Category Archives: Imperialism

A report from War Zone of Manipur

From Com. Naganba Meitei ; kcpmlm@yahoo.com [MAOIST_REVOLUTION]

A report from War Zone of Manipur

It is an act of cowardice to separate the people of Chandel district aside from other places of Manipur because of the ongoing Indian Military Operation. Chadel district is a very important and remarkable place for Maoist Communist Party Manipur from where its first vice-Chairman, comrade Ngamlet Baite hailed since the first establishment and embodiment of the party. Still this district is a place where our party committee has been prevailing in a complete and solid organizational form. The Indian Army has been endlessly continuing to jeopardize and frighten the innocent people in the areas of the district after the attacked against Indian Army carried out by some ethnic militant group. The act of Search and Destroy operation is still imposed, by using a group of armed black gang who are under the Suspension of Operation (SoO) with government of India on the pretext of ongoing peace-pact, in search of militants.

According to the information provided by the cadres of MCPM who are operating in the areas of Chandel report that the armed Black gang under SoO came on the lead followed by Indian Army behind. Mr. Minthang, a gang leader took the charge of first in command and Thangboi@Jacob as second in command while the Indian armies followed behind. Thus some of the individuals who are claimed or said to be talking peace-process under SoO are utilised as Human Robot by Indian Army in this so called Military Operation. Mr. Jacob@ Thangboi is the middle man to communicate with the Indian Forces and their Gang members as Indian Army does not understand and speak local dialect and he is the lone person who understands and speak Indian Language (Hindi).  These gang of reactionary led by Minthang and Jacob has pick them up from a camp which officially constructed by the Indian Government at Khamarol Village, hails at Chandel District. They are not allowed to use in so called Counter Insurgency operation of Indian Army as per the agreement under the Suspension of Operation (SoO) or Peace pact. The people of Chandel know well, clearly which members of gang party Mr. Minthang and Mr. Thangboi@Jacob belong to.

There are many party cadres and its units in different places in Chandel district of Manipur. There is no any point of hurt or wound or casualty on the part of the party members in there where military operation is undergoing. It is also an impossible thing on the part of Indian Army who afraid to approach on the lead the encounter to suppress and defeat the revolutionary parties of Manipur. There is not a single camp of MCPM in the territory of Burma (Myanmar).

The National Liberation Movement of Manipur cannot be ever suppressed or uprooted whenever and wherever the Manipuri’s exist on the earth. That the Indian Army who have joint and sent to earn monthly salary by the imperialist and Colonialist India will never be able to suppress the National Liberation Movements of Manipur. Without the slightest knowledge of what is happening in Manipur and without collecting any exact details of the Operation from the spot or nearby villages, some of the mainland Indian Media houses make the Indian armies turn into tigers. Nothing is to be considerable and convinced such hired propaganda. Such people and such activities are termed as “Reactionaries are the paper tigers” by Comrade Chairman Mao. Amid this, the most wonderment is that real situation are in front of the local journalists of Manipur, yet reports are copied or translated from concocted information’s which are published in mainland Indian media (National media, which are thousands of miles far from the Manipur) and re-printed in Manipur by Manipuri Media.

Even a single Manipuri journalist (media) including Mainland Media has not yet trodden and traced into any place where the Military Operation, which comprises of the gang party under SoO is on the lead and the Indian Army that follow behind the gang party, has affected. So the news and information which has been provided regarding the Military Operation in the media are all for none but to preserve the moral of the Indian Army. Thus the newspapers run in mainland India are all hiring of Indian Multi co-operation.

Unfortunately, the way of taking responsibility of the journalists of Manipur at this juncture in such crucial moment is contemptible that such deeds never existed in the history of Manipur. It is high time for the local journalists to ponder over their risk and responsibility in such a situation particularly Indian Military Operations and gross human rights violation by the State.

Essentially our communiqué is to extend so as to affirm the people of Manipur and the people of the world as well to know the very fake drama played and exercised by GOI since local media and occupied Indian media have not yet provided and published the true accounts of Military Operation conducted utilizing group of Black gangs under SoO.

Our Statement might not be published by any of the Indian media. Therefore, all the Maoist Party of the world is appealed to publish it throughout the world. The very message that the UNDERGOING MILITARY OPERATION CANNOT AFFECT THE REVOLUTIONARY MOVEMENTS OF MCPM is relayed and assured to the people of the world at large.

 

Advertisements

යුදෙව්වාදී රාජ්‍යයේ ජන සංහාරය!

ඊශ්‍රායෙල හමුදා විසින් පලස්තීන සිවිල් වැසියන් ගණනාවක් ඝාතනය කළ බව වාර්තා වේ

 victime-combat-israel-palestine-mort-fceff

 

2014 දී ඊශ්‍රායෙලය සමග ඇති වූ ගැටුම්වලින් මියගිය පලස්තීන සිවිල් වැසියන් සංඛ්‍යාව බ්‍රහස්පතින්දා නිකුත් කළ එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාව අනුව, ජූනි 1967 සය දින යුද්ධයෙන් සිට පෙර නොවූ විරූ මට්ටමේ විය. ගාසා තීරයේ ඊශ්‍රායෙල් හමුදාව විසින් පසුගිය ගිම්හානයේ දියත් කළ මෙහෙයුමක් වන “ආරක්ෂිත දේශසීමා” තුල දී, ළමුන් 500 ක් ද ඇතුළුව සිවිල් වැසියන් 1,500 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් මරා දමන ලදුව, 11,000 තුවාල ලැබ සහ 100,000 ජනතාව ක් අවතැන් ව තිබේ. අල්ලා බටහිර ඉවුරේ හා නැගෙනහිර ජෙරුසලමේ 2014 දී පලස්තීනුවන් 58 දෙනෙකු මරණයට පත් ව 6028 දෙනෙකු තුවාල ලැබූහ. “ආරක්ෂක හේතූන්” මත පලස්තීනුවන් රඳවා තබා ගැනීම නසර ගණනකින් වාර්තා වූ ඉහළ ම මට්ටමට පැමිණි අතර එහි වැඩිවීම 24% ක් එනම් මාසිකව අත්අඩංගුවට ගන්නා සිරකරුවන් ගේ සාමාන්‍ය අගය 5258 ක් විය. ඊශ්‍රායෙල බලධාරීන් විසින් බටහිර ඉවුරේ හා නැගෙනහිර ජෙරුසලමේ නිවාස කඩා බිඳ දමා පලස්තීනුවන් 1215 පිටුවහල් කර දැමූ අතර එය එක්සත් ජාතීන්ගේ මානුෂීය කටයුතු සම්බන්ධීකරණය සඳහා කාර්යාලය ට මේ මාදිලියේ ප්‍රකාශයක් කිරීමට ප්‍රබල සාධකයක් විය.

Israel, the U.S. and Islamic fundamentalism

Israel, the U.S. and Islamic fundamentalism

19 January 2015. A World to Win News Service. In the wake of the Charlie Hebdo killings in France, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu issued a warning against “a wave of Islamization” sweeping Europe. But an Israeli air strike in Syria only a few days later provided a new and even more dangerous example of how Israel, far from a secular state itself, has deliberately aided Islamic fundamentalists for its own cynical and criminal ends.

On 18 January Israeli guided missiles targeted two vehicles travelling on the Syrian side of the Golan Heights. Among the half dozen or more people killed in this assassination, according to early reports, were the head of the Syrian operations of the Lebanese Shia organization Hezbollah and the top Iranian Revolutionary Guards commander in Syria.

The Israeli airstrike seems to have been meant to strike a hard blow at the Lebanese and Iranian forces playing a key role in the Syrian regime’s battle against the Islamist fundamentalist Jabhat al-Nusra that has been advancing in south-west Syria. The Golan Heights overlook Syria’s capital, Damascus, and al-Nusra’s campaign to seize control there could be a factor in tipping the scales in the currently stalemated Syrian civil war. It would be hard to argue that the Israeli attack had any foreseeable result and therefore aim other than supporting one reactionary side in that civil war, Sunni Islamists, against the reactionary Bashar al-Assad regime.

This is at least the fifth time Israel has launched strikes against the Syrian government since 2013 (Washington Post, 18 January), effectively helping the Islamists who long ago gobbled up almost all other opposition to Assad. In one of these incidents, Israel shot down a Syrian MiG that had been been supporting government forces on the battlefield. U.S. assent for these offensive actions became obvious when the Obama government decided to ignore a well-documented 7 December Israeli air attack on a Damascus international airport facility, allegedly a military warehouse, which certainly would have been denounced as terrorism and an act of war if anyone had similarly attacked Israel’s Ben Gurion airport.

Israel has provided direct support for al-Nusra on the ground. A June 2014 UN report drawn up by UN observers assigned to the Golan Heights describes, among other incidents, numerous Israeli attacks on Syrian government forces during periods of intense fighting between the Syrian army and “armed opposition forces” (in an area where al-Nusra has absorbed the other opposition groups and where the black Islamist flag flies over captured outposts from the Syrian army). UN observers reported seeing Israeli soldiers handing unidentified boxes to fighters on two occasions. On 59 occasions, they saw Israeli soldiers take a total of 89 wounded for medical treatment and then later return most of them to the front lines. (www.un.org.en/ge/search/view_doc.asp?symbol=S/2014/401)

This Israeli policy was reported in The New York Times (19 January), which said, “Israel has mostly turned a blind eye toward the Qaeda-affiliated insurgents battling the Syrian government near the border… Israeli hospitals have even treated United States-backed Syrian insurgents who have been allowed to cross the border, including from groups that have sometimes cooperated on the battlefield with those Qaeda-affiliated fighters.”

Only three days before the Israeli airstrike, Hassan Nasrallah, the head of the Shia Islamist Hezbollah, made two points in a television interview. One was a warning to Israel not to break the de facto cease-fire on the Lebanese and Syrian borders. Although Hezbollah has claimed legitimacy from Lebanese Shias and others as a representative of resistance to repeated Israeli aggression, including the 2006 Israeli invasion that killed more than a thousand Lebanese, mainly civilians, its main objective is its own religious rule and not freeing Palestine.

Nasrallah’s other point was to repeat earlier offers of a “political solution” to Syria’s civil war in which Assad would agree to step down. Israel’s political goal in supporting Islamists forces in Syria has been meant to prevent or delay an end to that civil war.

While Israel has its own interests, this aim is consistent with U.S. goals and actions in Syria until now. Although the U.S. may have had illusions about bringing a compliant regime to power a few years ago, it seems to have considered Syria’s destruction as the next best thing. Even the idea of an eventual “political settlement” being floated around now has been contingent on first weakening Assad, making sure that enough damage is done so that the U.S. can more fully dominate whatever future regime may emerge. The U.S. and Israel have actively worked to fuel the horrendous civil war with no regard for the hundreds of thousands of dead and the millions of refugees.

It is not true, as many people believe, that the rise of Islamic fundamentalism can be attributed chiefly to the conscious efforts and policies of the U.S. and Israel, its reliable Middle Eastern outpost. Although such a simplification has appeal for many Middle Eastern people and others cruelly confronted with both U.S. domination and Islamic fundamentalism, a little hard thinking  makes it clear that the social and ideological factors driving the clash between Western (and chiefly U.S.) imperialism and Islamist reactionaries are beyond anyone’s control. But the U.S., acting on its own and often through the Israeli secret services, did a great deal to encourage the rise of Islamism when they thought it was in their interests, and they do not hesitate to do so now for the same reasons. (See The Devil’s Game, How the United States Unleashed Islamic Fundamentalism, by Robert Dreyfuss, Metropolitan Books, New York, 2005).

In fact, the main way the U.S. aids Islamism is by its brutal attempts to control the Middle East, including American backing for Zionist rule over Palestine, and presenting that as the only alternative to Islamic fundamentalism, thus echoing and giving aid and comfort to Islamism’s claims that it is the only alternative to Western and Zionist domination.

This latest Israeli attack illustrates what we all need to know: that any strengthening of either of these inhuman monsters, the Islamic fundamentalist forces or the U.S.-led forces, reinforces both sides in a dynamic that is extremely harmful for the people of the region (above all) and the world. That is what Israel is doing, with U.S. backing, and that is what it should be condemned for.

–        end item-

ISIS ට එරෙහිව කොබානි හි කුර්දිස්තාන් ජනතාවගේ විරුද්දකම් පෑමේ වීරෝධාර යුද්ධයට විජයග‍්‍රහණය වේවා!

ISIS ට එරෙහිව කොබානි හි කුර්දිස්තාන් ජනතාවගේ විරුද්දකම් පෑමේ වීරෝධාර යුද්ධයට විජයග‍්‍රහණය වේවා!

 

rojava1
සන්නද්ධ මිලීෂියා කාන්තාවන්

එක්සත් ජනපදය, එක්සත් රාජධානිය සහ ප‍්‍රංශ අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් විසින් ඔවුන් වෙනුවෙන් අෂාඩ් රෙජිමයට එරෙහිව සටන් කිරීමට අල් නුර්සා පෙරමුණ සහ ISIS1 ප‍්‍රතිගාමී කණ්ඩායම් පිහිටුවා, පෝෂණය කළ සහ සන්නද්ධ කළහ. ඉරාකයේ ඔවුන්ගේ අභිලාශයන් තර්ජනයට ලක්වන තෙක් ISIS සමග සිටි ඔවුහු අෂාඩ් රජය පෙරළා දැමීමට මේ කණ්ඩායම්වලට හැකියාවක් නැතැයි ඔවුන්ට අවබෝධ වූ විට පමණක් ඔවුන්ගෙන් දුරස් වූහ. දැන් ඔවුහු ISIS ට එරෙහිව නැගී සිටීමට කැමතිව සිටී.

එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීහු ඇෆ්ගනිස්ථානයේ සිටි රුසියානුන්ට එරෙහිව සටන් කිරීමට අල් ක්වයීදා නිර්මාණය කළහ, නමුත් අල් ක්වයීදා එක්සත් ජනපද අභිලාශයන්ට පරස්පර වන විට ඔවුහු ඊට එරෙහි විය. ISIS විසින් මොසුල් අල්ලාගැනීමත් සමගම, ඔවුන්ගේ අධිරාජ්‍යවාදී ආධිපත්‍යයට ISIS තර්ජනයක් වන බව අවබෝධ කරගැනීමත් සමගම, ඔවුහු නැටෝ ව හරහා ISIS ට එරෙහිව ජාත්‍යන්තර හවුලක් තැනීම ඇරඹූහ. තුර්කි රජයට ජාත්‍යන්තර හවුලට එක් නොවීමට ඇති එකම හේතුව වන්නේ ඔවුන්ට ISIS සමග ඇති සමීප සබඳතාවයයි. 2014 ඔක්තෝබර් 2 වැනිදා තුර්කි ජාතික මහ සමුළුව2 විසින් නිකුත් කරන ලද යෝජනාව ISIS ට එරෙහි එකක් නොවන බව සමස්ත ලෝකයාම දනී.

තුර්කි සොල්ලාදුවන් සිරියාවට සහ ඉරාකයට යැවීමට ඉඩ ලබාදුන් මේ නිල තීරණය කොබානි සහ රොජාවා (සිරියාවේ කුර්දි නිජ බිමේ කොටසකි) වල ස්වයං පාලනයක් ප‍්‍රකාශයට පත් කළ කුර්දි ජනතාවට එරෙහි එකක් වේ. මේ නිල තීරණය තුර්කි රජයට සිරියානු දේශ සීමාව තුළ ස්වාරක්‍ෂක කලාපයක් පිහිටුවීමට සහ ගුවන්යානා වලට පියාසැරීමට තහනම් කලාපයක් ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමට ඉඩ සැලසූහ. එම යෝජනාවලිය වැඩිදුරටත් PKK3 (කුර්දිස්තාන් කම්කරු පක්‍ෂය) බලවත් තර්ජනයක් ජනිත කරන බව අවධාරණය කරන්නේ තුර්කි රජයේ ප‍්‍රධාන අභිලාශයන් සහ එම යෝජනාවලියේ ප‍්‍රධාන අරමුණ පැහැදිලිව නිරාවරණය කරමිනි. ෆැසිස්ට්වාදී තුර්කි රජය 2011 සිටම ISIS විසින් රොජාවා හි මෙහෙයවන ලද ප‍්‍රහාර වලට දිරි දෙමින් සිටියහ. ඔවුහු ආයුධ ලබාදීමෙන් සහ ද්‍රව්‍ය සැපයිමෙන් ISIS ට සහයෝගය සහ ශක්තිය ලබා දුන්හ. එය සිය අතිශය කෲරතර ප‍්‍රහාර කොබානිවලට එරෙහිව අරඹද්දී, තුර්කි රජය ISIS ට ලබා දෙන සහය වැඩි කළහ. තුවාළ ලත් ISIS සටන්කරුවන් රැගෙන ගොස් අඩානා සහ ගෂියන්ටෙප් රෝහල්වල ප‍්‍රතිකාර ලබා දුන් බව නිළධාරීහු තහවුරු කරයි. තුර්කි රජය සිය දේශසීමාව ISIS ට ඔවුන්ගේ බලසේනා පහසුවෙන් ඇතුල් කර ගැනීමට සහ පිට කර ගැනීමට හැකි වන පරිදි විවෘත කොට ඇත. මෙය බොහෝ වාර ගණනක් තුර්කියේරූපවාහිනියේ සජීවීව පෙන්වා තිබුණි.

තුර්කි රජය වූ කලී ISIS හි ඇපකාර පියා වේ. ISIS මගින් වටකරන ලදුව තර්ජනයට ලක් වී සිටින කොබානි ජනතාවට උදව් කිරීමට ප‍්‍රයත්න දරමින් සිටින කුර්දි ජනතාවට තුර්කි රජය අඛණ්ඩව පහර දී තිබුණි. විශේෂයෙන්ම ජනතාව විශාල ප‍්‍රමාණයක් දින ගණනක් තිස්සේ රැස්වෙමින් සිටි සුරුක් (Suruc) හි, කොබානිවලට කිසියම් හෝ ආධාරයක් ළඟා වීම නැවැත්වීමට තුර්කි හමුදාව රැස්වෙමින් සිටි ජනතාවට කඳුලූ ගෑස් සහ ජීව උණ්ඩ භාවිතා කරමින් පහර දුන්හ. එක් අතට තුර්කි රජය ඔවුන් PKK සමග සාම සාකච්ඡා පවත්වන බව නිවේදනය කරමින් සිටින අතරතුර, අනික් අතට සෑම අවස්ථාවකදීම PKK සිය සතුරා ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කොට පහර දෙයි. දෙබිඩි ප‍්‍රතිරූපයක් දරන තුර්කි රජය කුර්දි ජනතාව සිය සතුරන් ලෙස සැලකීම දිගටම කරගෙන යයි.

කොබානි ජනතාව හුදෙකලා වී නොමැත. ඔවුන්ට අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්ගේ ආධාර අවශ්‍ය නොවේ. ඔවුන්ට අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් අවි ආයුධ අවශ්‍ය නොවේ. ජනතා ආරක්‍ෂක ඒකක (YPG) සහ YPJ (YPG හි විශේෂ කාන්තා ඒකකය) සටන්කරුවන් සිය වීරෝධාර සටන්කිරීම ප‍්‍රදර්ශනය කරමින් සිටියි. ඔවුන්ගේ ශක්තිය ඔවුන්ගේ ජනතාව සහ සහෝදරවරුන් විසින් සපයන ලද දෘඩතර සහයෝගයෙන් සහ සම්පත්වලින් බිහිවී ඇත. අපි හැමතැනෙකම සිටින නිදහස කැමති ජනතාවට කොබානිහි ISIS ට එරෙහි සටනට සහය දැක්වීමට සහ සහයෝගීතාවය පළ කිරීමට ආමන්ත‍්‍රණය කර සිටිමු. අපි කොබානිහි ජනතාව හුදෙකලා නොකර ඔවුන් සමග එක් වෙමු. මිනීමරු ISIS කල්ලියේ බර අවි සහ යුද්ධෝපකරණ වලට, කොබානිහි වීරෝධාර විරෝධය පෑමේ සටන්කරුවන්ට එරෙහිව කළ හැකි කිසිවක් නැත. කුර්දි ජනතාවගේ ස්ථිරසාරබව සහ වීරෝධාර සටන කොබානි ISIS කල්ලියේ මිනීවල බවට පරිවර්තනය කරනු ඇත. ෆැසිස්ට්වාදී තුර්කි රජයට මෙය වැළැක්විය නොහැක.

තුර්කි කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය/මාක්ස්වාදී ලෙනින්වාදී –
ජාත්‍යන්තර බියුරෝව 10/10/2014

සටහන්

  1. තුර්කි ජාතික මහ සමුළුව යනු තුර්කියේ පාර්ලිමේන්තුවයි

  2. ISIS බටහිර අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් විසින් සිය අවශ්‍යතාවයන් සපුරාගනු වස් ඉදිකරනු ලැබූ ඉස්ලාමීය අන්තවාදී ත‍්‍රස්තවාදී සංවිධානයකි.

  3. PKK – කුර්දිස්තාන් කම්කරු පක්‍ෂය, කුර්දි ජනතාවට ස්වයං පාලන අයිතිය ලබා ගැනීම වෙනුවෙන් සටන් කරන දේශපාලන සංවිධානයකි.

Modi-is-a-another-imperialist-ruling-power

PosterMay14

ඉන්දියාවේ මහජන යුද්ධය දිගු කල් දිනේවා!

