Category Archives: naxalites

India – Varavara Rao Speaks Out: Expand The People’s War To Fight Brahmanical Hindu Fascism And Advance The New Democratic Revolution

India – Varavara Rao Speaks Out: Expand The People’s War To Fight Brahmanical Hindu Fascism And Advance The New Democratic Revolution

The killings of Mohammad Akhlaq, Prof. M M Kalburgi and Yakub Memon have come to symbolize in many ways the prevailing situation in the country under Modi-led BJP-rule. Akhlaq was bludgeoned to death at his Dadri home in September by a lynch mob that was instigated, mobilized and led by a bunch of Sanghi goons after maliciously spreading the rumour of beef-eating.

Prof. Kulbargi was shot dead by unidentified Hindutva-fascist assassins because of his consistent and irrepressible opposition to their designs in Karnataka. Memon was hanged this July in Nagpur jail after his conviction in the 1993 Mumbai blasts in a travesty of justice.
For the self-appointed gendarmes of the ‘Hindu Rashtra’, to eat something of one’s choice is anti-national, to voice dissent is anti-national, to be even the brother of a Muslim who is accused of so-called anti-national activities is anti-national – ‘crimes’ that are punishable by death according to the Manuvadi Hindutva-fascists.
Whether the execution is actually carried out judicially by the state or by any of the numerous murderous gangs raised by the hydra-headed RSS – it makes little different to the person at the receiving end.
These killings (and of Govind Phansade and Narendra Dabholkar earlier) are but a few of the more talked-about incidents in what has become an incessant barrage of attacks carried out in many forms by the Hindutva-fascists across the country.
Particularly since the BJP government came to power, such attacks are taking place almost on a daily basis. Though termed by some as ‘intolerance’, this is part of an all-round attack by the Brahmanical Hindu fascist forces against the people and affecting all spheres of their lives.
These attacks are simultaneously ideological, political, social, religious, ethnic, economic, cultural, juridical and environmental – carried out with violent and non-violent, legal and illegal, constitutional and extra-constitutional means.
On their target are all kinds of dissent and non submissiveness, particularly the fighting organizations and individuals – revolutionary, democratic, secular and patriotic – as well as Muslims and Christians, Dalits and Adivasis, women and people of other oppressed genders, oppressed nationalities and even sections of the parliamentary opposition.
In fact, anyone who refuses to fall in line with their Hindutva agenda or opposes their fascist diktats is a potential target. Indeed, at a time like this when the assault of he Hindutva-fascists is becoming increasingly conspicuous in all spheres of the society and the state, one cannot be faulted for wondering if a vast section of our people are already made to live in the shadows of a veritable ‘Hindu Rashtra’.
Hindu-fascism, even with its specificities, shares many characteristics of the fascisms that emerged in the capitalist countries during the economic, social and political crises period of the the1930s, the Great Depression and the interval between the two inter imperialist World Wars.
Like Italian fascism and German Nazism, Hindutva too is a phenomenon of the era of imperialism and proletarian revolution, emerging along right-wing or fascist parties, institutions, armed detachments and gangs in the capitalist imperialist countries with or without a parliamentary democratic cover. Fascism raised its head when at its highest stage, capitalism had entered a period of general crisis and socialism emerged as a real alternative before the world people with the victory of Bolshevik Revolution.
The role of Italian, German, Japanese and other fascist movements of that time was to address this existential threat faced by the imperialist ruling classes of their respective countries.
It was the political offensive of the bourgeoisie against the proletariat to come out of its severe economic and political crises. They pursued a domestic policy of open terrorist rule and a foreign policy of aggression and wars.
Domestically, the main enemy of the fascists was the organizations and movements of workers and toiling masses, revolutionary proletarian parties and organizations along with other democratic classes and national minorities, migrants, while internationally, its prime target was the socialist camp led by the Soviet Union along with the national liberation movements of the colonies and semi-colonies.
They waged counter-revolutionary wars against communist and democratic forces all over the world until revolutionary and national liberation wars finally consigned them to their graves.
But Hindutva – the ‘Made in India’ variety of fascism – not only escaped the fate of its European and Japanese contemporaries but has in fact thrived during the last hundred years of its existence. Hindutva fuses elements of India’s caste-feudalism (such as its reactionary Brahmanical ideology and deep-rooted notion of inborn superiority, etc.) with those modern bourgeois concepts (like the nation, Aryan Race theory of colonial-Orientalist scholars and their communal formulation of Indian history, and so on) that suit the interests of the Indian comprador ruling classes and the obsolete social institutions and forces.
It falsifies history to invent a glorious past of the ‘Hindu nation’, unmindful of the fact that neither a religious community called the ‘Hindu’ nor a nation called the ‘Indian’ existed prior to British conquest of the subcontinent.
The brainchild of the early Hindutva proponents is the neo-Brahmanical reactionary utopia of the ‘Hindu Rashtra’ (nation), which the Hindutva fascists project back as the country’s ‘glorious’ past and hold up as the ideal for the country’s glorious future.
They seek to impose this fascist ideology on both Hindus and non-Hindus and all social communities, sections and classes who do not agree with their communal conception of society and history.
While Muslims and Christians are seen as aliens to be either assimilated, kept in line or suppressed, the Sikhs, Buddhists, Dalits and Adivasis are considered to be already Hindus and are included in the ‘Hindu nation’ against their will.
The hierarchical, hegemonic and chauvinist Hindutva ideology, culture and values are imposed on all of them by suppressing, controlling or co-opting their diverse cultures, languages, beliefs and customs.
This fascist ideology of Hindutva is also reflected in the organizational structure of Hindu-fascist organization. RSS, Hindu Mahasabha etc. that were established in the early 1920s are highly authoritarian and allows no disagreement with the leaders.
The command of the Sarsanghchalak is the last word in RSS and is accepted without question. From its inception, Hindutva forces received support and patronage of the big landlords and the comprador big bourgeoisie as its reactionary ideology and authoritarian organizational structure was a useful tool for their economic and political interests.
They were also subservient to the British colonial rulers, calling upon the people to struggle for ‘national regeneration’ at a time when all the anti-colonial, democratic and patriotic forces were engaged in the independence struggle (Savarkar glorified colonialism by writing that “the glory of the British empire is great” (V D Savarkar, Hindutva, p.85, 166); Golwalkar expressed his disdain for national independence by terming it as “that haphazard bundle of political rights” (M S Golwalkar, We or Our Nationhood Defined, p.7).
True to their comprador character, Hindutva fascists continue to commemorate collaborators and traitors as heroes like Savarkar while denouncing genuine nationalists and patriots like Tipu Sultan.
Hindutva-fascist forces stand for conciliation of antagonistic classes to prevent the development of class consciousness among the toilers and an intensification of the organized class struggle.
For instance, RSS had written to PM Nehru way back in 1948, “Rashtriya Swayamsevak Sangh’s is the only way to meet the challenge of communism and its is the only ideology which can harmonize and integrate the interests of different groups and classes and thus successfully avoid any class-war” (Letter by RSS office-bearers to PM Nehru, published in Organizer, 23 October 1948). They make use of the traditional adaptability of Hinduism to social change by preserving, protecting and strengthening all its reactionary aspects in the service of the ruling classes – be it the colonial rulers or the Indian ruling elite subservient to imperialism which took their place.
They bolster the joint dictatorship of the big landlords big comprador capitalists by suppressing the democratic classes, whipping up communal and national chauvinism, persecuting religious minorities and oppressing minority nationalities, Dalits, Adivasis and women.
Ideologically, the metaphysical, idealist and subjective Hindutva world-outlook is a die-hard opponent of all forms of scientific, materialist, rational, objective and dialectical approach to understand and change the world – most of all the Marxist approach of scientific socialism and dialectical and historical materialism.
Ideological-political indoctrination, social demagogy, national and religious chauvinism, Goebbelsian propaganda, co=option and buying-out – i.e., all means fair and foul are part of their arsenal to win over one section of the broad masses and to terrorize others.
They fully utilize the gullibility, backwardness, ignorance and contradictions among the broad masses as well as the reactionary aspects in people’s culture and social values rooted in the country’s semi-colonial semi-feudal system.
They constantly engage in lies, deception, hypocrisy and subterfuge to manipulate public opinion and to hoodwink, mislead and divide the masses – often doing the opposite of what they say and saying in  complete contrast to what they do.
They use the products of modern science and technology to enslave the masses and achieve their reactionary social, economic, political and cultural goals.
Hindutva-fascism has adapted itself to the changing conditions and utilized all available forms to spread its most deceitful, deceptive and bloody tentacles. Contrary to its ideology and stated goals, it pledged itself to non-violent means, declared adherence to the Indian Constitution and presented itself as a mere cultural organisation (as did RSS after Gandhi’s assassination to get its ban revoked) – but it does not conform to them in practice.
Like its Nazi counterpart, it has utilized India’s parliamentary system to come to power in pursuit of its objectives.
From the formation of Bharatiya Jana Sangh in 1951 to the formation of first BJP government at the centre in 1997, Hindutva-fascism had gained ground in large parts of the country by working under cover of parliamentary politics. But as Ram Janmabhoomi agitation, Rath Yatra, demolition of Babri Masjid, the subsequent bloodbath of Muslims in many parts of the country, Gujarat pogrom and innumerable other large and small heinous acts show, they have used extra-parliamentary and violent terrorist methods for parliamentary ends.
They have achieved some significant success in their tactics largely because its parliamentary opposition – whether the Congress, revisionist CPI-CPI(M) or various regional parties – has proved ineffective in stopping the onward march of Hindutva-fascism.
In fact, these ruling-class parties themselves have many overt or covert Hindutva adherents within them and helped in the growth of Hindutva-fascism with their class collaboration and opportunist politics. Since the parliamentary elections of 2014, BJP has emerged as the largest, most powerful and most preferred all-India party of the big comprador bureaucratic capitalists and landlords subservient to imperialists by displacing the Congress from this position.
Like all fascisms of the past, the present growth of Hindutva-fascism has taken place amidst an acute crisis of the world capitalist system beginning in 2008 which has not shown any serious sign of recovery. Fascist trends of various hues are on the rise once again all over the world.
In India too, the old method of rule by the Congress-led UPA became inadequate for the Indian ruling classes in the present condition of crisis. Modi-led BJP was therefore catapulted to power in the last elections to carry out the agenda of neo-liberal ‘reforms’ more aggressively and ruthlessly – by fascist means if need be.
The BJP with its neo-fascist Hindutva ideology and a wide network of fascist organisations working in almost all fields and regions and among all social sections, was best suited for the job.
The ‘slow’ pace of the IMF-World Bank  neo-liberal reforms and or hold-ups in opening all sectors of the economy for foreign and Indian big capital has led the BJP and its NDA allies to steamroll a plethora of policy changes through parliamentary and extra-parliamentary means.
Displaying naked majoritarianism based on its absolute majority in the Lok Sabha, Modi-led BJP government is imposing these policies with the fascist argument that they have got the popular mandate to implement whatever programme and policy they like.
It is worth noting that the Fascists in Italy and the Nazis in Germany too had won majority seats in the parliamentary elections and used this brute majority to impose their policies. As the country’s economy sinks deeper into the abyss of recession and crisis, Hindutva-fascists led by Modi are taking desperate measures to satisfy their masters – the imperialists.
On the one hand, the big capitalists big and landlords are showered with enormous financial windfall through introduction of new pro-corporate laws and changes in the existing laws, tax cuts and tax holidays, loan waivers and debt restructuring, disinvestment, handing over government property at dirt-cheap rates and through numerous such legal and illegal means.
