Category Archives: France

 21 නොවැම්බර් 2015 පැරිසියේ ජාත්යන්තර රැස්වීම පණිවිඩ ප‍්‍රකාශන හා කථා ඇතුළත් අත්පොත පිට කර ඇත… පිටපත් ලබා ගැනීමට විමසන්න – maoistroad@gmail.com

21 නොවැම්බර් 2015 පැරිසියේ ජාත්යන්තර රැස්වීම පණිවිඩ ප‍්‍රකාශන හා කථා ඇතුළත් අත්පොත පිට කර ඇත… පිටපත් ලබා ගැනීමට විමසන්න – maoistroad@gmail.com

affiche meeting banlieue 3 (2)

බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ දස වැනි සංවත්සරය වෙනුවෙන් පවත්වන ලද ජාත්‍යන්තර හමුවේ සාර්ථකත්වය

බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ දස වැනි සංවත්සරය වෙනුවෙන් පවත්වන ලද ජාත්‍යන්තර හමුවේ සාර්ථකත්වය

බ්ලොක් රූජ් (මාඕවාදී එක්සත්කම) සහ මාඕවාදී ඉතාලි කොමියුනිස්ට් පක්ෂය විසින් සංවිධානය කරනු ලැබූ ජාත්‍යන්තර හමුව නොවැම්බර් 21, සෙනසුරාදා දින පවත්වන ලදි: ‘‘බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ සිට නිර්ධන පංති විප්ලවය දක්වා!’’ බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ දස වන සංවත්සරය අවුබවිලියස් වල පැවැත්වුණ අතර කැරැල්ල ඇරඹුනේ 2005 නොවැම්බර් හි දීය. මේ රැස්වීම අතිශය දුෂ්කර තත්ත්වයන් යටතේ පවත්වන ලදි.

පළමුවෙන්ම, මේ රැස්වීම සිදු නොවන තැනට වැඩ සැලසීමට පොලිස් පීඩනය යෙදිණි, මෙය අවුබවිලියර්ස් හි දී අපේ සහෝදරවරුන්ට හිංසා පීඩා කිරීමෙන් ක‍්‍රියාත්මක කෙරිණි. නොවැම්බර් 13 කෲර ඝාතනයෙන් පසු රජය හදිසි නීතිය පැනවීමෙන් පසු තත්ත්වය තවත් දුෂ්කර විය. ඒ වන විටත් නියම ස්ථානය දැනුම් දී තිබියදී ත් (සිය ගණන් පෝස්ටර් ඇලවිණි, දහස් ගණන් අත් පත‍්‍රිකා බෙදා හැරිණි) ස්ථානය වෙනස් කිරීමට අපට බල කෙරිණි.

මෙ සියල්ලටම රැස්වීම වැළැක්වීමට නොහැකි විය, එය සාර්ථකව අවසන් විය! ස්ථානය වෙනස් කොට තිබිය දී පවා, නව ශාලාව පිරී තිබුණි, අනෙකුත් රටවල්වල සහෝදරවරුන් විසින් එවන ලද සියළු ප‍්‍රකාශන කියවන ලදි. සියළුම ප‍්‍රකාශන සහ පණිවිඩ එකට එක් කොට පොත් පිංචක් ලෙස ප‍්‍රංශ, ඉතාලි සහ ඉංග‍්‍රීසි යන භාෂා වලින් පළ කෙරෙනු ඇත.

සමාප්තියෙදී යොමු වුනේ මේ රැස්වීම හුදෙක් සිදුවීමක් නොව, ඊට ප‍්‍රතිලෝමව දිගින් දිගටම ගෙන යා යුතු සහ විස්තීර්ණ කළ යුතු ක‍්‍රියාවලියක් වශයෙනි. අධිරාජ්‍යවාදී රටවල මහජන යුද්ධය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයේ දී දිළිඳු නගරාන්ත ප‍්‍රදේශ තුළට තවදුරටත් ඇතුල් විය යුතු බව මෙහිදී සටහන් කෙරුණි.

බ්ලොක් රූජ් (මාඕවාදී එක්සත්කම)

බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ දස වන සංවත්සරය සඳහා පවත්වන ලැබූ ජාත්‍යන්තර රැස්වීමෙහි සාර්ථකත්වය

රාජ්‍ය හදිසි නීතිය යටතේ, පැරීසියේ දී, යුරෝපයේ විවිධ රටවලින් පැමිණි මාඕවාදීහු සහ අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් පීඩාවට පත් කෙරෙන රටවල් වල පක්ෂ සහ සංවිධාන වල සහයෝගය ඇතිව සහ අනෙකුත් අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේග වල පැමිණීමෙන්, කොවැම්බර් 15 ඩයිච් හි ප‍්‍රතිගාමී ප‍්‍රහාරය නිසා ඇති වූ තත්ත්වයට අභියෝග කරමින් විප්ලවීය රැස්වීමක් පවත්වන ලදි.

සටන්කාමී සහ කලහකාරී පසුබිමක් තුළ, 2005 වසරේ බෑන්ලියස් හිදී තරුණ ජනයා සහ නිර්ධනීන් කැරලි ගැසීම ආචාරයට ලක් කෙරුණු අතර එහි ඓතිහාසික වැදගත්කම නැවත ව්‍යාප්ත කෙරුණි, විශ්ලේෂණය ට ලක් කෙරුණි.

මාඕවාදීහු මැද පෙරදිග අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධ වලට සහ, ප‍්‍රංශයේ සහ අනෙකුත් රටවල්වල රාජ්‍ය හදිසි නීති වලට විරුද්ධ වන අතර ඔවුහු පැරීසියේ බෑන්ලියස් පොදු ජන අරගලයේ දී ද තරුණයන්ගේ පැත්ත ගන්නා බව උස් හඬින් කිව යුතුය.

සහභාගි වූ බලවේග, අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ ඔවුන්ගේ යුද්ධ සමග සටන් කිරීමේ දී සිය වගකීම් ගැනීමට සූදානම් බවත්, සියළු අධිරාජ්‍ය විරෝධී මහජන අරගලවලට සහය දෙන බවත් මහජන යුද්ධයේ විශ්වනීයත්වය තරයේ ප‍්‍රකාශ කරන බවත් සඳහන් කළහ.

රැස්වීමේ සියළු කථා ඇතුළත් පොත් පිංච, සියළු විප්ලවවාදීන්, අධිරාජ්‍ය-විරෝධීන්, කොමියුනිස්ට් සහ මාඕවාදී බලවේග වලට සිය විප්ලවීය භාවිතාවත් සමග දිගටම සාකච්ඡාවක් ගෙන යාමට ඉඩ හැරිය යුතු බැවින් ඉදිරි සති වලදී ඉංග‍්‍රීසි, ප‍්‍රංශ සහ ඉතාලි බසින් පළ කෙරෙනු ඇත.