හරිත දඩයම් මෙහෙයුම වහා නවතනු!

මොඩි වූ කලී තවත් එක් අධිරාජ්‍යවාදී-ව්‍යාප්තවාදී පාලකයෙකි. ඔහුද ඉන්දීය ජනතාවගේ සහ මහජන යුද්ධයේ සතුරෙකි.

ජී.එන්. සායිබබා නිදහස් කරනු!

Long Live People’s War in India!!!

Stop Operation Green Hunt!

Modi is a another imperialist-expanstionist ruling power. He also enemy of the people’s of India and PW.

Free GN Saibaba!!!

ජාතික ප‍්‍රශ්නය පිළිබඳව කම්කරු පංති ස්ථාවරය කුමක් විය යුතුද?

ජාතික ප‍්‍රශ්නය පිළිබඳව කම්කරු පංති ස්ථාවරය කුමක් විය යුතුද?

            දශක දෙකක් පුරා දිවයිනේ උතුරු/නැගෙනහිර යුද්ධය ශ්‍රී ලංකාවේ දැවෙනතම දේශපාලන ප‍්‍රශ්නය බවට පත්වී ඇත. සියලූම ප‍්‍රශ්නයන් දිනෙන් දිනම උග‍්‍රවන අතර කටුනායක ප‍්‍රහාරයෙන් පසු එය තවත් තීව‍්‍රවී ඇත. එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන් ඇෆ්ගනිස්ථානයට එරෙහිව පටන් ගත් මිලේච්ඡ යුද්ධයෙන් පසු ලොව පුරා ජාතික ප‍්‍රශ්නයද අනෙකුත් ප‍්‍රශ්නයන් මෙන්ම බරපතල ලෙස අර්බුදයකට පත්ව ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ප‍්‍රශ්නයටද එය එලෙසින්ම බලපානු ඇත. මෙම යුද්ධයේ සියලූම බර පීඩිත ජාතීන් හා ජනතාව මතම එය පටවා ඇත. පසුගිය කාලය තුල වරින් වර පවත්වන ලද සාම සාකච්ඡා ගිවිසුම් පුම්බන ලද බැළුම් බවට පත්වී ඇත. ජනතාවගේ කිසිදු විශ්වාසනීයත්වයක් දිනාගැනීමට ඒවා සමත් වී නැත. කම්කරු පංතිය හා ගොවි ජනතාව මෙම ප‍්‍රශ්නයට මැදිහත්වීම සියුම් ලෙස වලකන අතර නොයෙකුත් උපමාරු යොදමින් රවටා ඇත. ඉතාමත්ම තීරණාත්මක හා වැදගත්ම දෙය කම්කරු පංතිය හා පීඩිත ජනතාව මෙම යුද්ධය කෙරෙහි ගනු ලබන ස්ථාවරයයි.

එල්.ටී.ටී.ඊ කාන්තා සෙබලියන් පෙරෙට්ටුවක, 2002 කිලිනොච්චිය

කම්කරු පංතියේ ඉතිහාසීය කාර්යභාරය

            ධනේශ්වර සමාජය බිහිවීමත් සමඟම සියලූම ධනය උපදවන ඒ සඳහා සිය ශ‍්‍රම ශක්තිය වැය කරන, නමුත් කිසිම නිෂ්පාදනයන්ගේ අයිතිය අහිමි කරනු ලැබූ, ඉතිහාසය ගොඩනඟන ප‍්‍රධාන බලවේගය බවට කම්කරු පංතිය පත් විය. සූරාකෑමේ ඉතිහාසීය යුගය අවසන් කරන, මිනිසා විසින් මිනිසා සුරාකෑමෙන් තොර පංති රහිත, කොමියුනිස්ට් සමාජය බිහිකරන, ඉතිහාසීය කාර්යභාරය පැවරී ඇත්තේද කම්කරු පංතියටයි. ලාංකීය කම්කරු පංතියද ඉතිහාසීය කාර්යභාරය පැවරී ඇති ලෝක කම්කරු පංතියේම අඛණ්ඩ කොටසකි. ඕනෑම පීඩිත පංතියක් විසින් පීඩනයට එරෙහිව ගෙන යන අරගලයේ දී කිසිම පැකිලීමකින් තොරව ඒ වෙනුවෙන් නැඟී සිටින පංතිය ද, කම්කරු පංතියයි. අධිරාජ්‍යවාදී යුගයේදී පීඩිත රටවල ගොවි ජනතාව නොයෙකුත් සූරාකෑමට පත්වී පරාධීන ජනතාවක් බවට පත්වේ. කම්කරු පංතිය හා ගොවි ජනතාව සියලූම ජාතීන්ට අයත්ය. මෙම යුද්ධයේ සියලූම බර මෙම පංතීන් උසුලයි. ඉතිහාසය ගොඩනගන කම්කරු පංතිය සියලූම ප‍්‍රශ්නවලදී මෙන්ම මෙහිදීද සිය ස්ථාවරය මත සටන් වැදිය යුතුය. එමනිසා ජාතික ප‍්‍රශ්නය කෙරෙහි කම්කරු පංතිය ගතයුතු ස්ථාවරය පැහැදිලි විය යුතුය. සියලූම ප‍්‍රගතිශීලී බලවේගයන් කම්කරු පංතියේ නායකත්වය බලාපොරොත්තු වෙයි. මේ නිසා යුද්ධයේ සියලූම පාර්ශවයන්ගේ පංති ස්වභාවයත් ඔවුන්ගේ ඉලක්කයනුත් ගැඹුරින් වටහා ගැනීමට කම්කරු පංතිය, පීඩිත ජාතීන් හා ජනතාව සමත් විය යුතුය. එමෙන්ම සෑම බලවේගයක්ම මෙතෙක් ගෙන ඇති ස්ථාවරයන් හා කි‍්‍රයාමාර්ගයන්ද වටහා ගත යුතුය.

ජාතික ප‍්‍රශ්නයේදී කම්කරු පංතිය කි‍්‍රයාකළ යුතු ආකාරය (මාක්ස්, ලෙනින්, මාඕ සේතුං)

            රදළ වැඩවසම් සමාජය බිඳ වැටෙන්නට පටන් ගත්තේ ධනේශ්වර ක‍්‍රමය ඒ තුළ වැඞී ධනේශ්වර පංතියට රාජ්‍ය බලය ලබාගැනිමේ ඓතිහාසික උවමනාවත් සමඟය. යුරෝපයේ ධනවාදය බිහිවීමේදී රදළ ආධිපත්‍යයට එරෙහිව ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සඳහා අරගල ආරම්භ විය. රදළ ආධිපත්‍ය බිඳ දැමීම සඳහා යුරෝපය පුරාම ගොවි යුද්ධ ඇති විය. ධනවාදය සමාජවාදයට පදනම සකසන බවත් එනම් නිෂ්පාදනය සමාජමය නිෂ්පාදනය බවට පත් කරන බවත් ඒ සඳහා නායකත්වය දෙන කම්කරු පංතිය, පුලූල් කරන නිසාත් ප‍්‍රවේනිදාස ක‍්‍රමයට එරෙහිව ගෙන ගිය සියලූම ගොවි යුද්ධ ප‍්‍රගතිශීලී බවත්, මාක්ස්වාදීන් එම අරගලවලට පක්‍ෂ වියයුතු බවත් මාක්ස්, එංගල්ස් පැවසීය. කම්කරු පංතිය එම අරගලවලට සහයෝගය දියයුතු බව මාක්ස්වාදය ආරම්භයේදීම ප‍්‍රකාශකර තිබුණි. වෙනත් ජාතියක විමුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් නොකරන ජාතියකට සිය ජාතියේ විමුක්තිය උදාකරගත නොහැකි බවත් පැහැදිලිවම ප‍්‍රකාශකර තිබුණි. ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය, නිර්ධන පංති විප්ලවයට බලපාන්නේ කෙසෙද? නිර්ධන පංතිය ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය දෙස බැලිය යුත්තේ කෙසෙද? මෙම විප්ලවයන් එකිනෙකින් වෙන්කළ නොහැකිය. ධනවාදය විවිධ සංවර්ධනයන් හරහා කි‍්‍ර.ව. 1900 වන විට එහි ඉහලම හා අවසාන අවධිය වන අධිරාජ්‍යවාදය කරා ලඟාවී ඇති බව ලෙනින් විග‍්‍රහ කළේය. 1871 දී පැරිස් කොමියුනයේ අත්දැකීම් ග‍්‍රහණය කළ ලෙනින් නිර්ධන පංති ආඥදායකත්වය විග‍්‍රහ කළේය. මාක්ස්, එංගල්ස් ගේ අභාවයෙන් පසු දෙවන ජාත්‍යන්තරයේ නායකයින් වූ බර්න්ස්ටින්ගේ, එයට පසු කාල්කෞට්ස්කිගේ, මාක්ස් වාදයට ආසන්න පාටවලින් වසා තිබූ සංශෝධන වාදයට එරෙහිව දෘෂ්ටිමය අරගලය අඛණ්ඩව ගෙන ගියේය. එම අරගලයන් හරහා ශ්‍රෙෂ්ඨ ඔක්තෝබර් විප්ලවයට නායකත්වය දීමට ලෙනින්ට හැකි විය. ඒ නිසාම කම්කරු පංතිය දැන් ඒ ඉගැන්වීම් නැවත උගත යුතුය. අධිරාජ්‍යවාදී යුගය, අධිරාජ්‍යවාදයත් නිර්ධන පංති විප්ලවයත් අතර යුගයක් බව ලෙනින් පෙන්වාදුණි. රුසියාවේ රදළ වැඩවසම් පීඩනයට එරෙහිව ගෙනගිය ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය දැනුවත්ව, කම්කරු පංතිය ඒවාට සහයෝගය දියයුතු බවත් ජාතීන්ගේ ස්වයං තීරණ අයිතිය පිලිගත යුතු බවත් නිර්ධන පංති වැඩපිලිවෙලෙහි ලෙනින් පැහැදිලිවම අන්තර්ගත කළේය. රුසියානු සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී කම්කරු පක්‍ෂයෙහි වැඩපිලිවෙලෙහි ‘‘ස්වයංතීරණ අයිතිය’’, ජාතීන් සතු අයිතියක් බවත් එය නිර්ධන පංති වැඩපිලිවෙලෙහි අඛණ්ඩ කොටසක් බවත් ලෙනින් පැහැදිලිව පෙන්වා දුන්නේය. රෝහණ විජේවීර ලියද ලද ‘‘ජාතික ප‍්‍රශ්නයට නිර්ධන පංති විසඳුම’’ යන පොතෙහි මෙය ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පසුව ලෙනින් අත්හැර දැමූ බවත් එය දෙවෙනි ජාත්‍යන්තරයේ කෞට්ස්කිලාගේ වැඩපිලිවෙලක් බවත් පවසමින් ලාංකීය දේශපාලනයේ වැරදි දිසාවකට මුළුමහත් ජනතාව යොමුකර ඇති බවත් තේරුම් ගත යුතුයි. ඒ නිසා මෙම පාඩම් නැවත නැවතත් කම්කරු පංතිය ග‍්‍රහණය කළ යුතුය. එසේ කළේ ඔවුන් වචනයෙන් මාක්ස් ලෙනින් වාදීන් හැටියට පෙනී සිටියද කි‍්‍රයාවෙන් මාක්ස් ලෙනින් වාදයෙන් පලා ගිය බැවිණි. ජාතිවාදීන් වූ බැවිණි. ඒ වැරැද්ද ඔවුන් පිට, පැටවීමත් බලවත් වරදකි. මන්ද යත් ආරම්භයේදීම වමේ ව්‍යාපාරයද මාක්ස් ලෙනින් වාදය අතහැර දමා තිබුණ බැවිණි.

මාඕ සේතුං හා චීන විප්ලවය

            ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසු ලෝක තත්ත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වූ බව මාඕ සේතුං ප‍්‍රකාශ කළේය. කම්කරු පංතිය සෝවියට් දේශයෙහි බලයට පැමිණීම ලෝකය වෙනස් තත්ත්වයකට පැමිණීමට හේතුව විය. එම නිසා ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය අලූත් ආකාරයක් ගන්නා බව ප‍්‍රකාශ කළේය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පසු ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර වාදී විප්ලවය ගන්නා ආකාරය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වන බව විග‍්‍රහ කළේය. කොටින් කියතොත් ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පසු ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවයට නායකත්වය දීමට ධනේශ්වර පංතිය අසමත් බව ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ අත්දැකීම් මත මාඕ සේතුං සහෝදරයා පෙන්වා දුන්නේය. එම නිසා ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවයේ කර්තව්‍යයන් ඉටුකිරීමටද පැවරී ඇත්තේ කම්කරු පංතියට බව පැවසීය. එම නිසා ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවයේ නායකත්වය කම්කරු පංතිය ගතයුතු බව පෙන්වා දුන්නේය. එය චීනයේ විශේෂිත තත්ත්වයන් හා ගලපමින් ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය ලෙස විග‍්‍රහ කළේය. ජාතික ප‍්‍රශ්නයත් නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවයේම කොටසක් බවත්, එයද කම්කරු පංතිය දිනාදිය යුතු බවත් ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ වෙඩි හඬ මාක්ස්, ලෙනින්වාදය චීනයට ගෙනා බවත් එය චීන විප්ලවයේ කි‍්‍රයාමාර්ගයට මඟ පෙන්වන බවත් පැහැදිලි කළේය.

            ඔක්තෝබර් විප්ලවයට නායකත්වය දුන් රුසියානු සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී කම්කරු පක්‍ෂය විප්ලවයෙන් පසු රුසියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ලෙස නම් කළේය. එය අතීතයෙන් කැඩි වෙන්වීමක් බවත් නිර්ධන පංතියේ අනාගත කර්තව්‍යයන් එහි කැටිකරන බවත් පෙන්වා දුන්නේය. එය කොමියුනිස්ට් ප‍්‍රකාශනයට මාක්ස්, එංගල්ස් එම නම තැබීම හා සමානය. සියලූම ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදීන්ගෙන්, සංශෝධනවාදීන්ගෙන්, සමාජ ජාතිවාදී බලවේගයන්ගෙන් වෙන්වීමත්, අනාගතය නියෝජනය කිරීමත් සඳහාය. චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ අත්දැකීම් සංකේන්‍ද්‍රනය වීමකි.

            මේ රටේ සියලූම වාමාංශික යයි හඳුන්වන සියලූම සංවිධානවලට උපත දුන්නේ ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයයි. ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයේ නම දෙසම බලන්න. 1935 සිට අද දක්වා එහි කි‍්‍රයාමාර්ගයන් විමසා බලන්න. අද වාමාංශික විකල්පයක් ගැන අඬා වැලපෙන බලවේගයන් ඉතිහාසය විමසා බලන්නේ නම් ඉතිහාසයේ ගමන් මග වටහා ගැනීම අපහසු නොවනවා ඇත.

            මාඕ සේතුං සහෝදරයා ‘‘ස්වයංතීරණය’’ ගැන විග‍්‍රහ කරන්නේ කෙසේද? නැවත නැවතත් පැහැදිලි කරගත යුතුය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසු ලෝක තත්ත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පෙර නිර්ධන පංතියට පැරිස් කොමියුනය හැර වෙනත් අත්දැකීමක් නොවීය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පෙර ‘‘ජාතීන්ගේ ස්වයංතීරණය’’ ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී විප්ලවයට අයත්ය. එහි නායකත්වය ධනේශ්වර පංතිය සතුය. දැන් ධනේශ්වර පංතිය ධනේශ්වර විප්ලවයට නායකත්වය දීමටත් අසමත්ය. නිර්ධන පංතිය බලයට ඒම වැලැක්වීම සඳහා ධනේශ්වර පංතිය රදළ පංතීන් හා අධිරාජ්‍යවාදීන් සමග සංධානගත වෙයි. එය ඉතිහාසයේ අත්දැකීම් වලින් මනාව පැහැදිලි වෙයි. දැන් ජාතීන්ගේ ස්වයංතීරණ අයිතියත් නිර්ධන පංති විප්ලවයේම කොටසකි. එමනිසා ජාතීන්ගේ ස්වයංතීරණ අයිතිය දිනාදීමත් නිර්ධන පංතියට පැවරෙන කාර්යයක් ලෙස මාඕ අවධාරණය කළේය. මාක්ස් ලෙනින්වාදය මෙසේ සිය වැඩපිළිවෙලෙහි අන්තර්ගත කරන්නේ චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයයි.

ලංකාවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අරගලයේ ඉතිහාසය

            ලංකාවේ ජාතික ප‍්‍රශ්නයේ මූලයන් පළමුවන ලෝක යුද්ධයේ අවසානයත් සමග දේශපාලන වේදිකාවේ අවතීරණය වී ඇත. එතැන්සිට අද දක්වාම දිගින් දිගටම අනෙකුත් ප‍්‍රශ්නයන් මෙන්ම එයද විසඳුමක් ලැබෙනතුරු සමාජ සංවර්ධනයත් සමග උග‍්‍රවෙමින් ගමන් කරයි. එමනිසා මෙම ප‍්‍රශ්නයේ හරය වටහා ගැනීමට ලාංකීය ඉතිහාසය දෙස ආපසු හැරී බැලිය යුතුය. ප‍්‍රශ්නයන් උග‍්‍රවන සෑම විටකම විවිධ දේශපාලන සංවිධාන විවිධ විසඳුම් ඉදිරිපත් කර ඇත. ඒ සෑම විසඳුමකම පංති ස්වරූපයනුත් පංති උවමනාවනුත් අඩංගු වී ඇත. ඉදිරිපත්කර ඇති සෑම විසඳුමක්ම එම බලවේග එවැනි අවස්ථාවලදී කි‍්‍රයාකර ඇති ආකාරයත් විමසා බැලිය යුතුය.

            බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් 1815 මාර්තු ගිවිසුම හරහා උපායෙන් මෙරට යටත්කර ගන්නට යෙදුණි. රදළ වැඩවසම් සමාජයේ පාලනය බිඳවැටීම බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනය ඇරඹීමත් සමඟ සනිටුහන් කරයි. ශ්‍රී වික‍්‍රම රාජසිංහ රජු බි‍්‍රතාන්‍ය පාලකයන්ගේ සිරකරුවෙකු බවට පත්වෙයි. අවුරුදු දහස් ගණනක සූරාකෑ ඉතිහාසයකට උරුමය ඇති රදළ පාලනය මෙහි අවසන් වන්නේ එලෙසය. බි‍්‍රතාන්‍ය යටත්විජිත පාලනය ජනතාව කැමැත්තෙන් වැලඳගත්තේ නැත. 1818 දී උඩරට ගොවි කැරැල්ලකින් පටන්ගත් විමුක්ති අරගලය මිලේච්ඡ මර්ධනයකින් මැඩපැවැත් විය. රදළ පංතීන් වඩ වඩාත් බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් පසු පසම විය.

            බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් ගේ ආර්ථික උවමනාවන් මත මෙරට ආර්ථිකය හසුරුවන්ට විය. එයට අනුරූපව දේශපාලනය හැඩගැසෙන්නට විය. බි‍්‍රතාන්‍ය යටත් විජිත පාලනයට එරෙහිව සටන් වැදුණු ඉතිහාසයකින්, ඉතිහාසය පිරී ඇත. ජනතාව මත පටවන ලද බදුවලට එරෙහිව මාතලේ කැරැල්ල පැන නැඟුණි. ජනතාව එයටද ලෙයින් මිළ ගෙවීය. සටන් වැදුණු බලවේගයන් සෑම විටම පාලකයින් ගේ පැත්තෙන් මිලේච්ඡයන් ලෙස හංවඩු ගැසිණි.

            අධිරාජ්‍යවාදීන්ට අමුද්‍රව්‍ය සපයන බිමක් බවට ශ්‍රී ලංකාව පත්විය. උඩරට වනාන්තර විනාශකරමින් තේ වගාව ආරම්භ කරමින් ස්වයංපෝෂිත රදළ ආර්ථිකය තුල ධනවාදී ආර්ථිකයට මුලපිරුණි. වැව් හා වාරිමාර්ග උවමනාවෙන්ම විනාශ වී යාමට ඉඩහරිමින් කුඹුරු ගොවිතැන අඩාල කළේය. ධනවාදයත් සමගම කම්කරු පංතිය බිහිවීම ධනවාදයේ අනිවාර්ය ලක්‍ෂණයයි. බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් ගේ තවත් යටත් විජිතයක් වූ ඉන්දියාවෙන් ගෙන ආ ද්‍රවිඩ ජාතීන්ගෙන් මෙරට කම්කරු පංතිය බිහිවිය. මෙරට ධනවාදී ආර්ථිකයට මුල පිරුණේ එලෙසය. රදළ ආර්ථිකය හා රදළ පාලනය සම්පූර්ණ විනාශයකින් තොරව (ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදීව) ධනවාදී ආර්ථිකය බිහිවිය. ලාංකීය සමාජයේ ද අනෙකුත් යටත් විජිත වල මෙන්ම ධනවාදයේ විශේෂිත ලක්‍ෂණයත් එයයි.