A number of existing laws related to the well-being and welfare of the people such as labour laws, laws entitling peasants to subsidy and compensation, pension, retirement-benefit and insurance regulations for the salaried classes, laws related to social security, health and education, etc. are being changed by the government by terming them as old and obsolete, while the age-old colonial laws used for suppressing the people are not only being retained but are bolstered with newer amendments.
Schemes like ‘skill development’ are introduced to prepare a few million unemployed as cheap semi skilled labour to meet the needs of the global capitalist economy and the Indian big capitalists.
The drama of debate is acted-out in the pigsty of parliament by the ruling parties and the opposition alike, but all anti-people bills and policies are ultimately passed with mutual understanding.
On the other hand, government expenditure on agriculture and manufacturing, social welfare and subsidies, education and health, water and housing, etc., are drastically curtailed in the name of fiscal discipline and austerity.
Economic and political rights won by the people – be it workers, peasants, working women, employees, salaried people and others from the middle classes through long and bitter struggles – are taken away step by step to serve the interests of the imperialists and the Indian ruling classes.
It is introducing a plethora of new policies that are having a bearing upon all spheres – economy, education, health, environment, social welfare and so on. Foreign investment which only tightens the noose of imperialism is presented by Modi government as the panacea for all the economic problems besetting the country.
While mouthing pious discourses on ‘Environmental Justice’, the government is proceeding to remove even the remaining namesake restrictions on environmentally sensitive zones to invite foreign investment and maximize the exploitation of natural resources.
By issuing indiscriminate clearance to mining, dams, highways, ports, housing, industries and such other projects and almost all kinds of services in such ecologically fragile regions, it is giving an open  invitation for unprecedented ecological destruction and pollution, not to speak of large scale displacement of the people. Unable to address the basic problems of the masses or fulfill the grand pre-election promises, Modi and his ministers are resorting to gimmicks and ‘perception management’.
Following the model of the Nazi ace-propagandist Joseph Goebbels, Modi government is making extensive use of print, electronic and digital media to slyly manipulate public opinion, to delude the masses with lies and deception and to hard-sell the pro-imperialist and pro-Hindutva agenda it is trying to implement.
The media is being controlled in covert and overt ways to monopolize the means of disseminating information. Phrases like ‘development’, ‘empowerment’ of the poor and the Dalits, Adivasis, women or other ‘weaker sections’, ‘Sadbhavana- Shanti-Suraksha’, ‘nation building’, ‘national interest’ and such phrases are relentlessly bombarded in a Goebbelsian manner.
Sangh Parivar organisations too are using mass media to hide the real face of Hindutva fascism, to shape public opinion in favour of its agenda and to turn illusions into reality. Hypocrisy in words and in practice is a hallmark of the Hindutva-fascists.
Parallel to this process is the gradual fascization of the state. Be it the bureaucracy, judiciary, armed forces, jails or any other wing of the state – the BJP government is staffing their top rungs with Hindutva adherents wherever possible.
The military, paramilitary and police forces are being further fascized during their training and service by the Hindutva fascists by using state power.
They are being indoctrinated with pseudo-patriotism and favourite Hindutva themes like unity and integrity of the country, national interest, War on Terror, etc.
In this way they are being brought closer to the Hindutva camp and ideologically prepared to ruthlessly crush the people and all forms of democratic movements in the name of defending the country and the nation, religion and faith, civilization and culture, etc.
Keeping the mask of Narendra Modi in the forefront, Sangh Parivar is trying to expand its social base by introducing a few populist social welfare programmes like ‘Beti Bachao-Beti Padhao’, ‘Jan Dhan Yojana’, ‘Swacch Bharat Abhiyan’, etc.
Like all fascist forces of the past, the NDA government and the Sangh are taking up some of these populist measures only to facilitate the heightened exploitation and repression of the toiling masses and the oppressed social groups without stirring up widespread resistance.
A renewed attempt is being made at saffronisation of education through measures like rewriting of school textbooks, changes in the syllabus, imposition of Sanskrit, Yoga and Hindu rituals in schools, and similar other measures. Modi government has stepped up its interference in the internal affairs of the universities and all other autonomous institutions with the aim of imposing the fundamentalist Hindutva agenda.
This is in addition to the intensification of the previous government’s policy of promoting privatisation of education. It is aggressively eulogising RSS figures like Savarkar, Shyama Prasad Mukherjee and Deen Dayal Upadhyaya etc. and systematically naming public landmarks like roads, public institutions, welfare schemes, etc. in conformity to their ideology. Such measures are making the pro-rich, pro-Hindu, pro-‘upper’ caste, male-bias of the state even more pronounced.
Muslims and their organizations are being targeted by the state in the name of fighting ‘Islamic terror’, while discrimination against religious minorities is becoming more menacing. While a free hand is given by the state to the offenders of the saffron camp including murderers involved in massacre of Muslims, stringent punishment including life term and death sentence are being handed out to the accused Muslims.
A large number of them are kept in long-term detention without trial. Hindutva fascists are holding up religious minorities as the enemies in front of the people to divert their growing frustration and anger into harmless channels. Similarly, Dalits, Adivasis, women, oppressed nationalities, rationalists, atheists, democrats, communists or even the parliamentary opposition – anyone who are in opposition to them – are being targeted. Anyone standing for genuine democracy, independence, sovereignty and self-reliance or militantly raising the basic democratic demands of the people is subjected to brutal violence using the state or saffron terror.
Thousands of such attacks have been carried out in the last one and a half years of Modi rule, and the number is on the rise. The growing incidents of so called intolerance all over the country too are an integral part of the Hindutva-fascist design.
Internationally, BJP government and the Hindutva fascists are pursuing a ‘big power’/‘super-power’ status for India by more closely collaborating with US imperialism and clamouring for a greater role in international affairs.
In their attempt to transform the country into a strong regional outpost of the US and other imperialist powers, NDA and RSS is a policy of drummed-up big-power chauvinism and expansionism in south-Asia.
They are howling chauvinist barbs against Pakistan and China and are clamouring to expand the fight against ‘Islamic Terror’ by aligning more closely with US-Israeli foreign policy.
Guided by the hegemonic idea of the Hindu Rashtra and Akhand Bharat, they are more aggressively following the expansionist policies of the previous governments, interfering in the internal affairs of the neighbouring countries like Nepal in scant respect for their sovereignty, thereby attracting the wrath of their people.
The all-out Hindutva-fascist attack therefore is becoming unbearable not only for the broad masses of India but also for the people of our neighbouring countries.
In spite of the similarities, however, Hindutva fascism is no Nazism of Hitler’s Germany or fascism of Mussolini’s Italy. The material basis of Hindutva fascism lay in the country’s social conditions and backward production relations.
These production relations principally serve the interests of feudalism and comprador bureaucratic capitalism which are strongly integrated with and depended on the imperialist monopoly capital and are subservient to it.
This results in the type of fascism peculiar to our country and any semi-colonial and semi-feudal countries – comprador-feudal fascism.
As a result, Hindutva-fascism is necessarily weaker and more unstable than its counterparts in capitalist countries. As Dimitrov pointed out, here there can be no question of seeing “the kind of fascism that we are accustomed to see in Germany, Italy and other capitalist countries” (Dimitrov, Seventh Congress of the Comintern, 1935).
Comprador-feudal fascism, by its very comprador nature, is unable to equal the fascism of imperialist countries.
In addition, the oppressive, discriminatory, hierarchical, unscientific, anti-people and reactionary Brahmanical ideology and the rotten Jati-Varna system associated with it has never gone unchallenged in the country.
It has faced unceasing ideological and political and other kinds of resistance including violent resistance from the oppressed and toiling masses from the time of its very inception. Whether Charvakas, Sankhyas and the Buddhists of the ancient times; Ravidas, Kabir and others of the middle ages or Jotiba Phule and Savitribai, Shahuji Maharaj, Dr. Ambedkar, Periyar and several others representing the Dalits, Adivasis, women and revolutionary-democratic forces of the modern period in their own ways took part in this unbroken history of resistance.
The people of the country, supported by the revolutionary and democratic people of the world, are now once again standing on the way of the neo-Brahmanical Hindutva-fascism.
It is not plausible, therefore, to establish the ‘Hindu Rashtra’ of their dreams which would require the transformation of the present semi fascist rule (with thinly-veiled fascist rule in some regions of the country such as parts of Dandakaranya, Bihar-Jharkhand, Jammu & Kashmir and the North East) to a complete and countrywide naked neo-fascist rule.
Indeed, the present unprecedented level of allround Hindutva-fascist attack is facing a broad resistance in the country. Protests against saffron terror and fascization of the state are going on, with more and more people coming out to join their voice.
The widespread indignation against the killing of Prof Kulbargi, Akhlaq and to a lesser extent the judicial murder of Yakub Memon carried forward this anti fascist movement.
Recently, hundreds of writers, artistes, academics, actors, journalists, film-makers and others from the literary, cultural and academic fields have returned government awards in an unparalleled protest against the attacks and growing threat of Hindutva-fascism.
Their opposition to the persecution of minorities, attack on the basic civil and democratic rights including freedom of expression and dissent and attempts to impose control and dictate have snowballed into a veritable avalanche of protest.
A large number of demonstrations, dharnas, meetings etc. are daily being organized across the country. The people of foreign countries too are expressing their condemnation of growing Hindutva-fascism in sharp contrast to the opportunistic whitewashing of the crimes of Modi and his cohorts by their governments.
The recent outburst of anger of the people fighting for Patidar reservation against hated state symbols like Police Stations has shown that even places like Gujarat which were once considered Hindutva strongholds are no longer safe due to the people’s growing frustration and anger. The people will surely make the Hindutva-fascists realize that they constitute only a small minority in the country representing the obsolete forces, the reactionary ruling classes and their henchmen.
The vast majority of the people of the country will neither subscribe to their reactionary ideology, nor will they take the forcible imposition of Hindu majoritarianism lying down. Sooner than later, BJP and the Sangh Parivar will realize that it is no fun to be the flunkeys of imperialism.
MIB unequivocally extends its revolutionary solidarity to all who are part of this common fight – revolutionary, democratic, patriotic and secular forces, workers and peasants, national and religious minorities, Dalits and Adivasis, urban poor and the urban middle class, national bourgeoisie, students, teachers and intellectuals, academics, historians, writers, artistes, actors, advocates, journalists, doctors, scientists, researchers, women, LGBT, differently-able, the old and the young and people from all walks of life who are standing up against Hindutva-fascist enslavement.
Taking inspiration from the experience of the international proletariat and the democratic forces in defeating fascism, we call upon all exploited and oppressed classes, communities, sections and groups to unite to become a mighty force against Brahmanical Hindu-fascism and to wage a protracted struggle to bury it once and for all.
With the understanding that fascism can be completely uprooted only in a revolutionary way and not by revisionist, reformist and parliamentary ways or through electoral ‘victories’ over the BJP, MIB appeals to you all to strengthen the ongoing armed agrarian revolutionary war led by the CPI(Maoist) to establish a genuinely democratic, independent, sovereign and self-reliant people’s republic which will be the real and final graveyard of Hindutva-fascism.