තොරතුරු සැපයීම – මාඕවාදී තොමියුනිස්ට් පක්ෂය ඉතාලිය

නොවැම්බර් 2015

සිග්නල් ෆයර් වෙතින් පරිවර්තනය කරන ලදි

බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ සිට නිර්ධන පංති විප්ලවය දක්වා!

ජාත්‍යන්තර සම්මේලනය

බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ සිට නිර්ධන පංති විප්ලවය දක්වා!

Meeting : From the revolt of the banlieues to the proletarian revolution!

affiche meeting banlieue 3 (2)

පොලීසිය විසින් ලූහුබඳිද්දී, වයස 17 සහ 18 වන බවුනා සහ ෂයිඩ් යන තරුණයන් දෙදෙනදා විදුලි ට‍්‍රාන්ස්ෆෝමරයක් තුළ මිය ගොස් සිටියදී සොයාගනු ලැබුව වසර දහයක් ගතවී තිබේ. වසර 10කට ඉහත දී මේ නව පොලිස් ඝාතනය පිළිබඳ ප‍්‍රවෘත්තිය මහත් සේ පැතිරුණි. ප‍්‍රංශය පුරා, අසල්වැසි ජනතාව, තරුණයෝ පොලීසියට සහ ධනේශ්වර රජයට එරෙහිව පුරා මාස එකහමාරක් කැරලි ගැසූහ.

ස්ටොක්හෝම් නුවර සිට ලන්ඩන් දක්වා සහ එමෙන්ම අධිරාජ්‍යවාදී ධනේශ්වර එක්සත් ජනපදයේ ෆර්ගසන් තුළත් නව නැගී සිටීම් දුටු ධනේශ්වර පංතිය හා එහි රාජ්‍යය සහ සියලූ යුරෝපීය අධිරාජ්‍යවාදී ධනේශ්වර පංතිය අභිමුව නව අවතාරයක් පෙනී සිටියහ.

මෙම කැරැල්ල හමුවේ ධනේශ්වර පංතියට ඇල්ජීරියාවේ යුද්ධයේ දී වත් ප‍්‍රකාශයට පත් කරන්නට සිදු නොවූ හදිසි නීතිය, ප‍්‍රකාශයට පත් කරන්නට සිදු විය. දක්ෂිණාංශයේ සිට වාමාංශය දක්වා සහ අන්ත වාමාංශිකය පවා, ඒකාබද්ධ දෝෂාරෝපණයක් මේ සා විශාල පරිමාණයේ වූ යුක්ති සහගත කෝපයට එරෙහිව සිදු කළහ. ‘විප්ලවවාදීන්’ ලෙස කියාගනු ලබන්නන් අරගලයේ නියුතු මහජනතාව සමග නොසිට ධනේශ්වර පංතිය පසින් සිටගනිමින් සිය සැබෑ මුහුණුවර හෙළිදරවු කළහ.

කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට, මාඕවාදීහු මෙය මුළුමනින්ම යුක්තිසහගත එකක් බවත් විප්ලවවාදීන්ගේ භූමිකාව පොලීසියට එරෙහිව කැරලිකරුවන්ගේ පාර්ශවයේ විය යුතු බව ප‍්‍රකාශ කළහ.  ‘‘කැරලි ගැසීම යුක්තිසහගතයි!’’ යන කුළුගෙඩි පහර ප‍්‍රකට බෑන්ලියස් තරුණ අරගලයට අවමන් කිරීමට කළහැකි සෑම අවසරයක්ම සිතාබැලූ සියල්ලන් ඉදිරියේ හෙලන ලදහ. කැරැල්ලට සහය දීම පිණිස කැරැල්ලේ මධ්‍ය ස්ථාන වල සිටි එකම දේශපාලන බලවේගය මාඕවාදීන් පමණක්ම විය.

දස වසරකට පසුව ද තත්ත්වය ඒ අයුරෙන්මය. ධනේශ්වර පංතිය ආර්ථික අර්බුද නිර්ධනීන් මත පටවන අතර, ජනාකීර්ණ පෙදෙස් වල වඩාත් පිළිබිඹු වන මෙය නිර්ධනීන්ගේ ජීවිත සමග මුළුමනින්ම පාහේ එකිනෙක බැඳී පවතී. අනෙකුත් භූමි වල විරැකියාව 2.5 ගුණයකින් පමණ ඉහළ ගොස් ඇති අතර, තරුණයින්ගෙන් 45% ක් ඊට ඇතුළත්ය; අස්ථිර රැකියාවල අනුපාතය බෙහෙවින් වැඩිය; දරිද්‍රතාවයේ අනුපාතය තුන් ගුණයකින් ඉහළ ගොස් ඇත; සංක‍්‍රමණිකයින් හෝ සංක‍්‍රමණික සම්භවයකින් යුත් ජනතාව ඊට අමතරව වර්ගවාදී මර්ධනයෙන් පීඩා විඳියි; කාන්තාවන් විශාල ප‍්‍රමාණයක් අන්තර්ගත (90% ක් තනි-මාපිය පවුල්), තනි-මාපිය පවුල් දුෂ්කර තත්ත්වයක සිටී (විරැකියාව 50%); අනෙක් හැම තැනකටම වඩා නිවාස කටයුතුවල තත්ත්වය බෙහෙවින් දුෂ්කරය.

රාජ්‍ය වර්ගවාදය ප‍්‍රත්‍යක්ෂව පවතින තත්වයක් උඩ, වැඩිවෙන විරැකියාව සමග වැඩ කිරීමේ තත්වය බෙහෙවින් රළුය, ජනතාවගේ වාසස්ථාන කම්කරු පන්තියට එරෙහිව ධනපති පන්තියේ ප‍්‍රහාරයන්ට ලක්වීමේ දී ඉදිරියෙන්ම සිටී.

රබර් උණ්ඩ නිසා ගිණිය නොහැකි ප‍්‍රමාණයකට ඇස් අහිමි කරමින්, පොලීසිය ආබාධිතයින් ඇති කිරීම දිගටම කරගෙන යයි, අල්-යම්නි සිට අමිනේ බෙන්තෝසි දක්වා සිදුවන ඝාතන වල ලැයිස්තුව ඉතා දිගුය, සෑම වසරකදීම අපේ අසල්වැසි ජනතාව දස දෙනෙකු මිය යයි… තවද ඒ දෙයම සියළු අධිරාජ්‍යවාදී රටවල්වල ද අපි දකිමු.