            බි‍්‍රතාන්‍යයින්ට උවමනාකළේ මෙරට සිත්සේ සූරා කමින් අධිරාජ්‍යවාදී පාලනය තහවුරු කිරීමයි. ඒ සඳහා ඔවුන් ධනවාදී ප‍්‍රතිසංස්කරණයන් කි‍්‍රයාවට නැංවීය. යටත්විජිතභාර මහලේකම්ලාට වගකියන මහරැජින පත්කරන ආණ්ඩුකාරයෙක් හරහා මෙරට පාලනය විය. බි‍්‍රතාන්‍ය පාලකයින් රදළ පංතීන් පාලනයට හවුල් කර ගන්නට විය. ඔවුන්ගේ නීතිය, ආගම, භාෂාව, සංස්කෘතිය මෙහි රජයන්නට විය. සෑම වර්ගයකම නායකයින් ඔවුන් පසුපස ඇදෙන්නට විය. නමුත් මෙරට සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් කොටස් අතර ගැටුම් නොතිබිණි. ඔවුන්ගේ පොදු හතුරා බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් විය. ඔවුන් සියලූ දෙනාම තලා පෙලා දැමූයේ බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයයි. බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් පලවා හැරීම ඔවුන්ට විමුක්තිය නිදහස ලැබීමට තිබූ මාවත විය. රදළ පංතීන්ද බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් පිටුපස පෙළගැසී ජනතාව සූරා කෑමට, ජනතාව පෙළීමට හවුල් විය.

            1914 දී අධිරාජ්‍යවාදීන් අතර වූ ලෝක යුද්ධය ලංකාවටද තීරණාත්මකව බලපෑවේය. අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව මෙරට ඇති විය හැකිව තිබූ ජනතා විරෝධය සිංහල මුස්ලිම් ගැටුමක් බවට හැරවීමට උපායශීලී විය. ලෝක යුද්ධය අවසාන වනවිට ලෝක තත්ත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය. ලෝකයේ භූමි ප‍්‍රමාණයෙන් 1/6 ක ප‍්‍රදේශයක් අධිරාජ්‍යවාදී රදළවාදී පාලනයෙන් නිදහස්, කම්කරු පංති පාලනයෙන් යුත් සමාජවාදී රාජ්‍යයක් බවට පත් විය. බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනය දුර්වල විය. ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදය වර්ධනය විය.

            පළමුවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන්ට සිය යටත් විජිතවල පාලනය පෙරමෙන් පහසු නොවීය. එමනිසා දේශපාලන ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඇතිකරන්නට සිදුවිය. මේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ හේතුවෙන් ජාතික කොංග‍්‍රසයේ බෙදීම් ඇතිවිය. නායකත්වය අතර අසමගිය ඇති විය. බි‍්‍රතාන්‍ය පාලකයින්ගේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ නිසා බෙදීම් ඇතිවූවද ඔවුන් පිටුපස පෙළගැසීමද වැඩිවිය. මෙම නායකයින් බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී උවමනාවන් වඩාත් හොඳින් ඉටුකිරීම වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් විය.

            ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත‍්‍රණ සභාවට නියෝජිතයන් පත්කිරීම හරහා බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන්ට උවමනා රූකඩ පාලනය අත්හදා බලන්නට විය. 1931 දී ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත‍්‍රණ සභාව පිහිටුවිය. සර්වජන ඡන්ද බලය ප‍්‍රදානය කෙරුණි. ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත‍්‍රණ සභාවෙන් තමන්ට බලය අහිමි කිරීම ගැන උතුරේ ජනයා අතර ඡන්දය වර්ජනය කිරීමේ ව්‍යාපාරයක් දියත් විය. ඒ බි‍්‍රතාන්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණයන්ට අනුව බලය නොලැබීමේ හේතුවයි. අධිරාජ්‍යවාදීන්ට කීකරුවී සිටි සිංහල ජන්මය ඇති රදළ පවුල්වලට බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් යටතේ බලය ලැබීම සිංහල, දෙමළ ජාතීන් අතර භේදය තීව‍්‍රර කිරීමට මඟ පෑදුවේය.

            බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදය යටතේ මෙරට ධනවාදය ආරම්භ වීමත් සමග ලාංකීය සමාජය තුල ආර්ථික වර්ධනයේ විශේෂිත තත්ත්වයන් වෙනම සාකච්ඡා කළ යුතුය. බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී ආර්ථිකයට, දේශපාලනයට, සංස්කෘතියට හා භාෂාවට ගැතිවූ කොම්ප‍්‍රදෝරු පංතිය කම්කරු පංතිය හා අනිකුත් පංති ස්තරයන් ගැනද වෙනම සාකච්ඡා කළ යුතුය. 1931 දී ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත‍්‍රණ සභාව ගැන උගතුන්, ප‍්‍රගතිශීලීන් ප‍්‍රකාශ කළ අදහස් මතුකර ගැනීමද වැදගත්ය.

වමේ ව්‍යාපාරය හා ජාතික ප‍්‍රශ්නය

            අවුරුදු සීයකටත් වඩා බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ හෙවණ මත වැඩුණු ඔවුන්ට ගැති බලවේගයන්ට දේශපාලන බලය ලැබෙන පරිදි භූමිය සකසා තිබුණි. සිංහල/දෙමළ භේදය උග‍්‍ර වන ආකාරයටත් සිංහල ජන්මය තිබූ රදළ පංතීන්ට අයත් ප‍්‍රභූ පවුල්වලට ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත‍්‍රණ සභාවෙහි බලය ලැබෙන පරිදි කටයුතු සකසා තිබුණි. ඇමෙරිකාවේත් බි‍්‍රතාන්‍යයේත් අධ්‍යාපනය ලැබූ ප‍්‍රභූ පවුල්වල දරුවන්ගෙන් වමේ ව්‍යාපාරය මෙම අවධියේදී පටන් ගැනුණි. රදළයන්ට එරෙහිව කි‍්‍රයාකළ නමුත් රදළ ක‍්‍රමයට එරෙහිව විප්ලවීය ආකාරයෙන් සමාජය වෙනස් කිරීමේ අවශ්‍යතායවක් එහි නොවීය. අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ පාලන සමයෙහි පවා අධිරාජ්‍යවාදීන් පලවා හැර ජාතික විමුක්තිය දිනා ගැනීම වෙනුවට ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. මෙම ව්‍යාපාරය 1931 පමණ ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයේ මුල්කාලීනයන්ගෙන් ආරම්භ විය. අද දක්නට ලැබෙන වමේ යයි හඳුන්වා ගනු ගබන සෑම දේශපාලන සංවිධානයකම මූලය එයයි. ඒ නිසා සමසමාජ පක්‍ෂයේ ගමන් මඟත් එහි කි‍්‍රයාකාරිත්වයත් ගැඹුරින් වටහා ගත යුතුය.

ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය

            ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ වෙඩිහඬ මාක්ස්, ලෙනින්වාදය, චීනයට ගෙනා බව මාඕ සේතුං සහෝදරයා පැවසුවේය. දෙවන ජාත්‍යන්තරයේ සංශෝධනවාදී, ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදී බර්න්ස්ටීන්ලාට, කෞට්ස්කිලාට එරෙහිව ගෙනගිය අඛණ්ඩ මතවාදී අරගලය සහ වැඩපිළිවෙලවල් හරහා රුසියානු කම්කරු පංතිය රදළ වැඩවසම් සාර් අධිරාජ්‍යවාදය පෙරලා දමා කම්කරු පංති රාජ්‍යයක් බිහිකිරීමේ පදනම ඇති කළේය. මෙම ළදරු කම්කරු පංති සමාජවාදී රාජ්‍යයට පිටතින් හා ඇතුලතින් විරුද්ධ වූ බලවේගයෝ වූහ. පිටතින් අධිරාජ්‍යවාදී පංති සමාජවාදී රාජ්‍යයට පිටතින් හා ඇතුලතින් විරුද්ධ වූ බලවේගයෝ වූහ. පිටතින් අධිරාජ්‍යවාදී බලවේගයෝය. සොවියට් දේශයේ විශාල ගොවිජනතාවක් පැවතීමේ හේතුවෙන් ගොවි ජනතාව ධනේශ්වර පංතිය ගොඩනඟන බවත් එනිසා කම්කරු පංති රාජ්‍යය ගොඩනැගිය නොහැකි බවට තර්ක කළ බලවේගයෝ ඇතුලතින් වූහ. ඒ අනුව කි‍්‍රයා කළහ. ලෙනින් හා ස්ටාලින් මෙම මතවාදයන්ට විරුද්ධව සටන් කළ අතර දුප්පත් ගොවි ජනතාව සමග කම්කරු පංතිය සංධාන ගත කළේය. බාහිර වූ අධිරාජ්‍යවාදී බලවේගයන් පරාජය කරමින් සමාජවාදී රාජ්‍යය ආරක්‍ෂා කළේය. සෝවියට් සමාජවාදී රාජ්‍යයට එරෙහිව ස්ටාලින්ගේ නායකත්වයට එරෙහිව ඇතුලතින් සටන් කළේ ට්‍රොට්ස්කිගේ නායකත්වයෙන් යුත් කණ්ඩායමයි. ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය ආරම්භ කරන්නේ ට්‍රොට්ස්කිවාදී දැක්මෙන්මය.

            ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය ආරම්භයේ සිටම ට්‍රොට්ස්කිවාදී විය. ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇති වතුකම්කරුවන් හා නාගරික කම්කරු බලවේගයන් අතර ශක්තිමත් පදනමක් ඇතිකර ගන්නට හැකිවිය. ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය අයිතීන් සඳහා උද්ඝෝෂණ කළේය. ජනතාවගේ ප‍්‍රධාන හතුරා වූයේ බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයයි. බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනය පෙරළා දමා කම්කරු පංතියේ නායකත්වයෙන් ජාතික නිදහස දිනාගත යුතුව තිබුණි. නමුත් ඒ වෙනුවට කම්කරු ගොවි ආණ්ඩුවක් යන සටන් පාඨය ඉදිරිපත් කිරීමෙන් ජනතාව නොමඟ යැවීමට හවුල් විය. යටත් විජිත පාලනයට එරෙහි අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේගයෝ වෙනත් දිශාවලට යොමු විය. නිදහස, භාෂාව , සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් ජාතික මෙහෙවරට පෙළ ගැසී සිටි ප‍්‍රගතිශීලී බලවේගයෝ විය යුතු වූ පරිද්දෙන්ම හුදෙකලා විය. අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයට එරෙහි එක්සත් පෙරමුණක් ගොඩනැගීම සිහිනයක්ම විය. මේ හේතුවෙන් ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය ආරම්භයේදීම ලංකාවේ යථා තත්ත්වයෙන් බැහැර වී අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ වලට නටන රූකඩ බවට පත්වූහ. මේ සඳහා ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයේ රුවන්වැල්ල මන්ත‍්‍රී වරයා වූ ඇන්. ඇම්. පෙරේරා දිවුරා පොරොන්දු වූයේ මෙලෙසය.

            ‘‘1936 මාර්තු 17 වෙනිදා රාජ්‍ය මන්ත‍්‍රණ සභාවේ රුවන්වැල්ල මන්තී‍්‍රවරයා ලෙස නානායක්කාර පතිරණගේ මාටින් පෙරේරා වන මම ශ්‍රී ලංකාද්වීපයේ රාජෝත්තමයාණන් වන නෛකශ්‍රීන් විරාජමාන අටවෙනි එඩ්වඩ් මහ රජ්ජුරුවන් වහන්සේටද, උන් වහන්සේගේ උරුමක්කාරයන්ටද උන්වහන්සේගේ ඇවෑමෙන් නීත්‍යානුකූලව රාජ්‍යයටද ප‍්‍රාප්තවන්නන්ටද භක්තිමත් වන බවටත් අවංකභාවයෙන් පක්‍ෂපාත වන බවටත් බහුමාන සහිතවද, අවංක ලෙසද සැබෑලෙසද, ප‍්‍රකාශ කොට මෙයින් සහතික කරමි.’’

(වලල්ගොඩ බන්දුතිලක – ඇන්. ඇම්. පිටු 42)

            ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය ගැන කෙසේ කල්පනා කළද එහි කි‍්‍රයාකාරිත්වය පාර්ලිමේන්තු වාදී මඩගොහොරුවේ එරී ගොඩ ගත නොහැකි වීමයි. එය පසු කාලයකදී සිට නොව ආරම්භයේදී වැරදි පදනමකින් ඇති වූවකි. ජාතික ප‍්‍රශ්නය කෙරෙහි පිවිසීම සිදුවූයේද වැරදි පදනමකින්ය. උන්නතිකාමී අරගල නිසා ජනතාව ඒ පිටුපස පෙල ගැසුනද ආගම් අබිං යැයි පැවසීමෙන් දුප්පත් ගොවි ජනතාව ගෙන් සම්පූර්ණයෙන් දුරස් වන්නට විය. කම්කරු පංතිය හා ධනේශ්වර ප‍්‍රතිසංස්කරණ තුල කොටු වන්නට විය. 1948 දී නව යටත් විජිත පාලකයින් ඉන්දියානු වතු කම්කරුවන්ගේ ඡන්ද අයිතිය අහෝසි කිරීමත් සමග වතු කම්කරුවන්ගේද දුරස් වන්නට විය. සමසමාජ පක්‍ෂයට උරුමව ඇත්තේ එවැනි ඉතිහාසයකි.

කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය

            දෙවන ලෝක යුද්ධයේ බලපෑම ලංකාව පුරා බලපවත්වන්නට විය. සියලූම දේශපාලන පක්‍ෂ සහ බහුජන සංවිධාන වලටද එකසේ බලපෑවේය. එම සංවිධාන දෙවන ලෝක යුද්ධය පිළිබඳව ගත් ස්ථාවරය විමසා බැලිය යුතුය. ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයටත්, ට්‍රොට්ස්කිවාදීන්ටත් අනුව එය අධිරාජ්‍යවාදීන් අතර වූ යුද්ධයක් විය. එය නිවැරදිය. එමෙන්ම ඔවුන් සෝවියට් සමාජවාදී රාජ්‍ය දෙස බැලූවේ කෙසේද? ඔවුන්ට එයත් ජර්මන්, ජපන් හා බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී බලවේගයන් හා සමාන විය. ස්ටාලින් ඔවුන්ට අනුව ද්‍රෝහියෙකි. එය අන්ත ප‍්‍රතිගාමී ස්ථාවරයකි. එමඟින් සෝවියට් රාජ්‍යයටත් එහි නායකත්වය දැරූ ස්ටාලින් සහෝදරයාටත් එරෙහි ව්‍යාපාරයක් දියත් කිරීමට සමසමාජ පක්‍ෂය ඉදිරිපත් විය. විය යුතු පරිද්දෙන්ම ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය භේදය ඇති විය. සෝවියට් රාජ්‍යයත් ස්ටාලින් සහෝදරයාත් ආරක්‍ෂා කළ යුතුය, යන ස්ථාවරයේ සිටි ප‍්‍රගතිශීලී බලවේගයන් ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයෙන් නෙරපා දැමීම සිදුවිය. මෙම බලවේගයන්ගෙන් ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය බිහිවිය. ආරම්භය සෝවියට් සමාජවාදී රාජ්‍ය හා ස්ටාලින් සහෝදරයා ආරක්‍ෂා කිරීමයි. මූලය ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයයි.

            ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ වැඩපිලිවෙල වූයේ කුමක්ද? ජාතික විමුක්ති යුද්ධයක් සඳහා ජනතාව පෙලගැස්සීමේ වැඩපිලිවෙලක් නොතිබුණි. තමන්ගේ හතුරා ජනාතාවගේ හතුරා බවට පත් කළේය. ජනතාවගේ හතුරා තමන්ගේ හතුරා බවට පත් කර නොගත්තේය. ජනතාවගේ හතුරා වූයේ බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයයි. නමුත් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ ප‍්‍රධාන හතුරා වූයේ ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයයි. ජනතාව අතර සමඟිය වෙනුවට භේදය වැපිරවීමට මුල් විය.

            ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංති නායකයෙක් වූ ස්ටාලින් සහෝදරයාගේ අභාවයෙන් පසු සෝවියට් සමාජවාදී රාජ්‍යය සංශෝධනවාදී බලවේගයන් අතට පත් විය. එහි නායකත්වය දැරුවේ ද්‍රෝහී කෘෂෙව්ය. ඔහු හරහා සෝවියට් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය නූතන සංශෝධනවාදී කි‍්‍රයාමාර්ගය ලොව පුරා කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට නායකත්වය දුන්නේය.

            ස්ටාලින් ද්‍රෝහී මිනීමරුවෙක් ලෙස හංවඩු ගැසීය. පාර්ලිමේන්තුව හරහා සාමකාමීව සමාජවාදයට පරිවර්තනය විය හැකි බව ප‍්‍රචාරය කළේය. නිර්ධන පංති ආඥදායකත්වය ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළේය. සෝවියට් දේශය සමස්ථ ජනතාවගේ පක්‍ෂය හා රාජ්‍යය ලෙස නම් කළේය. ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයද ස්ටාලින් ආරක්‍ෂා කිරීමේ පදනමෙන් බිහිවූවද වේගයෙන් ද්‍රෝහී කෘෂෙව්ගේ කි‍්‍රයාමාර්ගය අනුගමනය කළේය. මෙම කි‍්‍රයාමාර්ගයන්ට එරෙහිව ස්ටාලින් සහෝදරයා ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංති නායකයෙකු ලෙස ආරක්‍ෂා කරමින් කෘෂෙව්ගේ නූතන සංශෝධනවාදයට එරෙහිව මාඕ සේතුං සහෝදරයාගේ නායකත්වයෙන් චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය කි‍්‍රයාමාර්ගයක් දියත් කළේය. විය යුතු පරිද්දෙන්ම නූතන සංශෝධනවාදයට එරෙහි මතවාදය ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය බල පෑම් ඇති කළේය. පක්‍ෂය දෙකට බෙදුණි. පක්‍ෂයේ බහුතරය නූතන සංශෝධනවාදයට එරෙහිවීම නිසා පක්‍ෂ නායකත්වය පක්‍ෂ සම්මේලනයක් පැවැත්වීමට එඩිතර නොවීය. නූතන සංශෝධනවාදයට අනුව යමින් ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය තුල නිළධාරිවාදී ලෙස කේනමන් කණ්ඩායම බලය අත්පත් කර ගත්තේය. නූතන සංශෝධනවාදයට එරෙහි බලවේග පක්‍ෂයෙන් නෙරපා දැමිණ.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ

            ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයේත් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයෙත් සංශෝධනවාදී, ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදී වැඩ පිළිවෙල හා යටත්වීම් වාදය නිසා එම පක්‍ෂ ජනතාවගේ අප‍්‍රසාදයට පත්ව තිබුණි. එමෙන්ම කෘෂෙව්ගේ සංශෝධනවාදයට එරෙහිව ස්ටාලින් ආරක්‍ෂා කරමින් චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ මතවාදී අරගලයක් දියත් කළේය. ධනවාදයෙන් සමාජවාදයට සාමකාමීව පරිවර්තනය විය හැකි බව, පාර්ලිමේන්තුවෙන් සමාජවාදය ගොඩනැගිය හැකි බව කෘෂෙව් ඉදිරිපත් කළ නූතන සංශෝධන වාදයයි. කි‍්‍රයාවට නැගුවේ රුසියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයයයි. සෝවියට් දේශයේ සමාජවාදය ගොඩනැගීමේ කාලපරිච්ෙඡ්දයේ අත්දැකීම් මාඕ සම්පිණ්ඩනය කළේය. සමාජයෙහි පංති පවතිනතාක් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය තුලද පංති අරගලය පවතින බවත් ජනතාවගේ සෝදිසිමත්භාවය වැඩිදියුණු කරමින් නිර්ධන පංති ආඥදායකත්වය යටතේ විප්ලවය අඛණ්ඩව ගෙනයාමේ න්‍යාය ගොඩ නගමින් චීනය තුල ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංති සංස්කෘතික විප්ලවයට මාඕ සේතුං සහෝදරයා නායකත්වය දුන්නේය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසු ලෝකය පුරා සංස්කෘතික විප්ලවයේ වෙඩි හඬ පැතිරුණි. සියලූම කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ තුල මතවාදී අරගලය දියත් විය. ලංකාවේද එලෙසම සිදුවිය. විය යුතු පරිද්දෙන්ම නූතන සංශෝධනවාදීන්ටත්, සංශෝධනවාදයටත්, එරෙහි මතවාදයන් ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට බලපෑම් කෙරුණි. පක්‍ෂය දෙකට බෙදුණි. මධ්‍යගත ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වෙනුවට ආධිපත්‍ය කි‍්‍රයාවේ යෙදුණි. පක්‍ෂය පක්‍ෂ සම්මේලනයක් පැවැත්වීමට පවා බිය විය. පක්‍ෂයේ වැඩි දෙනා නූතන සංශෝධනවාදයට විරුද්ධව පෙළගැසුනු නිසාවෙන් කේනමන් කණ්ඩායම කුමන්ත‍්‍රනකාරීව පක්‍ෂයේ බලය අල්ලා ගත්තේය. ඊට විරුද්ධ බලවේගයන් පක්‍ෂයෙන් නෙරපා හැරින. චීන පිල හා මොස්කව් පිල වශයෙන් බෙදුණේ එම ජාත්‍යන්තරවාදී අරගලයේදී ගත් ස්ථාවරයන් අනුවය. ඉවත් කළ අය ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (චීන පිල), චීනයේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය දියත් කරන ලද මතවාදී අරගලය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය, විප්ලවීය මතවාදය වූ මාක්ස්, ලෙනින්, මාඕ සේතුං චින්තනය ප‍්‍රචාරය කළේය. එය ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ ආරම්භයයි. නිර්ධන පංතිය වෙනුවෙන් මෙරට මෙතෙක් කර ඇති අනගිතම වැඩ කොටස එයයි. ශ්‍රේෂ්ඨ සංස්කෘතික විප්ලවයෙන් ඔද වැඩුණු විශාල පිරිසක් මෙහි විය. මෙම පිරිසට නායකත්වය දුන්නේ ශන්මුගදාසන් සහෝදරයායි. ජාත්‍යන්තරය මතුකළ නිර්ධන පංතියේ ගැඹුරුතම අභියෝගයෙන් බැහැරව ‘‘ශන් විප්ලවය කරන්නේ නැතැයි’’ ‘‘ශන් ලේවලට බයයි’’ යනුවෙන් හඬ නගමින් සම්පූර්ණයෙන්ම ජනතාව වැරදි දිශාවකට යොමු කරමින් රෝහණ විජේවීරගේ නායකත්වයෙන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ බිහි විය. (රෝහණ විජේවීර සෝවියට් දේශයෙන් ලූමුම්බා විශ්ව විද්‍යාලයේ වෛද්‍ය විද්‍යාව හදාරා මෙම අවදියේ ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියේය. ඔහු මෙම මතවාදයේදී චීන මතවාදය ගත් නිසා නැවත රුසියාවට යෑම තහනම් කළ බව ප‍්‍රකාශ කර ඇත. ඔහු ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට (චීන පිල) එක්වී ඇත. ඔහු 1966 ජනවාරි සුප‍්‍රසිද්ධ ජාතිවාදී පෙළපාලියේ යාම නිසා පක්‍ෂයෙන් ඉවත් කර ඇත.) සමාජ විප්ලවය සඳහා ඉදිරිපත් වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සම්පූර්ණ කි‍්‍රයාවලිය විමසා බැලිය යුතුය. ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයත්, ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයත් අනුගමනය කරමින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණත්, ජනතාව පාර්ලිමේන්තු මඩ ගොහොරුවට ඇද දමමින් සිටියි. ජනතාව අතර සමඟිය වෙනුවට අසමඟිය වර්ධනය කෙරෙන කි‍්‍රයාමාර්ගයක ගමන් කරමින් සිටියි.