මර්ධනකාරී රජයේ බල ඇණි වලට සහය දීම නිසා මාඕවාදීහු සිය කලින් සගයෙකු මරණ දඬුවම නියම කරයි

මර්ධනකාරී රජයේ බල ඇණි වලට සහය දීම නිසා මාඕවාදීහු සිය කලින් සගයෙකු මරණ දඬුවම නියම කරයි


ඉන්දියානු මාධ්‍ය වාර්තා කළ ආකාරයට ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මාඕවාදී) හි හිටපු ක‍්‍රියාකාරිකයෙකු ප‍්‍රතිගාමී රජයේ බලඇණි සමග මාර්තු 29 වෙනිදා එක්ව ක‍්‍රියා කිරීම නිසා ඔහුට මරණ දඬුවම ලබා දී තිබේ. මාඕවාදී මහජන විමුක්ති ගරිල්ලා හමුදාවේ ගරිල්ලා භටයින් 20ක් පමණ එක් වී ජනතා උසාවියක් පවත්වා මරණ දඬුවම ලබා දී ඇත්තේ ඔහු දන්තෙවාරා දිස්ත‍්‍රික්කයේ මුස්කල් ගම්මානයේදී හදිසියේදී දක්නට ලැබුණු අවස්ථාවේදීය.

මේ කාලයේ මාඕවාදීහු ප‍්‍රකාශ කරන්නේ පෞද්ගලික කාරණා නිසා පක්ෂයේ වැඩවලින් විශ‍්‍රාම ගෙන සිටින සටන් කරුවන්ට තමන් විසින් ගෞරව කරන බවත්, එහෙත් පාවාදෙන්නන් සහ ප‍්‍රතිගාමීන් බවට පත් වෙන අයට එරෙහිව දැඩි තීරණ ගන්නා බවත්ය.

ආරක්ෂක අංශ සමග සිදු වූ වෙඩි හුවමාරුවෙන් කාන්තා මාඕවාදීහු සිව් දෙනෙක් දිවි පුදති

ආරක්ෂක අංශ සමග සිදු වූ වෙඩි හුවමාරුවෙන් කාන්තා මාඕවාදීහු සිව් දෙනෙක් දිවි පුදති


ඉන්දියානු මාධ්‍ය ආයතනයක් වන ඔඩිෂාටීවී මගින් වාර්තාකොට සිටියේ 25 වෙනි ඉරිදා රාත‍්‍රියේ ඔරිස්සා හි කොරාපුට් දිස්ත‍්‍රික්කයේ දක‍්‍රි ඝාත් ප‍්‍රදේශයට යාබද නරායන්පත්නාන් හි දී දිස්ත‍්‍රික් ස්වේච්ඡා බලඇණි සහ විශේෂ මෙහෙයුම් කණ්ඩායමේ ආරක්ෂක බලඇණි සමග ඇති වු වෙඩි හුවමාරුවෙන් මාඕවාදී කාන්තා කාඩර්වරු සිව් දෙනෙකු ජීවිතක්ෂයට පත් වූ බවයි. ඔවුන්ව තවම හඳුනාගැනීමට තිබේ. විශ්වාස කරන අන්දමට මියගොස් ඇති සියළු සාමාජිකාවන් අන්ද්‍රා-ඔරිෂා ෂෝනල් කමිටුවට අයත් වේ. පොලීසිය එය ප‍්‍රකාරශ කරයි.

2009 සහ 2010 යන කාලවල සිට මාඕවාදීහු නරායන්පටා හි ක‍්‍රියාකාරකම් ශක්තිමත් කිරීමට උත්සාහ කරමින් සිටී. එවක් පටන්, මාඕවාදීන්ගේ පෙරමුණු සංවිධානයක් වන, චෂී මුලියා ආදිවාසී සංගමය ඔරිසා හි ලාල්ගාවක් නිර්මාණය කිරීමට කටයුතු කරති.

ඉන්දියානු ගොවීන්ගේ දැවැන්ත පාගමන

ඉන්දියානු ගොවීන්ගේ දැවැන්ත පාගමන

මහාරාෂ්ට‍්‍රා ගොවීහු ඓතිහාසික ජයග‍්‍රහණයක් ලබා ගනිති.

මහාරාෂ්ට‍්‍රා හි ගොවියන් 50,000 කට අධික ගොවීන් පිරිසක් ප‍්‍රාන්ත පාර්ලිමේන්තුව වටලා ඓතිහාසික ජයග‍්‍රහණයක් ලබා ගත්හ. මහාරාෂ්ට‍්‍රා හි දේවේන්ද්‍ර ෆද්නාවිස් රජය ගොවීන්ගේ ඉල්ලීම් ලබා දීමට එකඟ වූහ.

මේ ජයග‍්‍රහණය ලබා ගැනීමට ගොවීහු නෂික් හි සිට කිලෝමිටර් 180 පමණ දුරක් දින හයක් තිස්සේ දැඩි සූර්යතාපය නොතකා මුම්බායි වෙත ගමන් කොට තිබුණි. සමහරු පාවහන් පවා පැළඳ නොසිටියහ. ඔවුන්ගේ සියළු ඉල්ලීම් ලබාදුන් බව මහාරාෂ්ට‍්‍රා හි ආදායම් පිළිබඳ අමාත්‍ය චන්ද්‍රකාන්ත් පටිල් පැවසූහ.

රජය සිය ඉල්ලීම් පිළිගැනීමත් සමග ගොවීහු සිය රැළිය විසුරුවා හරින්නට කටයුතු කළහ. (2018 මාර්තු 12)

වාර්තාකරුවන්ට තා කරමින් ප‍්‍රධාන අමාත්‍ය, ෆද්නාවිස් ප‍්‍රකාශ කොට සිටියේ: ‘‘වගා කරමින් සිටින වන භූමි ආදිවාසීන්ට සහ ගොවීන් ට පවරන්න කමිටුවක් සකසන්න අපි එකඟවුණා, ගොවීහු සාක්ෂ්‍ය සහිතවම සනාථ කොට තිබෙනවා කලින් වගා කරන ලද ඉඩම් 2005ක් ඇති බව. ගොවීන්ගේ සහ ආදිවාසීන්ගේ නියෝජිතයින් සහිත රැස්වීමකදී ඔවුන්ගේ සියළු ඉල්ලීම් ලබා දෙන්නට අප අකඟ වුණා.’’

මෙයට සහභාගි වූවන්ගෙන් 90% දුප්පත් ආදිවාසීන්. ඔවුහු වන ඉඩම් අයිතිය සඳහා සටන් කරමින් සිටී. ඉඩම් නොමැති ඔවුන්ට වගා කිරීමට කිසිවක් නැහැ. රජය ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම පිළිබඳව සංවේදී සහ ධනාත්මක ආකල්පයකින් කටයුතු කරන බව ෆද්නාවාස් ප‍්‍රාන්ත රජයේ පාර්ලිමේන්තුවේදී ‘දිග පාගමන’ගැන සාකච්ඡා කිරීමේදී ප‍්‍රකාශ කොට සිටියහ. ගොවීහු කොන්දේසි රහිත වගා ණය, ගොවීන් සඳහා විශ‍්‍රාම වැටුප් ක‍්‍රමයක්, වසර ගණනාවක් තිස්සේ ආදිවාසී ගොවීන් විසින් වගා කරමින් සිටි වනාන්තර භූමි වගා කරන්නට අයිතිය සහ ඒවා වගා කරන්නට යන වියදම මෙන් 1.5 ක ප‍්‍රමාණයක් ගොවීන්ට ලබා දෙන්නට, දිස්ත‍්‍රික්ක තුනක ගංගා එකට සම්බන්ධ කරමින් මෙම ප‍්‍රදේශ යට කරමින් දැවැන්ත ජලාශයක් තනන්නට සිදු කළ සැලැස්ම ඉවත් කර ගන්නට රජයට බල කළහ. ගොවීහු රජය විසින් එම ව්‍යාපෘතිය සඳහා ඉඩම් අත්පත් කරගැනිමේදී, එමෙන්ම අධිවේගී දුම්රිය සහ මහාමාර්ග ඉදි කිරීම සඳහා ඉඩම් රජය විසින් අත්පත් කරගැනීමට එරෙහිය නැගී සිටියහ.

චටිස්ගාර්හ් ප‍්‍රහාරයට මාඕවාදීහු පළිගනිති, CRPF ජවානාස් 9ක් මරුට, 4 තුවාල ලබති

චටිස්ගාර්හ් ප‍්‍රහාරයට මාඕවාදීහු පළිගනිති, CRPF ජවානාස් 9ක් මරුට, 4 තුවාල ලබති

හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් වාර්තා කරන අන්දමට චටිස්ගාර්හ් වල මාඕවාදීන් විසින් සිදු කළ ප‍්‍රහාරයෙන් CRPF ජවානාස් 9ක් මරණයට පත්ව 4 දෙනෙකු තුවාල ලැබ තිබේ. සිදුවීම මාර්තු 18 අඟහරුවාදා උදෑසන චටිස්ගාර්හ් වල සුක්මා දිස්ත‍්‍රික්කයේ සිදුව තිබේ. ජීවිත හානි සිදුව තිබෙන්නේ මාඕවාදීන් මර්ධනය කිරීමට රැගෙන ගිය විශේෂ පුහුණුවක් ලද කෝබ‍්‍රා කොමන්ඩෝ සාමාජිකයින්ටයි. ප‍්‍රාදේශීය පරිපලානය ප‍්‍රකාශ කොට සිටියේ ගැටුම් වලට ප‍්‍රතිරෝධය දක්වන රථයක් (MPV) , CRPFභටයින් සමගම පුපුරුවා දැමු බවයි. පුද්ගලයින් 9 දෙනෙකු එම ස්ථානයේදීම මිය ගොස් ඇත. ජවානාස් භටයින් බොහෝ දෙනෙකු තුවලා ලද අතර සංඛ්‍යාත්මක ප‍්‍රමාණය හරිහැටි නොදනී. වාර්තා වන අන්දමට අවම වශයෙන් 4 දෙනෙකුවත් තුවාල ලබා ඇත.

NDTV වලට අනුව, මාඕවාදීන්ට එරෙහිව මෙහෙයුමක් සඳහා මාර්තු 13 අඟහරුවාදා උදෑසන 8.00 ට කස්තාරම් වල සිට සුකමාරා පලෝමා වලට ලබාගත් කෝබ‍්‍රා බල ඇණියේ බිම්බෝම්බ වලට ඔරොත්තු දෙන සන්නද්ධ රථයේ පුද්ගලයින් 11 දෙනෙකු සිට ඇත. මේ වන විටත් එහි නක්සල්වාදීන්ට එරෙහිව යුධ මෙහෙයුම් පවතී. ඒ අතරතුරුම ඔවුහු ප‍්‍රහාර එල්ල කළහ. CRPF නිළධාරියෙකුට අනුව පිපිරීම සිදු කොට ඇත්තේ පුපුරණ ද්‍රව්‍ය විශාල ප‍්‍රමාණයක් භාවිතා කොටයි.

සති කිහිපයකට පෙර CRPF සමග ගැටීමෙන් මාඕවාදීහු 10 දෙනෙකු මරා දැමුණහ. ඔවුන්ගෙන් 6 දෙනෙකුම කාන්තාවන් වූහ. එම ප‍්‍රහාරයට එකට එක කිරීමක් ලෙස මෙම ප‍්‍රහාරය සිදු කරන්නට ඇතැයි බොහෝ දෙනෙකු කල්පනා කරති.