සියලූ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් වල මෙන්ම ප‍්‍රංශය තුළද නිර්ධන පංති තරුණයින් තලා දැමිය නොහැකි බවත් ඔවුන්ට ප‍්‍රතික‍්‍රියා දැක්විය හැකි බවත් බෑන්ලියස් කැරැල්ල තහවුරු කරයි. අද පවා, කැරලි ගැසීම යුක්ති සහගත බව අපි කියන්නෙමු! ධනේශ්වර රාජ්‍යය ප‍්‍රචණ්ඩත්වය ට එරෙහිව විප්ලවීය ප‍්‍රචණ්ඩත්වයෙන් පිළිතුරු දීම යුක්තිසහගත බව අද අපි කිව යුතුය. ප‍්‍රංශයේදී මෙන් – එමෙන්ම ධනේශ්වර රාජ්‍යයට පරිබාහිරින් වර්ධනය වන සියළුම අරගල වලට සහය දැක්වීමද යුක්ති සහගත වේ.

බ්ලොක් රූජ් (මාඕවාදී එක්සත්කම) සහ ඉතාලි-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, 2006 වසරදී සිදු කළාක් මෙන් බෑන්ලියස් කැරැල්ල සිදු වී දස වසරක් පිරීම නිමිත්තෙන් ජාත්‍යන්තර සම්මේලනයක් කැඳවා ඇත.

මන්දයත් – එදා මෙන්ම අදත් – අධිරාජ්‍යවාදී රටවල්වල නිරධන පංති විප්ලවයේ පෙළ ගැසීමෙහි කොටසක් බවට කැරලි පත් කිරීමේ ක‍්‍රියාකාරීත්වයට මගපෙන්වීමක් සොයා ගැනීම සහ එය පිළිබිඹු කිරීම අත්‍යාවශ්‍යය.

අපි සියළුම කොමියුනිස්ට්වාදී බලවේගවලට, ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ සිටින විප්ලවීය සහ ප‍්‍රගතිශීලීන්ට සමුළුවට පැමිණෙන ලෙසත් හැකි සෑම ආකාරයකින්ම දායකත්වය ලබා දෙන ලෙසත් ඇරයුම් කරමු.

මර්ධනය ඇත්තේ කොතැනද එතැන විරෝධය පවතී!
අධිරාජ්‍යයවාදී ධනවාදීන්ට සහ සියළු ප‍්‍රතිගාමීන්ට එරෙහිව, කැරලි ගැසීම යුක්ති සහගතයි!
අරගල කරන්නට නීර්භීත වන්න, ජය ගන්නට නීර්භීත වන්න!

බ්ලොක් රූජ් (මාඕවාදී එක්සත්කම) – ප‍්‍රංශය
blocrouge@gmail.com

මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය – ඉතාලිය
pcro.red@gmail.com

වැඩිදුර තොරතුරු සඳහා සහ ඔබේ පැමිණීම දැනුම්දීමට සම්බන්ධ වන්න
blocrouge@gmail.com

 

France: A monstrous massacre, a dangerous”national unity” and a possible alternative

France: A monstrous massacre, a dangerous”national unity” and a possible alternative

14 January 2015. A World to Win News Service. The monstrous massacre of the Charlie Hebdo magazine staff by Islamic fundamentalists, like the wanton murder of four hostages at a kosher supermarket two days later, rightly shocked many millions of people. Much of France seems to be united by the slogan “Je suis Charlie” (I am Charlie). But these words are being used by different classes with different and opposed interests. They cover very different perspectives on what happened and what should happen now.

In the hours following the massacre and on the following nights many thousands of middle class young people and others gathered to express their stunned outrage and comfort each other. Whether they had ever read the magazine or not, they carried signs saying “Je suis Charlie” to express solidarity with what they viewed as a symbol of a critical spirit they wanted to defend. They also chanted “Pas d’amalgame” (Don’t mix things up), meaning don’t use this to attack Muslims in general. The strong fear that it would – and that the future would be much worse than the present – heightened the tragic atmosphere.

But regardless of these concerns, the official response has had nothing to do with defending freedom of expression or any other kind of real freedom. President Francois Hollande staged two major public ceremonies following the Islamist attacks. One was a symbolic march from Place de la Republique in which 44 heads of state and government, the people in charge of perpetrating and maintaining the intolerable world order, literally walked arm in arm. The other was to award the highest rank in the Legion of Honour to the three police killed in the attacks.

France’s moment of national unity comes down to this: more than a million people marched behind the procession of the world’s rulers and their associates and flunkies at Paris’s Place de la Republique. And in an extremely unusual phenomenon in France, said to be unique at that square best known for protests, people spontaneously and repeatedly applauded the police.

In the name of defending democracy against Islamism, parliament immediately voted to reaffirm French participation in the U.S.-led war in Iraq and the mission of the country’s 3,000 troops sent to re-establish French authority in its former colonies in west Africa. Leading politicians also united on the need to step up surveillance and control throughout society, establish France’s own vast databases on everyone instead of relying on the U.S., and vigorously police the Internet and public speech. “In France, certain positions are not an opinion – they are a crime,” warned Prime Minister Manuel Valls. He proclaimed that there will be a “before and after” the 7 January attack.

Between 9-13 January, at least six people were arrested, immediately tried under special procedures and sentenced to prison terms ranging from three months to four years for “public apology for terrorist act”. None were accused of any connection with jihadi groups or violent acts. Five were convicted of mouthing off to police while getting a ticket and/or in a state of extreme drunkenness, and one for comments on his Facebook page. It has been announced that police and prosecutors will pay special attention to rap videos, because they often express the kind of “hate speech” to be banned – hatred for the police and the unjust social order the police enforce. The police specialize in making life hell for youth in the country’s public housing ghettos long before Islamism (movements for an Islamic state) was very influential there, and the repression of this “dangerous class” has come to the top of the government’s agenda.

A large section of France’s lower classes (although far from all), and the most politically and socially oppressed, are the children of people from French colonies brought to work in the country’s assembly plants, construction sites and service industries. Because France has little or nothing to offer these youth but life-wasting unemployment punctuated by demeaning jobs, their very existence is considered a problem. Any impulse among them that could get out of control is considered a serious threat to the social order they are at the bottom of.

Today’ global collision between Western imperialism and Islamic fundamentalism is conditioning developments in these ghettos. Just as Islamism has wrongly come to be seen as a challenge to all that France and the West have inflicted on Africa and the Middle East, many French people whose origins lie in those countries (and even converts from among the poor of other origins) have wrongly come to see a reactionary, anti-people Islamic fundamentalism as a solution to the humiliation and misery inflicted upon them.

