගන්නා ලද බවයි. අල්ලාගන්නා ලද ඩෙටොනේටර් මගින් නක්සල්වාදීන්ට ද්‍රව්‍ය ජාතික භූ භෞතික විද්‍යා පර්යේෂණ ආයතනයෙන් ලැබී ඇත්දැයි යන්න පරීක්ෂණ සිදු කරන්නට ලැබී ඇති බව පොලීසිය පවසයි.

පොලීසිය පවසන ආකාරයට රාඕ 1985 දී රැඩිකල් ශිෂ්‍ය සංගමයෙන් ආභාෂය ලද අතර ඒ කාලයේ සිටම මාඕවාදියෙකුව සිට ඇත. පොලීසිය චෝදනා කරන ආකාරයට ඔහු 2016 සිට 2017 යන කාලය තුලදී මාඕවාදී මධ්‍යම කාරක සභාවේ සාමාජිකයෙකු වන දීපක් තෙල්තුම්බේ මුණ ගැසී ඇති අතර පළමු හමුවීමේදී ඔහුට ලැප්ටොප් පරිගණකයතක් ලබා දී ඇත.

New General Secretary of CPI Maoist May Initiate Fresh PLGA Offensives

New General Secretary of CPI Maoist May Initiate Fresh PLGA Offensives

An important development that could lead to a perceptible change in the course of revolutionary movement in India went literally unnoticed as the ultra-secret CPI (Maoist) party managed to keep the leadership change under wraps for over 20 months.

Maoist party spokesman Abhay announced that Muppala Laxmana Rao aka Ganapathy had stepped down as the general secretary of CPI (Maoist) and that Namballa Kesava Rao known as Baswaraj was elected to head the revolutionary party on November 10. This confirmation came exactly five days after Telangana Today broke the news on November 5. Abhay had issued a two-page press release in different languages confirming that Baswaraj had replaced Ganapathy.

The CPI (Maoist), which continues to wage a protracted armed struggle to achieve New Democratic Revolution (NDR) in India, maintains utmost secrecy, apparently to hoodwink the tech-assisted spy agencies and the well-equipped security forces and save its leadership. The sudden revelation took the agencies by surprise as Abhay carefully cloaked this nugget of information in the praise showered on Ganapathy for his excellent leadership qualities that enabled the revolutionary party to survive the most difficult times as security forces waged a literal war against the underground cadre in well-coordinated military actions while reclaiming control over large swathes of hinterlands from the Maoist stranglehold.

Replacing Ganapathy

The press release maintained that “in the period of 25 years from 1992 to 2017, Ganapathy performed his responsibilities as the General Secretary…(sic)”  threw light on how the senior most naxalite leader was replaced.  The press note also mentions that the fifth meeting of the Central Committee discussed the proposal of Ganapathy to step down and after accepting the proposal had decided to elect Baswaraj to the post of general secretary.

It was in this line, the Maoist party discloses the leadership change happening in February 2017, as agencies have learnt through several Maoist documents that the fifth Central Committee meeting was held in February of 2017. Interestingly, various documents seized by security agencies across the country spoke of the status of the revolutionary movement in India but did not mention Ganapathy being replaced. There was, however, a detailed discussion recorded on using the services of ‘veteran comrades’. A 30-page document on the decisions taken at the February meeting recalled that an earlier CC meeting held in 2013 felt that the committee must take a stand on the ageing leadership.

Incidentally, the CC meeting was held only after a gap of four years and in 2017, it decided to “call upon the veterans” to voluntarily come forth relinquishing the responsibilities so that younger leaders could take over the reins of the party. The expertise of veterans, the CC decided, should be used in different ways and that the party must take care of those leaders too.

It was in this spirit, Ganapathy seems to have offered to step down from the post of general secretary and his colleagues opted to make Namballa Keshava Rao alias Baswaraj as the new general secretary. Keshava Rao hails from Jiyannapet village of Srikakulam district and was a student of Regional Engineering College (REC) in Warangal (now christened as NIT-Warangal). Known to be extremely tech-savvy and equally strong in his ideological commitment and military craft, Keshava Rao was heading the Central Military Commission (CMC) of the CPI (Maoist), while also continuing as member of the Central Committee and the politbureau.

Old And Ailing

Interestingly, what is left unsaid in the press release or in the CC documents is that many of the senior leaders in the 19-member-strong CC are suffering from different ailments. Ganapathy, aged about 68 years, is believed to be suffering from knee problems apart from being a diabetic patient. So is the case with Kishan Da (Prashanth Bose) who is suffering from diabetes and age-related issues. Another senior leader Katakam Sudershan (Anand) is stated to be suffering from dental and knee problems. Akkiraju Haragopal alias Ramakrishna or Saketh, Chandranna (Pulluri Prasada Rao),  Sonu alias Abhay and  Ravula Srinivas (Ramanna) were stated to be fit and not suffering from any ailments.

Impact of Leadership Change

So how does the leadership change impact the revolutionary movement in India? This is the question that has been engaging the attention of the analysts among the security forces. Knowing the propensity of the new Chief of Maoist and his capabilities military-wise, it is anticipated that the Maoist cadres would intensify military attacks in their strongholds. Currently, the naxalite movement in the country is in its worst phase with security forces gaining an upper hand and reclaiming areas in hinterlands from the Maoist control. The revolutionary party has also admitted that it had not succeeded in spreading the revolutionary fervour and activity to newer areas, more so in urban areas while its strongholds have been shrinking.

Different sections of society such as students, workers, adivasis and the underprivileged sections who extended complete support have been distancing themselves from the naxalite movement, which is now confined to pockets in Dandakaranya forests falling in southern Chhattisgarh, parts of Maharashtra, Odisha, Jharkhand, Bihar, West Bengal, Madhya Pradesh, Andhra Pradesh and some other border areas of Tamil Nadu, Karnataka and Kerala.