චටිස්ගාර් මාඕවාදී ප‍්‍රහාරයෙන් පොලිස් නිළධාරීන් දෙදෙනෙකු ඇතුළු 3 දෙනෙක් මරුට, නිළධාරීහු 6ක් දැඩි ලෙස තුවාල ලබති

චටිස්ගාර් මාඕවාදී ප‍්‍රහාරයෙන් පොලිස් නිළධාරීන් දෙදෙනෙකු ඇතුළු 3 දෙනෙක් මරුට, නිළධාරීහු 6ක් දැඩි ලෙස තුවාල ලබති

එන්ඞීටීවී රූපවාහිනී චැනලය මගින් වාර්තා කරන අන්දමට චටිස්ගාර් තීරු ප‍්‍රදේශය තුළ සුක්මා දිස්ත‍්‍රික්කයේ මාඕවාදී ප‍්‍රහාරයක් එල්ල වී ඇත. අද, පෙබරවාරි 18 චින්තගුෆා අසල ප‍්‍රදේශයක ඒකාබද්ධ විශේෂ කාර්ය බලකාය වෙත මාඕවාදීන් විසින් ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කොට ඇත. වීජිහි පොලිස් ස්ථානය යටතේ පවතින අලාර්මදෝගු ගම්මානයේ දී දෙපාර්ශවය අතර ගැටුම් ඇවිලිණි. ප‍්‍රහාරයෙන් පොලිස් නිළධාරීන් 2 ක් මරණයට පත් වූ අතර තවත් 6 ක් බරපතල ලෙස තුවාල ලදහ.

සුක්මා දිස්ත‍්‍රික්කයේ මේ ප‍්‍රදේශය මාඕවාදී බලකඳවුරකි. ප‍්‍රබල මාඕවාදී නායක හිද්මා සිය බැටෑලියනය සමග මෙම කලාපයේ ඇවිදිමින් සිටී. ප‍්‍රති නක්සල් මෙහෙයුම් වල විශේෂ ඞීජී මාධ්‍ය වලට ප‍්‍රකාශ කොට සිටියේ, දිස්ත‍්‍රික් සංචිත සේනාංක වලින් ජවානාස් භටයින් 4ක් සහ විශේෂ කාර්ය බලකායේ සොල්දාදුවන් දෙදෙනෙක් තුවාල ලද බවයි. එක් විශේෂ කාර්ය බලකා සොල්දාදුවෙකු සහ දිස්ත‍්‍රික් සංචිත සේනාංක සොල්දාදුවෙකු ජීවිතක්ෂයට පත් ව ඇත. මෙම ප‍්‍රහාරයට පසුව අලාර්මදෝග් ප‍්‍රදේශයේ තවත් ප‍්‍රහාරයක් වාර්තා වී ඇත. ප‍්‍රහාරය එරාබ්බොර් ගම්මානයේ සිදුව තිබේ. අනෙක් සිදුවීම වනුයේ අලාර්මදෝග් සහ විෂ්ජි ප‍්‍රදේශයේ සිදු වූ වෙඩි හුවමාරුව මධ්‍යයේ මාර්ග ඉදිකිරීම් කොම්පැනියක මැනේජර් කෙනෙකු මරණයට පත් වීමයි. මේ කාලය තුළ, මාර්ග ඉදි කිරීම් සඳහා භාවිතා කළ වාහන කිහිපයක් ද මාඕවාදීන් විසින් ගිනි තබනු ලැබිණි.

ජින්ගු නරසිංහ රෙඩ්ඩිගේ ලජ්ජාසහගත පාවාදීම සහ යටත්වීම හෙලාදකිමු

ජින්ගු නරසිංහ රෙඩ්ඩිගේ ලජ්ජාසහගත පාවාදීම සහ යටත්වීම හෙලාදකිමු

මධ්‍යම කාරක සභාව
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී)

ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) මධ්‍යම කාරක සභාව

මාධ්‍ය නිකුතුව

ජින්ගු නරසිංහ රෙඩ්ඩිගේ ලජ්ජා සහගත පාවාදීම සහ යටත්වීම හෙලාදකිමු!
ආත්මාර්ථයෙන් තොර පරිත්‍යාගයේ සහ සාමදානයක් නොමැති දැඩි අරගලයේ විප්ලවීය සම්ප‍්‍රදාය දිගුකල් දිනේවා!
මාවතේ ඇති සියළු දෑ අතුගා දමමින් රළ පහරක් මෙන් විප්ලවය ඉදිරියට ගමන් කරනු ඇත!

ජින්ගු නරසිංහ රෙඩ්ඩි (ජම්පන්නා, රාජේෂ්), සතුරාට යටත් වන්නට පෙර අපේ පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභාවේ සාමාජිකයෙකි. ඒ වන විටත් ඔහුට නිර්ධන පංති මතවාදයේ අපරාජිත බව, මාඕවාදී පක්ෂය, දිග්ගැස්සුණු මහජන යුද්ධය, විප්ලවීය ව්‍යාපාරය සහ පීඩිත ජනතාව ගැන තිබූ විශ්වාසය බිඳ වැටී තිබුණි. වාස්තවික තත්ත්වයන් මගින් ඇති කළ පංති අරගලයේ දුෂ්කර තත්ත්වයේ වෙනස්වීම සහ සතුරාගේ සියළු ආකාරයේ ප‍්‍රහාරවල තියුණු වීමත් සමග, ඔහු අරගලය අත්හැර දමා පලා යෑමේ සහ ලජ්ජා සහගත ලෙස සතුරා අබිමුව දණ ගැසීමේ අතිශයින්ම ආත්මාර්ථකාමී, දුෂ්ට සහගත සහ බියසුළු මාවත තෝරා ගත්හ. මෙය වූ කලී රටේ වැඩකරන ජනතාවගේ වීරෝධාර අරගලය සහ ඉන්දියානු විප්ලවය, ඉන්දියානු නිර්ධන පංතිය සහ ඔවුන්ගේ පක්ෂය එකහෙලා පාවාදීමකි. එය වූ කලී රාජේෂ් විසින් අද දින ලජ්ජා නැතිව වැළඳගන්නා පංති සතුරාට එරෙහිව ආත්මාර්ථයෙන් තොරව සටන් වැද දිවි පිදූ දහස් ගණන් විප්ලවවාදී දිවිපිදූවන්ට සිදු කළ අවමානයකි. මෙය සමග, විප්ලවීය ව්‍යාපාරය තුළ ඔහුගේ දශක තුනක දේශපාලන දිවිය නීච ලෙස අවසන් විය. මෙයත් සමග, අපේ මධ්‍යම කාරක සභාව ඔහුගේ පාවාදීම ඉතා දැඩි ලෙස හෙලාදකිමින් පක්ෂයේ නිළයන්ගෙන් සහ සාමාජිකයින්ගෙන්, සමස්ත විප්ලවීය කඳවුරෙන්, අති විශාල අරගලකාරී ජනතාවගෙන් සහ ඉන්දියානු විප්ලවයේ මිතුරන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ මෙවැනි ද්‍රෝහීන් සහ ඔවුන්ගේ තුච්ඡ යටත්වීමේ මාවත එකහෙලාම ප‍්‍රතික්ෂේප කරන ලෙසයි. නරසිම්හ රෙඩ්ඩිගේ ඇද වැටීමෙන් සහ පිරිහීමෙන් කිසිදු හානියක් නොවුණු අපේ මධ්‍යම කාරක සභාව දැඩි ලෙස සහ පැහැදිලිව අපේ පක්ෂයේ හදිසි සහ අත්‍යන්ත අරමුණු ක‍්‍රියාවේ යෙදවීම පිණිස පංති අරගලයේ රක්ත වර්ණ ධජය දැඩි ඇල්මකින් ස්ථීරසාර ලෙස ඉදිරියට රැගෙන යන බවට වූ පක්ෂයේ ප‍්‍රතිඥව අළුත් කළහ.

නරසිංහ රෙඩ්ඩි 1980 මුල් කාලයේදී ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වූයේ හයිද්‍රාබාද් නගරයේ ෆැක්ටරියක තාක්ෂණික ශිල්පියෙකු ලෙස සේවය කරන විටයි. පසුව ඔහු වෘත්තීය විප්ලවවාදියෙකු වූ අතර පක්ෂය මගින් ඔහුව වරංගාල් දිස්ත‍්‍රික්කයේ එතුරුනාගරම් වනාන්තර ප‍්‍රදේශයේ ගරිල්ලා ස්ක්වේඩ් සාමාජිකයෙකු ලෙස වැඩ කිරීමට යවන ලදි. පසුව ඔහු 1986 සිට 1995 යන කාලය තුලදී ස්ක්වේඩ් කමාන්ඩර් කෙනෙකු ලෙස, ඒරියා කොමිටි සාමාජිකයෙකු ලෙස, දිස්ත‍්‍රික් කොමිටි සාමාජිකයෙකු ලෙස සහ දිස්ත‍්‍රික් කොමිටි ලේකම්වරයෙකු ලෙස ඉහළට ගමන් කලහ. 1995 දී උතුරු තෙලෙංගානා කලාප (ෂෝනල්) කමිටුව ඉදි කරන ලද්දේ එම කලාපය තුළ ගරිල්ලා යුද්ධය ඉහළ මට්ටමකට ගෙන ඒමේ සැලසුම ඇතිවයි. එම වසරේ පැවැත්වූ උතුරු තෙලෙංගානා කලාප කමිටුවේ පළමු සම්මේලනයේදීම ඔහු එයට තේරී පත්වූහ. 2000 වසරේදී, උතුරු තෙලෙංගානා කලාප කමිටුවේ ලේකම්වරයා ලෙස තේරී පත්වූ අතර ඒ ආකාරයෙන් 2007 දක්වා වැඩ කටයුතු කළහ. 2001 දී ඔහු මධ්‍යම කාරක සභාවට තේරී පත් වුණු අතර 2001 සහ 2007 යන කාලයේදී උතුරු තෙලෙංගානාවේ මධ්‍යම කාරක සභා සාමජිකයෙකු ලෙස වැඩ කළහ. 2007 දී මධ්‍යම මිලිටරි කොමිසමට ඇරයුම් ලැබූ ඔහු උතුරු තෙලෙංගානාවේ සහ මධ්‍යම කලාපයේ වැඩ කළහ. 2011 දී ඔහු ඔඩිෂාවලට මාරු කොට යැවූ අතර 2016 අගභාගය වන තෙක් ම එහි වැඩ කළහ. අවසන් වසරේදී ගැඹුරු ලෙස මතවාදී සහ දේශපාලනික අවිනිශ්චිතභාවයක ගිලී සිටි ඔහු යටත්වීමට ගත් තීරණය පිළිබඳව 2017 නොවැම්බර් වලදී මධ්‍යම මිලිටරි කොමිසමට දැනුම් දුන්හ.

නරසිංහ රෙඩ්ඩි සාපේක්ෂව දිගු කාලයක්, දශක තුනකට වැඩි කාලයක් සිය දායකත්වය විප්ලවීය ව්‍යාපාරයට ලබා දී ව්‍යාපාරයේ ඉහළම නායකත්ව කොමිටිය වන, මධ්‍යම කාරක සභාවේ සාමාජිකයෙකු වීමට තරම් දේශපාලනිකව ඉහළට වර්ධනය වී ව්‍යාපාරයේ ක‍්‍රියාකාරීත්වයට දායකත්වය ලබා දුන් බව සත්‍යයකි. නමුත් එකම විටදී, ඔහු සතුව බරපතල දුර්වලකම් කිහිපයක්, පුද්ගලවාදීත්වය, නිළධාරිවාදය සහ ව්‍යාජ කීර්තිය වැනි නිර්ධන පංතිමය නොවන ප‍්‍රවණතාවයන් සහ සීමාවන් ඔහුගේ දේශපාලන ජීවිතය මුළුල්ලේම පැවතිණි.