The concept of secularism (separation of church and state) arose out of the needs of the French bourgeoisie in its revolution against the feudal monarchy and a century of political battles against the Catholic Church, the chief representative of remnants of the old order. But in the mouths of the French ruling class today, it is little more than a code word for anti-Islamism, which in turn is driven not by disdain for religion but for the people who hold a particular set of religious beliefs, as if their religion were a sign of their inferiority and therefore a justification for their exclusion from certain privileges and their place in society. This is closely linked to France’s role in the broader Western imperialist effort to solidify control over the peoples and countries in the Middle East and North Africa where Islamic fundamentalism has been a major source of contention and opposition. It is not surprising that attacks on Islam are often seen as
not a purely religious question, but as an attack on people’s identity and dignity as human beings.

Now even pro-government Muslims and Islamic organizations are being asked to take a public stand against terrorism, at least that kind of terrorism that France’s ruling circles oppose. All are to be considered guilty unless they acknowledge their acquiescence to the French power structure and its so-called “values”. In contrast, it would be considered racist to demand that French Jews – as Jews – take a public position against Israeli state terrorism in exchange for their right to practice their religion and hold to their religious and ethnic identity.

Those who warn that the massacres will “feed the ambitions of the far right” are not wrong, but the necessities faced by French imperialism overall should also be taken into account. The conditions that help foster the rise of Islamic fundamentalism have been created by the workings of monopoly capital itself, in France and globally, and will not go away. Everything French imperialism has done in the name of combating Islamism, from repression at home to foreign invasions in partnership and competition with the U.S., has only exacerbated that dynamic. In this situation, it is not just the fascist enemies of the republican form of bourgeois rule who are alarmed by the “softness” of France’s middle classes and determined to shake them out of their passivity and make them more active accomplices for French imperialism.

In a way, the attack on Charlie Hebdo and the supermarket slaughter could be considered a godsend for the French ruling class. These events have galvanized much of its squabbling ranks and called them to attention, served as a pretext for ratcheting up long-standing repression and foreign invasions, and above all, enabled it to bring a far broader section of the middle classes into greater support for its reactionary projects. No matter what many people may think “national unity” means right now – whether free speech, no exclusion of minorities, defence of secularism or even a “republican unity” against the fascist right – in reality it means rallying around a system and state – and its armed enforcers at home and abroad – that causes terrible suffering around the world and in France itself.

The attack on Charlie Hebdo is being called the equivalent of 11 September 2001 in the U.S., both by people who fear that France will follow the American example and those who believe that France’s ambitions require catching up in repression and foreign aggression. But things have not worked out well for the U.S. since then. Defiant resistance and revolutionary work there has proved to be a major mood-creating factor in the development of events, especially insofar as a more positive dynamic between the most oppressed and some of the middle classes has begun to emerge.

The polarisation of the population in France today is very unfavourable. The most oppressed are effectively surrounded. The middle classes, with some exceptions, are now generally inclined to look to the state for the solution to their fears and unease. The status quo is little loved, yet opposition to it has been left to contending Islamic and Catholic fundamentalists, and fascists, all united in the view that women’s submission is the keystone for the society they want. But the possibility for a different and far more favourable kind of polarization can also be glimpsed in today’s situation.

An increasing number of people in France “have come to believe that the lives their parents had to lead are not worthy of living,” a commentator wrote. Neither France’s capitalist “values” and institutions nor any kind of religious fundamentalism can offer a real way out of the oppression and degradation that imprison people at the bottom of society and actually make a liberating life possible for the broad majority. A vision of a different kind of society and a plan for getting it that represented something real could become an increasingly powerful alternative. A movement whose goal is the emancipation of humanity, with the oppressed among those at the forefront, could start to break away a huge section of the middle classes who are now saying “I am Charlie” from the grip of the ruling class and open the way to much more positive and liberating perspectives.

(Based in part on a report from a reader in France.)
– end item –

තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ…

ඒකාබද්ධ මැයි දින ප‍්‍රකාශනය
2014 මැයි 1

තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ…

Cultural_REV_mao_I1

අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමයේ දිග්ගැස්සණු අර්බුදයන්ගෙන් බිලියන ගණන් ජනතාව පීඩාවට පත්කරන කාලකණ්ණිකම සහ දුෂ්කරතාවයන් අතිශයන්ම උග‍්‍ර කරන ලද ලෝකයක, තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ. දශ ලක්‍ෂ ගණන් රැකියාවලින් පලවා හැර තිබේ. සමාජ ආරක්‍ෂාව අඩු කොට ඇත. මිළ වැඩි වීම තවදුරටත් සම්මත ජීවන තත්වයන් අඩු කරයි. වෛද්‍යප‍්‍රතිකාර සහ උසස් අධ්‍යාපනය දුෂ්ට ලෙස මිළ වැඩි තත්වයට පත් වී ඇත. ඒ අතර මේ සිත් පිත් නැති ක‍්‍රමයේ අපරාධකරුවෝ පිළිකුල් සහගත ලෙස විදහාපාන ඔවුන්ගේ වර්ධනය වන ධනය සහ බිලියනපතියන්ගේ ලැයිස්තු ගැන වන පුරසාරම් දෙඞීම යන සියල්ල අතරතුර, වඩාත් කුරිරු ජනතා විරෝධී ක‍්‍රමවේදයන් පවා සාදයි.

වහලුන් ලෙස වැඩකිරීමට සංක‍්‍රමණික කම්කරුවන්ට බලකෙරෙන්නේ කොතැනකද, ළමා සහ කාන්තා ජාවාරම් අතිවිශාල අනුපාතයකින් වැඩි වීමට පටන් ගෙන තිබෙන්නේ කොතැනකද, ‘පසුගාමී’ ඇෆ්ගනිස්ථානයේ හෝ ‘සංවර්ධිත’ ඇමෙරිකාවේ හෝ වෙනසක් නැතිව කාන්තාවන් දූෂණය කිරීම සහ මරා දැමීමේ කෲරත්වයෙන් පෙලීම දිගටම සිදුවන්නේ කොතැනකද, සුළු ජාතීන් හුදෙකලා කොට පීඩනයට ලක්කොට තිබෙන්නේ කොතැනකද, තරුණයින් දඩයම් කරනු ලබන සහ හිංසා කිරීමට ලක් කරන්නේ කොතැනකද, අඩුම තරමින් සාධාරණ වැටුපක් සහ ජීවන තත්වය උදෙසා වන ඉල්ලීම් වෙඩි උණ්ඩවලින් සහ සිරගත කිරීම්වලින් කපා දැමෙන්නේ කොතැනකද, තවත් මැයි දිනයක් එළඹ තිබේ.