නව යටත් විජිත පාලනයෙන් පසු දේශපාලනය

            විශේෂයෙන්ම බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදයට, දෙවෙනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු, පෙර පැවැති යටත් විජිත එලෙසම පවත්වාගෙන යාම අසීරු විය. යටත් විජිත පාලනයන්ට එරෙහිව එවැනි රටවල්වල ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාර බිහිවී තිබුණි. බොහෝ රටවල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂද තිබුණි. චීනයේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ නායකත්වය යටතේ දිග්ගැස්සුණු මහජන යුද්ධයක් දියත් වී තිබුණි. ඉන්දු චීනයේ ද කොරියාවේ ද ඉන්දියාවේ ද අනෙකුත් බොහෝ යටත් විජිත වලද නිදහස් ව්‍යාපාර බිහිවී තිබුණි. මෙම ව්‍යාපාර මැඬලීමට ගියහොත් ඒවා රුසියාව, චීනය දෙසට හැරෙන බව දුටු බි‍්‍රතාන්‍ය අඕධිරාජ්‍යවාදීන් ඔවුන් කාලයක් තිස්සේ ගොඩ නැගූ නිවට මානසිකත්වයක් ඇති අධිරාජ්‍ය ගැති රදළ සම්භවයක් ඇති පංතීන්ට දේශපාලන බලය ලබාදුණි. උත්සවශ්‍රීයෙන් යටත් විජිත රටවල පාලකයින් ‘‘නිදහස’’ සමරන්නේ එලෙසයි. ලංකාවේද සිදුවූයේ එයයි. ලාංකීය නව යටත් විජිතයේ පළමුවරට බලයට පත් වූ රූකඩ පාලකයින් කළේ ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇති වතුකම්කරුවන්ගේ ඡන්ද බලය අහෝසි කිරීමයි. පුරවැසිභාවය අහෝසි කිරීමයි.

            දෙමළ ජනතාව, ලංකා දෙමළ හා ඉන්දියානු දෙමළ වශයෙන් බෙදීමයි. ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයට වතු කම්කරුවන් තුල තිබූ පදනම මෙයින් දියකර දැමීය. සමසමාජ පක්‍ෂය එහි ඉතිරිව තිබූ සෑම හොඳ දෙයක්ම අහිමි කර ගත්තේය. 1951 දී යූ. ඇන්. පී යෙන් බණ්ඩාරනායක ඉවත්වීම පැරණි යටත් විජිත තුල ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදය කි‍්‍රයාත්මක වීමේ ප‍්‍රතිඵලයයි. යූ. ඇන්. පීය ප‍්‍රධාන වශයෙන් බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදයට බරවූ අතර ජනතාව තුල එයට විරුද්ධව ප‍්‍රබල විරෝධයක් තිබුණි. මෙම බලවේගයන් වෙනත් දිශාවකට යොමු කිරීමට බණ්ඩාරනායක දක්‍ෂවිය. වතු කම්කරුවන්ට එරෙහිව යූ. ඇන්. පීය කළාමෙන් අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේග අතර සමඟිය සුනුවිසුනු කිරීමට බණ්ඩාරනායක තවත් පියවරක් ඉදිරියට තැබීය. ‘‘සිංහලය රාජ්‍ය භාෂාව කිරීම’’ ‘‘බුද්ධාගම රාජ්‍ය ආගම කිරීම’’ යන සටන් පාඨ ජනපි‍්‍රය කිරීම තුලින් සිංහල බෞද්ධ අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේග සිංහල ජාතිවාදයේත්, බෞද්ධාගමේත් සිරකරුවන් බවට පත් කරන ලදි. එම බලවේගවලට අද පවා එම මානසික පරාජයෙන් මිදීමට හැකිවී නැත. අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ගෙන ගිය නිර්ධන පංති නායකත්වය යටතේ කම්කරු – ගොවි සංධානය ප‍්‍රධාන කරගත් ජාතික එක්සත් පෙරමුණ වෙනුවට සඟ, වෙද, ගුරු, ගොවි, කම්කරු පංච මහා බලවේගය යටතේ කම්කරු පංතිය නව අධිරාජ්‍ය ගැති පාලක පංතියක් පිටුපස පෙළ ගස්සන ලදි. එය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයට ප‍්‍රගතිශීලී බව ඇති කරන ලදි. මෙම මානසිකත්වයෙන් අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේගයන්ට මිදීමට කාලය පැමිණ ඇත. දෙමළ ජනතාවගෙන් නැග ආ විරෝධය හමුවේ ‘‘බණ්ඩාරනායක – චෙල්වනායගම්’’ ගිවිසුම ඇති විය. බලයට පත් අධිරාජ්‍ය ගැති පාලක කල්ලිය දෙමළ ජනතාවගේ ප‍්‍රශ්න විසඳීමේ උවමනාව බොරුවට මවාපායි. බලයෙන් පහවූ අධිරාජ්‍ය ගැති පාලක කල්ලිය බලයට ඒම සඳහා එයට විරෝධය පලකරයි. එම විරෝධය බහුතර සිංහල බෞද්ධ ජනතාව මත පටවයි. ජනතාවගේ විරෝධය නැග ආ පසු ඒ පාලක පංතීන් විලිලජ්ජා නැතිව තමන් අත්සන් කරනු ලැබූ ගිවිසුම් ඉරා දමයි. පාලක පංතීන් පීඩිත දෙමළ ජනතාව මර්ධනය කරයි. සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් ජාතීන් අතර අසමඟිය වර්ධනය කරයි. සූරාකෑම උග‍්‍ර කරයි. පීඩිත සිංහල ජනතාව අධිරාජ්‍ය ගැති සිංහල මහ ධනේශ්වර පංතිය පිටුපස පෙළ ගස්වයි. දෙමළපීඩිත ජනතාව දෙමළ මහධනේශ්වර පංතිය පිටුපස පෙළ ගස්වයි. මුස්ලිම් පීඩිත ජනතාව මුස්ලිම් මහ ධනේශ්වර පංතිය පිටුපස පෙළ ගස්වයි. ඉන් පසු මුලූ මහත් පීඩිත ජාතීන් තවත් වටයකින් අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ග‍්‍රහණයට නතු කරයි. දිගින් දිගටම ඉතිහාසයේ අද දක්වා සිදු වී ඇත්තේ මෙය නොවේද?

            දෙමළ ධනේශ්වර නායකයින් සිංහල මහා ධනේශ්වර පංතිය සමඟ කේවල් කිරීම සඳහා දියත්කරන ලද සාමකාමී උද්ඝෝෂණ සහ සත්‍යග‍්‍රහ වලදී අධිරාජ්‍ය ගැති පාලක කල්ලීන් ඔවුන්ව මර්ධනය කර ඇත. මෙම අවස්ථාවලදී කම්කරු පංතිය සිය ඓතිහාසික පංති කාර්්‍යභාරය සමඟ ඉදිරියට යොමු නොවුණේ ඇයි?

            1965 දී බලයට පත් අධිරාජ්‍ය ගැති පාලක පංතියෙන් ඩඩ්ලි – තිරුචෙල්වම් ගිවිසුම බිහි විය. රටසභා පනත ලෙස ඉදිරිපත් විය. මෙම ගිවිසුමට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය, ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය, ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය එකතුව සැදුම් ලත් සමඟි පෙරමුණ ඊට එරෙහිව 1966 ජනවාරි 08 වෙනි දින ජාතික විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් දියත් කළේය. මෙම විරෝධතා පෙලපාලියට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නිර්මාතෘ රෝහණ විජේවීරද සහභාගි වී ඇත. සමසමාජ පක්‍ෂය, ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය නව යටත් විජිත ආණ්ඩුවේ තනතුරු ලබා ගැනීම සඳහා ඉතිහාසයේ දරුණුතම පාවාදීම කළේය. මෙම පක්‍ෂය කෙරෙහි සුළු ජාතීන්ගේ යම් බැඳීමක් තිබුනි නම් එයද සහමුලින්ම නැති විය. 1970 දී නව යටත් විජිත රජයේ පාලක පංතිය ලෙස, ගෙන එන ලද 1972 ව්‍යවස්ථාවෙන් දෙමළ ජාතිය හිමිකරගෙන තිබූ ප‍්‍රජාත‍්‍රන්ත‍්‍රීය අයිතීන් අහෝසි කරන ලදි.

            1977 දී සමගි පෙරමුණ රජයට එරෙහිව මැතිවරණ ප‍්‍රකාශනයේ දෙමළ ජනතාවගේ ප‍්‍රශ්න විඳීම සඳහා වටමේස සාකච්ඡාවක් හරහා කි‍්‍රයාකරන බවට එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය දෙමළ සංවිධාන වලට පොරොන්දු විය. ඔවුන් එසේ කළේ මැතිවරණයෙන් පසු ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීම සඳහා අවශ්‍ය මැතිවරණ ආසන ප‍්‍රමාණය ලබාගත නොහැකිය යන විශ්වාසයෙනි. මැතිවරණ ආසනවලින් 5/6 ක බලයක් එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයට ලැබීමත් සමඟ සියලූ පොරොන්දු අමතක විය. දෙමළ විමුක්ති එක්සත් පෙරමුණ විරුද්ධ පක්‍ෂය බවට පත් විය. ප‍්‍රශ්න විසඳීම කෙසේ වෙතත් අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ උවමනාවන් ආරක්‍ෂා කිරීම සඳහාම ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීමට 5/6 බලය උපයෝගී කර ගත්තේය.

            1980 දශකය වන විට ලෝකය අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරු දෙකක් වෙක කේන්ද්‍ර ගත වී තිබුණි. සෝවියට් සමාජ අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරත්, ඇමෙරිකාව ප‍්‍රමුඛ බටහිර අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරත් වශයෙනි. සාමකාමී මාවතෙන් සමාජවාදයට ගමන් කිරීමේ නූතන සංශෝධනවාදීන්ගේ කි‍්‍රයාමාර්ගය හෙළිදරව් වී තිබුණි. අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්ට පෙර බෙදා පැවතුණු ලෝකය නැවත බෙදා ගැනීමේ අනතුර ඉදිරියේ ලෝකය පැවතුණි. ලෝකයේ බොහෝ රටවල් මෙම කඳවුරු දෙක අතර පෙලගැසීම වේගවත් විය. ලෝකයේ බොහෝ රටවල් තුල පාලක පංතීන්ට එරෙහිව සන්නද්ධ ව්‍යාපාර බිහිවිය. මෙම අරගල පිටුපස අධිරාජ්‍යවාදීන් සිය උවමනාවන් සඳහා ඒවා මෙහෙයවීමට, ග‍්‍රහණයට ගැනීමට සැලසුම් දියත් කළේය. නව යටත් විජිත රටවල පාලක පංතීන් ‘‘නොබැඳි සමුළුව’’ තුල මධ්‍යස්ත ලෙස පෙනීසිටිමින් මෙම කඳවුරු දෙකෙන්ම ප‍්‍රයෝජන ගැනීමට මාන බැලූහ. සිය රටවල පීඩිත පංතීන් හා ජාතීන් නොමඟ යැවීමට සමඟි වූහ.

            ශ්‍රී ලංකාව, ඇෆ්ගනිස්ථානය, නිකරගුවාව ඇතුළු ලෝකයේ බොහෝ නව යටත් විජිත රටවල සිදුවූ කි‍්‍රයාදාමය එයයි. (අධිරාජ්‍යවාදීන් යම් රටක පාලක පංතීන් පෙරලා දමා තමන්ට පක්‍ෂ ගැති පාලක කල්ලියක් බලයට ගෙන ඒම ඔවුන්ගේ උපාය විය.) ඇෆ්ගනිස්ථානයේ ඇමෙරිකාවට හිතවත් පාලකයින් පෙරළා දමා සෝවියට් කඳවුරට පක්‍ෂපාතී බලවතෙක් බලයට පත් කළේය. ඉන් අනතුරුවම එම පාලනය බිඳ වැටෙන තුරු එම රටේ යුද්ධයක් දියත් විය. ජනතාවගේ ජීවිත සම්පත් විනාශ විය. ලෝකයේ බොහෝ රටවල එලෙස සිදුවිය. දූෂිත පාලක පංතීන්ට එරෙහිව එම රටවල් තමන්ට පක්‍ෂපාතී සන්නද්ධ කණ්ඩායම් ඇති කළේය. ආධාර කළේය. යුද්ධ කළේය. ශ්‍රී ලංකාවේ ද තත්ත්වය එසේ විය. ප‍්‍රධාන දේශපාලන පක්‍ෂ වල ප‍්‍රධාන පුද්ගලයින් ඔවුන් වෙත දිනා ගැනීම සඳහා නොයෙකුත් උපක‍්‍රම යොදයි. උතුරේ දෙමළ ජාතියේ ප‍්‍රශ්න මුල් කරගෙන එයට විසඳුම් ලෙස ‘‘ඊලාම්’’ රාජ්‍යය සඳහා සටන් වැදුණු බලවේගයන් තුලද මෙයම ප‍්‍රකාශ විය. සමහර කණ්ඩායම් පිටුපස ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදීන් විය. ඒ මැද ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන් විය. සමහර කණ්ඩායම් පිටුපස සෝවියට් සමාජ අධිරාජ්‍යවාදීන් විය. ඒ මැද ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන් විය. මෙම සියලූ කණ්ඩායම් වල ඉල්ලීම ‘‘දෙමළ ජාතීන්ට වෙනම රාජ්‍යයක්’’ යන්නයි. ඉල්ලීම එකක් වුවද මෙම බලවේගවලට එකම ධජයක් යටතට ඒමට නොහැකි වූයේ ඇයි? ඔවුන් අතර සන්නද්ධ ගැටුම් ඇති වූයේ ඇයි? ඔවුන් පිටුපස සිටි බලවේග කි‍්‍රයාකළ ආකාරය නිසයි.

            දකුණේ සංවිධාන තුලද මෙම බෙදීම පැහැදිලිව දක්නට ලැබුණි. මෙම අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරු දෙකෙන්ම පෝෂණය ලැබූ බලවේගද විය. එක් එක් කඳවුරෙන් වෙන වෙනම පෝෂණය ලැබූ බලවේගද විය. ඒ අනුව දකුණේ ජනතාව තුලද කි‍්‍රයාත්මක විය. සමාජ අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරට හිතවත් බලවේග වලට සමාජවාදී ලේබලය ඇලවූ අතර එයට විරුද්ධ වන සංවිධාන ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදයේ අත කොලූ ලෙස හැඳින්විය.

            ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන්ගේ බලපෑම යටතේ ප‍්‍රසිද්ධ ඉන්දු – ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම යටතේ සමාජ අධිරාජ්‍යවාදීන් පිටුපස සිටි බලවේග එය ජාතික ප‍්‍රශ්නයට ඇති විසඳුම ලෙස පිලිගත්තේය. ‘‘වෙනම රාජ්‍යය’’ ‘‘ස්වයංතීරණය’’ අත්හැර ඉන්දු – ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම ‘‘දෙමළ ජාතික ප‍්‍රශ්න’’ සඳහා විසඳුම් ලෙස පිලිගත්තේය. ඒ අනුව කි‍්‍රයා කළේය. ඉන්දු – ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම අධිරාජ්‍යවාදීන්ට, ඉන්දීය ව්‍යාප්තවාදීන්ට යටත් වීම ලෙස දුටු අධිරාජ්‍ය විරෝධී ඉන්දීය – ව්‍යාපත්වාදීන්ට විරුද්ධ වූ බලවේග එයට විරුද්ධව පෙළගැසුණි. ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදීන් පිටුපසින් වූ බලවේගද එය පිටුපස සිට ගිවිසුමට විරුද්ධ විය. ඉන්දු – ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුමට විරුද්ධ වූ ඇමරිකන් බලවේග ඒ හරහා බලයට පැමිණියේය. ඊට එරෙහි වූ අධිරාජ්‍ය විරෝධී, දේශපේ‍්‍රමී බලවේග අතර අසමඟිය වර්ධනය කර කෲර ලෙස මර්ධනය කළේය. එක් අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරක සිට අනික් අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුර වෙත බලවේග මාරු විය. ඒ සෝවියට් සමාජ අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුර බිඳවැටීමේ ප‍්‍රථිඵලයකි. ලෝක පරිමාණයෙන් ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදය ඉදිරියට ඒමයි. එම බලවේග විවෘත ආර්ථිකයට මානුෂික මුහුණුවරක් දීමට ඉදිරිපත් විය.

            ඉන්දු – ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුමට පක්‍ෂපාත වූ උතුරේ සටන් කළ සංවිධාන ස්වයංතීරණය අත්හැර දැමීය. එම සංවිධාන දුර්වල විය. දකුණේ ස්වයංතීරණයට පක්‍ෂපාත වූ බොහෝ සංවිධාන සාම වැඩපිලිවෙලවල් ඔස්සේ ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදයේ උවමනාවට මාරු විය. ගිවිසුමට විරුද්ධ වූ සුළු ධනේශ්වර සංවිධාන (ජනතා මර්ධනයෙන් පසු) එම ගිවිසුමේ කොන්දේසි වලට යටත්ව නැවතත් දේශපාලනය කරගෙන යති. වරප‍්‍රසාද භුක්ති විඳිති.

            ඉතිහාසය විසින් සියලූම ප‍්‍රශ්න උග‍්‍රකර විසඳුම් ඉල්ලා සිටින අර්බුදයක් කරා තල්ලූකර ඇත. අධිරාජ්‍යවාදීන්ටත් උන්ට ගැති පාලක කල්ලීන්ටත් ජනතාවගේ එකදු මූලික ප‍්‍රශ්නයක්වත් විසඳිය නොහැක. දෙමළ ජනතාවගේ ප‍්‍රශ්න විසඳීමේ මහා ඝෝෂාව හරහා පීඩිත දෙමළ ජාතියේ ඉරණම විසඳීමේ අයිතිය ඇමෙරිකානු, බි‍්‍රතාන්‍ය, නෝර්වේ අධිරාජ්‍යවාදීන් පවරා ගෙන ඇත. ඒ හරහා මෙරට වසන සියලූම ජාතීන් තවත් වටයකින් අධිරාජ්‍යවාදීන්ට උවමනා විදිහට යටපත් කිරීම සිදු වී ඇත. මෙරට වරායවල්, ගුවන් තොටුපලවල් ඕනෑම අවස්ථාවක ප‍්‍රයෝජනය ගැනීම සඳහා අයිතිය ඇමෙරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය පවරාගෙන ඇත. ති‍්‍රකුණාමලයේ තෙල් ටැංකි සංකීර්ණය ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන් පවරා ගෙන ඇත. ඉතිරිව ඇති සියලූම සම්පත් අත්පත් කර ගැනීම සඳහා අධිරාජ්‍යවාදීන් කූට උපක‍්‍රම තවතවත් යොදනවා ඇත. සියලූම දේශපාලන දේශපාලන සංවිධාන ඔවුන් පසුපස කම්කරු පංතියත් ගොවි ජනතාවත් පෙළ ගස්වා ගැනීමට ඔවුන්ගේ පාවාදීමේ කි‍්‍රයාමාර්ග හා වැඩපිලිවෙලවල් දියත් කර ඇත. ‘‘වාමාංශික’’ හා ජාතිවාදී බලවේග ඉතිහාසය පුරාම කර ඇත්තේ එයයි.

