Category Archives: Imperialism

North Korea: the Real Concerns

North Korea: the Real Concerns

Mohan

[We have excerpted this article form New Democracy, #63, organ of the NDMLP]

Whenever North Korea announces the testing of a nuclear device or a ballistic missile, media respond with nervous concern that North Korea is taking the world to the brink of war. While it is the US that is seeking a pretext to wage war on North Korea by claiming that it constitutes a threat to Global Security, the impression created is that North Korea is a poverty stricken rouge state which indulges in military adventure to divert attention of its people from their problems by repeated reference to threats by the US and its client state in South Korea, and that North Korea thereby threatens world peace through its limited stock of nuclear weapons and missile delivery stems.

The concern expressed by the US officialdom and its docile media is that North Korea has acquired the means of an effective self-defence, which makes it a threat to the US. Such attitude is not new and has been the excuse for the US to threaten, subvert, attack and invade countries that it presents to its public as a threat to its security. The list of victims is long. However, Cuba, Iran and North Korea constitute the best remembered cases of prolonged unsuccessful victimization by the US.

It is important to know the history of the conflict in Korea to understand the true situation and recognize who poses a threat to whose existence in the standoff between the US and North Korea.

 

Division of Korea

North Korea, which is the most heavily sanctioned country, has been the victim of the wrath of the US from the time it frustrated US efforts to prevent socialism taking root in Korea after the liberation of the country from Japanese occupation in 1945. The US, fearing widespread popularity of the Korean revolution across Korea, immediately created the United States Army Military Government in Korea (USAMGIK) south of the 38th Parallel and made it the sole legal authority until the Republic of Korea (ROK) was formally established on 15thAugust 1948 in South Korea. The Democratic People’s Republic of Korea (DPRK) was formed in North Korea on 9th September 1948. Thus Korea was divided without consulting the people of Korea and the pledge of fair nationwide elections to enable reunification was not honoured.US military occupation of South Korea has continued despite its becoming a republic; and the US intervened in the elections to impose the right-wing nationalist, Syngman Rhee on South Korea. His murderous regime lasted until 26th April 1960, when he was overthrown by a weeklong protest by students opposing police violence and demanding fair elections.

The US used the bitterly anti-communist Syngman Rhee to provoke conflict with the North; and, contrary to the official Western version propagated by the dominant media that North Korea invaded South Korea on 25th June 1950, it was the South Korean forces that bombed the North Korean town of Haeju on 23rd and 24th June and announced its capture in the morning of 26th June. The New York Times admitted on June 26, 1950 that provocative pronouncements came from the South Korean regime and not the North. Thus North Korea was dragged into a war by the US using its glove puppet regime in Seoul.

 

The Korean War

North Korea was dragged into war by the US and named the aggressor by the UN, when the Soviet Union boycotted its General Assembly. With the Soviet Union lacking its veto in the Security Council, the US was able to use the name of the UN for its war on North Korea from 27th June 1950.

The US scored initial success by inflicting untold destruction on North Korea but failed to accomplish its mission of subduing North Korea. The war, besides, led to another humiliation of the US when it dragged China into the conflict in mid-October.

China entered the fray when US intervened to drive back the North Korean forces from the positions that they captured in the South and advance into the northernmost parts of North Korea. The Chinese and North Koreans together overcame the South Korean and US forces within weeks putting them on the retreat until January 1951, after which China expressed interest in bringing the conflict to an end. But that was rejected by war mongers of the US establishment like General MacArthur, who even threatened to use a nuclear bomb against North Korea. But Macarthur was soon relieved of his command post in Korea and peace talks started, much against the wishes of Syngman Rhee, at Kaesong on 10thJuly 1951 and continued in Panmunjom from 25th October. Armistice was signed on27th July 1953 with the 38th Parallel reset as boundary between the North and the US-dominated South. Cold War tensions continued unabated as the Armistice was not a peace treaty so that, in theory, the war has not ended.

The wanton damage inflicted by the armed forces of the US on the people of North Korea has been variously estimated. Between 20 and 30% of the North Korean population of a little over eight million were reported killed mainly by indiscriminate US bombing which destroyed 78 cities and thousands of villages and demolished nearly all power plants and most of the industry in North Korea.

US bombing of North Korea comprised 635,000 tons of bombs including 32,557 tons of napalm, compared to 503,000 tons of bombs dropped by the US in the entire Pacific theatre of World War II. (This record was surpassed several fold during the Vietnam War with napalm and Agent Orange defoliants usage exceeding napalm usage against North Korea by a factor of ten.)

Such wanton destruction is adequate basis for North Korea to view every move of the US in East Asia with strong suspicion. Actions of successive US governments have done little to diminish the fears of North Korea.

 

Keeping Korea Divided

North Korea was, however, very keen on the reunification of North and South Korea as were the people of both parts of the country divided by US imperialism. Reuniting the North and South by peaceful means would mean that the US will not be able to station its troops in South Korea for long as well as leave few excuses for the presence of US troops in East Asia including Japan. Hence the US was interested in not only keeping the country divided but also maintaining a permanent state of hostility between the divided parts.

Even Syngman Rhee, like Kim Il Sung, all along wanted a united Korea. A reunited Korea is the dream of all Koreans. The real obstacle to reunion has been the US which resents the idea of rapprochement between the North and the South and exerts pressure on South Korean heads of state whenever they seek closer ties with the North. Even today there is bitter conflict between US President Donald Trump and South Korean President Moon Jae-in about the need for dialogue with the North, unlike his corrupt predecessors Park Geun-hye and Lee Myung-bak who pursued hostility towards the North at the instigation of the US while paying lip service to reunification.

The global media works overtime to present an image of a democratic South Korea struggling against an aggressive North Korea which plans to destroy the South. A reading of the history of democracy in South Korea will dispel such illusion.

Syngman Rhee, the first ruler of South Korea was a dictator overthrown by student protest in 1960, only to be soon followed by direct military rule from 1961 to 1963 by General Park Chung Hee who got himself elected twice and in 1972 declared himself President for Life. His dictatorial regime ended in 1979 with his assassination. He was followed by the dictatorial regimes of Major General Chun Doo-Hwan (1980-1988) and General Roh Tae Woo (1988-1993).

Kim Young-sam, elected president in 1992,served as the first civilian president of the country from 1993 to 1998 and sought to improve relations with the North. He also ensured that the two former presidents, Chun Doo-Hwan and Roh Tae Woo, who were guilty of bribery and corruption, were sentenced to imprisonment. He was followed by Kim Dae-jung (1998-2003) whose actions to reconcile with North Korea culminated in reunions of the separated families of the Korean War and a summit talk with North Korea’s Leader Kim Jong Il. That was resented by the US and a hostile policy came into effect following the election of Lee Myung-bak as the next President and lasted even more vigorously through the presidency of Park Geun-hye who was formally impeached in 2017 for corruption. President Moon Jae-in who swore in on 10th May 2017, although desirous of friendly relations with the North, is constrained by the unhealthy climate created over the past 14 years.

The US has kept Korea divided by promoting the illusion that North Korea is a threat to the South; and the international media portray North Korea, the only country in recent history to lose a quarter of its population in war, as a threat to global security. The current theme is the nuclear threat posed by North Korea, ignoring the sources of such threat.

 

Nuclear Weapons in South Korea

South Korea admitted to the IAEA in 2004 that its scientists had secretly been enriching uranium. In the early 1970’s, fearing the effect of US troop reduction in South Korea, the Weapons Exploitation Committee of the government decided to develop nuclear weapons. The programme appears to have continued until October 1979. South Korea has admitted to secret activities that began in 1979 and continued through 1987 without declaration to the IAEA, in violation of its NPT commitments. Whether or not the scientists were working with higher-level approval is unknown. But the scientists belonged to the state funded Korea Atomic Energy Research Institute. [See: http://www.truth-out.org/news/item/41928-correcting-history-five-things-no-one-wants-to-say-about-korea]

South Korea, although not a producer of nuclear weapons, was provided with nuclear weapons by the US which decided on their type, quantity and location. The US Army deployed Nike Hercules surface-to-air missiles to South Korea in 1961 for possible use as surface-to-surface missiles to lay a carpet of radioactivity along the DMZ. Also in 1961 the US Army in South Korea added a surface to surface missile with a 200 kiloton nuclear warhead. Tactical nuclear recoilless rifles provided with nuclear artillery shells were in service in South Korea from 1962 to 1968.