ලාභය පිණිස සිදුකරන අන්ධ ලුහුබැඳයාම් නිසා සිදුවන පරිසර විනාශයන් මධ්‍යයේ, සෑම සමාජයක් තුළම සහ පීඩිත සහ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් අතර අසමානතාවයේ විවරය වේගයෙන් පළල් වෙන අතරවාරයේ, තවත් මැයි දිනයක් එළඹ තිබේ.

මර්ධනය සහ සූරාකෑම ප‍්‍රතිරෝධයන් උත්පාදනය කරයි. එමෙන්ම මේ ප‍්‍රතිරෝධයන් වර්ධනය කරයි. රටකට පසු රටක් වශයෙන් පංති අරගල සහ ජනතා කැරලි වල වර්ධනය වන රැල්ලට මේ ලෝකය සාක්‍ෂි දරයි. මේ ප‍්‍රචණ්ඩ කැළඹිලි වල ලෝකයයි. පුළුල් පරාසයක බලවේගයන් ක‍්‍රමයට එරෙහි අරගලය තුළට තල්ලු කෙරෙමින් තිබේ. වීදි තුළ කලහකාරීත්වය නව සමාජයක් ඉදි කිරීම උදෙසා, රැඩිකල් කඩා බිඳගෙන යෑමකට ප‍්‍රමාණවත් නොවන බවට කිසිදු සැකයක් නැත. එනමුදු එය සමස්ත නව පරපුරක් සමගම සම්බන්ධ වෙමින් කොමියුනිස්ට්වාදයේ විප්ලවීය මෙහෙයුමට ඔවුන් දිනාගනිමින් අතිවිශාල අවස්ථාවන් විවර කරයි. එය විප්ලවයට මග පාදයි. මෙය මූලධර්මයකි. එය දැඩි ලෙස ග‍්‍රහණය කළ යුතුමය.

දශකයකට පෙර හෝ ඊට කලකට පෙර, නිර්ධන පංතියේ පැවැත්ම ප‍්‍රශ්න කිරීමට ලක් වූහ. පංති අරගලය අනවශ්‍ය බව ප‍්‍රකාශ කෙරුණු අතර ඒ වෙනුවට මහජන ව්‍යාපාර ආදේශ කළ යුතු බව සලකනු ලැබිණි. ඉන්දියාව සහ චීනය වැනි රටවල් පමණක් නොව, තව තවත් අධිරාජ්‍යවාදී බලකඳවුරු වල පවා නැවත නැවතත් වූ සටන්කාමී කම්කරු අරගල අවස්ථාවන් අද ලෝකය පරීක්‍ෂාවට ලක් කොට ඇත. මේ සඳහා සෑම හේතුවක්ම ඇත. 21 වැනි ශත වර්ෂයේ තාක්‍ෂණික ආශ්චර්යයන් ගැන වූ පුරසාරම් කෙසේ වෙතත්, බංගලාදේශයේ ඇඟලුම් කර්මාන්තවල මිනීමරු බිම් තුළ, කටාර්හි වහල් ශ‍්‍රම කඳවුරු තුළ, චීනයේ ශ‍්‍රම බැරැක්ක තුළ හො අධිරාජ්‍යවාදී රටවල දැඩි ලෙස වැඩෙහි යොදවන වැඩ පළවල්වල, අතිවිශාල නිර්ධන පංතිකයින් ප‍්‍රමාණයකගේ තත්ත්වය 18 වැනි ශතවර්ෂයේ මෙන් කුරිරු වේ. ඒ අතරම, පැහැදිලි ලෙසම පාලනයේ මර්ධන ක‍්‍රමවේදයන් සහ වෙන කවරදාකටත් වඩා වැටුප් ශ‍්‍රමයේ නවීන මධ්‍යස්ථාන තුළ වැඩ ප‍්‍රමාණයන් වල වැඩි වීම නිර්ධනීන්ගේ හුස්ම හිර කරයි.

විවිධ මානයන්ගෙන්, ගෝලීයකරණයේ කොල්ලකෑම පීඩිත රටවල ගැඹුරින් සටහන් වී තිබේ. පුද්ගලීකරණය සහ නිදහස්වාදය සේවා නියුක්තියේ සමස්ත අංශ සහ කුඩා ව්‍යාපාර අතුගා දමා තිබේ. හැමවිටම අයහපත්, වැඩ කිරීමේ තත්ත්වය, දැරිය නොහැකි වී තිබේ. මෙය ගෝලීය අර්බුදයෙන් උග‍්‍ර කොට තිබේ. අති බහුතරයකගේ ජීවන තත්ත්වය නරක අතට හැරීමට ප‍්‍රතිලෝමව සමානුපාතිකව, පාලකයින් විසින් පැහැරගන්නා ලද අල්ලස් සහ ලාභ අභ්‍යවකාශයේ මුදුනටම ළඟා වී ඇත. ජනතාවගේ දු:ක්ඛිත බව වැඩිවෙන අතරවාරයේ, ඔවුන් ලබා ගන්නා විසල් කප්පාදු කිරීම් ගැන ඇස් හෙළමින් පාලකයෝ මුරණ්ඩු ලෙස දැවැන්ත ව්‍යාපෘති පසුපස හඹායති.

මේ සියල්ලටම යටින් නැවත නැවත සිදුවන කැරලි වල පිපිරීම් ඇති බව ලෝකය තුළ දක්නට ලැබේ. වෙළඳ ව්‍යාපාර සාමාන්‍ය ලෙස ගමන් නොකරයි. නියත අර්ථයෙන් මෙය අධිරාජ්‍යවාදීන්ට සහ උන්ගේ ගැත්තන්ටද සත්‍ය වේ. ඔවුන්ගේ වර්ධනය වන පොරය සෑහෙන පරිදි මෙය පෙන්වාදෙයි.

විප්ලවය සඳහා, කොමියුනිස්ට්වාදය සඳහා හඬගාන ලොකයක් තුළ, තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ; පංති විඥත නිර්ධනීන්ට සහ ඔවුන්ගේ පෙරමුණු බලඇණියට, මාඕවාදීන්ට, නිර්ධන පංතිකයින්ගේ ලෝකය පරිවර්තනය කිරීමේ මෙහෙයුමේ සහ නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදයේ ශ්‍රේෂ්ඨ සම්ප‍්‍රදායේ ග‍්‍රාහකය අල්ල ගැනීම උදෙසා වූ තවත් දිනයකි.