            කම්කරු පංතිය සටන් කරන බලවේගයන්ගේ ජාතිය, වර්ගය, ආගම, කුලය නොව ඔවුන්ගේ අරගලවලට හේතු ඉදිරිපත් කරමින් එම අරගලයන්ගේ ජයග‍්‍රහණය වෙනුවෙන් නැඟී සිටිය යුතුය. සියලූම පීඩිත පංතීන්ගේ හා ජාතීන්ගේ විමුක්තිදායකයා ලෙස ඉදිරිපත් විය යුතුය. සූරාකෑමෙන් තොර පංති රහිත සමාජය වූ කොමියුනිස්ට් සමාජය බිහිකිරීමේ අරමුණින් ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංති නායකයින්ගේ ඉගැන්වීම් වලින් සන්නද්ධව නායකත්වය දිය යුතුය. නැතිනම් සටන් කරන බලවේගයන්ට නිශ්චිත අරමුණක් නොමැතිව අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ විසඳුම් වලට සීමාවන නිසාය. අරගලය පාවාදීමට සිදුවන නිසාය. සෝවියට් සමාජවාදී රාජ්‍යයෙහි නිර්ධන පංති රාජ්‍ය බලය ස්ටාලින්ගේ අභාවයෙන් පසු නූතන සංශෝධනවාදීන් අතට පත් විය. සමාජවාදී චීන රාජ්‍යයෙහි නිර්ධන පංති රාජ්‍ය බලයද මාඕ සේතුං සහෝදරයාගේ අභාවයෙන් පසු චීන සංශෝධනවාදීන් අතට පත් විය. සෝවියට් – චීන සංශෝධනවාදීන් කර ඇත්තේ ජනතාවගේ ශ්‍රෙෂ්ඨ ජයග‍්‍රහණයන් අධිරාජ්‍යවාදීන්ට විකිණීමකි. මේ නිසා වෙන කිසිම කාලපරිච්ෙඡ්දයකට වඩා කම්කරු පංතිය බරපතල අභියෝගයකට මුහුණදීමට සූදානම් විය යුතුය.

            කම්කරු පංතිය ජාතීන්ගේ ස්වයංතීරණ අයිතිය ඉහලින්ම එසවිය යුතුය. දෙමළ ජාතීන්ට ස්වයංතීරණය ඉල්ලන දකුණේ සංවිධාන බලවේග වලින් කැඞී වෙන්විය යුතුය. ජාතීන්ගේ ස්වයංතීරණ අයිතිය පිළිගත්තේ ලෙනින්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් රුසියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයයි. ශ්‍රේෂ්ඨ ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසු ධනේශ්වර පංතීන්ට ස්වයංතීරණ අයිතිය දිනාදිය නොහැකි බව විග‍්‍රහකළේ මාඕගේ නායකත්වයෙන් යුත් චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයයි. පීඩිත ජාතියක ස්වයංතිරණය දිනාදිය යුතු බවත්, එය දිනා දිය හැක්කේ කම්කරු පංතියට පමණක් බවත් (නිර්ධන පංතියට) පැහැදිලි කළේ චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයයි. කම්කරු පංතියේ ක‍්‍රියාමාර්ගය විය යුත්තේ එම මාර්ගයේ ගමන් කිරීමට අධිෂ්ඨාන සහගත වීමයි.

මාක්ස්වාදී අධ්‍යයන කණ්ඩායම
(2005 වසරේ ලියන ලදි)

 

Larsen free!

Larsen free!

Letter send to Norwegian Ambassador in London today.
Please send letters to Norwegian Embassy protesting this arrest on the eve
of May Day by one of Norway’s best working class sons.
Dear Ambassador,
Norway arresting Kjell Gunnar Larsen and his parther this morning sends a
message that democracy in Norway is in danger.
One of Europe’s and Norways leading political activists against Racism has
been arrested.
We call for his and his partners immediate release before Norways human
rights image is further damaged.

Yours Sincerely
Nicholas Glais
send any copies of letters to post@tjen-folket.no

Spain: call it a dictatorship and they throw you in prison

Spain: call it a dictatorship and they throw you in prison

14 April 2014. A World to Win News Service.  A Spanish high court sentenced the 25-year-old rapper “Pablo Hasel” (Pablo Rivadulla Duro) to two years in prison for “glorifying terrorism” on 1 April.  Several years ago, this “anti-system rapper,” as he calls himself, declared, “If they put me in prison, that will prove I’m right” – right that almost 40 years after the end of the fascist regime of Francisco Franco, despite economic, social and political changes, the Spanish state is still the enemy of the majority of Spanish people and the people of the world and “the critical spirit”.
 
Hasel was arrested in November 2011, during a time of upsurge in the country’s streets, when the police raided his home in the night and confiscated his digital devices, papers and books as evidence. At his trial before the high court for political cases, the judge ruled that the only question was whether or not Hasel was the author of the dozens of videos uploaded on YouTube and elsewhere on the Net. Since Hasel unhesitatingly stated that he was, the conviction was all but automatic. Hasel argued that he had the right to freedom of speech, but the judge ruled that while that freedom exists in Spain for some speech, Hasel’s rap constitutes “hate speech,” prohibited by law, and further, that “terrorism is the worst violation of human rights”, so no one has the right to defend it. (El Pais, 1 April 2014)
 
This is the standard legal double-talk that is the hallmark of the Spanish state: “terrorism” is an affront to “democracy”, so those accused of it have no rights, those who defend those accused of it have no rights, those who argue for those people’s rights are “apologists for terrorists” and so on in a widening spiral. But in sentencing an artist to prison for nothing but his words, this is a further step in demonstrating the truth of his words, that in capitalist countries “freedom of expression is nothing but freedom to lie or shut up, and like democracy, freedom of expression is one of history’s greatest swindles.”
 
What does it mean, Hasel says, to talk about freedom in a country where six million people have been robbed of their jobs, half a million people have been kicked out of their homes, “and if you protest you get beaten or killed?” One of his videos shows him in a June 2011 march of “Los Indignados” (the Outraged) in Valencia. The police attacked it viciously, as they did protests in other cities in Spain in those months. They sought not just to stop it but to break the heads, faces and arms of as many young women and men as possible, as the footage clearly and indisputably shows. Another rap video,  “El reino de los torturadores” (The kingdom of torturers), features the battered and crushed faces and bodies of young women and men arrested at mass demonstrations defending Basque nationalist “terrorists” and then beaten and tortured while in custody – in the name of defending “democracy”.
How can Hasel be convicted of “hate speech” and being a threat to “democracy” when Franco-era torturers are considered respectable citizens, protected from arrest by law, even when clearly identified by their victims; Franco regime political figures are still prominent in public life; the main monument to fascism is untouched and untouchable; and it is perfectly legal and respectable to publicly praise Franco and seek to continue his work?
 
Franco came to power through a military uprising against an elected government in 1936 and an exterminating civil war, with the backing of Nazi Germany and Mussolini’s Italy, and the complicity of all the Western powers. His regime, which today could be called a Catholic jihad in its religious zeal and enforced cultural purity, targeted secular forces and workers and labourers, imprisoned all known opponents and executed many thousands. As was recently revealed, it stole thousands of babies from their mothers to ensure that they would have a proper conservative Catholic upbringing. Despite Franco’s alliance with the defeated Axis powers in World War 2, his regime survived by becoming a key American ally afterwards. Why today is it allowed to praise Franco but not groups that fought his regime? How can the upholders of the Spanish state accuse anyone else of “hate speech”? In fact, how can they label the political violence of their opponents as terrorism when they murdered people and broke lives on a vast scale for their political ends?
 
Perhaps Hasel’s greatest “crime” – and his greatest merit – is that since his 2005 breakthrough album “Eso No Es Paraiso” (This isn’t heaven) he raps about Spain as still a capitalist dictatorship. He says that brutal repression on the one hand, and elections and illusions about “freedom of expression”, the post-Franco regime’s supposedly greatest achievements on the other, are two sides of the same coin, and combine with a media-cultivated “dictatorship of stupidity” that encourages a “Stockholm syndrome” where the masses of people identify with the capitalist system that exploits and oppresses them. He is very clear that not only is the currently-governing Popular Party the political successor party to the fascist regime, but that the Socialist Party “is worse or at least as bad”, and that the parliamentary “left” is just a tail on the Socialists.
 
The Socialists (Hasel spells the party’s initials P$OE) made it possible for the Spanish ruling class to switch over from a fascist to a bourgeois democratic (electoral) form of rule almost painlessly, by protecting the continuity of persons and institutions and the bulk of the state apparatus, and agreeing to what some people call “the law of silence” protecting fascist personalities from legal consequences for their terrorist rule. The mass graves were kept secret and the killers given new jobs or allowed to keep up their work.
 
The Spanish Socialists led its own terrorist campaign against Basque nationalists when they came to govern. In the “dirty war”, Spanish death squads in France assassinated exiled Basque nationalists, ordinary Basques and French and other revolutionaries and bombed taverns and other public places. Neither ruling party has a right to call anyone else terrorists.
 
As a Socialist party MP shamelessly explained in commenting on a new case where the courts refused to hear the complaints of a former student activist against the official who tortured him in 1975, “I just don’t think it would be good for the country. We don’t know where it starts and where it finishes. If we take someone who was a torturer in 1970, why aren’t we going to go after some ministers in Franco’s government who are still alive? Why not the courts? Where do we set the limits?” (The New York Times, 8 April 2014). Yes – what if we went after the same courts once led by Franco that have now sentenced a young rapper to prison? Might that not imperil the repressive efficiency and  legitimacy of the state itself?
No wonder the Spanish ruling class, despite its current democratic finery, zealously maintains the monarchy that smoothed the transition from open fascism to parliamentary democracy and still serves as the guarantor of the continuity of the Spanish state. Hasel’s hatred of the monarchy (one of his videos is called “Muerte a los borbones – Death to the Bourbons”, the royal family) takes its political meaning from this context, and is made all the more forbidden by the fact that he is not just attacking a cultural relic.
 
When Hasel raps about “democracy you mother-fucker” and talks about Spain’s and other “capitalist terrorists taking over the world”, rampaging through the Middle East and bringing misery everywhere, he connects with the truth. But when he raps about the alternative, which he sees as a society like Cuba or Venezuela, there is a disconnect with truth. As fierce as his critique of capitalism may be, it’s not thorough enough.
 
Despite their opposition to the U.S., these countries have not broken with the framework of the world imperialist system. The profit motive still rules the organization of the economy and society despite the existence of state enterprises and social welfare programmes. Their fate hangs on the imperialist world economy – and even simply the price of oil or sugar on the world market. They have not liberated their people from imperialist domination in the most profound sense of enabling them to take the road of overcoming all capitalist economic relations and institutions, all the enslaving social relations and the ideas, customs and habits born of exploitation.
 
Hasel does not even try to paint Cuba as a liberating society, but simply points out that Cuba puts Spain to shame when it comes to homelessness, illiteracy and other social ills. This is true, but has more in common with the revisionist (pseudo-Marxist) idea of socialism as a welfare state than a conception of a liberating revolution in social relations on the road to communism, where human beings are no longer enslaved by the division of society into classes.
 
This is linked to Hasel’s tendency to praise all armed struggles against what he calls imperialism, as though opposing the U.S. and one’s own ruling class were sufficient, without caring enough about the social and political content of those struggles, their ultimate goals. And when, as Hasel does, someone calls themselves a communist, and wears a USSR t-shirt, they need to be clear on the difference between the kind of non-liberating and dismal society that the Soviet Union became with the overthrow of socialism after Stalin’s death (even while socialist forms were retained for several decades, as in Cuba), and the revolutionary transformations of the previous period, which were taken much further in Mao’s China. These are not just old questions; they have everything to do with whether a total social revolution is possible, how, and what that would mean today. When Hasel calls for young people to wage “war for the future”, what is that future?
 
As strong as Hasel’s exposure of capitalist rule in Spain, it would be much stronger – and his stand even more powerfully attractive – if based on a more complete  understanding of the basic problem and solution.
 
The timing of Hasel’s initial arrest, on the heels of system-defying protest by massive numbers of Spanish youth and others in those months of 2011, signals something about the fears of the Spanish ruling class. It is also important that hundreds of youth rallied in his defence in his home town of Lerida immediately after. More than a few youth are “looking beyond their own bellybuttons and their personal horizons,” as he says, and looking for radical answers.
      (See the PabloHaselOfficial channel on YouTube, including the interview “Entrevista con rapero revolucionario”, and the transcribed version on kaosenlared.net, in Spanish only)

සිරියාව ආක‍්‍රමණය කිරීමේ යුද්ධයට එරෙහි ප‍්‍රකාශනය – ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී)

Statement of the CPI Maoist against war of aggression on Syria.

ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) මධ්‍යම කාරක සභාව

මාධ්‍ය නිකුත් කිරීම

2013 සැප්තැම්බර් 5

Map of the Syrian civil war

යුධ පිණිස කෑදර ඔබාමා!

ඔබේ කිළිටි අත් සිරියාවෙන් ඉවතට ගනු!

සිරියාවේ අනාගතය තීරණය කිරීම රැඳී තිබෙන්නේ සිරියානු ජනතාව අත මිස, අධිරාජ්‍යවාදීන්ට හෝ වෙන කිසිවෙකුට නොවේ!

නව-නාසි එක්සත් ජනපදය මෙහෙයවන සිරියාවට එරෙහි අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණයට දැඩිව එරෙහි වෙමු!‍

 

නව-නාසි එක්සත් ජනපදය විසින් නායකත්වය දෙන ලද අධිරාජ්‍යවාදීහු සිරියාව වටා ඔවුන්ගේ බල වළල්ල තද කරන ලදුව පහර දීම සඳහා බලා සිටී. ඉරාකයට පහර දීම පිණිස ජන සංහාරක අවි (WMD) ‘හේතුවක්’ ලෙස හුවා දැක්වූවා සේ, නව-නාසි එක්සත් ජනපදය සිරියාවට පහර දීම සඳහා රසායනික අවි (විෂ වායු) හේතුවක් ලෙස පෙන්වාදෙනු ලබමින් සිටී. සිරියානු වැසියන් 1400 කට වැඩි පිරිසක් මරා දැමීම සහ මාරාන්තික හානි ඇති කිරීමට කිහිප වරක්ම බෂාර් අල් අෂාඩ් රජය විසින් රසායනික අවි භාවිතා කරනු ලැබූ බව තහවුරු කිරීමට සාක්‍ෂ්‍ය ඇතැයි එක්සත් ජනපදය ප‍්‍රකාශ කරමින් සිටී. එක්සත් ජාතීන්ගේ පරීක්‍ෂණ කණ්ඩායමක් එම ප‍්‍රකාශනය පරීක්‍ෂා කර බැලීමට සිරියාවට ගොස් තිබෙන නමුත් ඔවුන්ගේ වාර්තාව ඉදිරිපත් කිරීමටත් පෙර (අවම වශයෙන් සති 3 කට වඩා වැඩි කාලයක් ගත විය හැකියයි සිතිය හැක.), ඔබාමා මේ වන විටත් යුද්ධය සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටී.

 

මෙය තමාගේ කීර්තිය පිණිස නොවන බවත් එය එක්සත් ජනපදය සහ කොංග‍්‍රසය සඳහා වන අතර නැත්නම් ඔවුන් සිරියාවට පහර නොදෙන බව ඔබාමා පුළුල් ලෙස කියන්නට ගියහ. ඇත්තෙන්ම! වැඩිම සිවිල් වැසියන් ප‍්‍රමාණයක් ගුවන් ප‍්‍රහාර වලින් ඝාතනය කර දැමීමේ සිය වාර්තාව නොකඩවා පවත්වා ගෙන නොගියොත් ලෝකයේ අංක එකේ ජන සංහාරකයාගේ කීර්තිය අනතුරේය. එක්සත් ජාතීන්ගේ පරීක්‍ෂණ කණ්ඩායම පෙරලා පැමිණීමට පෙර පවා, එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය ලේකම් ජෝන් කෙරී අෂාඩ්ගේ රජය භාවිතා කරන ලද රසායනික අවි සම්බන්ධ වූ සියළු සාක්‍ෂි ඔවුන් සතුව ඇතැයි බෙරිහන් දෙමින් සිටී.

 

ප‍්‍රමාණවත් තරම් සාක්‍ෂි ඉල්ලා සිටින මේ සියළුම රටවල් සහ ලෝක ජනතාව එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ දෑස් ඉදිරිපිට මෝඩයින් වන බැවින් ඔවුන් හට පිළිතුරු සැපයීමට අධිරාජ්‍යවාදී හාම්පුතුන්ට අවශ්‍ය නැත! මෙවැනි ප‍්‍රහාරයක ‘අවශ්‍යතාවය’ ගැන ලෝක ජනතාව රැවටීමට ප‍්‍රමාණවත් තරම් ‘බොරු’ සූදානම් වීම තුළ හැම විටම අන්තර්ගත කරයි. විදේශ කටයුතු පිළිබඳ එක්සත් ජනපද සෙනෙට් කමිටුව ජනාධිපතිවරයාට මාස දෙකක් තුළ සිරියාවට සීමිත ප‍්‍රහාර ප‍්‍රමාණයක් එල්ල කිරීමට අවසර දී ඇත, පවතින තත්වය අනුව මෙය තවත් මාස දෙකක් දක්වා දීර්ඝ විය හැක. එහි ප‍්‍රකාශයට අනුව පාබල බලසේනා නොයැවිය යුතු ය.

 

ඉතා පැහැදිලිව මේ ‘සීමිත’ ප‍්‍රහාර ‘සීමිත’ නොවිය හැකි සේම එය අවසන් වනු ඇත්තේ බෂාර් පාලනයේ පිටකොන්ද බිඳ දැමා භූමිය මත තිබෙන සියල්ල ආලපාලූ කොට, ගිණිය නොහැකි සිවිල් මරණ සහ තක්සේරු කළ නොහැකි තරම් මිනිසුන්ගේ දෙපළ සහ ජීවන මාර්ගයන් වනසා දැමීමට මං පෑදූ කළ පමණකි. ඔවුන් ලිබියාව තුළ සිදු කළ ආකාරයට සමාන ලෙස, එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන්ට එහි උපායික/ප‍්‍රධාන යුධමය සහ ආර්ථික ස්ථාපනයන් වනසා අෂාඩ් රජය බල රහිත කිරීමට අවශ්‍ය කරන සේම සිරියාව තුළ ඔවුන්ගේ අභිලාෂයන්ට වාසිදායක වන ලෙස බලය ලබා ගැනීමට මේ බලවේගයන්ට අවශ්‍ය කරති.

 

දමස්කස් වූ කලී ලෝකයේ පැරණිම අඛණ්ඩ ජනාවාස නගරයන්ගෙන් එකක් වෙයි, ලෝකයේ එක් පැරණිම ශිෂ්ඨාචාර උරුමයක් වන ඉරාකයට බෝම්බ දමා පිරිමැසිය නොහැකි හානියක් සිදු කළ බුෂ් මෙන් දැන් ඔබාමා ගුවනින් බෝම්බ දමා එය විනාශ කර දැමීමට හිතුවක්කාර වී සිටියි. එවැනි කවර චලනයකට හෝ රුසියාව දැඩි ලෙස විරුද්ධ වන අතර අයිතිවාසිකම් කීමට සෑහෙන තරම් සාක්‍ෂි එක්සත් ජනපදයෙන් බලපොරොත්තු වෙමින් සිටී. සැකය අභිබවා අෂාඩ් රජය සැබවින්ම රසායනික අවි භාවිතා කළ බව තහවුරු වුවහොත්, සිරියාවට එරෙහි  ඕනෑම ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කළ යුත්තේ එක්සත් ජාතීන්ගේ අවසරය මත බව පූටින් පරෙස්සමින් ප‍්‍රකාශ කර සිටියහ.

 

නමුත් ඔබාමා එක්සත් ජාතීන්ගේ අනුමැතියකින් තොරව පහර දේ නම්, ඔහු එය නීති විරෝධී ලෙස හැඳින්වුවහ. න්‍යෂ්ටික පහසුකම් සහිත කුමන හෝ මිසයිල ප‍්‍රහාරයක් දමස්කස්වලට එල්ල කිරීමෙන් න්‍යෂ්ටික අනතුරක් ඇති වී විශාල ප‍්‍රදේශයක් සහ උපදින්නට සිටින විශාල මිනිස් පරම්පරාවන් විකිරණවලට නිරාවරණය වේ. තවද ඔහු අනතුරු හැඟවූයේ ඔවුන් ගිලී සිටින ලෝක මූල්‍ය අර්බුදය තවත් ඇවිස්සී යා හැකි බවයි. චීනය ප‍්‍රකාශ කරමින් සිටින්නේ කුමන හෝ තීරණයක් ගත යුත්තේ එක්සත් ජාතීන්ගේ තහවුරු කිරීමේ ප‍්‍රතිඵල ප‍්‍රකාශයට පත් වූ පසු එක්සත් ජාතීන්ගේ අනුග‍්‍රහය මත පමණක් බවයි. මේතාක් – ජර්මනියද මේ ස්ථාවරයේ සිටී. මුහුදේ සිට ගොඩබිමට යැවිය හැකි දිගු දුර මිසයිල සිරියාව සමීපයට යැවීමට එක්සත් ජනපද යුධ යාත‍්‍රා සහ ඔත්තු බලන රුසියානු යුධ යාත‍්‍රාවක් ද මධ්‍යධරණී මුහුදට ඇතුළුවීමත් සමග, ලෝකයේ සහ සමස්ත බටහිර ආසියාවේම අතිශය ආතතිකාරී තත්වයක් පවතී.