At the height of the Cold War, US nuclear deployment in South Korea was approximately 950 weapons of all types. However, by the 1970s the US Army and Air Force had phased out all nuclear rockets, surface to surface missiles and cruise missiles from South Korea, leaving behind artillery shells and gravity bombs as the only tactical nuclear weapons, until removal of all nuclear weapons was ordered in 1991. The US arsenal of nuclear gravity bombs in South Korea had Air Force F-4D Phantom II fighter jets as delivery vehicles with tactical nuclear weapons deployed at a high state of readiness against surprise invasion by North Korea and for an all-out nuclear war. [See: https://scout.com/military/warrior/Article/The-History-of-US-Nuclear-Weapons-in-South-Korea-107229766]

Nuclear Build-up in North Korea

Not long after the Korean War the US was at war in Vietnam following the ignominious defeat of the French colonialists in 1954. US involvement grew to the point of committing US troops in 1965 and the war ended in a humiliating defeat for the US in 1975.

Besides, the 1970’s also saw strong anti-colonial and anti-imperialist upsurges in the Third World which put imperialism on the retreat. But US influence in East and South East Asia was strong among its allies such as Japan, Indonesia, Thailand, the Philippines, Taiwan and South Korea which fought alongside the US in Vietnam. However, threatening North Korea was not easy while a militarily strong Soviet Union sided with North Korea, which was also friendly with China. Yet, as explained earlier, the US stockpiled tactical nuclear weapons across South Korea until 1991. Despite US claims that it has no nuclear weapons in South Korea, it is likely that they are held in ships offshore.

North Korea’s interest in nuclear technology began in the 1950’s. It received knowledge and technology from the Soviet Union to found its Atomic and Nuclear Physics Research Institute in 1955. Agreement was made with the Soviet Union in September 1959on the use of nuclear power. A research reactor was set up in 1963 and became operational in 1965.Through subsequent independent research, North Korea upgraded its Soviet-built reactor to 8 MW and installed home-built power plants and uranium-ore processing and fuel-rod fabrication plants. North Korean light-water reactors met the growing demand for electric power.

In 1985, North Korea signed the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT), but refused inspection of its nuclear sites by the International Atomic Energy Agency (IAEA) while nuclear weapons remained in South Korea. It was in this context that the US removed its nuclear stockpile in South Korea in 1991 so that pressure could be mounted on the North to prevent its developing nuclear weapons.

With the collapse of the Soviet Union, the US escalated its nuclear threat against North Korea, whose nuclear crisis began in February 1993when General Lee Butler, head of the US Strategic Command, announced that he was retargeting strategic nuclear weapons meant for the old USSR, on North Korea (among others).Also, CIA chief James Woolsey testified that North Korea was ‘our most grave current concern’ and by mid-March 1993, tens of thousands of US soldiers carried out war games in South Korea which involved B1-B bombers, B-52s and naval vessels carrying cruise missiles. North Korea, in response, pulled out of the NPT.[Bruce Cumings, Korea’s Place in the Sun: A Modern History, W.W. Norton & Co. 2005. pp 488-489 cited in https://gowans.wordpress.com/2017/07/05/the-real-reason-washington-is-worried-about-north-koreas-icbm-test/].

In 1994, North Korea signed the US-North Korea Agreed Framework with the United States and under the terms of the 1994 framework, North Korea agreed to freeze and ultimately dismantle its nuclear programme in exchange for full normalisation of political and economic relations with the US. This meant:

  • By 2003, a US-led consortium would build two light-water nuclear reactors in North Korea to compensate for loss of nuclear power.
  • Until then, the US would supply the North with 500,000 tons per year of heavy fuel.
  • The US would lift sanctions, remove North Korea from its list of state sponsors of terrorism, and normalise the political relationship, which was still subject to the terms of the 1953 Korean War armistice.
  • Finally, both sides would provide formal assurances against the threat or use of nuclear weapons.

Despite the testimony to the US Congress in 1998 by officials involved in implementing the agreement with the US and the IAEA agreeing that there had been “no fundamental violation of any aspect of the framework agreement” by North Korea, the US failed to honour its pledges.[Source: Maria Ryan in the Independent,http://www.independent.co.uk/voices/north-korea-missile-test-us-1994-agreed-framework-pyongyang-programme-kim-jong-un-donald-trump-a7876446.html]

In July 2005, following a meeting between the US Assistant Secretary of State for East Asian and Pacific Affairs and North Korean Vice Foreign Minister, North Korea announced its return to the six-party talks (involving North Korea, South Korea, China, Russia, Japan and the US) based on the understanding reached that the US side clarified its official stand to recognize North Korea as a sovereign state, not to invade it and hold bilateral talks within the framework of the six-party talks.

Agreements reached in 2005, like in 1994, bound the US to stop threats against North Korea, act to normalize relations, and plan work on a light-water reactor that would produce fuel but not weapons. But, as pointed out by Noam Chomsky (see ‘What We Say Goes: Conversations on U.S. Power in a Changing World’ by Noam Chomsky and David Barsamian, Metropolitan Books, 2007) diplomacy’s failure lay once again with the US and not North Korea. President Bush broke his light-water reactor promise and launched economic warfare on North Korea. In June 2008 North Korea stated that it had begun to dismantle its nuclear programme and declared that it would turn over all of its plans to the international community. But the six-party talks broke down in 2008 owing to the US insisting that international inspectors be allowed into North Korea with no assurance on its part about escalation of tension in the region. Clearly, the US did not want a negotiated peace in Korea which would mean an end to US military occupation of South Korea.

Complaints about the North Korea’s nuclear tests in 2006, 2009 and 2013 fail to take into account the provocative escalation of US military activity in the region and harassment through economic sanctions. North Korea has learned from history on how to deal with US imperialism. It realizes that the possession of nuclear weapons and ability to deliver them across a long distance comprise its only deterrent against attack by the US. It also realizes that it can rely on neither China nor Russia for its defence against US subversion and aggression.

US Threat to North Korea

The threat posed by the US since the Korean War is multi-faceted. The pretext for the annual South Korea-US joint military exercises― which North Korea accuses are preparations for war ―was until recently the security of South Korea. North Korea has repeatedly offered to freeze its nuclear and missile tests if the exercises are suspended. But the US and South Korea have kept rejecting the offer, claiming that the drills are legitimate defence exercises that have been conducted for decades.

The US maintains an elaborate system of military bases and locations throughout South Korea. Currently 37,000 US troops are stationed at 100 military installations, including four major Air Force bases, two naval bases and a number of US Army camps clustered in several locations. The headquarters base for the US-ROK combined forces, and the 8th US Army, is at Yongsan in downtown Seoul.

The US has escalated its economic war against North Korea by imposing a series of punitive sanctions in the past two decades besides what it pushes through the UN. The theme for the anti North Korea policy of the US has now been shifted with the help of an obliging media network from a threat to South Korea to nuclear threat against the world.

It should be noted that the US, besides using the nuclear threat against several countries, is the only country that launched a nuclear attack on another country. It also used highly radioactive depleted uranium in its war on Iraq and insists on the use of such material in future if necessary. Stubborn refusal by the US not to adopt a no-first-use policy regarding nuclear weapons and the arrogant declaration that it reserves the right to use nuclear weapons first in the case of conflict clearly show that the US is the real threat to the world.