ඔහු සමග ගරිල්ලා ස්ක්වේඩයන්හි සහ පක්ෂ කොමිටිවල වැඩ කළ සහෝදරවරු හෝ නායකත්ව මට්ටමේ සහෝදරවරු දිගින් දිගටම ඔහුගේ ඍණාත්මක ආකල්ප වලට එරෙහිව මේ සමස්ත කාලය මුළුල්ලේම අරගල කළහ. අදාල කොමිටි මගින් සෑම පියවරකදී ම ඔහුව නිවැරදි කිරීමට වෑයම් කළ අතර ඔහු පවා බොහෝ අවස්ථාවල එක් හෝ වෙනත් ආකාරයකින් එය පිළිගත්හ. නමුත් ඔහුගේ දුර්වලකම්, අත්වැරදීම් සහ සීමාවන් දිගටම නොනැසී පැවතිණි. විශේෂයෙන්ම පසුගිය අවුරුදු කිහිපයේදී, මේ ඍණාත්මක ආකල්පයන් අනුක‍්‍රමයෙන් විශාල වී අවසානයේ පක්ෂය සහ ව්‍යාපාරය වර්තමානයේ මුහුණදී ඇති දුෂ්කර තත්ත්වය යටතේ එය ප‍්‍රමුඛ තත්ත්වයකට පත් විණි. සතුරා විසින් ඇති කළ බිය අධි තක්සේරු කළ ඔහුට අවසානයේ පක්ෂය විසින් පැවරූ කාර්යයන් පවා නිසි පරිදි සම්පූර්ණ කරන්නට නොහැකි විය. සතුරු ප‍්‍රහාර එල්ලවිය හැකියැයි යන අවසරය මත ඔහු වැදගත් රැස්වීම් වලට පවා පැමිණීම ප‍්‍රතික්ෂේප කළේ අනෙක් සහෝදරවරු පවා සිරභාරයට ලක්විය හැකි ඔහුට සමාන තත්ත්වයක සිටියදීය. ඉහළ කොමිටිවල සහෝදරවරුන් හැරුණු විට, ඔහුගේ ආරක්ෂාවට සිටි සහෝදරවරුන් පවා ඔහුගේ බියසළු හැසිරීම සහ පරාජිතවාදය විවේචනයට ලක් කළහ. පැතිර පවත්නා තත්ත්වය සහ සතුරාගේ ප‍්‍රබල ප‍්‍රහාර විසින් පක්ෂයේ ඉහළ පෙලේ සිටින නායකත්ව මට්ටමේ සහෝදරවරුන්ට යුධ පිටියේ දී දැඩිව සහ විශ්වාසයෙන් යුතුව සිටින්නටත්, පක්ෂය, මහජන විමුක්ති ගරිල්ලා හමුදාව සහ ව්‍යාපාරය මගින් වෙන් කළ නොහැකි කොටසක් ලෙස ඔවුනොවුන් විසින් ධෛර්ය සම්පන්න ලෙස ආරක්ෂා වීමටත් අභියෝග කෙරී ඇත.

මෙය යුධමය අවස්ථා ඇතුළු සමස්ත විප්ලවවාදී වැඩකටයුතු වලදී සිදු කළ යුතුව තිබේ. නමුත් මධ්‍යම මිලිටරි කොමිසමේ සාමාජිකයෙකු වශයෙන්, නරසිංහ රෙඩ්ඩි, ඉහළ මට්ටමේ දේශපාලන දැනුවත්කමක්, සූදානම්වීමක්, ධෛර්ය සම්පන්න බව, විනයගරුක බව, ආත්මාර්ථයෙන් තොර පරිත්‍යාගය, ස්වයං-විවේචනයේ ආකල්ප සහ අනෙකුත් නායකත්ව ගුණාංග ප‍්‍රදර්ශනය කරමින් පක්ෂය විසින් ඔහුට පවරන ලද ඉහළ මට්ටමේ වගකීම් සහ කාර්යයන් ඉෂ්ට කිරීම සඳහා ජීවත් වීමට අසමත් වූහ.

අපේ මධ්‍යම කාරක සභාව නරසිංහ රෙඩ්ඩිගේ බරපතල මට්ටමට පැමිණ තිබූ ඔහුගේ පැවති දුර්වලකම් සහ සීමාවන් විශ්ලේෂණය කළහ. ඔහු දැඩි ලෙස මනෝමූලිකවාදයේ ගිලී ඇති බවත් එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔහු විසින් සතුරා අධිතක්සේරු කොට විප්ලවීය ව්‍යාපාරය සහ ජනතාව අවතක්සේරු කොට ඇති බව මධ්‍යම කාරක සභාව තීන්දු කළහ. ඔහු සිය ඉවසීම සහ විශ්ලේෂණාත්මක හැකියාව අහිමි කරගෙන, පක්ෂයේ නායකත්ව කොමිටියේ සාමාජිකයෙකු ලෙස වාස්තවික තත්ත්වය විශ්ලේෂණය කිරීමට අසමත්ව, දිගින් දිගටම වැරදි සංවිධානමය ක‍්‍රමවේදයන් අනුගමනය කළ අතර ඔහු ගැන විශ්වාසය තබා පැවරූ වැදගත් වගකීම් සම්පූර්ණ කිරීමට මුළුමනින්ම අසමත් විය. මෙය ඔහුගේ දිගුකාලීන දුර්වලතාවයක් වූ පක්ෂ කොමිටි ගැන පුද්ගලවාදී ලෙස සහ මනෝමූලවාදී ලෙස සිතීම සමග සංකලනය විය. නිර්ධන පංති විනය සහ මධ්‍යගත ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය උල්ලංඝණය කරමින්, තනි පුද්ගල ගැටළු වලදී නිකායවාදී සහ අභිමත ආකාරයට අතාර්කික විවාද සහ අර්බුද ඇති කර ගැනීම ඔහුගේ පුරුද්දක් බවට පත්ව තිබුණි. සමහර අවස්ථාවලදී ඔහු විසින් අදාල පක්ෂ කොමිටි වල ක‍්‍රියාකාරිත්වය මුළුමනින්ම අක‍්‍රීය කරනු ලැබූ අතර අනෙක් සහෝදරවරුන්ගේ විවේචනයට ලක් වන විට රැස්වීම්වලට සහභාගිවීමෙන් වළකින බවට තර්ජනය කළහ. අනුක‍්‍රමයෙන් ඔහුගේ මේ සංවිධාන විරෝධී හැසිරීම සහ ක‍්‍රියාකාරිත්වය නිසා, සිය සහෝදරවරුන්ගේ විශ්වාසය සිඳගත් ඔහු හුදෙකලා තත්ත්වයට පත් වූහ. මේ සියළු වැරදි ගති ලක්ෂණ අදාල පක්ෂ කමිටුවල සහෝදරවරු විසින් අවස්ථා කිහිපයකදී ම සමගිය-අරගලය-සමගිය යන පදනමේ සිට ඔහුගේ වැරදි සහ දුර්වලකම් නිවැරදි කරගැනීමට උදව් කිරීමේ අරමුණ ඇතිව විවේචනය කළහ. නමුත් ඔහුගේ ඍණාත්මක අභිලාශයන්වල බැරෑරුම්කම වටහා ගැනීමට නොහැකිවූ ඔහු, හිතුවක්කාර ලෙස ස්වයං විවේචනයේ ක‍්‍රමය පිළිගැනීම ප‍්‍රතික්ෂේප කළහ. එසේම, මාක්ස්-ලෙනින්-මාඕවාදයෙන් ඔහුගේ ලෝක දෘෂ්ඨිය නැවත වාත්තු කර ගැනීමට අසමත් වූහ. මෙය ඔහුව පහලට ඇද වැටීමට පමණක් නොව පක්ෂයට විශාල හානි සිදු කිරීමට හේතු වූහ.

මේ සියල්ල සැලකිල්ලට ගනිමින්, ඔහු සිය වැරදි සහ දුර්වලකම් අවබෝධ කරගෙන සිය සහෝදරවරුන්ගේ උදව් ඇතිව ඒවා නිවැරදි කරගැනීමට දැඩි ලෙස වෑයම් කරනු ඇතැයි යන අපේක්ෂාවෙන් යුතුව, මේ වසර මුලදී නරසිංහ රෙඩ්ඩිට වසර දෙකකට මධ්‍යම කාරක සභාව තහනම් කිරීමට අපේ මධ්‍යම කාරක සභාව තීරණය කරන ලදි. කෙසේ හෝ, ඔහු මේ තීරණය ධනාත්මක එකක් ලෙස පිළිනොගත්තා මෙන්ම කිසිදු හෝ ස්වයං විවේචනයක් හෝ සිදු නොකළහ. එසේම මධ්‍යම කාරක සභාව විසින් ඔහුව ප‍්‍රාන්ත කමිටුවට පත් කළද එහි වගකීම් දැරීම ඔහු විසින් ප‍්‍රතික්ෂේප කරන ලදි. සුළු ධනේශ්වර පුහු කීර්තිය සහ ආත්මාර්ථකාමී පටු මනෝභාවයන් මගින් යටපත්වුණු ඔහු පක්ෂයේ තීන්දුව ක‍්‍රියාත්මක කිරීම සහ ඔහු තුළ වූ නිර්ධන පංති නොවන ලක්ෂණයන්ට එරෙහිව අරගල කිරීම ප‍්‍රතික්ෂේප කළහ. ඔහු තමන්ව කොමියුනිස්ට් විප්ලවවාදියෙකු ලෙස නැවත සකස් කරගැනීමට අසමත් වූහ. නිහතමානීව විප්ලවයට සේවය කිරීම සහ ජනතාව සමග නිරහංකාරව ජීවත්වීමට වඩා සතුරාට සේවය කිරීම පිණිස සතුරාට යටත්ව නීච දාසයෙකු වීම වඩා යෙහෙකැයි ඔහු කල්පනා කළහ. මේ ආකාරයෙන්, විප්ලවවාදියෙකු හිතුවක්කාරී සහ නම්‍යශීලී නොවන ද්‍රෝහියෙකු සහ ප‍්‍රයෝගකාරයෙකු බවට පත්විය.

මධ්‍යම කාරක සභාව ඔහු ගැන තහනම් කිරීමේ තීරණය ගන්නා විට, ඔහු පක්ෂ මතවාදයේ ඇති දේශපාලන වෙනස්කම් ඉස්මතු කළහ. ‘‘ඉන්දියාව දැන් අර්ධ රදල – අර්ධ යටත් විජිත රටක් නොවේ, එය ධනවාදී රටක් බවට පරිවර්තනය වී ඇත.’’ යන්න ගැන සාකච්ඡා කළහ. මෙලෙස අපේ පක්ෂයේ දැක්ම තත්ත්වයන්ට අනුව වෙනස් කළ යුතු වුණු අතර පක්ෂය ඉන්දියාවේ නවතම තත්ත්වයන්ට අනුව කැරලි ඇති කිරීමේ මාවතක් ගත යුතු විය. මේ දේශපාලන වෙනස්කම් ඔහුගේ පිරිහීම වසාගන්නට මිස වෙන කිසිවක් නොවේ.