 

ඬේවිඩ් කැමරූන් ඇමෙරිකාව සමග සිරියාවට පහර දීම සඳහා බි‍්‍රතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ සහය බලාපොරොත්තු වූහ. ඔහුට එය නොලැබුණ නමුත් ඔහුට තිබුණු ඒ මනෙදාළ නැතිවී නොමැති බව  ඕනෑම කෙනෙකුගේ නිගමනයයි. එක්සත් ජාතීන්ගේ අවසර දීම හෝ වෙන  ඕනෑම බොරුවකින් මෙය  ඕනෑම මොහොතක දී වෙනස් කළ හැකිය. නව-ෆැසිස්ට්වාදී ෆ‍්‍රැන්කෝසිස් හෝලන්ඩ් යටතේ ප‍්‍රංශය  බි‍්‍රතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ ප‍්‍රතික්‍ෂේප කිරීම නොතකා බෂාර් අල්-අෂාඩ් ගේ පාලනයට දඬුවම් කරනු පිණිස පහර දීමට සහභාගි වී යුද්ධයක නිරත වීමට සූදානම් බව ප‍්‍රකාශ කළහ.

 

අෂාඩ් රජය විෂ වායු භාවිතා කර තිබෙන බව තහවුරු කිරීමට පැහැදිලි සාක්‍ෂි නැතැයි බි‍්‍රතාන්‍ය විරුද්ධ පක්‍ෂය යෝජනාව ප‍්‍රතික්‍ෂේප කිරීම වුවද, එහි මිත‍්‍රයින් පෙළගස්වා ගෙන ආක‍්‍රමණයේ සුජාතභාවය තහවුරු කොට ගැනීමකි. එක්සත් ජනපදයේ ඩිමොක‍්‍රටික් සහ රිපබ්ලිකන් සඳහා ද ඒ කථාවම වේ. අධිරාජ්‍යවාදී රටවල පාලක සහ විරුද්ධ පක්‍ෂවල කිසිදාක අනෙක් රටකට ‘පහර දීමට ඇති අයිතිය’ ගැන ලොකු මතබේද නොමැත. රටක අනාගතය තීරණය කිරීමට අයිතිය ඇත්තේ ජනතාවට පමණක්ම මිස වෙන රටවල්වලට හෝ බලවේගයන්ට නොවේ යයි යන කාරණය ගැන කිසිදාක සාකච්ඡුා කර නොමැත.

 

තවද හැමවිටම මේ අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ප‍්‍රධාන ප‍්‍රකාශයන් ගලා හැලෙන විශාල මහජන මතය නොතකා සහ ඔවුන්ගේ රටවල සහ ලෝකයේ පවතින ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධවලට එරෙහි මතයට ප‍්‍රතිපාක්‍ෂිකව ආක‍්‍රමණකාරී ලෙස ඔවුන්ගේ න්‍යාය පත‍්‍රය ගෙන යමින් සිටී. එක්සත් ජාතීන්, ඔවුන්ගේ පුරුද්දට අනුව, සිරියාව විනාශ කිරීම සඳහා අවසර පත් සැපයීම සඳහා වෙහෙසෙමින් සිටියි. එහි ආරම්භයේ සිටම දිගු කාලයක් ලෝකයේ පැවති සියළුම අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධවලට සහය දීමේ වාර්තාවක් එයට ඇත. එහි අපක්‍ෂපාතී බවේ සැඟවීම වූ කලී බොහෝ කාලයක සිට ඉරී වැරහැලිවී අධිරාජ්‍යවාදීන්ට, විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදයට දාසකම් කිරීම අනාවරණය වෙමින් තිබේ. විවිධ සමාජ ක‍්‍රමයන්-අන්‍යෝන්‍යව භූමියේ ඒකීය භාවයට සහ ස්වෛරීත්වයට ගරු කිරීම; අන්‍යෝන්‍ය ආක‍්‍රමණ-රහිත බව; එකිනෙකාගේ අභ්‍යන්තර කටයුතු වලට ඇඟිලි නොගැසීම; සමානත්මතාවය සහ අන්‍යෝන්‍ය යහපත; සාමකාමී සහජීවනය යන පංච ප‍්‍රතිපත්තිය රටවල් අතර පවතින සම්බන්ධතාවයන් හිදී ක‍්‍රියාවට නැංවීම සහතික කිරීම පිණිස මේ ආයතනය පවතී යැයි කියනු ලැබේ. මානව හිමිකම් සුරක්‍ෂිත කිරීමට, ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ වැළැක්වීමට, රාජ්‍ය තන්ත‍්‍රික සහ අනෙක් කාරණාවන්හිදී ජාතීන් අතර පවතින ආරවුල් විසඳීමට මේ ආයතනය පවතී යැයි කියනු ලැබේ. දෙවන ලෝකයට පසු අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් ඇතුළුව ලෝකයේ රටවල් අතර ලෝක යුද්ධ වැළැක්වීම, කලාපීය අර්බද හෝ ප‍්‍රාදේශීය යුද්ධ සංසිඳවීම එක්සත් ජාතීන් මගින් ක‍්‍රියාවට නැංවිය යුතුයයි සූත‍්‍රණය කරන ලදැයි කියනු ලබන නීති සහ ධර්මතාවයන්ට අනුව පවා, සියළුම වර්ගයේ රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික සහ දේශපාලනික සාකච්ඡා/ක‍්‍රියාමාර්ග රසායනික අවි පාවිච්චි කිරීම මෙන්ම මෙවැනි සාහසික අපරාධයන්ද විසඳීමට පියවර ගත යුතුය. දේශපාලනික සහ රාජ්‍යතාන්ත‍්‍රික අරමුණින් බල රහිත ප‍්‍රකාශ කිරීම හැර, ආක‍්‍රමණය නැවැත්වීමට කිසිවක්ම නොකරන ලෝක සාමය සුරක්‍ෂිත කිරීමේ මූලික අරමුණ කරගත් මේ ජාත්‍යන්තර සංවිධානය, ‘සිරියානු අර්බුදය’ විසඳීමට සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ අනුමැතිය ඇති ඔබාමාට ආයාචනා කිරීමට භාවිතා කළ යුතු ය. ලජ්ජා සහගත දෙය නම් ඔබාමා ඔහුගේ ආක‍්‍රමණික න්‍යාය පත‍්‍රය ඉදිරිපත් කිරමින් සිටීමමේ නිර්ලජ්ජී ආකෘතිය තුළ සාධාරණීකරණය කිරීම එක්සත් ජාතීන්ගේ ජි හුෂූර් ට පවා දුෂ්කර කටයුත්තකි. එක්සත් ජනපදය ව්‍යාජ ලෙස මාටින් ලූතර් කින්ගේ ‘මට සිහිනයක් ඇත’ (‘I have a dream’) . කථාවේ 50 වෙනි සංවත්සරය සමරන අතරතුරදී පවා නොබෙල් ‘සාම’ ත්‍යාගය දිනා ගත් ජනාධිපති, මානව වර්ගයාගේ විනාශකරු හා ලේ-පිපාසිත මිනීමරුවා සිරියාවට පහර දිය යුතු යැයි කර්කශක ලෙස බුරමින් සිටී. ඔබාමාට වෙන කිසිවක් ඉටුකර ගත නොහැකි වුණොත් – අඩුම තරමින් ධවල මන්දිරය තුළ අප‍්‍රිකානු ඇමෙරිකානුවෙක් සිටීමෙන් කළු ජාතිකයන්ද ඇතුළු පීඩිත මිනිසුන්ගේ සිහින මුදුන් පමුණුවා ගත නොහැකි යැයි ඔහු සැක රහිත ලෙස ඔප්පු කොට තිබේ.

 

සිරියාවට එරෙහි යෝජිත යුද්ධය මේ කාරණය ගැන නියම තත්වය අවබෝධ කරවන තවත් සාක්‍ෂියකි. ඔබාමා ඔහුට පෙර සිටි සහ සිය ධුර කාලවලදී මේ ගෝලය තුළ පීඩිත ජාතීන් විනාශ කළ සහ මිලියන ගණන් පීඩිත ජනතාවට වද දී මරා දැමූ සහ ගිණිය නොහැකි නගර ප‍්‍රමණයක් බිමට සමතලා කොට මකා දැමූ සමහර ‘සුදු’ ජනාධිපතිවරුන්ට සමාන ලෙස නැත්නම් ඊට වඩා අන්ත ලෙස ඉමහත් උනන්දුවකින් සහ ප‍්‍රාණවත් ලෙස එක්සත් ජනපද පාලක පංතීන්ගේ අධිරාජ්‍යවාදී ලෝක රාජ්‍යන්තරවාදී න්‍යාය පත‍්‍රය එලවාගෙන යයි. ඇත්තනේම එක්සත් ජනපද පාලක පංතිය මොහොතකට පමණක් හෝ ජනතාව රැවටීමට ඔහුව ‘සුදු’ මිනිසෙකුට වඩා ‘ප‍්‍රයෝජනවත්’ කෙනෙක් බව දැන ගත්හ. එක්සත් ජනපදය 1986 සිටම විශේෂයෙන්ම සැප්තැම්බර් 11 එහි කුළුණු දෙකකට එල්ල කළ ප‍්‍රහාරයෙන් පසු එකකට පසු එකක් ලෙස ආක‍්‍රමණ සකස් කරමින් සිටී, ත‍්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම් වලට සහය දෙන බැවින් සිරියාව ලෝක සාමයට තර්ජනයක් බව ඉස්මතු කළහ, මෙලෙස එය එක් ක‍්‍රමයකට හෝ අනෙක් විධියකට නොනවත්ව ඉලක්කයට ගනිමින් සිටියහ. පසුගිය වසර දෙක හෝ එක හමාර තුළ සිරියාව අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්ගේ කෙළි බිමක් බවට පත්ව තිබුණි. අෂාඩ් බලයෙන් පහ කිරීම සඳහා එහි වියරුවෙන් ඉල්ලා සිටින ව්‍යාපාරයක් පවතී. ‘කැරලි’ බල ඇණි සහ රජයේ බල ඇණි අතර ඇති වූ නිමක් නැති සන්නද්ධ ඝට්ටනයන්වල ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ලක්‍ෂ ගණනක් ජීවිත අහිමි වී මහා පරිමාණයෙන් දේපල විනාශ වීම සිදු කෙරුණු අතර මිලියන ගණනක් සංක‍්‍රමණය වූහ.

 

එක්සත් ජනපදය සහ ඔවුන්ගේ රූකඩ පාලනයන් විසින් මෙහෙයවන ලද අධිරාජ්‍යවාදීහු අරාබි ලෝකය තුළ රාජ්‍යතාන්ත‍්‍රික සහ දේශපාලනික මෙහෙයවීමෙන් සහ මූල්‍යමය, යුධමය සහ තාක්‍ෂණික ආධාර, දැවැන්ත ලෙස සන්නද්ධ කිරීමෙන්, පුහුණු කිරීමෙන් සහ විවිධ ආකාරයෙන් එදිරිවාදී වීමට මග පෙන්වීම් සිදු කර තිබේ. අෂාඩ් එළවා ඔවුන්ගේ රූකඩයකට සිරියාවේ බලය පවරා දීමේ අවශ්‍යතාවයේදී ඔවුහු එය වඩාත් පැහැදිලි ලෙස සිදු කළහ. රුසියාව සහ චීනය වරින් වර අෂාඩ් රජයට මේ දක්වා සහය දෙමින් සිටි අතර සිරියාවට එරෙහි  ඕනෑම විධියක සන්නද්ධ අධිරාජ්‍යවාදී මැදිහත්වීමකට හෝ ප‍්‍රහාරයකට එරෙහි විය. ඒකාබද්ධ මාධ්‍ය අකමැත්තෙන් වුවත් අෂාඩ්ට සිරියානුවන් අතර සැලකිය යුතු සහයෝගයක් ඇති බව පිළිගත්හ. ලිබියාව තුළ ඔවුන් කළ දේ සිදු කරන්නට බෙහෙවින් අවශ්‍යව තිබුණත් අෂාඩ්ට රුසියාව, චීනය, ලෙබනනය සහ ඉරානයෙන් ලැබෙන තීරණාත්මක සහය හැරුණම සිරියාවට පහර නොදීම ට මෙය එක් හේතුවක් වේ. ඇත්ත වශයෙන් කියතොත්, මෑතදී අෂාඩ්ගේ බල ඇණි කැරලි කරුවන්ගේ බලකොටු ප‍්‍රදේශ අත්පත් කර ගැනීම වාර්තා වී තිබීම සිරියාවට පහර දීමට කඩිනම් කිරීමට එක් හොඳම හේතුවක් වේ.

 

අපේ පක්‍ෂය, ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) සිය රටවල විශේෂ පාලනයක් ස්ථාපිත කිරීම හෝ පෙරලා දැමීමට අයිතිය තිබෙන්නේ රටක ජනතාවට පමණක්මය යන්න හැමවිටම තරයේ ප‍්‍රකාශ කර තිබේ. අෂාඩ් බලයේ සිටිය යුතුද නැද්ද යන්න තීරණය කළ යුත්තේ සිරියාවේ ජනතාවයි. ඔවුන්ට කැරලි ගැසීමට සහ ඔවුන්ගේම අනාගතයක් ඉදි කිරීමට සෑම අයිතියක්ම ඇත. නමුත් සිරියාවේ අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ අයුතු මැදිහත් වීම නිසා රටේ අනාගතය ඉමහත් අනතුරකට මුහුණ දෙමින් තිබෙන්නා සේම සමහර විට එළඹෙන දිගු කාලයකට එය සිරියානුන්ගේ දෑත්වලට අහිමි වී තිබෙනු ඇත. අරාබි වසන්තයෙන් පසුව ඊජිප්තුව වැනි අරාබි රටවල්වල මෑත සංසිද්ධීන් අධිරාජ්‍යවාදීන්, විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදය රූකඩ රජයන් ස්ථාපිත කිරීමට බලාපොරොත්තු වන අයුරු තත්වාකාරයෙන් පෙන්වා දෙයි.

 

තමන්ගේ සමහර විදේශ කටයුතුවලදී එක්සත් ජනපද ඇඟිලි ගැසීම්වලට විරුද්ධව සිටි අයෙකු වූ නිසා මොර්සි (Morsi), සාමකාමී බලවේග මගින් ගරුසරු රහිතව ෙදාට්ට දැමූණු අතර හමුදාව විසින් සිර ගත කරනු ලැබිණි. හමුදා පාලනය විසින් විරෝධතාවයේ යෙදෙන ජනතාව ඝාතනය කිරීම දෛනික දෙයක් ලෙස සිදුවෙමින් තිබේ. ඉතා බලවත් මහජන නැගී සිටීම සහ විධිමත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ක‍්‍රියාවලිය මොර්සි බලයෙහි පිහිටවූහ, එහි මොන අන්දමේ හෝ ෙදා්ෂ තිබුණෙන්, එක්සත් ජනපදයේ සහ හිටපු ජනාධිපතිගේ බලවේගයන්ගේ අනුග‍්‍රහය ලද යුධ හමුදාවේ යකඩ සපත්තු මගින් පාගා දමන ලදි. ජනතාවට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අභිලාෂයන් තිබුණද, අරාබි වසන්තය කාලයේ ඔවුන්ගේ රටවල පැරණි ආඥදායකයන් පලවා හරින ලද සියළුම රටවල මුළුමනින්ම වාගේ, පූර්ව-අධිරාජ්‍යවාදී රූකඩ හෝ සාමකාමී බලවේග බලය  පවරා ගත්හ. මෙය තමන්ගේ රටවල්වල ආඥදායක පාලනයන් ට අභියෝග කිරීමට හෝ ඒවා වෙනස් කිරීමට අපේක්‍ෂා කරන  ඕනෑම බලවේගයකට ප‍්‍රකාශනයක් ලෙස පැවතී.

 

ඔවුහු අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ දෑත් මත නැටිය යුතු නොවේ. එක් ඒකධිපතියෙක් වෙනුවට තවත් අයෙක් ප‍්‍රතිස්ථාපනය කිරීම නරක ප‍්‍රතිඵලයක් නොවූවත් ප‍්‍රතිස්ථාපනය ඒකාන්තයෙන්ම අධිරාජ්‍යවාදීන්ට යටහත් පහත් වෙනු ඇත. සැබෑ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අපේක්‍ෂා කරන සහ අසීමාන්තික බලය සහිත පාලනයන්ට එරෙහි වෙන  ඕනෑම බලවේගයන් ලෝක ජනතාවගේ සහය ඇතිව ජනතාව ඒකාබද්ධ කිරීමෙන් සිය ශක්තිය මත පදනම්ව හැකිතාක් ස්වාධීනව කළ යුතුය. ඔවුහු අධිරාජ්‍යවාදීන් සමග හවුල් ඇති කර ගත යුතු නොවේ. ජනතාව නැවත සටන් කිරීම පිණිස බල කරනු ලැබුයේ නැත්නම් අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ නීච බලවේග – ලෝකයේ වෙන තැන්වල හෝ ඊජිප්තුවේ සිදුවන්නාක් මෙන්  පාලනය පවරා ගනු ඇත.

 

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව වියට්නාමයේ ජාතික විමුක්ති යුද්ධය ජය ගන්නා තෙක්ම, එක්සත් ජනපද ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධයේ ප‍්‍රධාන අන්තර්ගතයේ සංක්‍ෂිප්තය වූයේ ‘කොමියුනිස්ට්වාදයේ පැතිරීමයි’. සෝවියට් සංගමය කැඞී බිඳී යාමත් සමග එය බොහෝ විට භාවිතා කළ කාරණයන් වුයේ ‘මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය කිරීම’ හෝ ත‍්‍රස්තවාදය’ හෝ මේ දෙකයි. බාගවිට එය ලෙස ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය නැවත පිහිටුවීම’ හෝ ‘නිදහස ලබා දීම’ ලෙස වෙස් ගැන්වූහ. නමුත් හැම විටම සැබෑ කාරණය වූයේ/වනුයේ ලෝක ආධිපත්‍යය ලූහුබැඳීම යි. ප‍්‍රංශය, බි‍්‍රතාන්‍යය හෝ කලින් USSR* (සෝවියට් දේශය) යන මේ කොයික මගිනුත් සිදු කළ විවිධ ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ පිටුපස ද රැඳී තිබූ සැබෑ කාරණය මෙය විය තිබුණි. පහරදීමට හේතුව ලෙස රසායනික අවි භාවිතය ලෙස සඳහන් කිරීම දැඩි ලෙසම අෂාඩ් රජය විසින් ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරනු ලැබූ අතර එය කැරලි කරුවන් විසින් භාවිතා කර තිබුණු බව ප‍්‍රකාශ කළහ. රජය හෝ කැරලිකරුවන් යන මේ කිසිම පාර්ශ්වයක රසායනික අවි භාවිතයට කිසිකෙනකු සහය නොදිය යුතු ය. කැරලි කරුවන් ඒවා භාවිතා කර තිබෙන බව ව්‍යතිරේඛයකින් (සැකයකින්) තොරව සත්‍ය නම්, සාරින් (Sarin) ට විෂ වායු සපයන ලද්දේ අධිරාජ්‍යවාදීන් විසිනි. වසර දෙකකට වඩා වැඩි කාලයක් යුද්ධය පවතින ආකාරයට අෂාඩ් පරාජයට පත් නොවෙමින් සිටීම සාරින් විසින් ඒවා භාවිතා සඳහා වඩා සත්‍ය වූ පැහැදිලි කිරීමක් වන අතර එක්සත් ජනපදය ඒවා සිරියාවේ සිටින ඔවුන්ගේ ඒජන්තයින්ට සපයා තිබිය හැකිය මන්ද හදිසි ප‍්‍රහාරයක් සඳහා අවසර ලබා ගැනීමට එය භාවිතා කළහැකි බැවිණි.

 

මතකයට ගත යුතු එක් කරුණක් නම් රසායනික අවි භාවිතා කිරීමෙන් ‘රතු ඉර’ පැනීමෙන් වළකින ලෙස ඔබාමා සිරියාවට අවවාද කොට තිබීමයි, එක් විදියකින් ‘රතු ඉර’ අවසර ලබා ගැනීමට භාවිතා කිරීම හා නිසැකව පහසුවෙන් සම්බන්ධ කළ හැක. නමුත් එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන් ‘නීති විරෝධී’ යයි කෑ ගසමින් සිටින ව්‍යාකූල හැසිරීම කුමක් ද? හැම කෙනෙක්ම දන්නා පරිදි අතිශයින් හානිදායක රසායනික අවි (නාපාම්, ඒජන්ට් ඔරේන්ජ්, සුදු පොස්පරස් නම් වශයෙන් කිහිපයකි) වියට්නාමය, ඉරාකය හෝ වෙන තැනක භාවිතා කිරීම පිළිබඳ සැක සහිත වාර්තා තිබෙන්නේ එක්සත් ජනපදයටයි. 1915 සිට 1918 දී සිදු වූ බිහිසුණු රසායනික යුධ ක‍්‍රියාවන් හේතුවෙන් ජාතීන්ගේ සංගමය 1925 දී රසායනික හෝ ජීව විද්‍යාත්මක අවි භාවිතා කිරීම තහනම් කරන ජිනීවා සම්මුතිය පිළිගන්නා ලදි.