North Korea’s Stand

It is claimed that North Korea refuses to negotiate away its nuclear weapons program. That is untrue. Recently, North Korea’s Deputy Ambassador Kim In-ryong clarified to the UN Secretary General António Guterres that “As long as the US hostile policy and nuclear threat continue, the DPRK, no matter who may say what, will never place its self-defensive nuclear deterrence on the negotiating table”. Thus North Korea only asserts that it will not negotiate away a deterrent until guarantees are there that obviate the need.

The fears of North Korea are based on reality. It was the US that violated the armistice agreement of 1953 which prohibited bringing new weapons into the Korean Peninsula by placing nuclear-tipped missiles in South Korea in 1958 which remained there for 33 years until 1991.

As a country traumatized by the wanton destruction by the US during Korean War, North Korea has been understandably sensitive to threats ranging from US nuclear missiles in South Korea and the clandestine South Korean nuclear weapons program, to explicit threats contained in the “Axis of Evil” declaration by the US and being named a country the US should be prepared to drop a nuclear bomb on. The threat has been kept alive by the US-South Korean military exercises on the North Korean border which include simulation of nuclear attacks on North Korea. Recent threats by President Donald Trump include a military option to destroy North Korea.

It was North Korea that took the initiative to propose denuclearization of the region. In 2014, President Obama rejected a North Korean offer to freeze missile testing if the US freezes its joint military exercises with South Korea. The offer was repeated in 2015 and again rejected.

In January 2017, North Korea offered to sit with the U.S. anytime to discuss US war games and its nuclear and ballistic missile programs. North Korea proposed that the US should contribute to easing tensions in the Korean peninsula by temporarily suspending joint military exercises in South Korea and its vicinity, in which case North Korea will take responsive steps such as temporarily suspending nuclear tests. The proposal was supported by China and Russia and later by South Korea’s new president Moon Jae-in. But the US rebuffed the proposal, refusing equivalence between ‘legitimate’ US-led war games and North Korea’s ‘illegitimate’ missile and nuclear tests.

The point to note is that North Korea, unlike Iraq under Saddam Hussein and Libya under Muammar Gaddafi, has successfully resisted the schemes of the US, which exercises a global dictatorship and claims the right to intervene in any part of the globe, in order that the US has total control over the political and economic affairs of countries.

The International Duty of Left and Progressive Forces

There is tendency among some on the Left to place on par the nuclear weapons programmes of the US and that of North Korea based on a desire for denuclearization. This ignores the context in which North Korea chose to develop nuclear weapons. It will be useful to consider why China chose to develop nuclear weapons in the early 1960’s. Development and possession of nuclear weapons by the US and North Korea differ not only in scale but also in their respective approaches to the use of nuclear weapons and nuclear disarmament.

The central issue concerns the continuing military threat against North Korea by US troops based in South Korea. Withdrawal of US military presence in South Korea is a precondition for peace in the region and for fulfilling the long cherished ambition of the people of the North and the South to reunite Korea as one country.

It is the moral responsibility of all left and progressive forces to defend North Korea against US attempts to subdue and control North Korea by undermining its economy using sanctions as a weapon. Thus there is need for a coordinated campaign demanding that the US stops its economic and military harassment of North Korea and puts an end to all military exercises in Korea and its waters.

 

Other Sources Used

William Blum: Killing Hope: US Military and CIA Interventions since World War II (Common Courage Press, 1995)

Michel Chossudovsky: https://www.globalresearch.ca/know-the-facts-north-korea-lost-close-to-30-of-its-population-as-a-result-of-us-bombings-in-the-1950s/22131

Stephen Gowans: (https://gowans.wordpress.com/2017/07/05/the-real-reason-washington-is-worried-about-north-koreas-icbm-test/)

William Polk: (https://consortiumnews.com/2017/08/28/how-history-explains-the-korean-crisis/)

Mike Whitney: http://www.counterpunch.org/2017/04/17/the-problem-is-washington-not-north-korea/

S Brian Willson: (http://www.brianwillson.com/history-of-u-s-sabotage-of-korean-peace-and-reunification/)

*****

Advertisements

ප‍්‍රචාරක යුද්ධය – Propaganda War

ප‍්‍රචාරක යුද්ධය – The Propaganda Game (2015)

උතුරු කොරියාව පිළිබඳ සත්‍ය සහ එක්සත් ජනපද CIA බොරු ප‍්‍රචාර පිළිබඳව දැන ගන්න..

Knows reality of the North Korea and Fake propaganda of US-CIA.

 

A report from War Zone of Manipur

From Com. Naganba Meitei ; kcpmlm@yahoo.com [MAOIST_REVOLUTION]

A report from War Zone of Manipur

It is an act of cowardice to separate the people of Chandel district aside from other places of Manipur because of the ongoing Indian Military Operation. Chadel district is a very important and remarkable place for Maoist Communist Party Manipur from where its first vice-Chairman, comrade Ngamlet Baite hailed since the first establishment and embodiment of the party. Still this district is a place where our party committee has been prevailing in a complete and solid organizational form. The Indian Army has been endlessly continuing to jeopardize and frighten the innocent people in the areas of the district after the attacked against Indian Army carried out by some ethnic militant group. The act of Search and Destroy operation is still imposed, by using a group of armed black gang who are under the Suspension of Operation (SoO) with government of India on the pretext of ongoing peace-pact, in search of militants.

According to the information provided by the cadres of MCPM who are operating in the areas of Chandel report that the armed Black gang under SoO came on the lead followed by Indian Army behind. Mr. Minthang, a gang leader took the charge of first in command and Thangboi@Jacob as second in command while the Indian armies followed behind. Thus some of the individuals who are claimed or said to be talking peace-process under SoO are utilised as Human Robot by Indian Army in this so called Military Operation. Mr. Jacob@ Thangboi is the middle man to communicate with the Indian Forces and their Gang members as Indian Army does not understand and speak local dialect and he is the lone person who understands and speak Indian Language (Hindi).  These gang of reactionary led by Minthang and Jacob has pick them up from a camp which officially constructed by the Indian Government at Khamarol Village, hails at Chandel District. They are not allowed to use in so called Counter Insurgency operation of Indian Army as per the agreement under the Suspension of Operation (SoO) or Peace pact. The people of Chandel know well, clearly which members of gang party Mr. Minthang and Mr. Thangboi@Jacob belong to.

There are many party cadres and its units in different places in Chandel district of Manipur. There is no any point of hurt or wound or casualty on the part of the party members in there where military operation is undergoing. It is also an impossible thing on the part of Indian Army who afraid to approach on the lead the encounter to suppress and defeat the revolutionary parties of Manipur. There is not a single camp of MCPM in the territory of Burma (Myanmar).

The National Liberation Movement of Manipur cannot be ever suppressed or uprooted whenever and wherever the Manipuri’s exist on the earth. That the Indian Army who have joint and sent to earn monthly salary by the imperialist and Colonialist India will never be able to suppress the National Liberation Movements of Manipur. Without the slightest knowledge of what is happening in Manipur and without collecting any exact details of the Operation from the spot or nearby villages, some of the mainland Indian Media houses make the Indian armies turn into tigers. Nothing is to be considerable and convinced such hired propaganda. Such people and such activities are termed as “Reactionaries are the paper tigers” by Comrade Chairman Mao. Amid this, the most wonderment is that real situation are in front of the local journalists of Manipur, yet reports are copied or translated from concocted information’s which are published in mainland Indian media (National media, which are thousands of miles far from the Manipur) and re-printed in Manipur by Manipuri Media.

Even a single Manipuri journalist (media) including Mainland Media has not yet trodden and traced into any place where the Military Operation, which comprises of the gang party under SoO is on the lead and the Indian Army that follow behind the gang party, has affected. So the news and information which has been provided regarding the Military Operation in the media are all for none but to preserve the moral of the Indian Army. Thus the newspapers run in mainland India are all hiring of Indian Multi co-operation.

Unfortunately, the way of taking responsibility of the journalists of Manipur at this juncture in such crucial moment is contemptible that such deeds never existed in the history of Manipur. It is high time for the local journalists to ponder over their risk and responsibility in such a situation particularly Indian Military Operations and gross human rights violation by the State.