සෑම විප්ලවයක්ම පෙරලීම් හැරීම්, උච්චාවචන සහ දුෂ්කර තත්ත්වයන් හරහා ගමන් කොට ඇත. නිර්ධන පංති පක්ෂයකට මුවහත්වී විප්ලවය ජයග‍්‍රහණය දක්වා මෙහෙයවීමට හැකියාවක් අත් කර ගත හැකි වනු ඇත්තේ එවැනි අභියෝග සමග නිර්භය ලෙස ක‍්‍රියා කිරීමෙන් පමණකි. මෙවැනි වකවානුවක, මෙය සියළුම කොමියුනිස්ට්වාදීන්ට – විශේෂයෙන්ම නිර්ධන පංති නොවන පංති ස්ථරවලින් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට සම්බන්ධවුණු පුද්ගලයින්ට – සිය මතවාදී සහ දේශපාලනික වටහා ගැනීම් ගැඹුරු කර ගැනීමට, නිර්ධන පංති ලෝක දෘෂ්ඨිය ඔවුන් විසින්ම තෝරා ගැනීමට සහ එය කෙරේ දැඩිව ඇලී සිටිමින් නැවත සකස්වීමට බෙහෙවින් අවශ්‍ය වී ඇත. ඔවුහු වඩාත් තිරසර ලෙස මධ්‍යගත ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ මූලධර්ම ක‍්‍රියාවෙහි යෙදවීමත්, පක්ෂයේ අයෝමය විනය බැඳී සිටීමත්, සහෝදරවරුන් සහ ජනතාව අතර වඩා සමීප සබඳතාවයක් පවත්වා ගැනීමත්, භාවිතයෙන් ඉගෙන ගැනීමත්, සිය වැරදි නිවැරදි කර ගැනීමත්, ස්වයංව සටන් කිරීමත්, ආත්මාර්ථයෙන් තොරව ජනතාවට සේවය කිරීමත් සහ අවසානය දක්වාම කැපවී සිටින විප්ලවවාදියෙකු ලෙස අරගලයේ ඉදිරි පෙරමුණෙහි සිට ගැනීමත් වැදගත්ය. මෙවැනි පරීක්ෂණ අවධි වලදී අසමත් වන්නන් හැමවිටම සිටී. තමන්ව නැවත නැවත සකසා නොගන්නා සහ ස්වකීය පැවැත්ම උදෙසා දැඩි ප‍්‍රමුඛත්වයක් ලබා දෙමින්, තීරණාත්මක මං සන්ධිවලදී ව්‍යාපාරයේ රැඳී සිට දීර්ඝ ගමනක කැපකිරීම් සඳහා සූදානම් නොවන අතලොස්සක් දෙනෙකුට මෙය මුළුමනින්ම පොදු තත්ත්වයක් බව ඉතිහාසය පෙන්වා දෙයි. ඔවුහු විප්ලවයේ කඳවුර අත්හැර දමමින් කලෙකදී ප‍්‍රති-විප්ලවවාදීන් බවට පත්ව සතුරාට සේවය කරයි. නරසිංහ රෙඩ්ඩි කාඩර්වරු සහ ජනතාව සමග සම්බන්ධවීම අත්හැර දැමූ, සිය දුර්වලකම් වලට එරෙහිව සටන් කිරීම නවතා දැමූ විප්ලවවාදියෙකුගේ බරපතල ඍණාත්මක ලක්ෂණ ප‍්‍රදර්ශනය කරමින් සතුරා විසින් භීතියට පත් කොට යටත් කර ගත් අයෙකු බවට පත් වූහ. බියගුළු කමින් පහරකනු ලැබූ, ඔවුහු ශෝකජනක ලෙස පංති සතුරා ඉදිරියේ මුණින් වැටී සිය දෑත්වලින්ම ජනතාව වෙනුවෙන් ඔවුන් තුළ වූ ඵලදායී බව අවසන් කර ගනිති. පංති අරගලයේ ක‍්‍රියාවලිය තුළදී කලින් කලට විප්ලවය විසින් එවැනි මිනිසුන් ඉවතලන අපද්‍රව්‍ය ලෙස බැහැර කරනු ලැබේ.

මෙවැනි නින්දිත පුද්ගලයින් සතුරාගේ තනුවෙන්ම ගයන්නට පටන් ගනිමින් පක්ෂයට, එහි නායකත්වයට, විප්ලවීය ව්‍යාපාරයට සහ ඉන්දියානු විප්ලවයේ අනාගතයට අපවාදවලින් දමා ගැසීම පුදුම විය යුතු කරුණක් නොවේ.. සතුරාගෙන් රුකුල් ලැබූ ඔවුහු පක්ෂය සහ විප්ලවයට හානි කිරීමේ එකම අරමුණ ඇතිව (‘‘ව්‍යාජ’’) ‘බුද්ධිමතුන්’, ‘මාධ්‍යවේදීන්’, ‘සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයින්’ වැනි නව අවතාර ලෙස ජනතාව ඉදිරියේ පෙනී සිටිති. අපේ සහෝදරවරුන්, මිතුරන් සහ ඉන්දියානු විප්ලවයට සුභ පතන්නන් එවැනි අවස්ථාවන් ගැන සෝදිසියෙන් හිඳ ඒවාට ඔබින ප‍්‍රතිචාර දැක්විය යුතු වෙයි. ඔවුන් සතුරාගේ ගොබෙල්සියානු ප‍්‍රචාරක යන්ත‍්‍රයෙහි කොටසක් බව වටහා ගනිමින්, පංති විඥත වැඩ කරන ජනතාව එවැනි ද්‍රෝහීන්ගේ පුහු ක‍්‍රියාවන් කසල ගොඩට විසි කොට දැමිය යුතු වෙයි.

ද්‍රෝහීන්ට සහ පාවා දෙන්නන්ට සාමූහික විසඳුමක් ලෙස, සෑම නිර්ධන පංති විප්ලවවාදියෙක්ම අවසන් හුස්ම පොද තෙක් ජනතාවට සේවය කරන අනුකම්පා විරහිත කොමියුනිස්ට් සටන්කරුවන් ඉදිරියට රැගෙන යා යුතුය. ආත්මාර්ථයෙන් තොර කැප කිරීම් සිදු කළ දහස් ගණනක් වීරෝධාර දිවි පිදූවන්ගේ දීර්ඝ සහ ශ්‍රේෂ්ඨ උරුමයක් ඇති ඉන්දියානු විප්ලවය ගැන කිසිදු සැකයක් නැත. ඔවුන් අතර අපේ ආදරණීය ශ්‍රේෂ්ඨ නායකයන් සහ කාඩර්වරුන් වූ චාරු මෂුම්දාර් සහ කන්හයි චටර්ජී, සරෝජ් දුත්තා, සුෂිතාල් රෝයි චවුධුරී, අමුල්යා සෙන්, චන්ද්‍රෂේඛර් දාස්, ක‍්‍රිෂ්ණමූර්ති, සත්‍යම්, කයිලාෂම්, අප්පු, වාර්ගීස්, බිස්වාකර්මා, බාලන්, දිනකර්, ෂ්‍යාම්, මහේෂ්, මුරලි, කරම් සිං, පරිමාල් සෙන්, සන්දේ රාජමවුල්ලි, වද්කාපූර් චන්ද්‍රමවුල්ලි, අනුරාධා ගාන්ධි, පටෙල් සුධාකර්, චෙරුකුරි රාජ්කුමාර්, මල්ලූජෝලා කොටෙස්වාර්ලූ, රාවූෆ්, සුෂිල් රෝයි, ශ‍්‍රීධාර් ශ‍්‍රීනිවාසන්, කුප්පු දේවරාජ්, නරායන් සන්යාල්, පද්මා, ලලිතක්කා, උර්මිලා, රජිතා, අජිතා, සකේත් රාජන්, මායිමුද්දින්, අෂීෂ් යාදව්, ප‍්‍රසාද්, දයා, ප‍්‍රභාකර්, මන්ග්ටු, ෂහීදා, ආර්කේ, යාදන්නා, මාධව්, මහේන්දාර්, මස්තාන් රාඕ, පුලි අන්ජන්නා, කාන්චන්, සෂධාර් මහාතෝ, ජනාර්ධාන්, භූමයියා-කිස්තා ගවුද්, නම් වශයෙන් සඳහන් කළ කිහිප දෙනා සහ දහස් ගණනක් අනෙකුත් දිවි පිදූ සහෝදරවරුන් තුළ, අවසාන මොහොත දක්වාම ජනතාව සහ විප්ලවය වෙනුවෙන් අව්‍යාජ කැප කිරීමක් පැවතියහ. අපට මාවත පෙන්වා දුන් ඔවුහු ජනතාවගේ සැබෑ වීරයන් වෙති.

ප‍්‍රතිගාමී පාලක පංතියේ ලැයිස්තුවල සිටින අත්හැර යන්නන්, පාවා දෙන්නන් සහ විශ්වාසය කඩ කරන්නන් ට කිසි කලෙක විප්ලවය නැවැත්විය නොහැකි වනු ඇත! ඔවුන්ට කළ හැකි වනු ඇත්තේ තාවකාලික බාධාවන් සහ තාවකාලික හානි ටිකකින් පීඩාවක් ඇති කිරීම පමණි. නමුත් විප්ලවය එවැනි පළිබෝධයින් ඔවුන්ගේ මිනී වලවල්වලටම අතුගා දමා එහි අරමුණ වෙතට සැඩ පහරක් මෙන් ගමන් කරනු ඇත. නිර්ධන පංති විප්ලවවාදීන් විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන සහ වීරෝධාර දිවි පිදූවන්ගෙන් ආශ්වාදය ලැබූ, රටේ මිලියන ගණන් පීඩිත ජනතාව ඔවුන්ව ඔවුන්ගේ හාම්පුතුන් සමගම ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයට විසි කොට දමා අවසන් ජයග‍්‍රහණය සාක්ෂාත් කරගනු ඇත.

මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක
මධ්‍යම කාරක සභාව
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී)

[ ]

Down with the shameful betrayal and surrender of Jinugu Narasinha Reddy – CC PCI (Maoist)

Down with the shameful betrayal and surrender of Jinugu Narasinha Reddy – CC PCI (Maoist)

Press Release Full Text

Down with the shameful betrayal and surrender of Jinugu Narasinha Reddy!
Long live the revolutionary tradition of uncompromising struggle and selfless sacrifice!
The revolution will surge forward sweeping aside all kinds of much on its path!
Jinugu Narasimha Reddy(Jhampanna, Rajesh), a member of the Central Committee(CC) of our party, has surrendered before the enemy. He had already lost confidence in the invincibility of the proletarian ideology, the Maoist party, the Protracted People’s War, the revolutionary movement and the oppressed masses. Unable to face the new and difficult conditions of class struggle brought by objectives changes and the enemy’s intensifying all-round offensive, he chose the most selfish, heinous and cowardly path of desertion and shamelessly knelt down before the enemy. This is an outright betrayal of the Indian proletarist, its vanguard Party, the Indian revolution and the heroic struggle of the country’s toiling masses. It is an affront on the sacrifice of thousands of revolutionary martyrs who have selflessly laid down their lives fighting the same class enemy whom Rajesh has now so shameleslly embraced. With this, his three decades of political life in the revolutinary movement has come to an ignominious end. Our CC condemns his betrayal in strongest terms and appeals to the rank and file of Party, the entire revolutionary camp, the vast struggling masses and the friends of the Indian revolution to reject outright such renegades and their abominable path of surrender. Undeterred by the degenaration and fall of Narasimha Reddy, our CC firmly and unambiguously renews its pledge to resolutely carry forward the greed red banner of class struggle in pursuance of our Party’s immediate and ultimate aims.