 

ගිවිසුම යෝජනා කොට එය කෙටුම්පත් කිරීමට එක්සත් ජනපදය සහය දුන්නද, සෙනට් සභාව 1926 දී එය අනුමත කිරීම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළහ. 1970 දී එය නැවත සෙනට් සභාවට යොමු කරන ලදි, එය පිළිගනු ලැබුවේ වසර හතරකට පසුවය. අද දක්වා අවි පාලන කටයුතු හා සම්බන්ධ සියළුම කාරණා වලදී එම දෙබිඩි ස්ථාවරය සතු එක්සත් ජනපදයේ සැබෑ තත්වය විය. මේ වන විට එක්සත් ජනපදය සහ අනෙක් ප‍්‍රධාන අධිරාජ්‍යවාදී බලවත්තු පොකුරු බෝම්බ, රසායනික, ජීව විද්‍යාත්මක සහ න්‍යෂ්ටික යනාදී සියළුම වර්ගයේ ජන සංහාරක අවි (WMD) තහනම් කිරීමට සූදානම් නැත. එසේනම්, ඔවුහු සිරියාව ගැන කථා කරන්නේ මන්ද? මෙය සිරියාවට හෝ ලෝකයේ අනෙක් තැනකට එරෙහිව සිය අති මාරාන්තික ජන සංහාරක අවි භාවිතා කිරීමට ඇති විශේෂ අවශ්‍යතාවයක් පමණක් වේ. රසායනික අවි කෙලින්ම හෝ රහසිගතව දියුණු කරන සහ පසුගාමී රටවල ඔවුන්ගේ ගැත්තන්ට හෝ ඒකාධිපතියන්ට ඒවා පොදු ජනතාවට හෝ ඔවුන්ගේ සතුරු රටවල්වලට එරෙහිව භාවිතා කිරීමට විකුණමින් හෝ පාලනයන් පෙරලීමට ප‍්‍රතිවිප්ලවවාදී බලවේගයන්ට සපයන මොවුහු වූ කලී යුද්ධය වෙළඳාම් කරන අධිරාජ්‍යවාදීහුය. 

 

වග විභාගයක් නැතිව පොදු ජනතාවට එරෙහිව ජන සංහාරක අවි භාවිතා කිරීම හැරුණු කොට, අධිරාජ්‍යවාදීහු, විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදය සහ ඊශ‍්‍රායලය රසායනික සහ ජීව විද්‍යාත්මක අවි ඔවුන්ගේ නියෝග පිළිනොපදින රටවල්වල හෝ සංවිධනවල ප‍්‍රධානීන් ඝාතනය කිරීමට භාවිතා කිරීමට පැකිලීමක් නොදක්වති. සියල්ලටම පෙර කිසිවෙක් රසායනික සහ ජීව විද්‍යාත්මක අවි මගින් මුළු ලොව තුළම සිදු වූ විනාශය ගැන පරීක්‍ෂා කරන්නේනම් ඒවාට මුල්වී සිටින්නේ හෝ ඉඩදුන්නේ එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ සමස්ත අධිරාජ්‍යවාදී මැර කල්ලියයි. ඔවුන් සතුව නැති ස්වභාවික සම්පත් සහ ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම තෙල් අන්තර්ගත යුද්ධෝපායික පිහිටීම නිසා බටහිර ආසියාව තුළ ඔවුන්ගේ භූ-දේශපාලනික අවශ්‍යතාවයන් සඳහා එක්සත් ජනපදය, බි‍්‍රතාන්‍යය, ප‍්‍රංශ-ඊශ‍්‍රායෙල හවුල සහ තුර්කිය ට සිරියාවේ රූකඩ පාලනයක් බලයට පත් කිරීමට අවශ්‍යව තිබේ. තවද එය අතීතයේ සෝවියට් සංගමයේ (USSR) /CIS කොටස් ව තිබුණු මධ්‍යම ආසියානු රටවල් වල ඇති තෙල් සහ අනෙක් අනර්ඝ සම්පත් පාලනය කරනු පිණිස එම රටවල් තුළට ඇතුල් වීමට ද මග පාදනු ඇත. උන්ගේ ලා බාල හවුල් කරු වන – ඊශ‍්‍රායලයට බටහිර ඉවුර තුළ තව දුරටත් ආධිපත්‍ය පිහිටුවීමට උදව් කොට මෙය වර්ධනය වෙමින් තිබෙන රුසියානු බලයට සහ චීනයට මහත් අභියෝගයක් මතු කරයි. 1967 සය දින යුද්ධයේ සිටම සිරියාවේ ගෝලන් උස් බිම් අල්ලා ගනිමින් සිටින ඊශ‍්‍රායලය 1973 අරාබි ඊශ‍්‍රායෙල් යුද්ධයේදී සිට ස්ථීර ආරක්‍ෂක වළල්ලක යොදා ඇත. කඳවුර තුළ දී සිරියාව පාවා දීමට ලක් වූ විට ඬේවිඩ් අකොර්ඩ් ගෝලන් උස් බිම්වල කොන්දේසි විරහිත යටත් වීමක් ඉල්ලා සිටින අතර තුරදී ඔවුන්ට එය ශක්තිමත්ව තබා ගන්නට අවශ්‍ය කළේය. සිරියාව බටහිර ආසියාව තුළ එක්සත් ජනපද-ඊශ‍්‍රායෙල් මැදිහත්වීම්වලට සහ සැලසුම්වලට අඛණ්ඩ විරුද්ධවීමේ ස්ථාවරයක් දරා තිබුණේය. සිරියාව පලස්තීනියානු ව්‍යාපාරයට අඛණ්ඩව සහය දුන්හ. හිස්බුල්ලා (ලෙබනන්) අෂාඩ්ට සහ පලස්තීනියානු ව්‍යාපාරයට සහය දැක්වුහ, ඊශ‍්‍රායලයට දැක්වූ තද බල විරුද්ධත්වය වූ කලී අධිරාජ්‍යවාදීන්ට මේ ප‍්‍රහාරයෙන් අඩ පණ කර දමන්ට අවශ්‍ය වී තිබෙන තවත් හිරිහැරයකි.

 

එසේම මේ ප‍්‍රහාරය, කලාපය තුළ එක්සත් ජනපද-ඊශ‍්‍රායෙල් ආධිපත්‍යයේ අවශ්‍යතාවයන්ට අඛණ්ඩ විරුද්ධත්වයක් දරන සහ වර්තමානයේ සිරියාවට එරෙහි කුමන හෝ ප‍්‍රහාරයකට දැඩි ලෙස විරුද්ධ ස්ථාවරයක් දරන මුරණ්ඩු ඉරානයට එරෙහිව තදබල තර්ජනයක් මතු කරයි – එක පහරින් කුරුල්ලන් දෙදෙනෙකි. දෙවෙනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ප‍්‍රතිවාදී අධිරාජ්‍යවාදී කට්ටි විසින් උඩගෙඩි දීම මත සහ සහය දීම මත සිදු වුණු ආක‍්‍රමණික අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධ හෝ තරඟකාරී යුද්ධ වලින් සිදු වූ හානිය සංසන්දනය කරද්දී පළමු හෝ දෙවෙනි ලෝක යුද්ධයෙන් සුවිශේෂී කලාපයක තුළ සිදු වූ විනාශය ඊට වඩා අඩුය. ඈත මුහුදු වල සිට දිගු දුර මිසයිල එල්ල කිරීම සහ උහළ උච්චතාංශයක සිට බෝම්බ හෙලීමේ යුද්ධෝපායෙන් ඉලක්කගත ප‍්‍රදේශවල භූමිය මත ඇති සියළුම මානව සහ ද්‍රවයමය අදේවල් විනාශ කරයි.

 

දයාවක් නැති ඩ්‍රෝන් යානා වගවිභාගයක් නැතිව භාවිතා කිරීම මගින් ඉතිහාසයේ කිසිදු කලෙක නැති ලෙස දිනපතාම පාහේ සිවිල් ජීවිත වලට මහත් විනාශයක් පමුණුවයි. ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ විනාශ කර දමන්නේ අතීත ශිෂ්ඨාචාරයන්ගේ මිල කළ නොහැකි උරුමයන් පමණක් ම නොවේ, අද සිටින පරම්පරාවේ මෙන්ම මතු උපදින්නට සිටින පරම්පරා ගණනාවක ජීවිත විනාශ කර දමයි. සිද්ධීන් කිහිපයකදී සිදු වුණු හානිය පිරිමැසිය නොහැකිය. සිරියාව තුළ විෂ වායු නිසා මරා දැමෙන අහිංසක කාන්තාවන්, දරුවන් සහ සිවිල් වැසියන් ගැන කිඹුල් කඳුලූ හෙළන නව-හිට්ලර් ඔබාමාට එය වාවා ගත නොහැක. අහිංසකයන් මරා දැමීම ඇත්තෙන්ම දරා ගත නොහැක. නමුත් ඒකාකාර ලෙස පකිස්ථානය, යෙමනය සහ ඇෆ්ගනිස්ථානය ආදී තැන් තුළ එක්සත් ජනපද ඩ්‍රෝන් ප‍්‍රහාරයන්ගෙන් ගණන් කළ නොහැකි අහිංසක කාන්තාවන්, දරුවන් සහ සිවිල් වැසියන් මරා දැමෙමින් තිබීම එකම භාවිතාවක් තිබෙන සරල තර්කයක් නොවේද? යටත් විජිත සමයන් තුළ හෝ ඊට පසුව අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් පසුගාමී රටවල්වල අසීමිත ගණනක සිදු කළ සියළුම කෲරකම්අප අත් හැර දැමුවද දශකයක් තිස්සේ පවා ඉරාකය, ඇෆ්ගනිස්ථානය හෝ පලස්තීනයේ මරා දැමූ ලක්‍ෂණ ගණන් අහිංසක මිනිසුන්ගේ ජීවිත ගැන කියනු කවරේද? මේවා ගැන හැමවිටම කූට නිහඬතාවයකින් සිටින්නේ ඇයි? පෘථිවිය කිහිප වරක් විනාශ කිරීමට තරම් වූ න්‍යෂ්ටික අවි ඇතු`ළුව විශාල අවි තොගයක් තබා ගෙන සිටින (  ඕනෑම තැනක  ඕනෑම වෙලාවක ඒවා භාවිතා කිරීමට කිසිදු පැකිලීමක් පවා නොදක්වයි) එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීහු ජන සංහාරක අවි තබා ගෙන සිටින්නේය යන ව්‍යාජ හේතුව මගින් ඉරාකයට පහර දීම කෙතරම් කුරිරු විහිළුවක්ද?

 

ජපානයේ හිරෝෂිමා සහ නාගසාකි යන නගරවල පරමාණු බෝම්බ පුපුරවා තිබෙන එක්සත් ජනපදය ඉරානයේ න්‍යෂ්ටික අවි දියුණු කිරීමට ඇති හැකියාව ගැන බෙරිහන් දෙමින් සිටීම තවත් නොගැලපෙන දෙයකි. අධිරාජ්‍යවාදීහු ලිබියාවට පහර දී ගඩාෆි මරා දැමීම සඳහා එවැනි ‘හේතුවක්’ පෙන්වීමට පවා කරදර නොවූහ. සිහියට ගත යුතු දෙයක් වන්නේ ඉරාකයෙන් කිසිදාක ජන සංහාරක අවි සොයා නොගත්හ; ඉරානයට න්‍යෂ්ටික අවි නිෂ්පාදනය කිරීමට අයිතිය තිබියදීත්, එහි රජය වරින්වර තමන්ට න්‍යෂ්ටික අවි තැනීමට අභිලාෂයක් නැතැයි ප‍්‍රකාශ කරයි; එමෙන්ම සිරියානු රජය තවම තමන් රසායනික අවි භාවිතා කළැයි යන චෝදනාව දැඩි ලෙසම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරයි. නිර්මාණශීලී ජනකතාවක පැවසෙන පරිදි බැටලු පැටවකුගේ ඉරණම වන්නේ වෘකයෙකු විසින් ගිල දැමීම වන අතර ඒ සඳහා ගෙඟහි ඉහළින් හෝ පහළින් ජලය පානය කිරීම හේතුවක් නොවේ. බැටලූ පැටවකු වීම පමණක් හේතුවක් වේ. සම්පත් වලින් සරුසාරව යුද්ධෝපායික වැදගත් කමක් ඇති ස්ථානයක පිහිටා තිබීම ම එය අත්පත් කර ගැනීමට ප‍්‍රමාණවත් ය. කැලෑ නීතියේ දී වෘකයෙකු-වැනි ලෝක ආධිපත්‍ය පිළිබඳ පැරණි අධාරජා්‍යවාදීන් පිපාසායට පණ පෙවීම මිස වෙන කිසිවක් නොවේ. නව-නාසීන් විසින් ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ සාධාරණීකරණය කරනු පිණිස මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය කිරීම ලෙස අප ඉදිරියට දමා ගසන සියලූම රැවටිලි අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ලෝක ආධිපත්‍යය සඳහා වන පවිටු ප‍්‍රයාණයන් සහ සම්පත් සඳහා ඇති තෘප්තියට නොපැමිණෙන පිපාසය වසා දැමීමට කරන වංචාවක් මිස වෙන කිසිවක් නොවන බව ජනතාව අවබෝධ කර ගත යුත්තේය. සියල්ලම වටකෙරෙන මූල්‍ය අර්බුද තුළ ලෝක ධනපති ක‍්‍රමය ගිලීගනු ලැබේ. මූල්‍යමය ගැලවීමක් පිණිස සහ ලෝකයේ සම්පත්-බහුල ‘පසුගාමී’ රටවල් නිර්දය ලෙස කොල්ලකෑම කෙරෙන් ඔබ්බට ආක‍්‍රමණික යුද්ධ නිතර ගමන් කරමින් සිටී. නමුත් අර්බුදය මැඩ පැවැත්වීමට දරන එවැනි ප‍්‍රයත්නයන් සමාජක‍්‍රමය එහි ගැඹුරට තල්ලූ කර දැමීමකි. තමන් ධනය රැස් කරමින් සිටින බව අධිරාජ්‍යවාදීහු කල්පනා කරමින් සිටියද ඔවුන්ගේ සියළු ආක‍්‍රමණ සහ මංකොල්ලකෑම් වැඩි වීමත් සමග ඔවුන් ඇත්තටම පොදි බඳින්නේ ලෝකයේ පීඩිත ජනතාවගේ ද්වේෂය සහ කෝපයයි. මේ මෝඩයෝ අවසානයේදී ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ ඔවුන්ගේ විනාශයට මුල් වන්නේය යන කිසිදු පාඩමක් ඉතිහාසයෙන් ඉගෙන නොගන්නාහ. සිරියාවට එරෙහි යුද්ධය ඔවුන් කරවටක් ගිලී සිටින දිග්ගැස්සුණු ආර්ථික සහ දේශපාලන අර්බුද මැඩ පැවැත්වීමට කිසිදාක උපකාර නොවේ, විය හැකි එකම දේ ඔවුන් අර්බුදයේ පතුලට තව තවත් ගිලීම පමණි. මේවන විටත් ලෝකය පුරා තෙල් මිල අහස උසට නැග යාම සහ වේගයෙන් වෙනස් වන වෙළඳ පොළ, සඳහන් කිරීමට භාජනය නොවන වේගයෙන් ක්‍ෂය වෙන අපේ රුපියල ඇතුළුව පසුගාමී රටවල් කිහිපයක මුදල වේගයෙන් අවප‍්‍රමාණ වීම මේ සඳහා සාක්‍ෂි දරයි.

 

සිරියානු ජනාධිපති බෂාර් අල්-අෂාඩ් ඔවුන්ගේ රටට එරෙහි  ඕනෑම අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රියාකාරීත්වයකට එරෙහිව සටන් වදින බව ප‍්‍රකාශ කළහ. තුන්වන ලෝක යුද්ධයකට මග පෑදුනද ආක‍්‍රමණිකයින් පරාජයට පත් වන තෙක් එක් පියවරක් හෝ පසුපසට නොගෙන අභියෝගාත්මක ලෙස අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණිකයින් සමග සටන් කිරීමට ඔවුන් මුලූමනින්ම සූදානම්ව සිටින බව සිරියානු විදේශ කටයුතු ඇමති ප‍්‍රකාශ කළහ. සිරියානු රජයද වරින්වර එක්සත් ජනපදයේ හමුදා ප‍්‍රහාරයට එරෙහිවන ලෙස හා මේ අර්බුදය සාමකාමී ලෙස විස\ ගැනීමට කටයුතු කරන ලෙස එක්සත් ජාතීන්ට ආයාචනා කරමින් සිටී. සිරියානු ජනතාව අභියෝගාත්මක වන අතර ඔවුන්ගේ මරණයෙන් ආක‍්‍රමණයට එරෙහිව සටන් කිරීමට සූදානම් වෙමින් සිටී.  ඕනෑම වර්ගයක අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණයකට තමන් එරෙහි බව අෂාඩ් ප‍්‍රකාශ කොට තිබුණද මෙය සාර්ථක විය හැක්කේ ජනතාව ඒකාබද්ධ කිරීමෙන් සහ ඔවුන් මත පදනම් විමෙන් පමණකි. ජනතාවට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය දී නොමැත්තේ නම් කිසිම පාලනයකට අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණයකට එරෙහිව සහය ලබා ගැනීමට ජනතාව ඒකාබද්ධ කළ නොහැකි බව ඊට සමානම සත්‍යයකි. හෆර් අල්-අෂාඩ්, සිරියාවේ හිටපු ජනාධිපති වන බෂාර් ගේ පියා අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ආක‍්‍රමණයට හවුල් වෙමින් 1991 දී ඉරාකයට හමුදා යවා තිබුණි. 2005 තරම් මෑත තෙක්ම ලෙබනනයේ  සිරියානු හමුදා සිටි අතර ලෙබනන් වැසියන් ඔවුන්ගේ අභ්‍යන්තර කටයුතු වලට අතගසන බව ප‍්‍රකාශ කරමින් චෝදනා කර තිබුණි. තමන්ගේ අවශ්‍යතාවයන්ට හෝ අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ පීඩනයට නැමෙමින් වෙනත් රටකට හමුදා යැවීමට කිසිදු රටකට අයිතියක් නැති බව පසුගාමී රටවල පාලකයින් නැවත වතාවක් මේ සන්දර්භය තුළ අවබෝධ කර ගත යුතු ය.  ඕනෑම රටක හෝ සිය රට වල අධිරාජ්‍යවාදී මැදිහත්වීම් වලට හෝ ආක‍්‍රමණයන්ට කිසිදු බුරුලක් නොදක්වන දැඩි විරෝධයක් දැක්වීමෙන් පමණක් සිය රට ජනතාවගේ හෝ ලෝක ජනතාවගේ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි සහය දිනා ගත හැකිය. ප‍්‍රහාර එල්ල කිරීම පිළිබඳව කිසියම් තීරණයක් ගැනීමට පෙර එක්සත් ජාතීන්ගේ පරීක්‍ෂකයින් ඔවුන්ගේ සොයා බැලීම්වල ප‍්‍රතිඵල නිවේදනය කරන තෙක් බලා සිටින බව ඉන්දියානු රජය ප‍්‍රකාශ කළහ. ඇත්තෙන්ම එක්සත් ජාතීන්ගේ සහතිකයක් ඇත්නම් සිරියාවට පහර දීම පිළිබඳව ඔවුන්ට කිසිදු විරෝධයක් නැත. ඉන්දියාවට එක්සත් ජනපදය හෝ රුසියාව යන මේ කිසිදු පාර්ශ්වයක් තරහ කර ගැනීමට අවශ්‍ය නොවීම මෙයට හේතුව වන අතර එය සුදුසු ලෙස පැති දෙකකින් එකකට පැනීමට සූදානම්ව වැට උඩ ලැග සිටී. එක්සත් ජාතීන්ගේ අවසරය ඇතිව හෝ නැතිව ආක‍්‍රමණික රට හෝ දුෂ්ට රටවල් කණ්ඩායම සිරියාව තුළ  ඕනෑම වර්ගයක හමුදාමය මැදිහත්වීමක් සිදු කිරීම ගැන එය පැහැදිලිවම විරුද්ධ නොවේ.

 

සිරියාවට පහර දීමේ සියළුම ප‍්‍රයත්නයන් නැවැත්වීමට ඉතා පැහැදිලි බල කිරීමක් නොදැරීම, නිසැකයෙන්ම සිරියාව පොඩි කර දැමීමට අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ කුමන්ත‍්‍රණයට සහය දීමකි. මීට පෙර අවස්ථා කිහිපයකදීම ඔවුන් ආක‍්‍රමණික යුද්ධ වල නිරත වන විට, අධිරාජ්‍යවාදීන්ට සිය දාසභාවය ලබා දීම හෝ වැට උඩ සිටීම, මුළුමනින්ම නීච සහ දුෂ්ට කමක් පමණක් මිස අනපේක්‍ෂිත දෙයක් නොවේ. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) හි මධ්‍යම කාරක සභාව සිරියාවට පහර දීමට එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ මග පෙන්වීම මගින් සිදු කරනු ලබන කවර හෝ ප‍්‍රයත්නයන් පැහැදිලි අර්ථයෙන් හෙලා දකින අතර එවැනි සියළුම වර්ගයේ සුදානම්වීම් වහාම නවත්වන ලෙස බල කොට සිටී. එය යෝජිත ආක‍්‍රමණික යුද්ධයට සහ අධිරාජ්‍යවාදී මැදිහත්වීමට එරෙහිව සිරියානු ජනතාවගේ සියළුම වර්ගයේ විරුද්ධකම් පෑමේ ක‍්‍රියා සඳහා සහයදැක්වීම සහ සහයෝගීතාවය පුළුල් කරයි.