Essentially our communiqué is to extend so as to affirm the people of Manipur and the people of the world as well to know the very fake drama played and exercised by GOI since local media and occupied Indian media have not yet provided and published the true accounts of Military Operation conducted utilizing group of Black gangs under SoO.

Our Statement might not be published by any of the Indian media. Therefore, all the Maoist Party of the world is appealed to publish it throughout the world. The very message that the UNDERGOING MILITARY OPERATION CANNOT AFFECT THE REVOLUTIONARY MOVEMENTS OF MCPM is relayed and assured to the people of the world at large.

 

යුදෙව්වාදී රාජ්‍යයේ ජන සංහාරය!

ඊශ්‍රායෙල හමුදා විසින් පලස්තීන සිවිල් වැසියන් ගණනාවක් ඝාතනය කළ බව වාර්තා වේ

 victime-combat-israel-palestine-mort-fceff

 

2014 දී ඊශ්‍රායෙලය සමග ඇති වූ ගැටුම්වලින් මියගිය පලස්තීන සිවිල් වැසියන් සංඛ්‍යාව බ්‍රහස්පතින්දා නිකුත් කළ එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාව අනුව, ජූනි 1967 සය දින යුද්ධයෙන් සිට පෙර නොවූ විරූ මට්ටමේ විය. ගාසා තීරයේ ඊශ්‍රායෙල් හමුදාව විසින් පසුගිය ගිම්හානයේ දියත් කළ මෙහෙයුමක් වන “ආරක්ෂිත දේශසීමා” තුල දී, ළමුන් 500 ක් ද ඇතුළුව සිවිල් වැසියන් 1,500 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් මරා දමන ලදුව, 11,000 තුවාල ලැබ සහ 100,000 ජනතාව ක් අවතැන් ව තිබේ. අල්ලා බටහිර ඉවුරේ හා නැගෙනහිර ජෙරුසලමේ 2014 දී පලස්තීනුවන් 58 දෙනෙකු මරණයට පත් ව 6028 දෙනෙකු තුවාල ලැබූහ. “ආරක්ෂක හේතූන්” මත පලස්තීනුවන් රඳවා තබා ගැනීම නසර ගණනකින් වාර්තා වූ ඉහළ ම මට්ටමට පැමිණි අතර එහි වැඩිවීම 24% ක් එනම් මාසිකව අත්අඩංගුවට ගන්නා සිරකරුවන් ගේ සාමාන්‍ය අගය 5258 ක් විය. ඊශ්‍රායෙල බලධාරීන් විසින් බටහිර ඉවුරේ හා නැගෙනහිර ජෙරුසලමේ නිවාස කඩා බිඳ දමා පලස්තීනුවන් 1215 පිටුවහල් කර දැමූ අතර එය එක්සත් ජාතීන්ගේ මානුෂීය කටයුතු සම්බන්ධීකරණය සඳහා කාර්යාලය ට මේ මාදිලියේ ප්‍රකාශයක් කිරීමට ප්‍රබල සාධකයක් විය.

Israel, the U.S. and Islamic fundamentalism

Israel, the U.S. and Islamic fundamentalism

19 January 2015. A World to Win News Service. In the wake of the Charlie Hebdo killings in France, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu issued a warning against “a wave of Islamization” sweeping Europe. But an Israeli air strike in Syria only a few days later provided a new and even more dangerous example of how Israel, far from a secular state itself, has deliberately aided Islamic fundamentalists for its own cynical and criminal ends.

On 18 January Israeli guided missiles targeted two vehicles travelling on the Syrian side of the Golan Heights. Among the half dozen or more people killed in this assassination, according to early reports, were the head of the Syrian operations of the Lebanese Shia organization Hezbollah and the top Iranian Revolutionary Guards commander in Syria.

The Israeli airstrike seems to have been meant to strike a hard blow at the Lebanese and Iranian forces playing a key role in the Syrian regime’s battle against the Islamist fundamentalist Jabhat al-Nusra that has been advancing in south-west Syria. The Golan Heights overlook Syria’s capital, Damascus, and al-Nusra’s campaign to seize control there could be a factor in tipping the scales in the currently stalemated Syrian civil war. It would be hard to argue that the Israeli attack had any foreseeable result and therefore aim other than supporting one reactionary side in that civil war, Sunni Islamists, against the reactionary Bashar al-Assad regime.

This is at least the fifth time Israel has launched strikes against the Syrian government since 2013 (Washington Post, 18 January), effectively helping the Islamists who long ago gobbled up almost all other opposition to Assad. In one of these incidents, Israel shot down a Syrian MiG that had been been supporting government forces on the battlefield. U.S. assent for these offensive actions became obvious when the Obama government decided to ignore a well-documented 7 December Israeli air attack on a Damascus international airport facility, allegedly a military warehouse, which certainly would have been denounced as terrorism and an act of war if anyone had similarly attacked Israel’s Ben Gurion airport.

Israel has provided direct support for al-Nusra on the ground. A June 2014 UN report drawn up by UN observers assigned to the Golan Heights describes, among other incidents, numerous Israeli attacks on Syrian government forces during periods of intense fighting between the Syrian army and “armed opposition forces” (in an area where al-Nusra has absorbed the other opposition groups and where the black Islamist flag flies over captured outposts from the Syrian army). UN observers reported seeing Israeli soldiers handing unidentified boxes to fighters on two occasions. On 59 occasions, they saw Israeli soldiers take a total of 89 wounded for medical treatment and then later return most of them to the front lines. (www.un.org.en/ge/search/view_doc.asp?symbol=S/2014/401)

This Israeli policy was reported in The New York Times (19 January), which said, “Israel has mostly turned a blind eye toward the Qaeda-affiliated insurgents battling the Syrian government near the border… Israeli hospitals have even treated United States-backed Syrian insurgents who have been allowed to cross the border, including from groups that have sometimes cooperated on the battlefield with those Qaeda-affiliated fighters.”

Only three days before the Israeli airstrike, Hassan Nasrallah, the head of the Shia Islamist Hezbollah, made two points in a television interview. One was a warning to Israel not to break the de facto cease-fire on the Lebanese and Syrian borders. Although Hezbollah has claimed legitimacy from Lebanese Shias and others as a representative of resistance to repeated Israeli aggression, including the 2006 Israeli invasion that killed more than a thousand Lebanese, mainly civilians, its main objective is its own religious rule and not freeing Palestine.

Nasrallah’s other point was to repeat earlier offers of a “political solution” to Syria’s civil war in which Assad would agree to step down. Israel’s political goal in supporting Islamists forces in Syria has been meant to prevent or delay an end to that civil war.

While Israel has its own interests, this aim is consistent with U.S. goals and actions in Syria until now. Although the U.S. may have had illusions about bringing a compliant regime to power a few years ago, it seems to have considered Syria’s destruction as the next best thing. Even the idea of an eventual “political settlement” being floated around now has been contingent on first weakening Assad, making sure that enough damage is done so that the U.S. can more fully dominate whatever future regime may emerge. The U.S. and Israel have actively worked to fuel the horrendous civil war with no regard for the hundreds of thousands of dead and the millions of refugees.

It is not true, as many people believe, that the rise of Islamic fundamentalism can be attributed chiefly to the conscious efforts and policies of the U.S. and Israel, its reliable Middle Eastern outpost. Although such a simplification has appeal for many Middle Eastern people and others cruelly confronted with both U.S. domination and Islamic fundamentalism, a little hard thinking  makes it clear that the social and ideological factors driving the clash between Western (and chiefly U.S.) imperialism and Islamist reactionaries are beyond anyone’s control. But the U.S., acting on its own and often through the Israeli secret services, did a great deal to encourage the rise of Islamism when they thought it was in their interests, and they do not hesitate to do so now for the same reasons. (See The Devil’s Game, How the United States Unleashed Islamic Fundamentalism, by Robert Dreyfuss, Metropolitan Books, New York, 2005).