Accelerated Violence

Most of the Maoist ideologues have always firmly believed in the theory that it is necessary for the revolutionaries to launch an intensified Tactical Counter Offensive Campaign (TCOC) when the state repression is very high. Intensified TCOC in Maoist parlance would mean accelerated violence in different forms to blunt the initiative of the security forces through ambushes and attacks and targeted killings of political leaders to neutralise the political initiative to take on the Maoist movement.  Only such intensified TCOC would provide space for the revolutionary movement to grow is the general argument of the ideologues.

They take the example of Alipiri attack on Chandrababu Naidu, then Chief Minister of Andhra Pradesh, in 2003. The claymore mine attack on Naidu — when repression was extremely severe — had changed the political course in Andhra Pradesh. Naidu had called for polls immediately after the attack hoping that he would ride on a sympathy wave but the Congress led by YS Rajasekhara Reddy romped home to power after promising to hold negotiations with the Maoist party. The lull in the anti-extremist operations because of the changed political scenario and the assertions that there should be talks with the Maoists was used effectively by the beleaguered revolutionary party to reorganise itself and perhaps reorient itself too.

In this interregnum, the top leadership of  CPI-ML (People’s War) mooted the idea of merging with  the Maoist Communist Centre of India (MCCI) and the biggest unification of revolutionary forces in India took place in 2004 when both the parties merged to form the current CPI (Maoist). The net result was that the Maoist rebels established their presence very effectively in different States and scaled up their activities so much that former Prime Minister Manmohan Singh had to describe the Maoist activity as the biggest challenge to the internal security of India.

Strategies and Tactics

And now, Baswaraj, security analysts say, is a strong votary of this theory of launching an intensified TCOC to blunt the counter-insurgency initiatives. Going by his background and his proven record of leading the military commission and thereby leading the People’s Liberation Guerrilla Army (PLGA), the possibility of India witnessing more violence cannot be ruled out. The killing of Kidari Sarveswara Rao, a tribal legislator in Andhra Pradesh and a former legislator, recently in Araku and the sudden spike in ambushes against the security forces in Chhattisgarh could point to this direction. Another interesting angle to the leadership change issue is why didn’t the CPI (Maoist) announce it immediately. Another Maoist leader from the Telangana State Committee maintained recently that his party would announce the changes only to some level as it would not like to expose its leaders to dangers from the security forces.

It is not yet clear as to what strategies and tactics would Baswaraj employ to rejuvenate the rank and file of the rebel party. Would he lay more emphasis on military actions without taking a critical look at the same old strategies and tactics in the changing scenario at political, social and economic levels in India? We have to wait and watch.

iNDIA CPI Maoist Announces ‘Operation Ghamasan’ To Counter Government’s ‘Operation Samadhan’

iNDIA CPI Maoist Announces ‘Operation Ghamasan’ To Counter Government’s ‘Operation Samadhan’

[https://maoistroad.blogspot.com/2018/10/cpi-maoist-announces-operation-ghamasan.html]
Maoists in eastern India have launched ‘operation Ghamasan’ to counter ‘Operation Samadhan’ launched by the Narendra Modi government last year to end the five-decade-long Naxalite insurgency in various parts of the country.
While Samadhan, in English, means solution, Ghamasan means fierce. Senior security officials who have read the newly-released Maoist document said the ultra-Left rebels are likely to try to escalate violence to recover from the reverses they suffered in the past few years.
“We have thoroughly studied the new policy (Samadhan) of our enemy forces and have come up with our response plan. Ghamasan is the answer to Samadhan,” says the 11-page handout, dated June 25 and published by the eastern regional bureau (ERB) of the central committee of the banned CPI(Maoist).
Ghamasan, just like Samadhan, is an acronym. Overall, operation Ghamasan centres on the idea of combining ‘armed struggle’ with ‘mass mobilisation’ and opening new fronts of struggle while staying focused on ‘self-rectification’. It stresses on intensifying armed struggle by arming more people and increasing arms power.
The publication urged students, intellectuals, cultural activists and workers and farmers to focus on building the ‘a broad anti-fascist front’ against the Narendra Modi-led NDA government and to expedite building movements against displacement.
“Our appeal to members of all level of party committees, the People’s Liberation Guerrilla Army and the Revolutionary People’s Committees (Maoist-run outlawed self-governments) is to fight on the basis of class struggle and the right to self-determination of the people. Our appeal to the broad mass, including workers, farmers, students, youths, intellectuals, journalists, cultural activists and the women is for uniting all anti-fascist forces,” the publication said.
Incidentally, this publication emerges less than a month after Pune police told a court that rights activists Gautam Navlakha, lawyer Sudha Bhardwaj and poet-cum-Maoist ideologue Vara Vara Rao, among others, were acting on behalf of the Maoist for forging an ‘anti-fascist front’.
“The underlying theme of the document is that Maoists have tacitly admitted that security operations have weakened them. ‘Ghamasan’ is their bid to recover from the setback and also to boost the morale of their cadres and sympathisers,” said R K Mallick, additional director general of police (operations), Jharkhand.
“It is also clear made clear that while we want a solution to the problem of wanton violence, they want to make it deadlier. We anticipate they would try to escalate violence,” Mallick added.
The eastern India chapter of CPI(Maoist) is headquartered in the dense forests of Jharkhand and headed by Prashanta Bose alias Kishan-da, the senior-most leader of the party. Presently, eight members of CPI(Maoist) central committee are attached with ERB.
The publication, in circulation in parts of Jharkhand, Bihar and West Bengal since August, also stresses on the need to strengthen ‘united front activities.’ This refers to joint activities with other democratic and legally functioning organisations.