 

එය සියළුම වර්ගයේ අධිරාජ්‍යවාදී මැදිහත්වීම්, ආක‍්‍රමණ සහ පාලනයන්ට එරෙහිව ලෝකයේ පීඩිත ජනතාව සහ ජාතීන් ඉදිරිපත් කරන විවිධ වර්ගයේ විරෝධය දැක්වීමේ සමස්ත පරාසයේ කොටසක් ලෙස ඇගේ විරෝධය පෙන්වනු ඇත. ඇමෙරිකාව විසින් මෙහෙයවන සිරියාවට එරෙහි යෝජිත යුද්ධයට උභයාර්ථ රහිතව එරෙහිවීම සහ හෙලා දැකීම ලොව තුළ සිටින සියළු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පුද්ගලයින්ගේ කර්තව්‍ය බව එය දැඩි ලෙස ප‍්‍රකාශ කරයි. ලොව පුරා අධිරාජ්‍ය-විරෝධී බලවේග ආසන්න වෙමින් තිබෙන සිරියාවට එරෙහි ප‍්‍රහාරයට එරෙහිව විරුද්ධත්වය ප‍්‍රකාශ කරමින් සිටින අතර වීදි තුළට වැළ නොකැඞී එමින් එවැනි සියළු ප‍්‍රයත්නයන් නැවැත්වීමට බල කරමින් සිටී. අපේ මධ්‍යම කාරක සභාව එවැනි සියළු විරෝධතාවයන් ආදරයෙන් පිළිගන්නා අතර එවැනි සියළු අධිරාජ්‍ය-විරෝධී බලවේගයන්ට සහය දීමට එහි හඬ මුසු කරයි.

 

අපේ පක්‍ෂය එහි සමස්ත ශ්‍රේණීන්ට සිරියාවට එරෙහි යුද්ධයට විරුද්ධවන සියළු බලවේගයන් සමග අත්වැල් බැඳ ගෙන එය සියළුම වර්ගයේ අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණික යුද්ධ සහ මැදිහත්වීම් වලට එරෙහි සටන්කාමී ව්‍යාපාරයකට සහ පුළුල් පදනමක් තුළට හැරවීමට ආමන්ත‍්‍රණය කරමින් සිටී. අපේ මධ්‍යම කාරක සභාව අපේ රට තුළ සහ ලෝකයේ සියළු අධිරාජ්‍ය-විරෝධී බලවේගයන්ට සහ  සංවිධානවලට සහ නිර්ධන පංති පක්‍ෂ වලට සිරියාවට පහරදීමට එක්සත් ජනපදය විසින් මෙහෙයවනු ලබන අධිරාජ්‍ය වාදීන්ගේ අශෝභන ප‍්‍රයත්නය හෙලා දකින ලෙස ආමන්ත‍්‍රණය කරයි. මේ ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධයට එරෙහිව සිරියානු ජනතාවගේ විරුද්ධකම් පෑමට ජාත්‍යන්තර සහයෝගයක් ඉදි කිරීම අනිවාර්ය වේ. අධිරාජ්‍යවාදීන්ට ඔවුන්ගේ රටවල් තුළම විරෝධය දැක්වීම මගින් අනෙක් අරටවල් අත්පත් කරගැනීමේ සහ මංකොල්ලකෑමේ දුෂ්ට සැලසුම් පරාජයට පත් කිරීමේ දී තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටු කරනු ඇත.

 

එක්සත් ජනපදය සහ අනෙක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල වීදි තුළට රැස් වෙමින් සිරියාව තුළ යුද්ධයට එරෙහි වීමට අපේ මධ්‍යම කාරක සභාව සහය දෙයි. එය විශේෂයෙන්ම සිරියාවට පහර දීමට සහභාගිවීමට සූදානම් වන එක්සත් ජනපදය, ප‍්‍රංශය, අනෙක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල්, තුර්කිය සහ බටහිර ආසියාවේ රූකඩ පාලනයන් වන කටාර් සහ සවුදි අරාබිය ආදියෙහි ජනතාවට සිරියාව විනාශ කිරීම පිණිස ඔවුන්ගේ රජයන් දරන ප‍්‍රයත්නයන් ට එරෙහි වීමට සහ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි ලෝක පීඩිත ජාතීන්ගේ සහ ජනතාවගේ එක්සත් සටන ශක්තිමත් කරන ලෙස ආයාචනය කරයි. සිරියාවට එරෙහි ආක‍්‍රමණික යුද්ධය වූ කලී දැනටමත් ඉරාකයේ සහ ඇෆ්ගනිස්ථානය තුළ මෙන් එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන්ට එල්ලීම පිණිස ඔටුවා පිටුපස ඇති පිදුරු ගහක් බව මනාව තහවුරු කරයි

 

නමුත් මඩ තවරාගත් පාද සහිත අධිරාජ්‍යවාදී යක්‍ෂයා එය සතුව ගණන් කළ නොහැකි අනතුරට ලක් විය හැකි දෑ තිබුණද කිසි කලෙක බිඳ නොවැටේ. එය පෘථිවි තලයෙන් අතුගා දැමීමට සියළු ලෝක පීඩිත ජනතාවගෙන් එල්ල වන ප‍්‍රහාරයක් අවශ්‍ය කරයි. සිරියාවට පහර දීමට අධිරාජ්‍යවාදීන් අභියෝග කරන්නේනම්, අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණයන්ට විරෝධය දැක්වීමේ කීර්තිමත් ඉතිහාසයක් ඇති අභිමානවත් සිරියානු වැසියන්ගේ අභීත විරෝධය සහ ලෝක ජනතාව ඔවුන්ගේ විරෝධයට දෙනු ලබන සහයෝගය අධිරාජ්‍යවාදය මිනීපෙට්ටියට දමා වසා එහි අවසාන ඇණය ගැසීම දක්වා ගෙනයනු ඇත. ලෝක පීඩිත ජාතීන්ට සහ ජනතාවට එරෙහි අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සන්නද්ධ-පෙරලීම, මැදිහත්වීම, සූරාකෑම, පරිපීඩනය සහ ආක‍්‍රමණික යුද්ධ වලට එරෙහි පුළුල් අධිරාජ්‍ය-විරෝධී පෙරමුණක් පිහිටුවීමට සඳහා වන ද්‍රව්‍යමය තත්වය වේගයෙන් මේරී ගෙන යයි.

 

එවැනි පුළුල්-පදනමක් සහිත, සටන්කාමී සහ සියල්ලම වට කරන අධිරාජ්‍ය-විරෝධී පෙරමුණකට පමණක් සියළු ආක‍්‍රමණික යුද්ධ වලට සහ සමාජ, ආර්ථික, සංස්කෘතික සහ අනෙක් විෂයන් තුළ අධිරාජ්‍යවාදී ආධිපත්‍යයට සහ මැදිහත්වීමට එරෙහිව සටන් කළ හැකි වනු ඇත. එය පෙරලා දැමීම පිණිස මෙය මග පාදනු ඇත. අපිට සැබෑ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, ප‍්‍රගතිය සහ ලෝක සාමය සාක්ෂාත් කරගත හැකි වන්නේ අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ එම වර්ගයේ සියළු ප‍්‍රතිගාමීන් බිඳ හෙලීමට කරන එවැනි සටනකින් පමණකි.  පසුගිය ශතවර්ෂයේ සිටම අධිරාජ්‍යවාදීහු ඔවුන්ගේ මූල්‍ය අර්බුද මැඩ පවත්වා ගැනීමට නිතරම ෆැසිස්ට්වාදයට සහ යුද්ධවලට ගමන් කරමින් තිබෙන අතර ජනතාව නැගී සිටීමට සහ ඔවුන්ව පරාජය කිරීමට නිතරම සටන් කිරීමට සහ විප්ලවයන්ට ගමන් කිරීමෙහි නිරත වෙමින් සිටී. ලෝකයේ ද්‍රව්‍යමය තත්වය විප්ලවයන් සඳහා වඩ වඩා වාසිදායක වෙමින් පවතින අතර අපේ පක්‍ෂය අපේ රටෙහි සහ ලෝකයෙහි ජනතාවට සාර්ථක විප්ලවයන් කිරීම පිණිස ආමන්ත‍්‍රණය කරමින් සිටියි. අපට සියළු අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ අසාධාරණ යුද්ධ අවසන් කොට ලෝක සාමය සහතික කළ හැකි වන්නේ විප්ලවවාදී විප්ලවයකින් පමණකි.

(අභේ)

මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක,

මධ්‍යම කාරක සභාව, ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී)

 

 

 සටහන්

* සෝවියට් දේශය (USSR) 1962 හෝ ආසන්න කාලයෙන් පසුව සමාජ අධිරාජ්‍යයක් ලෙස සලකනු ලැබේ. සමාජ අධිරාජ්‍යයක් යනු සමාජවාදී යැයි කියාගනිමින් සිටින අධිරාජ්‍යවාදී රජ්‍යයකට යි.

 

Afghanistan: Negotiations with the Taliban

 Afghanistan: Negotiations with the Taliban

9 September 2013. A World to Win News Service. Developments in Afghanistan in recent months show that moves toward negotiations with the Taliban are getting more serious.  This was publicly underlined on 7 September, when Pakistan unconditionally released at least seven Taliban prisoners, including some captured leaders. The previous day Afghanistan released 11 such prisoners, who were likewise free to go where they wish. This was explicitly called a move to facilitate a new round of talks.

During the same days, however, the U.S. launched a drone strike against a truck travelling through Afghanistan’s Kunar Province, killing 16 people, many of them ordinary passengers, according to local authorities. American officials made no comment on this extraordinary prisoner release, and may have been behind it, but they also seem determined to demonstrate their lethal power and determination, combining violence and diplomacy until they get an outcome they can accept.

Even more dramatically than the prisoner release, in June the Taliban were allowed to open an office in Doha (Qatar) under the signboard of the “Islamic Emirate of Afghanistan”, the name used by the Taliban government during its rule, and fly that government’s white flag.

This move gave rise to acute differences between the Karzai government and its U.S. backers. Karzai exhibited his anger by protesting this move, which apparently led to the failure of that initial round of talks. Karzai and other Afghan senior officials labelled the process a conspiracy, accusing the parties involved – the U.S., Pakistan, Qatar and the Taliban – of seeking to divide Afghanistan. In protest he suspended negotiations with the U.S. on the strategic agreement that is supposed to lay out the terms for long-term American involvement after the announced pull-out of some or all of its troops next year

The Afghanistan government complained that its preconditions for talks were ignored. Karzai, in a letter to Obama on 19 June, wrote, “Our agreement to open an office in Qatar was to achieve peace but not to lose our sovereignty and national unity and lose the achievements of more than a decade. The peace process should be led by Afghans.” Karzai also insisted that a halt to Taliban military activities should be a precondition for the start of negotiations, and that such negotiations should take place in Afghanistan. (BBC, 27 June 2013)

But while denouncing the Qatar process, in the same statement he once again called the Taliban his brothers and demanded they should take part in the construction of Afghanistan and not kill their own brothers. (BBC, 28 June)

The occupiers have found the situation in Afghanistan very hard and complex, even though they seem to have decided to seek a negotiated settlement to the war against the Taliban. To a large extent these complexities have emerged as a result of the occupation itself.

Why the sudden rush for negotiation: the evolving U.S. position

It is not difficult to see why so many forces involved in the Afghanistan war in the last decade and beyond have suddenly become “peace-loving”.

For a long time, the U.S., the leader in occupying Afghanistan, continued to say, “We don’t talk to terrorists.” It was desperate to come out victorious from this war so as to move forward with its global ambitions. But the war has taken far longer than the U.S. expected, and, despite adapting one after another new strategy, a clear victory has become less possible.

The U.S. announced its intention to withdraw its main forces from Afghanistan by the end of 2014. However, this would still be far from withdrawing completely from Afghanistan. As of now, the U.S. says that around 10,000 of its soldiers will remain there for the indeterminate future. That means the U.S. would still overall lead the war from behind the scenes and even take part in more sophisticated operations, along with training Afghan government forces. As of now, the U.S. plans to keep military bases in Afghanistan indefinitely.

This is a continuation of its original goals in invading Afghanistan, to secure its dominance in a region that is the gateway to South Asia, Central Asia and the Middle East, and strategically placed in relation to Russia and China.

At the same time it seems that the U.S. has come to the conclusion that the war in Afghanistan is unwinnable without giving a share of power to the Taliban. When they launched the war in 2001 American political and military leaders needed to win a quick and impressive victory, in part to regain some of their lost power of intimidation after the defeat of their invasion of Vietnam. Their strategists believed that with the development of hi-tech and sophisticated weapons, they now had the capability of waging short and victorious wars against third world countries with small forces. Afghanistan was supposed to be an example of that.

In fact the quick collapse of the Taliban government only two months after the start of the invasion was considered evidence of the validity of that strategy. Drunk with apparent victory in Afghanistan, they planned the occupation of Iraq and even other countries. But it was too soon to conclude that hi-tech weaponry had become the deciding factor in the war.

The Taliban took advantage of the discontent of the masses against the occupiers and started to make a comeback, and the U.S. found itself to some extent pinned down in both Iraq and Afghanistan.

Some U.S. allies or at least some of their generals concluded that with the resources they had and the way they were fighting they could not defeat the Taliban. They argued that their interests would be best served by starting to talk with the Taliban with a view to including them in some way in the ruling power. The U.S. imperialists seemed opposed to that idea for a long time. Under pressure from some European allies and especially due to the deterioration of the war situation for the occupiers, Washington retreated from its previous position, but a condition for the start of negotiations was a prior achievement of a position of strength. The purpose of  the “surge'” of more than 30,000 American troops in 2009 was to either finally defeat the Taliban and/or strengthen the U.S. position if bargaining proved necessary. But contrary to the claims of the U.S. military at the time, the “surge” did not help much to change the situation.

The U.S. has been seeking to talk to the Taliban since 2011. According to Karzai spokesperson Aimal Faizi, “the opening of an office for the Taliban in Doha was the result of negotiations between the Taliban and the US in 2011.” He said that the Afghanistan government was informed only days before the second Bonn conference” in June 2011.

The Taliban position

The U.S.’s failure to defeat the Taliban should not obscure their reactionary nature, nor that of the other Islamist groups allied with them.

In the absence of a revolutionary force (an alternative to both reactionary sides, the occupiers and the reactionary Islamists), the masses who hated the occupiers and their installed government for their atrocities could see only one option: the Taliban. Some stayed away from both sides but some joined the Taliban.

However the Taliban’s reactionary nature brought them some serious limitations in this war. They did not stop with the extreme oppression of women, half the population. They also bitterly suppressed the poor masses of all nationalities and religions and increased their suffering, while siding with feudals and other well-off reactionaries. This increased the hatred of many of the masses during years of their rule all over the country including the Pashtun areas.

The Taliban’s Pashtun base is both a strength and a problem for them. Their oppression of people of other religions, even other branches of Islam, and also the country’s smaller, non-Pashtun nationalities that overall make the majority of the population, means that altogether about 60 percent of the population of Afghanistan have not been very susceptible to their influence, and countrywide support has always been out of the question. The fact that the Pashtun masses have felt driven to the Taliban by the atrocities of other warlords, commanders and the imperialist occupiers, especially against Pashtun people, does not mean deep support. According to some polls and estimates, at least one third of the people in the Pashtun areas such as Southern and Eastern Afghanistan do not support the Taliban at all.

The Taliban suffer from another disadvantage that works against their popularity: most people in Afghanistan know about their dependence on Pakistan which uses them as a tool for its own regional interests and its rivalry with India. Pakistan, despite its disobedience on the Afghanistan issue and its not-very-hidden support for Taliban, at the end of the day it is a strong ally of the U.S. in the region.

These factors have brought the Taliban obstacles that their reactionary nature doesn’t allow them to eliminate. They might be investing in the discontent of the masses but their strategy and tactics are far from relying on the masses. They might fight the occupiers but they are far from being an independent force, and may finally allow the foreign forces in, if not through the front gate then through the back door. Further, time is not necessarily on their side – they cannot continue the war forever. It is perhaps because they are aware of the consequences of this situation that they agreed to negotiate with the occupiers over the last two years, a change in their initial position of refusing any talks until the occupiers leave the country.  So far, including at the Qatar talks, they have refused to talk to the Afghan government directly, but recent statements signal that they may change this position.

Pakistan is another player in the Afghanistan war that is not happy with developments since the occupation began in 2001 and is strongly against Karzai and any non-Pashtun based regime that would be inclined toward India and Iran. Despite pressure from the U.S., they have refused to reduce their support for the Taliban. The Afghan government believes  the only reason the Taliban can continue to fight is Pakistan.

During a visit to Afghanistan, Sartaj Aziz, senior national security adviser to Pakistan’s prime minister, admitted that, because of previous relations, Pakistan’s security agency (ISI) “has some contacts with the Taliban but doesn’t control them.” (BBC 21 July.) In referring to the Qatar talks, he added that Pakistan helped arrange the meeting with the Taliban when asked to do so.

Ahmed Rashid, a Pakistani journalist who has authored several books on the Taliban and regional politics, recently wrote an article about the talks, which was published by the BBC. He believes that Pakistan is genuinely helping and supporting the talks. “Having long been accused of meddling in Afghan affairs for its own ends, Islamabad is desperately keen to make sure that the talks do not collapse, because successful talks could not only lead to an end to the destabilising war in Afghanistan, but to a reduction of Pakistani Taliban militancy. The ISI did play a positive role in initially getting the Taliban to return to Doha after a break of 16 months and it is doing so again.” (www.ahmedrashid.com )

But there might be more than that, as Western governments are increasing their pressure on Pakistan and warning of the possible cost to that country if it does not cooperate. This pressure might also be accompanied by promises for a Taliban role in a future Afghan government and an increasing role for Pakistan in Afghanistan and the region as a whole.

In fact, that was one of Karzai’s main fears leading to his protest against the Doha talks.  He had suspicions, or perhaps even indisputable evidence, that the main points to be negotiated had already been agreed upon between the U.S. and Pakistan and probably the Taliban, in the absence of Afghan government representatives. That is why Karzai called it a conspiracy to divide the country.

Possible negotiation points

In fact, it now seems impossible that the Taliban will agree to negotiate for anything less than their inclusion in the ruling power system. The question for the U.S. and other major players is how. They are reviewing three main alternatives at the moment. (1) To incorporate the Taliban into the existing power structure and give them some ministerial position or “elect” them to some governmental positions. (2) To rewrite the constitution to include the Taliban’s views on Sharia (religious) law. This could be a problem, since the Islamists advocate Sharia as the exclusive legal system and have opposed any other constitution. (3) To hand some provinces, mainly the Pashtun provinces, to the Taliban and let them control and make the law in those regions. There has been much talk about the latter option, and it seems it is the favoured solution among imperialist and Pakistani circles.

The idea was raised by Conservative British parliament member Tobias Ellwood in 2012.  Known as “Plan C”, it would divide Afghanistan into eight zones and hand a few over to Taliban control. While explicitly rejected at the time, in some  aspects it still represents the imperialists’ view for power-sharing in Afghanistan. An Afghan government official also claimed that Pakistan’s adviser to the prime minister Sartaj Aziz raised a similar plan with the Afghan ambassador to Pakistan.

In the end, all the forces involved are entering into negotiations for their own interests. Karzai’s protest is that he should not be left out and no decision should be made behind his back, but he is not opposed to negotiations in principle, or even necessarily to some of these possible points of agreement.

The Taliban might retreat from their position on not talking to the Afghan government. The tone of Taliban leader Mullah Omar’s message on the occasion of the Islamic holiday Eid al-Fitr was more conciliatory than previous statements. In his message he said that the Taliban is not seeking to monopolise power and will allow others to “serve their country”. He also signalled that he will not allow the country to be used to attack other countries, a possible reference to breaking with or restricting Al-Qaeda. It also seems that he is retreating in terms of Taliban opposition to NGO activities, women’s education to some extent, and so on. He noted a change in military activities and asked his followers to be cautious about civilian lives.

In sum, there are pressures on the various forces involved to come to some kind of agreement – of course at the expense of the people’s interests. They can easily agree on trampling on the people’s interests and rights. After all the rhetoric about democracy and women’s rights that the Western occupiers used as an excuse to invade, these issues have disappeared from their discourse and from that of Karzai, who has repeatedly (and truthfully) called the Taliban his “brothers”. There is no doubt that whatever the agreement, the people and especially women will suffer as usual, and maybe even worse than now.

It may be that this negotiation process will continue. It also may happen that the differences and the clash of interests among the reactionary forces involved will prevent a settlement. In either case, this situation will go against the people’s interest and is not likely to bring the kind of regional stability the imperialists seek either. Once again, despite all their crimes, the imperialists may not achieve their goals.