In fact, the main way the U.S. aids Islamism is by its brutal attempts to control the Middle East, including American backing for Zionist rule over Palestine, and presenting that as the only alternative to Islamic fundamentalism, thus echoing and giving aid and comfort to Islamism’s claims that it is the only alternative to Western and Zionist domination.

This latest Israeli attack illustrates what we all need to know: that any strengthening of either of these inhuman monsters, the Islamic fundamentalist forces or the U.S.-led forces, reinforces both sides in a dynamic that is extremely harmful for the people of the region (above all) and the world. That is what Israel is doing, with U.S. backing, and that is what it should be condemned for.

–        end item-

ISIS ට එරෙහිව කොබානි හි කුර්දිස්තාන් ජනතාවගේ විරුද්දකම් පෑමේ වීරෝධාර යුද්ධයට විජයග‍්‍රහණය වේවා!

ISIS ට එරෙහිව කොබානි හි කුර්දිස්තාන් ජනතාවගේ විරුද්දකම් පෑමේ වීරෝධාර යුද්ධයට විජයග‍්‍රහණය වේවා!

 

rojava1
සන්නද්ධ මිලීෂියා කාන්තාවන්

එක්සත් ජනපදය, එක්සත් රාජධානිය සහ ප‍්‍රංශ අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් විසින් ඔවුන් වෙනුවෙන් අෂාඩ් රෙජිමයට එරෙහිව සටන් කිරීමට අල් නුර්සා පෙරමුණ සහ ISIS1 ප‍්‍රතිගාමී කණ්ඩායම් පිහිටුවා, පෝෂණය කළ සහ සන්නද්ධ කළහ. ඉරාකයේ ඔවුන්ගේ අභිලාශයන් තර්ජනයට ලක්වන තෙක් ISIS සමග සිටි ඔවුහු අෂාඩ් රජය පෙරළා දැමීමට මේ කණ්ඩායම්වලට හැකියාවක් නැතැයි ඔවුන්ට අවබෝධ වූ විට පමණක් ඔවුන්ගෙන් දුරස් වූහ. දැන් ඔවුහු ISIS ට එරෙහිව නැගී සිටීමට කැමතිව සිටී.

එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීහු ඇෆ්ගනිස්ථානයේ සිටි රුසියානුන්ට එරෙහිව සටන් කිරීමට අල් ක්වයීදා නිර්මාණය කළහ, නමුත් අල් ක්වයීදා එක්සත් ජනපද අභිලාශයන්ට පරස්පර වන විට ඔවුහු ඊට එරෙහි විය. ISIS විසින් මොසුල් අල්ලාගැනීමත් සමගම, ඔවුන්ගේ අධිරාජ්‍යවාදී ආධිපත්‍යයට ISIS තර්ජනයක් වන බව අවබෝධ කරගැනීමත් සමගම, ඔවුහු නැටෝ ව හරහා ISIS ට එරෙහිව ජාත්‍යන්තර හවුලක් තැනීම ඇරඹූහ. තුර්කි රජයට ජාත්‍යන්තර හවුලට එක් නොවීමට ඇති එකම හේතුව වන්නේ ඔවුන්ට ISIS සමග ඇති සමීප සබඳතාවයයි. 2014 ඔක්තෝබර් 2 වැනිදා තුර්කි ජාතික මහ සමුළුව2 විසින් නිකුත් කරන ලද යෝජනාව ISIS ට එරෙහි එකක් නොවන බව සමස්ත ලෝකයාම දනී.

තුර්කි සොල්ලාදුවන් සිරියාවට සහ ඉරාකයට යැවීමට ඉඩ ලබාදුන් මේ නිල තීරණය කොබානි සහ රොජාවා (සිරියාවේ කුර්දි නිජ බිමේ කොටසකි) වල ස්වයං පාලනයක් ප‍්‍රකාශයට පත් කළ කුර්දි ජනතාවට එරෙහි එකක් වේ. මේ නිල තීරණය තුර්කි රජයට සිරියානු දේශ සීමාව තුළ ස්වාරක්‍ෂක කලාපයක් පිහිටුවීමට සහ ගුවන්යානා වලට පියාසැරීමට තහනම් කලාපයක් ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමට ඉඩ සැලසූහ. එම යෝජනාවලිය වැඩිදුරටත් PKK3 (කුර්දිස්තාන් කම්කරු පක්‍ෂය) බලවත් තර්ජනයක් ජනිත කරන බව අවධාරණය කරන්නේ තුර්කි රජයේ ප‍්‍රධාන අභිලාශයන් සහ එම යෝජනාවලියේ ප‍්‍රධාන අරමුණ පැහැදිලිව නිරාවරණය කරමිනි. ෆැසිස්ට්වාදී තුර්කි රජය 2011 සිටම ISIS විසින් රොජාවා හි මෙහෙයවන ලද ප‍්‍රහාර වලට දිරි දෙමින් සිටියහ. ඔවුහු ආයුධ ලබාදීමෙන් සහ ද්‍රව්‍ය සැපයිමෙන් ISIS ට සහයෝගය සහ ශක්තිය ලබා දුන්හ. එය සිය අතිශය කෲරතර ප‍්‍රහාර කොබානිවලට එරෙහිව අරඹද්දී, තුර්කි රජය ISIS ට ලබා දෙන සහය වැඩි කළහ. තුවාළ ලත් ISIS සටන්කරුවන් රැගෙන ගොස් අඩානා සහ ගෂියන්ටෙප් රෝහල්වල ප‍්‍රතිකාර ලබා දුන් බව නිළධාරීහු තහවුරු කරයි. තුර්කි රජය සිය දේශසීමාව ISIS ට ඔවුන්ගේ බලසේනා පහසුවෙන් ඇතුල් කර ගැනීමට සහ පිට කර ගැනීමට හැකි වන පරිදි විවෘත කොට ඇත. මෙය බොහෝ වාර ගණනක් තුර්කියේරූපවාහිනියේ සජීවීව පෙන්වා තිබුණි.

තුර්කි රජය වූ කලී ISIS හි ඇපකාර පියා වේ. ISIS මගින් වටකරන ලදුව තර්ජනයට ලක් වී සිටින කොබානි ජනතාවට උදව් කිරීමට ප‍්‍රයත්න දරමින් සිටින කුර්දි ජනතාවට තුර්කි රජය අඛණ්ඩව පහර දී තිබුණි. විශේෂයෙන්ම ජනතාව විශාල ප‍්‍රමාණයක් දින ගණනක් තිස්සේ රැස්වෙමින් සිටි සුරුක් (Suruc) හි, කොබානිවලට කිසියම් හෝ ආධාරයක් ළඟා වීම නැවැත්වීමට තුර්කි හමුදාව රැස්වෙමින් සිටි ජනතාවට කඳුලූ ගෑස් සහ ජීව උණ්ඩ භාවිතා කරමින් පහර දුන්හ. එක් අතට තුර්කි රජය ඔවුන් PKK සමග සාම සාකච්ඡා පවත්වන බව නිවේදනය කරමින් සිටින අතරතුර, අනික් අතට සෑම අවස්ථාවකදීම PKK සිය සතුරා ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කොට පහර දෙයි. දෙබිඩි ප‍්‍රතිරූපයක් දරන තුර්කි රජය කුර්දි ජනතාව සිය සතුරන් ලෙස සැලකීම දිගටම කරගෙන යයි.