Narasimha Reddy had joined the movement in the early 1980s, when he was working in factory as a technician in Hyderabad city. He later became a professional revolutionary and was sent by the Party to work as a guerilla squad member in Eturunagaram forest area of Warangal district. Subsequently, he developed to a squad commander, Area committee Member, District Committee member and District Committee Secretary in the period between 1986 and 1995. North Telangana Special Zonal Committee(NTSZC) was formed in 1995 with a plan to develop the guerillla war to a higher level in that zone. He was elected to the NTSZC in its first conference held that year. In 2000, he became the Secretary of NTSZC and continued to work in this capacity till 2007. He was elected to the CC in 2001 and worked as a CCM in North Telangana between 2001 and 2007. He was co-opted to CMC in 2007 and worked in North Telangana and some other parts of the Central Region. He was transferred to Odisha in 2011 where he continued to work till the end of 2016. For the last one year he was deeply submerged in ideoligical and political vacillation and finally informed the concerned CCMs in November 2017 about his decision to surrender.

It is true that Narsimha Reddy had particpated in the revoltionary movement for a relatively long period of over three decades and developed politically to become a member of its highest leading committee, the CC, contributing to the movement in the process. But at the same time, he also had several serious weaknesses, limitations and non-proletarian trends like individualism, bureaucracy and false prestige that continued throughout his political life.

Comrades who worked with him in the guerillla squad and the Party committees or the leadership comrades continuously struggled against these negative aspects of his all this time. The concerned committees put efforts at every step to rectify him and he too accepted many of the
criticism in one way or another. But his weaknesses, mistakes and limitations had persisted. Particularly in the last few years, these negative aspects got magnified and finally became dominant under the present difficult condition of the Party and the movement. The terror of the enemy had so overtaken him that he could no longer fulfil the tasks given to him by Party. He refused to attend important meetings with the excuse of probable enemy attacks even though other comrades in a similar situation shared such unfounded apprehension. Apart from comrades in highet committees, his protection comrades too criticised his panicky behaviour and defeatism. The prevailing conditions and enemy’s serious offensive demand that the leadership comrades of the Party at the high level remain firm and confident in the battlefield and courageously safeguard themselves as an inseperble part of safeguarding the Party, PLGA and the movement.
This has to be done in all spheres of revolutionary work including in the military sphere. But as a CCM, Narasimha Reddy failed to live up to the higher level of responsibilities and tasks given him by the Party displaying heightened political consciousness, preparedness, courage, discipline, selfless sacrifice, self-critical attitude and other leadership qualities.
Our CC reviewed Narasimha Reddy’s work in view of his persistent weakness and limitations that had reached a serious level. The CC concluded that he was seriously bogged down by subjectivesm, resulting in his overestimation of the enemy and underestimation of the revolutionary movement and the people. He had lost his bearing and sense of proportion, became incapable of analysing the objective situation as a member of the Party’s leading committee, repeatedly followed wrong organisational method and utterly failed to fulfil important responsibilties he was entrusted with. This was in addition to his long-standing weakness of imposing his subjective and individualistic thinking on Party committees. It had become a habit for him to bring up disputes and illogical debates on individual problems in a sectarian and arbitrary way, violating democratic centralism and proletarian discipine. Sometimes he created deadlock in the functioning of the concerned Party committee and threatened to boycott some meetings when criticised by other comrades. Due to his anti-organisational behaviour and functioning, he gradually lost the confidence of his comrades and became isolated. All these wrong traits were criticised by the comrades of the concerned Party committees on several occasions with the aim of helping him rectify his mistakes and weaknesses on the basis of unity-struggle-unity. But he failed to recognise the gravity of his negative aspects, stubbornly refused to take a self-critical attitude, failed to remould his world outlook in the light of Marxism-Leninism-Maoism. This not only led to his downfall but also caused much damage to the Party.
Taking all this into consideration, our CC decided to suspend Narasimha Reddy from the CC for two years earlier this year with hope that he would acknowledge his mistakes and weaknesses and seriously put efforts to rectify with the help of his comrades. However, he neither accepted this decision positively nor did he undertake any self-criticsm at all. He also refused to take up responsibility of a State Committee Member the CC had assigned him. Overcome by petty-bourgeois false prestige and selfish narrow-mindedness, he refused to submit to the Party’s decision, declined to struggle against the non-proletarian traits present in him and failed to remould himself into a thoroughgoing communist revolutionary. Rather than humbly serving the revolution and the people with bowed head, he deemed it better to surrender and survive as a dirty creature at the service of enemy. In this way, the transformation of a revolutionary into an unrepentant and diehard betrayer and scoundral was complete.

Whenever CC had taken the suspension decision on him, he had raised the political differences with partl line. He was discussed that “Now India is not semi feudal – semi colonial country, it is transformed into capitalist country”. Thus our party line should change according to conditions and party would take insurrection line in Indian latest conditions. These political differences are nothing but, cover up his degeneration.

All revolutions pass through twists turns, ups and downs and diffcult situations. It is only by boldly tiding over such challenges that a proletarian party gets steeled and acquires the capability to lead the revolution to victory. In periods like this, it becomes all the more necessary for all communists – particularly those who join the Communist Party from non-proletarian classes – to deepen their ideological and political understanding, to remould themselves by adopting the proletarian world outlook and to firmly stick to it. They need to more resolutely apply the principle democratic centralism, abide by the iron discipline of the Pary, more closely integrate with the comrades and the people, learn from practices, rectify their mistakes, fight self, serve the people selflessly and stand at forefront of struggle so as to remain a committed revoltunionary till the very end. But there are always those who fail in such testing times. History shows that it is quite common for a handful of individuals who do not remould themselves and who are not prepared for sacrifice to distance themselves from the movement at such crucial junctures, giving foremost priority to their own survival. They desert the revolutionary camp and at times become counter-revolutionaries serving the enemy. Narasimha Reddy presents a glaring negative example of a revolutionary who stopped integrating with the cadres and the masses, stopped struggling against his weaknesses and became overawed by the enemy. Panic-stricken, they pathetically prostrate before the class enemy and thereby end their usefulness for the people with their own hands. The revolution will discard such people as waste material and throw them out from time to time in the process of class struggle.

It should not be surprising if such despicable individuals start singing in the tune of the enemy and cast aspersions on the Party, its leadership, the revolutionary movement and the future of the Indian revolution. Propped up by the enemy, they may appear before the people in new avatars as (pseudo) ‘intellectuals’, ‘journalists’, ‘social workers’, etc. with sole aim of harming the Party and the revolution. Our comrades, friends and well-wishers of the Indian revolution should remain alert to such eventualities and give befitting response to them. Knowing them to be a part of the enemy’s Goebbelsian propoganda machine, the class-conscious toiling masses should throw the claptrap of such traitors into the scrapheap.

In total contrast to the traitors and renegades, every proletarian revolution brings forward uncompromising communist fighters who serve the masses till the last breath. Indian revolution too is no exception, which inherits a long and glorious tradition of selfless sacrifice by thousands of heroic martyrs. Among them are our beloved great leaders and cadres like comrades CM and KC, Saroj Dutta, Sushital Roy Choudhuri, Amulya Sen, Chandrashekhar Das, Krishnamurthy, Satyam, Kailasham, Appu, Varghese, Biswakarma, Balan, Dinakar, Shyam, Mahesh, Murali, Karam Singh, Parimal Sen, Sande Rajamouli, Vadkapur Chandramouli, Anuradha Ghandy, Patel Sudhakar, Cherukuri Rajkumar, Mallujhola Koteswarlu, Rawoof, Sushil Roy, Sridhar Srinivasan, Kuppu Devaraj, Narayan Sanyal, Padma, Lalithakka, Urmila, Rajitha, Ajitha, Saketh Rajan, Maimuddin, Ashish Yadav, Prasad, Daya, Prabhakar, Mangtu, Shaheeda, RK, Yadanna, Madhav, Mahendar, Mastan Rao, Puli Anjanna, Kanchan, Sashadhar Mahato, Janardhan, Bhumaiyya-Kista Gaud and thousands of other martyred comrades, to name a just a few, who remained true to their commitment to the revolution and the people till the very end. They are the real heroes of the masses who show us the way.

The desertion, betrayal and the treachery of a few renegades in the pay-role of the reactionary ruling classes can never stop the revolution! They may only create some temporary hurdles and inflicit some temporary damage, but the revolution will sweep all such pests into their graves and surge forward towards its goal. Led by the proletarian revolutionaries and inspired by the heroic martyrs, millions upon millions of the oppressed masses of the country will throw them away along with their masters into the dustbin of history and achieve final victory.

Central Committee
CPI (Maoist)

ඉන්දියාව – මාඕවාදී නායකයෙකුගේ දියණියකගෙන් ස්වදේශ කටයුතු ඇමතිට ප‍්‍රබල පිළිතුරක්

මාඕවාදී නායකයෙකුගේ දියණියකගෙන් ස්වදේශ කටයුතු ඇමතිට ප‍්‍රබල පිළිතුරක්

ජුලි වල පළමු සතියේ, කේරලයේ ස්වදේශ කටයුතු ඇමති රමේෂ් චෙන්නිතලා මේ වසරේ මැයි වලදී අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් පොලීසිය විසින් අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූ මාඕවාදී යුවලක් වන රූපේෂ් සහ ෂියානා ගේ දියණියන්ට විවෘත ලිපියක් ලියනු ලැබූහ.

වාර්තාවල කියැවෙන අන්දමට එම යුවල දස වසරක් තිස්සේ සැඟවී සිට ඇත. ඔවුන්ට 19 හැවිරිදි අමී සහ වයස අවුරුදු 10 ට ආසන්න සවේරා ලෙස දියණියන් දෙදෙනෙක් ඇත.

සිය ලිපියේ, ස්වදේශ කටයුතු ඇමති දෙමව්පියන්ගෙන් නිසි සැලකිල්ලක් නොලැබී ගිය දරු දෙදෙනා ගැන සිය සැලකිල්ල යොමු කොට තිබුණි. ඔහු දැරියන්ට ආයාචනා කොට තිබුණේ ‘‘ඵලක් නැති දේශපාලන ව්‍යාපාරයක සහ පුහු මතවාදයක පැටලීමෙන් වළකින’’ ලෙසයි. ඒ වෙනුවට ඔහු දැරියන්ගෙන් ඉල්ලා තිබුණේ ඔවුන්ගේ අධ්‍යයන කටයුතු වලට යොමු වී ‘‘ජාතියේ වගකිව යුතු පුරවැසියන්’’ බවට පත් වෙන ලෙසයි.

කෙසේ හෝ, අමී, වැඩිමහල් සොහොයුරිය මේ වන විට ස්වදේශ කටයුතු ඇමති වෙත විවෘත ලිපියක් ලියා ඔහු එවූ ලිපියේ අන්තර්ගතය නිසා ඇයට ඇතිවූ අපහසුතාවය සහ එය සමග එකඟ නොවීම සියල්ලන්ටම දැක ගැනීමට සලස්වා ඇත. ඇගේ ලිපිය මාධ්‍යමාම් නම් මලයාලම් ප‍්‍රවෘත්ති පත‍්‍රයේ අන්තර්ජාල සංස්කරණයේ පළ කොට තිබුණි.

මලයාලම් බසින් ලියන ලද මුල් පිටපතින් පරිවර්තනය කරන ලදි:

ගෞරවනීය ස්වදේශ කටයුතු ඇමතිතුමනි,

ඔබ අපට අනුකම්පාව දක්වා ලියා තිබුණු ලිපි කියවන්නට මට සිදුවුණි. දරුවන් දෙදෙනෙකුගේ පියෙකු ලෙස, ඔබ අපට අපේ දෙමව්පියන් වෙතින් ප‍්‍රමාණවත් තරම් ආදරය සහ රැකවරණය නොලැබීම පිළිබඳව කෙතරම් කරදර වන්නේදැයි කතා කොට තිබුණි. ඔබේ හැසිරීමට මම ස්තුති කරමි. එසේ වුවද, ලිපිය තුළ ඇති වැරදි සහගත යෙදීම් සහ නොගැලපීම් පිළිබඳව සටහන් නොකර සිටීමට මට නොහැකිය. එමනිසා, මම මගේ අදහස් බෙදා හදා ගැනීමට ලිපියක් ලියන්නට අදහස් කළෙමි.