අද ලෝකයේ කිසිම තැනක සමාජවාදී රටක් නොමැත. පුළුල් වශයෙන් ප‍්‍රගතිශීලී වූ හෝ ජනතාවාදී වූ රජයක් පවා නොමැත. අතිමහත් දෙයක් කිරීමට තිබේ. එනමුදු නිර්ධනීන්ගේ ලෝකය නිදහස් කර ගැනීමේ මෙහෙයුම නොනවත්වා කරගෙන යෑමට ශක්තිය සහ විශ්වාසය ලබා දෙන සාධකද පවතී – මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය හි පැහැදිලි බව සහ ප‍්‍රචණ්ඩා-බට්ටරායි කල්ලිය සහ එවේකියන්වාදය ඇතුළු සියළු පැහැයන්ගෙන් යුත් සංශෝධනවාදයට එරෙහි අරගලය ගැඹුරු වීම, ලෝකය පුරා දක්නට ලැබෙන අරගල රැල්ල, ඉන්දියාවේ සහ පිලිපීනයේ මහජන යුද්ධ සහ අනෙකුත් සමහර රටවල්වල ප‍්‍රතිසංවිධානය වීම් සහ සූදානම් වීම්, ජාත්‍යන්තරවාදී බැම්ම සහ මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන අතර ක‍්‍රියාකාරකම් ශක්තිමත් වීම.

මේ ශක්තීන් මත කරන ගොඩනැගීමෙන්, මාඕවාදීහු වීදි තුළ කැරලිකාරී ශක්තිය විප්ලවය දෙසට දැමීමේ දිශානතිය සඳහා සුදුසු සංවිධාන ආකරයන්, එහි මධ්‍යය ලෙස මාඕවාදී පක්‍ෂ ඉදිකිරීමෙන් සහ ශක්තිමත් කිරීමෙන් නිර්මාණාත්මකව සංවර්ධනය කළ යුතුය. ඔවුහු මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල ජාත්‍යන්තර සංවිධානය සෑදීමේ කාර්යභාරය ඔසවා ගත යුතුයි. මෙය නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ සංවිධිත ජාත්‍යන්තර අධිරාජ්‍ය-විරෝධී පෙරමුණේ හරය විය යුතුයි. මෙලෙස මාඕවාදීන්ට, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ නව සමගියක් සාක්‍ෂාත් කරගෙන, එය ලෝක ව්‍යාප්ත ජනතා අරගලවල පෙරමුණු රියෙහි තබා වත්මන් ලෝකයට විප්ලවීය විභවය මුළුමනින්ම මුදාහැර කුළු ගන්වා, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය පිහිටුවීමට සහ වර්ධනය කිරීමට හැකිවිය යුතුයි.

අධිරාජ්‍යවාදයට අනාගතයක් නැත! අනාගතය කොමියුනිස්ට්වාදය සතුය!
සියළු රටවල නිර්ධන පංතිකයින් සහ පීඩිත ජනතාව, සමගිවව්!
අධිරාජ්‍යවාදය සහ එහි මුර බල්ලන් භංගවේවා!
නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදය දිගුකල් දිනේවා!
ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවය දිගුකල් දිනේවා!

2014  මැයි 1

මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ඉදිකිරීමේ කමිටුව, ගලීෂියාව – ස්පාඤ්ඤ ජනරජය
ඇෆ්ගනිස්ථානයේ කොමියුනිස්ට් (මාඕවාදී) පක්‍ෂය;
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි;
මාඕවාදී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය
ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ පංති අරගලය – බි‍්‍රතාන්‍ය රාජ්‍ය
මහා කැළඹීම WSRP – වේල්සය බි‍්‍රතාන්‍ය රාජ්‍යය
කොමියුනිස්ට්වාදය දෙසට මහා පාගමන (මැඩ්රිඩ්, ස්පාඤ්ඤය);
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් කණ්ඩායම – එක්සත් ජනපදය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය ටියුනීසියාව
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය-ප‍්‍රංශය;
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය-ඉතාලිය;
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය – තුර්කිය උතුරු කුර්දිස්ථාන්
මාඕවාදී විප්ලවීය ලීගය – ශ්‍රී ලංකාව
විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (PCR-RCP කැනඩාව)
විප්ලවීය භාවිතාව – එක්සත් රාජධානිය
ජනතාවට සේවය කරනු – නොර්වේ කොමියුනිස්ට් ලීගය
කම්කරු හඬ – මලයාසියාව
ජනතාවට සේවය කරනු – ෂෙයිසායු
සොරෙල්හ් – ඔක්සිටානි – ප‍්‍රංශ රාජ්‍යය;

ABar-11

English copy…

Another May Day comes

Another May Day comes, in a world where the misery and deprivation suffered by billions of people is immensely aggravated by the prolonging crisis of the imperialist system. Millions have been thrown out of jobs. Social security is cut down. Growing price rise further depresses living standards. Medical treatment and higher education become atrociously expensive. Meanwhile the perpetrators of this merciless system workout even more vicious anti-people measures, all the while obnoxiously flaunting their swelling wealth and boasting of billionaire lists.

Another May Day, where immigrant workers are forced to labour as slaves, where the trafficking of women and children continue to increase in staggering proportions, where women continue to suffer the brutality of rape and murder no matter whether its ‘backward’ Afghanistan or ‘advanced’ USA, where minorities are isolated and suppressed, where the youth are hounded and persecuted, where the demand for something as minimal as fair wages and living conditions is cut down with bullets and imprisonment.

Another May Day, in the midst of environmental devastations caused by the blind pursuit of profit, in the midst of the rapidly widening chasm of inequality within each society and between imperialist and oppressed countries.

Oppression and exploitation generates resistance. And this resistance grows. This world is witness to the growing wave of class struggles and popular rebellions in country after country. This is a world of turmoil. A wide range of forces are being propelled into struggle against the system. The grooming of the streets is no doubt insufficient for a radical break, for the building of a new society. But it opens up tremendous opportunities for connecting with a whole new generation and winning them over to the revolutionary mission of communism. It paves the way to revolution. This is principal. It must be firmly grasped.

Just a decade or so ago, the existence of the proletariat itself was questioned. Class struggle was declared redundant and considered to be replaced by movements of ‘multitudes’. Today the world is marked by repeated occasions of militant workers struggles, not just in countries like India or China, but even more so in the citadels of imperialism. There is every reason for this. For all the tall talk of the technical wonders of the 21st century, whether in the killing fields of the garment industry in Bangladesh, the slave labour camps of Qatar, the labour barracks in China, or the sweat-shops of imperialist countries, the conditions in which the vast majority of proletarians labour are as atrocious as those of the 18th century. Meanwhile, explicitly oppressive methods of control and ever increasing workloads in the modern centres of wage slavery increasingly suffocate the proletarians.