කොබානි ජනතාව හුදෙකලා වී නොමැත. ඔවුන්ට අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්ගේ ආධාර අවශ්‍ය නොවේ. ඔවුන්ට අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් අවි ආයුධ අවශ්‍ය නොවේ. ජනතා ආරක්‍ෂක ඒකක (YPG) සහ YPJ (YPG හි විශේෂ කාන්තා ඒකකය) සටන්කරුවන් සිය වීරෝධාර සටන්කිරීම ප‍්‍රදර්ශනය කරමින් සිටියි. ඔවුන්ගේ ශක්තිය ඔවුන්ගේ ජනතාව සහ සහෝදරවරුන් විසින් සපයන ලද දෘඩතර සහයෝගයෙන් සහ සම්පත්වලින් බිහිවී ඇත. අපි හැමතැනෙකම සිටින නිදහස කැමති ජනතාවට කොබානිහි ISIS ට එරෙහි සටනට සහය දැක්වීමට සහ සහයෝගීතාවය පළ කිරීමට ආමන්ත‍්‍රණය කර සිටිමු. අපි කොබානිහි ජනතාව හුදෙකලා නොකර ඔවුන් සමග එක් වෙමු. මිනීමරු ISIS කල්ලියේ බර අවි සහ යුද්ධෝපකරණ වලට, කොබානිහි වීරෝධාර විරෝධය පෑමේ සටන්කරුවන්ට එරෙහිව කළ හැකි කිසිවක් නැත. කුර්දි ජනතාවගේ ස්ථිරසාරබව සහ වීරෝධාර සටන කොබානි ISIS කල්ලියේ මිනීවල බවට පරිවර්තනය කරනු ඇත. ෆැසිස්ට්වාදී තුර්කි රජයට මෙය වැළැක්විය නොහැක.

තුර්කි කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය/මාක්ස්වාදී ලෙනින්වාදී –
ජාත්‍යන්තර බියුරෝව 10/10/2014

සටහන්

  1. තුර්කි ජාතික මහ සමුළුව යනු තුර්කියේ පාර්ලිමේන්තුවයි

  2. ISIS බටහිර අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් විසින් සිය අවශ්‍යතාවයන් සපුරාගනු වස් ඉදිකරනු ලැබූ ඉස්ලාමීය අන්තවාදී ත‍්‍රස්තවාදී සංවිධානයකි.

  3. PKK – කුර්දිස්තාන් කම්කරු පක්‍ෂය, කුර්දි ජනතාවට ස්වයං පාලන අයිතිය ලබා ගැනීම වෙනුවෙන් සටන් කරන දේශපාලන සංවිධානයකි.

Modi-is-a-another-imperialist-ruling-power

PosterMay14

ඉන්දියාවේ මහජන යුද්ධය දිගු කල් දිනේවා!

හරිත දඩයම් මෙහෙයුම වහා නවතනු!

මොඩි වූ කලී තවත් එක් අධිරාජ්‍යවාදී-ව්‍යාප්තවාදී පාලකයෙකි. ඔහුද ඉන්දීය ජනතාවගේ සහ මහජන යුද්ධයේ සතුරෙකි.

ජී.එන්. සායිබබා නිදහස් කරනු!

Long Live People’s War in India!!!

Stop Operation Green Hunt!

Modi is a another imperialist-expanstionist ruling power. He also enemy of the people’s of India and PW.

Free GN Saibaba!!!

ජාතික ප‍්‍රශ්නය පිළිබඳව කම්කරු පංති ස්ථාවරය කුමක් විය යුතුද?

ජාතික ප‍්‍රශ්නය පිළිබඳව කම්කරු පංති ස්ථාවරය කුමක් විය යුතුද?

            දශක දෙකක් පුරා දිවයිනේ උතුරු/නැගෙනහිර යුද්ධය ශ්‍රී ලංකාවේ දැවෙනතම දේශපාලන ප‍්‍රශ්නය බවට පත්වී ඇත. සියලූම ප‍්‍රශ්නයන් දිනෙන් දිනම උග‍්‍රවන අතර කටුනායක ප‍්‍රහාරයෙන් පසු එය තවත් තීව‍්‍රවී ඇත. එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන් ඇෆ්ගනිස්ථානයට එරෙහිව පටන් ගත් මිලේච්ඡ යුද්ධයෙන් පසු ලොව පුරා ජාතික ප‍්‍රශ්නයද අනෙකුත් ප‍්‍රශ්නයන් මෙන්ම බරපතල ලෙස අර්බුදයකට පත්ව ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ප‍්‍රශ්නයටද එය එලෙසින්ම බලපානු ඇත. මෙම යුද්ධයේ සියලූම බර පීඩිත ජාතීන් හා ජනතාව මතම එය පටවා ඇත. පසුගිය කාලය තුල වරින් වර පවත්වන ලද සාම සාකච්ඡා ගිවිසුම් පුම්බන ලද බැළුම් බවට පත්වී ඇත. ජනතාවගේ කිසිදු විශ්වාසනීයත්වයක් දිනාගැනීමට ඒවා සමත් වී නැත. කම්කරු පංතිය හා ගොවි ජනතාව මෙම ප‍්‍රශ්නයට මැදිහත්වීම සියුම් ලෙස වලකන අතර නොයෙකුත් උපමාරු යොදමින් රවටා ඇත. ඉතාමත්ම තීරණාත්මක හා වැදගත්ම දෙය කම්කරු පංතිය හා පීඩිත ජනතාව මෙම යුද්ධය කෙරෙහි ගනු ලබන ස්ථාවරයයි.

එල්.ටී.ටී.ඊ කාන්තා සෙබලියන් පෙරෙට්ටුවක, 2002 කිලිනොච්චිය

කම්කරු පංතියේ ඉතිහාසීය කාර්යභාරය

            ධනේශ්වර සමාජය බිහිවීමත් සමඟම සියලූම ධනය උපදවන ඒ සඳහා සිය ශ‍්‍රම ශක්තිය වැය කරන, නමුත් කිසිම නිෂ්පාදනයන්ගේ අයිතිය අහිමි කරනු ලැබූ, ඉතිහාසය ගොඩනඟන ප‍්‍රධාන බලවේගය බවට කම්කරු පංතිය පත් විය. සූරාකෑමේ ඉතිහාසීය යුගය අවසන් කරන, මිනිසා විසින් මිනිසා සුරාකෑමෙන් තොර පංති රහිත, කොමියුනිස්ට් සමාජය බිහිකරන, ඉතිහාසීය කාර්යභාරය පැවරී ඇත්තේද කම්කරු පංතියටයි. ලාංකීය කම්කරු පංතියද ඉතිහාසීය කාර්යභාරය පැවරී ඇති ලෝක කම්කරු පංතියේම අඛණ්ඩ කොටසකි. ඕනෑම පීඩිත පංතියක් විසින් පීඩනයට එරෙහිව ගෙන යන අරගලයේ දී කිසිම පැකිලීමකින් තොරව ඒ වෙනුවෙන් නැඟී සිටින පංතිය ද, කම්කරු පංතියයි. අධිරාජ්‍යවාදී යුගයේදී පීඩිත රටවල ගොවි ජනතාව නොයෙකුත් සූරාකෑමට පත්වී පරාධීන ජනතාවක් බවට පත්වේ. කම්කරු පංතිය හා ගොවි ජනතාව සියලූම ජාතීන්ට අයත්ය. මෙම යුද්ධයේ සියලූම බර මෙම පංතීන් උසුලයි. ඉතිහාසය ගොඩනගන කම්කරු පංතිය සියලූම ප‍්‍රශ්නවලදී මෙන්ම මෙහිදීද සිය ස්ථාවරය මත සටන් වැදිය යුතුය. එමනිසා ජාතික ප‍්‍රශ්නය කෙරෙහි කම්කරු පංතිය ගතයුතු ස්ථාවරය පැහැදිලි විය යුතුය. සියලූම ප‍්‍රගතිශීලී බලවේගයන් කම්කරු පංතියේ නායකත්වය බලාපොරොත්තු වෙයි. මේ නිසා යුද්ධයේ සියලූම පාර්ශවයන්ගේ පංති ස්වභාවයත් ඔවුන්ගේ ඉලක්කයනුත් ගැඹුරින් වටහා ගැනීමට කම්කරු පංතිය, පීඩිත ජාතීන් හා ජනතාව සමත් විය යුතුය. එමෙන්ම සෑම බලවේගයක්ම මෙතෙක් ගෙන ඇති ස්ථාවරයන් හා කි‍්‍රයාමාර්ගයන්ද වටහා ගත යුතුය.