මගේ සොහොයුරිය සහ මා අපගේ දෙමව්පියන්ගේ ආදරය සහ රැකවරණය නොලැබූ බව පවසා සිටීම කිසිසේත්ම තාර්කික නොවේ. මා දැන සිටි බොහෝ දරුවන්ට ලැබුණාට වඩා අප එය බෙහෙවින් ලැබූ බව මම විශ්වාස කරමි. දරුවකුව සිටින කාලයේ සිටම මගේ දෙමව්පියන් මාව හැමතැනකම රැගෙන යන්නට පුරුදුව සිටියහ. ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔබ ජනවාරි 1 වෙනිදා සංචාරය කළ ආදිවාසී කොලනියේ මම වයස අවුරුදු 5 වන විට නැවතී සිටියෙමි. කොල්කටාව, රන්නි, මුම්බායි සහ බෙංගාලරුම් මට විවිධ සංස්කෘතීන් සහ ප‍්‍රශ්න විවර කළහ. මෙය මගේ පරිකල්පනය තරමක් පුළුල් කිරීමට හේතු විය. නමුත් වර්තමානයේ ඔබ මෙහෙයවමින් සිටින පොලිස් බල ඇණි අපේ ජීවිත සමග හැප්පීමත් සමග තත්ත්වයන් වෙනස් විය.

මට වයස 10 වන විට, මගේ සිව් හැවිරිදි සහෝදරිය සහ මගේ මව අසාධාරණ ලෙස පොලිස් සිරභාරයට ගැනුණි. ඔබේ නිමක් නැති හිරිහැර කිරීම් නිසා ඇය කේරල ඉහළ උසාවියේ තිබූ ඇගේ රැකියාව අත්හැර දමා පූර්ණ කාලීන සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයෙකු වූහ. එකල ඇය එම තීරණය ගැනීමට හේතුවන ලෙස ඇයව පීඩනයට පත් කළ බල ඇණි විවේචනය කරමින් මහ ඇමති වීඑස් අචුතානන්දන් වෙත ලිපියක් ලියූහ. ඔබ නියෝජනය කළ පොලිස් බල ඇණි අපට අධ්‍යාපනය ලබා ගැනීමට ඉඩ නොහළ බව මම ඔබට ආචාරසම්පන්න ලෙස පමණක් සිහිපත් කරමි.

ඔබේ ලිපියෙහි, මිනිසුන් විසින් අපව නොමග යැවීම පිළිබඳව ඔබ කෙතරම් කරදර වී සිටින්නේද යන්න සඳහන් කොට ඇත. තවද ඔවුන්ගෙන් ප‍්‍රවේශම් වන ලෙස ඔබ අපට මතක් කොට තිබේ. නමුත් සත්‍යය බෙහෙවින් වෙනස්ය. පොලිස් නිළධාරීහු කණ්ඩායමක් වරෙන්තුවක් නොමැතිව මගේ නිවසේ ඉදිරිපස දොර කඩා දමා එය වට කළහ. ඔවුහු මාව අවමානයට පාත‍්‍ර කළහ. ඔවුහු මගේ පියාගේ ඇඟට අත තැබුවොත්, ඔහුගේ හිසට විශාල ගලකින් පහර මරා දමන බව මගේ පස් වියැති සහෝදරියට පැවසූහ.

මෙවැනි කථා බොහොමයක් වෙති… මගේ සහෝදරිය සහ මම සංස්කෘතික පෙරමුණ මගින් පැවැත් වූ උත්සවයකට සහභාගි වූහ, අප මාඕවාදීන් යැයි චෝදනා කොට මහිලා මන්දිරය තුළට දමා දොර අගුල් ලා තැබූහ. එවිට, ඔබේ පොලිස් නිළධාරීහු මගේ පතිවත කෙසේද යන්න ගැන දැන ගැනීමට උනන්දු වූහ. ‘‘මම කණ්‍යාවියක්ද? මගේ කන්‍යා පටලය කැඞී ඇත්ද?’’ මේවා ඔවුන් මගෙන් ඇසූ ප‍්‍රශ්න සමහරක් විය. පොලිස් නිළධාරියෙක් මගේ ෆේස්බුක් අවසරපදය ගැන විමසූ විට, මා එයට ප‍්‍රවේශ වන්නේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිළධාරියෙකු ඉදිරියේ බව මම ප‍්‍රකාශ කළෙමි. මෙයට, හු පිළිතුරු දුන්නේ මට දිගු බකාලයකට බාහිර ලෝකය දකින්නට ඉඩ නොතරබන බවට තර්ජනය කරමිනි. මහිලා මන්දිරය තුළ මුළු රාත‍්‍රියක් මුළුල්ලේම හද කම්පාවන අයුරින් හඬා වැටුණු මගේ සොහොයුරියට ඔබ දෙන පිළිතුර කුමක්ද?

අපව පැහැර ගෙන ගියේ සංස්කෘතික පෙරමුණේ සංවිධායකින් විසින් යැයි ඔවුන්ට අසාධාරණ ලෙස හදිසියේ ප‍්‍රකාශ කොට ඔවුන්ට විරුද්ධව චෝදනා ඉදිරිපත් කළහ. ඔවුන් අපව පැහැරනොගත් බව කියද්දීත් මෙය සිදුවිය. නීතිවිරෝධී ක‍්‍රියාවන් වැලැක්වීමේ පනත යටතේ පොලිසිය ඔවුන්ව සොයමින් ඔවුන්ගේ ජීවිත අපායකට ඇද දැමූහ. එය ගොඩනගා තිබූ මහානුභාව සම්පන්න ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ මිත්‍යාව අපට අවබෝධ කරදෙමින් අපේ ජීවිත තුළින් ගමන් කළ නිරන්තර වධ වේදනා නිසා සිදුවුණි. පොලීසිය අපට විරුද්ධව යෙදවූ ජනතා විරෝධී ප‍්‍රතිපත්ති නිසා, මගේ දෙමව්පියන් සටන් කරන මතවාදය නිවැරදි බව මට පසක් කළහ. ඔබ අපට දෙමව්පියන් රහිත පරිසරයක හැදී වැඩෙන්නට සිදුවීම ගැන අනුකම්පාව දක්වන්නට කාලය වැය කරන විට, සෑම වසරකම අත්තපාඩි වල තවමත් උපත ලබන දරුවන් 150 දෙනා නොසලකා සිටින්නේ කෙසේද?

එන්දොසුල්ෆාන්, ප්ලචිමාඩා, අරිප්පා, කතිකුඩාන් සහ බොහොමයක් ඉඩම් සඳහා වුණු විරෝධතාවයන් මහජන විරෝධතාවයන්ගේම භූමියක් වූ කේරලයේ පැවැත්විණි.

මේ භූමි වලත් දරුවන් සිටී, ඔබ ඔවුන්ව නොසලකා හරින්නේ මන්ද? ප‍්‍රාථමික පාසැල් වලට ඇතුල් කරන ලද ආදිවාසී දරුවන්ගෙන් අඩක්ම ඉහළ ප‍්‍රාථමික මට්ටමට ඇතුල් වීමට අසමත් වේ. ඔවුන්ගෙන් හතරෙන් තුනක්ම උසස් අධ්‍යාපනය දෙනු ලබන පාසැල්වලට ඇතුල් වීමට අසමත් වේ. මේ අසමත්භාවයන් නිසා ඔබට ලජ්ජා නොවී සිටිය හැකිද? අධ්‍යාපනය පෞද්ගලීකරණය කිරීම නිසා, දස දහස් ගණන් අධ්‍යාපන ණය මත සිරවී සිටින අතර සිය දිවි නසා ගැනීම් පවා වාර්ථා වී ඇත. ඔබ තවමත් ඔවුන්ව නොසලකා හරින්නට තෝරා ගෙන සිටින්නේ මන්ද?

ඔබේ ලිපියෙහි, අපට අවශ්‍ය වන්නේ විනාශ කිරීම නොව ඉදි කිරීම බව ඔබ දක්වා ඇත. සිත් ඇදගන්නා සුළු ලෙස, මගේ පියා ඔබට ලියූ ලිපියක් පසුගිය දෙසැම්බර් වල කියවන්නට මට සිදුවුණි. ඔහු ඉඩම් අහිමි ආදිවාසීන්ගේ තත්ත්වය ගැන වටහා ගන්නා ලෙස ඔබෙන් දැඩි ලෙස ඉල්ලා තිබුණි. ඔහු මිනීවල ආසන්නයේ ම සිටින ඔවුන්ගේ දිළිඳුකමේ අනුපාතය කෙතරම්ද යන්න පිළිබඳව කතා කළහ. ලිපිය තුළ, රජයේ ජනතා විරෝධී ප‍්‍රතිපත්ති නිසා තලා පෙලා දමා ඇති ආදිවාසී මිනිසුන් සහ ගොවියන් ගැන මම කියෙවුවෙමි. නමුත් ඔබ කිසිදාක එම ගැටලූ ගැන කතා කරන්නට වත් මුල පුරා නැත.

ඔබ අපගේ දෙමව්පියන් තක්කඩියන් ලෙස හැඳින්වූහ. ඔබට සහ ඔබේ සහචරයන්ට ඔවුන් ඇත්තෙන්ම තක්කඩියන් වන්නාහ. යටත්විජිතවාදයට එරෙහි වූ භගත් සිං, සුභාෂ් චන්ද්‍ර බෝස් සහ බොහෝ අය තක්කඩියන් ලෙස හැඳින්වූහ. ඔවුන් හැමෝටම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී නීති සහ අඳුරු සිරගෙවල් සමග ගනු දෙනු කිරීමට සිදු වූහ. අද, ඔබ මගේ දෙමව්පියන් සමගද ඒ ලෙසට ගනු දෙනු කරමින් සිටී. නමුත් දිළිඳු භාවයට ඇද වැටී ඇති අපේ ජනතාවගෙන් බහුතරය, මගේ දෙමව්පියන් තක්කඩියන් ලෙස නොදකියි. ඔවුන්ගේ සටන ඔබේ එකට වඩා ඔවුන් අතර රැව් පිළිරැව් දෙයි. මගේ දෙමව්පියන් ඔවුන් සඳහා ආරක්ෂිත අනාගතයක් හෝ මුදල් හම්බ කරගෙන නැත. ඒ වෙනුවට, ඔවුහු කේරලයේ දිළිඳු ජනතාවගේ ජීවිත සහ මේ රට වඩා යහපත් කිරීමට කටයුතු කළහ. ඔවුන්ගේ අරගලය දිළිඳු ජනතාව සඳහා වූහ.

ඉන්දියාව: සහෝදර වරා වරා රාඕ සහෝදර කෝබාද් ගාන්ධි වහාම නිදහස් කරගැනීම සඳහා ආමන්ත‍්‍රණය කරයි

ඉන්දියාව: සහෝදර වරා වරා රාඕ සහෝදර කෝබාද් ගාන්ධි වහාම නිදහස් කරගැනීම සඳහා ආමන්ත‍්‍රණය කරයි