At a different dimension, the ravages of globalisation have deeply marked the oppressed countries. Privatisation and liberalisation have wiped whole sectors of employment and small business. Working conditions, already bad, have become unbearable. This was aggravated by the global crisis. In inverse proportion to the worsening of living conditions of the vast majority, corruption and profit taking by the rulers have reached astronomic peaks. While the miseries of the people multiply, the rulers obstinately pursue grandiose projects eying the fat cuts they will get.

All of this underlies the repeated outbursts of rebellion seen in the world. Business cannot go on as usual. In a certain sense this is true of the imperialists and their lackeys too. Their growing contention amply indicates this.

Another May Day comes, in a world crying out for revolution, for communism; a day for the class conscious proletariat and their vanguard, the Maoists, to take stock of the world transforming mission of the proletariat and the great traditions of proletarian internationalism.

Today there is no socialist country. Not even a government that can be broadly qualified as progressive, pro people. There is much, much, to be done. But there are also factors that give strength and confidence in pursuing the world emancipatory mission of the proletariat—the clarity of Marxism-Leninism-Maoism and the deepening of the struggle against revisionism of all hues including those of the Prachanda-Bhattarai clique and Avakianism, the wave of struggles seen all over the world, the people’s wars in India and the Philippines and its reorganisation or preparation in some other countries, the strengthening of internationalist ties and activities among Maoist parties and organisations.

Building on these strengths, the Maoists must creatively develop forms of organisation suitable for orienting the rebellious energy of the streets towards revolution, with the building and strengthening of Maoist parties at its center. They must take up the task of building an international organisation of Maoist parties and organisations. This must be the core of an organised international anti-imperialist front of the proletarians and oppressed peoples. Thus the Maoists will be able to establish and develop Marxism-Leninism-Maoism, realise a new unity of the international communist movement, place it at the van of worldwide people’s struggles and fully unleash and realize the revolutionary potential of the present world.

Imperialism has no future! The future belongs to communism!
Proletarians and oppressed people of all countries, unite!
Down with imperialism and all its watchdogs!
Long live proletarian internationalism!
Long live world proletarian revolution!

May 1st, 2014

Committee for Building a Maoist Communist Party, Galicia – Spanish state
Communist (Maoist) Party of Afghanistan
Communist Party of India (M-L) Naxalbari
Communist Party of India (Maoist)
Democracy and Class Struggle – British State
Great Unrest WSRP – Wales British State
Long March Towards Communism (Spain)
Maoist Communist Group – USA
Maoist Communist Movement Tunisia
Maoist Communist Party France
Maoist Communist Party Italy
Maoist Communist Party – Turkey North Kurdistan
Maoist Revolutionary League – Sri Lanka
Revolutionary Communist Party (PCR-RCP Canada)
Revolutionary Praxis – United Kingdom
Serve the People – Communist League of Norway
Servir Le Peuple – Sheisau Sorelh – Occitany – French state
Workers Voice – Malaysia

ABar-11

ගොන්ෂාලෝ ගේ ජීවිතය ආරක්‍ෂා කරන්න 2013 සැප්තැම්බර් 24

ගොන්ෂාලෝ ගේ ජීවිතය ආරක්‍ෂා කරන්න 2013 සැප්තැම්බර් 24

Abinael

1992 සැප්තැම්බර් සිට සභාපති ගොන්ෂාලෝ, පේරු විප්ලවයේ නියමුවා, මුළුමනින්ම හුදෙකලා කොට ප‍්‍රාණ ඇපකරුවෙකු ලෙස ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යදීන්, ඇතුළු අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් සහය ලබන, පේරුව තුළ ජයග‍්‍රාහී වී සිටින දූෂිත, ජන සංහාරක ජනතා නාශක රාජ්‍ය තන්ත‍්‍රය විසින් තබා ගෙන සිටී.

විප්ලවය වෙනුවට ප‍්‍රධාන කොන්දේසියක් ලෙස ඔහුව හඳුන්වා දෙමින්, මේ සෑම වර්ෂයකදී ම පේරු හි පාලක පංතිය සහ අධිරාජ්‍යවාදීහු ස්ථිර ලෙස ඔහුගේ විප්ලවීය අවංකභාවය මැඩලීමට ප‍්‍රයත්න දරා තිබුණි, එහෙත් ඔවුහු හැම විටම ඔහුට විවෘතව කතා කිරීමට ඇති අයිතියට සහ ඔහුගේ තත්වය ගැන දැනගැනීමට ඉඩ නොදුන්නා සේම ඔහුගේ ශාරීරික තත්වයට සහ ඔහුගේ ජීවිතයට එරෙහි තර්ජනයන් අළුත් කරමින් සිටී.

සැප්තැම්බර් 24 වෙනි දින වන අද, ෆුජිමෝරි පාලනය විසින් අශ්ශීල ලෙස ඉදිරිපත් කරන ලද කූඩුව තුළ සිට හඬ නගමින් කළ, ඔහුගේ දක්‍ෂ කථාවේ 21 වෙනි අනුස්මරණ දිනය සටහන් වේ.

අපි මේ සියළු වර්ෂයන් තුළ මේ කථාව සහ සභාපති ගොන්ෂාලෝ ආරක්‍ෂා කිරීම, පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට සහය දීම අත් හැර දැමුවේ නැත, අද පවා, පේරු හි මහජන යුද්ධය වංගු සහිත අවස්ථාවකින් පීඩා ලබන අතරතුර ඒවා ජය ගැනීමට පක්‍ෂය අරගල කරයි, අපි පේරුහි සහ විදේශයන්හි සිටින සහෝදරවරුන්ට, පක්‍ෂයේ පළමු සම්මේලනයේ දී පිළිගත් ආකාරයට, 25 වෙනි සංවත්සරයෙදී නැවත මතු කළ, සභාපති ගොන්ෂාලෝ විසින් පෙන්වා දෙනු ලැබූ මතවාදය සහ භාවිතාව සහ මහජන යුද්ධයේ මාවත රැගෙන යන්ට සහය දෙන්නෙමු,

1992 සැප්තැම්බර් 24, සභාපති ගොන්ෂාලෝ උස් හඬින් සහ පැහැදිලිව පැවසූ පරිදි:

‘‘අපි මෙහි ජනතාවගේ දරුවන් ලෙස සිටින්නෙමු, අපි මේ අගල්වල  සටන් කරමින් සිටිමු. ඔවුහු ද යුද්ධයේ අගල් වෙති, එමෙන්ම කොමියුනිස්ට්වරු ලෙස අපි එය සිදු කරන්නෙමු! මක් නිසාද යත් අපි මෙහි ජනතාවගේ අභිලාෂයන්, පක්‍ෂ මූලධර්මයන්, මහජන යුද්ධය ආරක්‍ෂා කරමින් සිටින බැවිනි. ඒ අපි කරන දෙයයි, අපි එය කරමින් සිටින අතර එය වඩාත් ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු!… මාවත දිගුය අපි එයට ළඟා වන්නෙමු. අපි විජයග‍්‍රහණය කරන්නෙමු! … අප ට අවශ්‍ය වන්නේ කුමක්ද? අපිට මූර්තිමත් වීමට මා ඕවාදය අවශ්‍යය,  එය මේ පැමිණෙමින් පවතින ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයේ නව රැුල්ලට නායකත්වය දීමට සහ එය පදවාගෙන යෑමට කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ ඉදි කරමින්, මූර්තිමත් වෙමින් තිබේ.’’