ජාතික ප‍්‍රශ්නයේදී කම්කරු පංතිය කි‍්‍රයාකළ යුතු ආකාරය (මාක්ස්, ලෙනින්, මාඕ සේතුං)

            රදළ වැඩවසම් සමාජය බිඳ වැටෙන්නට පටන් ගත්තේ ධනේශ්වර ක‍්‍රමය ඒ තුළ වැඞී ධනේශ්වර පංතියට රාජ්‍ය බලය ලබාගැනිමේ ඓතිහාසික උවමනාවත් සමඟය. යුරෝපයේ ධනවාදය බිහිවීමේදී රදළ ආධිපත්‍යයට එරෙහිව ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සඳහා අරගල ආරම්භ විය. රදළ ආධිපත්‍ය බිඳ දැමීම සඳහා යුරෝපය පුරාම ගොවි යුද්ධ ඇති විය. ධනවාදය සමාජවාදයට පදනම සකසන බවත් එනම් නිෂ්පාදනය සමාජමය නිෂ්පාදනය බවට පත් කරන බවත් ඒ සඳහා නායකත්වය දෙන කම්කරු පංතිය, පුලූල් කරන නිසාත් ප‍්‍රවේනිදාස ක‍්‍රමයට එරෙහිව ගෙන ගිය සියලූම ගොවි යුද්ධ ප‍්‍රගතිශීලී බවත්, මාක්ස්වාදීන් එම අරගලවලට පක්‍ෂ වියයුතු බවත් මාක්ස්, එංගල්ස් පැවසීය. කම්කරු පංතිය එම අරගලවලට සහයෝගය දියයුතු බව මාක්ස්වාදය ආරම්භයේදීම ප‍්‍රකාශකර තිබුණි. වෙනත් ජාතියක විමුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් නොකරන ජාතියකට සිය ජාතියේ විමුක්තිය උදාකරගත නොහැකි බවත් පැහැදිලිවම ප‍්‍රකාශකර තිබුණි. ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය, නිර්ධන පංති විප්ලවයට බලපාන්නේ කෙසෙද? නිර්ධන පංතිය ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය දෙස බැලිය යුත්තේ කෙසෙද? මෙම විප්ලවයන් එකිනෙකින් වෙන්කළ නොහැකිය. ධනවාදය විවිධ සංවර්ධනයන් හරහා කි‍්‍ර.ව. 1900 වන විට එහි ඉහලම හා අවසාන අවධිය වන අධිරාජ්‍යවාදය කරා ලඟාවී ඇති බව ලෙනින් විග‍්‍රහ කළේය. 1871 දී පැරිස් කොමියුනයේ අත්දැකීම් ග‍්‍රහණය කළ ලෙනින් නිර්ධන පංති ආඥදායකත්වය විග‍්‍රහ කළේය. මාක්ස්, එංගල්ස් ගේ අභාවයෙන් පසු දෙවන ජාත්‍යන්තරයේ නායකයින් වූ බර්න්ස්ටින්ගේ, එයට පසු කාල්කෞට්ස්කිගේ, මාක්ස් වාදයට ආසන්න පාටවලින් වසා තිබූ සංශෝධන වාදයට එරෙහිව දෘෂ්ටිමය අරගලය අඛණ්ඩව ගෙන ගියේය. එම අරගලයන් හරහා ශ්‍රෙෂ්ඨ ඔක්තෝබර් විප්ලවයට නායකත්වය දීමට ලෙනින්ට හැකි විය. ඒ නිසාම කම්කරු පංතිය දැන් ඒ ඉගැන්වීම් නැවත උගත යුතුය. අධිරාජ්‍යවාදී යුගය, අධිරාජ්‍යවාදයත් නිර්ධන පංති විප්ලවයත් අතර යුගයක් බව ලෙනින් පෙන්වාදුණි. රුසියාවේ රදළ වැඩවසම් පීඩනයට එරෙහිව ගෙනගිය ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය දැනුවත්ව, කම්කරු පංතිය ඒවාට සහයෝගය දියයුතු බවත් ජාතීන්ගේ ස්වයං තීරණ අයිතිය පිලිගත යුතු බවත් නිර්ධන පංති වැඩපිලිවෙලෙහි ලෙනින් පැහැදිලිවම අන්තර්ගත කළේය. රුසියානු සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී කම්කරු පක්‍ෂයෙහි වැඩපිලිවෙලෙහි ‘‘ස්වයංතීරණ අයිතිය’’, ජාතීන් සතු අයිතියක් බවත් එය නිර්ධන පංති වැඩපිලිවෙලෙහි අඛණ්ඩ කොටසක් බවත් ලෙනින් පැහැදිලිව පෙන්වා දුන්නේය. රෝහණ විජේවීර ලියද ලද ‘‘ජාතික ප‍්‍රශ්නයට නිර්ධන පංති විසඳුම’’ යන පොතෙහි මෙය ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පසුව ලෙනින් අත්හැර දැමූ බවත් එය දෙවෙනි ජාත්‍යන්තරයේ කෞට්ස්කිලාගේ වැඩපිලිවෙලක් බවත් පවසමින් ලාංකීය දේශපාලනයේ වැරදි දිසාවකට මුළුමහත් ජනතාව යොමුකර ඇති බවත් තේරුම් ගත යුතුයි. ඒ නිසා මෙම පාඩම් නැවත නැවතත් කම්කරු පංතිය ග‍්‍රහණය කළ යුතුය. එසේ කළේ ඔවුන් වචනයෙන් මාක්ස් ලෙනින් වාදීන් හැටියට පෙනී සිටියද කි‍්‍රයාවෙන් මාක්ස් ලෙනින් වාදයෙන් පලා ගිය බැවිණි. ජාතිවාදීන් වූ බැවිණි. ඒ වැරැද්ද ඔවුන් පිට, පැටවීමත් බලවත් වරදකි. මන්ද යත් ආරම්භයේදීම වමේ ව්‍යාපාරයද මාක්ස් ලෙනින් වාදය අතහැර දමා තිබුණ බැවිණි.

මාඕ සේතුං හා චීන විප්ලවය

            ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසු ලෝක තත්ත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වූ බව මාඕ සේතුං ප‍්‍රකාශ කළේය. කම්කරු පංතිය සෝවියට් දේශයෙහි බලයට පැමිණීම ලෝකය වෙනස් තත්ත්වයකට පැමිණීමට හේතුව විය. එම නිසා ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය අලූත් ආකාරයක් ගන්නා බව ප‍්‍රකාශ කළේය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පසු ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර වාදී විප්ලවය ගන්නා ආකාරය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වන බව විග‍්‍රහ කළේය. කොටින් කියතොත් ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පසු ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවයට නායකත්වය දීමට ධනේශ්වර පංතිය අසමත් බව ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ අත්දැකීම් මත මාඕ සේතුං සහෝදරයා පෙන්වා දුන්නේය. එම නිසා ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවයේ කර්තව්‍යයන් ඉටුකිරීමටද පැවරී ඇත්තේ කම්කරු පංතියට බව පැවසීය. එම නිසා ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවයේ නායකත්වය කම්කරු පංතිය ගතයුතු බව පෙන්වා දුන්නේය. එය චීනයේ විශේෂිත තත්ත්වයන් හා ගලපමින් ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවය ලෙස විග‍්‍රහ කළේය. ජාතික ප‍්‍රශ්නයත් නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විප්ලවයේම කොටසක් බවත්, එයද කම්කරු පංතිය දිනාදිය යුතු බවත් ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ වෙඩි හඬ මාක්ස්, ලෙනින්වාදය චීනයට ගෙනා බවත් එය චීන විප්ලවයේ කි‍්‍රයාමාර්ගයට මඟ පෙන්වන බවත් පැහැදිලි කළේය.