මේ වචන අද පවා පේරු විප්ලවයේ ඉදිරිගමන ට නිර්දේශ ලක්‍ෂයක් ලෙස පවතින්නා සේ ම ලෝකය තුළ තවම ශ්‍රේෂ්ඨ වටිනාකමක් ඇති අතර කොමියුනිස්ට්වරු ලෙස අපි ඔහුව සහ පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය සහ ශ්‍රේෂ්ඨ ජනතාව විනාශ කිරීමට ප‍්‍රයත්න දරන අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ පේරුව තුළ සිටින ප‍්‍රතිගාමීන් යන මේ සියල්ලන්ටම එරෙහිව ඔහුගේ ජීවිතය ආරක්‍ෂා කිරීමට අපේ කැප වීම අළුත් කරමු.

Partido Comunista do Brasil (Fraccion Roja)
Comité de Construccion del Partito Comuunista Maoista de Galicia
Partie Communiste Maoiste de France
Partito comunista maoista-Italia

ලෝක ධනවාදී සහ අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමය මුහුණදෙන ඇවිස්සී ඇති අර්බුද

ලෝක ධනවාදී සහ අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමය මුහුණදෙන ඇවිස්සී ඇති අර්බුද

MKF_assemblee

– කම්කරුවන්ගේ විජයග‍්‍රහණයට එරෙහි ධනේශ්වරයේ ආක‍්‍රමණයක්
– ෆැසිස්ට් කණ්ඩායම් වල නැගී සිටීමක්
– පොදුජනයාගේ කණ්ඩායම් අතර ප‍්‍රතිගාමී අදහස්වල මතුවීමක්
– ජනතා ව්‍යාපාර අතර ව්‍යාකූලතාවය, සමාජ-ජාතිභේදවාදය සහ අවස්ථාවාදය මතුවීමක්
– ධනේශ්වර මාධ්‍ය උපකරණ මේ අදහස් පැතිරවීමට වාහකයක් වේ.

විප්ලවීය ව්‍යාපාරයට මගපෙන්වන බලවේගය ලෙස නිර්ධන පංතියේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ගොඩ නැගීමේ වගකීම ගැනීමට කොමියුනිස්ට්වරුන්ට සිදුවේ.  නිර්ධනීන්ගේ සහ ජනතාවගේ ජයග‍්‍රහණය උදෙසා, ධනේශ්වර රජය විනාශ කර දැමීමට සහ නිර්ධන පංතියේ ආඥදායකත්වය පිහිටුවීමට විප්ලවීය අරගලයට නායකත්වය දීමේ යථා දර්ශනය ඇතිව, කම්කරු පංතිය සමග සන්ධානගත විශාල ජනකායක් එක්රැස් කරමින් එක්සත් පෙරමුණක් ගොඩනගන්න, සංවර්ධනය කරන්න.

ජනතා ව්‍යාපාර ධනේශ්වර ස්ථාවරයන්ට සම්බන්ධ කරන සහ බලවත් කරන ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදී ස්වරූපයන් සහ විප්ලවීය මාවත අතර පැහැදිලි ලෙසම සීමා මායිම් ලකුණු කිරීම අත්‍යවශ්‍යය.

උපායිකව, කම්කරු පංතිය, නිර්ධන පංති විප්ලවයේ විජයග‍්‍රහණය උදෙසා ධනවාදයට සහ උන්ගේ රජයට එරෙහි අරගලය නිශ්චය කරමින් සිටී.

නිර්ධන පංති සහ ජනතා ව්‍යාපාරවලට මුවාත තබමින්, කම්කරු පංති ස්වාධිපත්‍යය නැවත ගොඩනැගීම වෙනුවෙන්, කම්කරු පංතියේ දේශපාලනික මෙන්ම ආර්ථික අරගලයේ පෙරමුණට පක්‍ෂය පැමිණිය යුතුය.

මේ ක‍්‍රමය ඉබේම බිඳ වැටෙන්නේ නැත, සෑම පෙරමුණකම පියවරෙන් පියවර දිග්ගැස්සුණු මහජන යුද්ධයක නිරත වෙමින් සහ උපායික සංවිධානමය තත්ත්වයන් සූදානම් කොට සටන් වැද ධනේශවර ක‍්‍රමය පරාජයට පත් කළ යුතුය.

එම නිසා අපේ සංවිධාන දෙක සහ එමෙන්ම හිතවාදීහු, මාක්ස්-ලෙනින්-මා ඕවාදීන් තනි පක්‍ෂයක් ලෙස එක්සත් කිරීමේ ක‍්‍රියාවලියේ ආරම්භක පියවර තබා තිබේ.

එක්සත් වීමේ ක‍්‍රියාවලිය ඔස්සේ අපේ න්‍යායික දැනුම ගැඹුරු කිරීමට සහ එය ප‍්‍රායෝගිකත්වයට නැංවීමට, අපි එකට එක්වී ඒකීය දින සංවිධානය කළෙමු.

මේ ක‍්‍රියාවලිය සම්පූර්ණ කිරීමෙන්, වර්ධනය වෙමින් තිබෙන ජාත්‍යන්තර මා ඕවාදී ව්‍යාපාරයේ සමගිය සහ සංවර්ධනය ශක්තිමත් කිරීමට ඉඩ සලසනු ඇත. ඉන්දියාව, පිලිපීනය, පේරු, තුර්කිය, නේපාලයේ මා ඕවාදීහු මහජන යුද්ධයේ නිරත වෙමින් හෝ ප‍්‍රතිසංවිධානය වෙමින් සිටී.

කොමියුනිස්ට් සංවිධාන – රතු අනාගතය (Red Future); ප‍්‍රංශයේ මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (MCPF); සහ හිතවාදීහු.