            ඔක්තෝබර් විප්ලවයට නායකත්වය දුන් රුසියානු සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී කම්කරු පක්‍ෂය විප්ලවයෙන් පසු රුසියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ලෙස නම් කළේය. එය අතීතයෙන් කැඩි වෙන්වීමක් බවත් නිර්ධන පංතියේ අනාගත කර්තව්‍යයන් එහි කැටිකරන බවත් පෙන්වා දුන්නේය. එය කොමියුනිස්ට් ප‍්‍රකාශනයට මාක්ස්, එංගල්ස් එම නම තැබීම හා සමානය. සියලූම ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදීන්ගෙන්, සංශෝධනවාදීන්ගෙන්, සමාජ ජාතිවාදී බලවේගයන්ගෙන් වෙන්වීමත්, අනාගතය නියෝජනය කිරීමත් සඳහාය. චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ අත්දැකීම් සංකේන්‍ද්‍රනය වීමකි.

            මේ රටේ සියලූම වාමාංශික යයි හඳුන්වන සියලූම සංවිධානවලට උපත දුන්නේ ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයයි. ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයේ නම දෙසම බලන්න. 1935 සිට අද දක්වා එහි කි‍්‍රයාමාර්ගයන් විමසා බලන්න. අද වාමාංශික විකල්පයක් ගැන අඬා වැලපෙන බලවේගයන් ඉතිහාසය විමසා බලන්නේ නම් ඉතිහාසයේ ගමන් මග වටහා ගැනීම අපහසු නොවනවා ඇත.

            මාඕ සේතුං සහෝදරයා ‘‘ස්වයංතීරණය’’ ගැන විග‍්‍රහ කරන්නේ කෙසේද? නැවත නැවතත් පැහැදිලි කරගත යුතුය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසු ලෝක තත්ත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පෙර නිර්ධන පංතියට පැරිස් කොමියුනය හැර වෙනත් අත්දැකීමක් නොවීය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පෙර ‘‘ජාතීන්ගේ ස්වයංතීරණය’’ ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී විප්ලවයට අයත්ය. එහි නායකත්වය ධනේශ්වර පංතිය සතුය. දැන් ධනේශ්වර පංතිය ධනේශ්වර විප්ලවයට නායකත්වය දීමටත් අසමත්ය. නිර්ධන පංතිය බලයට ඒම වැලැක්වීම සඳහා ධනේශ්වර පංතිය රදළ පංතීන් හා අධිරාජ්‍යවාදීන් සමග සංධානගත වෙයි. එය ඉතිහාසයේ අත්දැකීම් වලින් මනාව පැහැදිලි වෙයි. දැන් ජාතීන්ගේ ස්වයංතීරණ අයිතියත් නිර්ධන පංති විප්ලවයේම කොටසකි. එමනිසා ජාතීන්ගේ ස්වයංතීරණ අයිතිය දිනාදීමත් නිර්ධන පංතියට පැවරෙන කාර්යයක් ලෙස මාඕ අවධාරණය කළේය. මාක්ස් ලෙනින්වාදය මෙසේ සිය වැඩපිළිවෙලෙහි අන්තර්ගත කරන්නේ චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයයි.

ලංකාවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අරගලයේ ඉතිහාසය

            ලංකාවේ ජාතික ප‍්‍රශ්නයේ මූලයන් පළමුවන ලෝක යුද්ධයේ අවසානයත් සමග දේශපාලන වේදිකාවේ අවතීරණය වී ඇත. එතැන්සිට අද දක්වාම දිගින් දිගටම අනෙකුත් ප‍්‍රශ්නයන් මෙන්ම එයද විසඳුමක් ලැබෙනතුරු සමාජ සංවර්ධනයත් සමග උග‍්‍රවෙමින් ගමන් කරයි. එමනිසා මෙම ප‍්‍රශ්නයේ හරය වටහා ගැනීමට ලාංකීය ඉතිහාසය දෙස ආපසු හැරී බැලිය යුතුය. ප‍්‍රශ්නයන් උග‍්‍රවන සෑම විටකම විවිධ දේශපාලන සංවිධාන විවිධ විසඳුම් ඉදිරිපත් කර ඇත. ඒ සෑම විසඳුමකම පංති ස්වරූපයනුත් පංති උවමනාවනුත් අඩංගු වී ඇත. ඉදිරිපත්කර ඇති සෑම විසඳුමක්ම එම බලවේග එවැනි අවස්ථාවලදී කි‍්‍රයාකර ඇති ආකාරයත් විමසා බැලිය යුතුය.

            බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් 1815 මාර්තු ගිවිසුම හරහා උපායෙන් මෙරට යටත්කර ගන්නට යෙදුණි. රදළ වැඩවසම් සමාජයේ පාලනය බිඳවැටීම බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනය ඇරඹීමත් සමඟ සනිටුහන් කරයි. ශ්‍රී වික‍්‍රම රාජසිංහ රජු බි‍්‍රතාන්‍ය පාලකයන්ගේ සිරකරුවෙකු බවට පත්වෙයි. අවුරුදු දහස් ගණනක සූරාකෑ ඉතිහාසයකට උරුමය ඇති රදළ පාලනය මෙහි අවසන් වන්නේ එලෙසය. බි‍්‍රතාන්‍ය යටත්විජිත පාලනය ජනතාව කැමැත්තෙන් වැලඳගත්තේ නැත. 1818 දී උඩරට ගොවි කැරැල්ලකින් පටන්ගත් විමුක්ති අරගලය මිලේච්ඡ මර්ධනයකින් මැඩපැවැත් විය. රදළ පංතීන් වඩ වඩාත් බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් පසු පසම විය.

            බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් ගේ ආර්ථික උවමනාවන් මත මෙරට ආර්ථිකය හසුරුවන්ට විය. එයට අනුරූපව දේශපාලනය හැඩගැසෙන්නට විය. බි‍්‍රතාන්‍ය යටත් විජිත පාලනයට එරෙහිව සටන් වැදුණු ඉතිහාසයකින්, ඉතිහාසය පිරී ඇත. ජනතාව මත පටවන ලද බදුවලට එරෙහිව මාතලේ කැරැල්ල පැන නැඟුණි. ජනතාව එයටද ලෙයින් මිළ ගෙවීය. සටන් වැදුණු බලවේගයන් සෑම විටම පාලකයින් ගේ පැත්තෙන් මිලේච්ඡයන් ලෙස හංවඩු ගැසිණි.

            අධිරාජ්‍යවාදීන්ට අමුද්‍රව්‍ය සපයන බිමක් බවට ශ්‍රී ලංකාව පත්විය. උඩරට වනාන්තර විනාශකරමින් තේ වගාව ආරම්භ කරමින් ස්වයංපෝෂිත රදළ ආර්ථිකය තුල ධනවාදී ආර්ථිකයට මුලපිරුණි. වැව් හා වාරිමාර්ග උවමනාවෙන්ම විනාශ වී යාමට ඉඩහරිමින් කුඹුරු ගොවිතැන අඩාල කළේය. ධනවාදයත් සමගම කම්කරු පංතිය බිහිවීම ධනවාදයේ අනිවාර්ය ලක්‍ෂණයයි. බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් ගේ තවත් යටත් විජිතයක් වූ ඉන්දියාවෙන් ගෙන ආ ද්‍රවිඩ ජාතීන්ගෙන් මෙරට කම්කරු පංතිය බිහිවිය. මෙරට ධනවාදී ආර්ථිකයට මුල පිරුණේ එලෙසය. රදළ ආර්ථිකය හා රදළ පාලනය සම්පූර්ණ විනාශයකින් තොරව (ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදීව) ධනවාදී ආර්ථිකය බිහිවිය. ලාංකීය සමාජයේ ද අනෙකුත් යටත් විජිත වල මෙන්ම ධනවාදයේ විශේෂිත ලක්‍ෂණයත් එයයි.

            බි‍්‍රතාන්‍යයින්ට උවමනාකළේ මෙරට සිත්සේ සූරා කමින් අධිරාජ්‍යවාදී පාලනය තහවුරු කිරීමයි. ඒ සඳහා ඔවුන් ධනවාදී ප‍්‍රතිසංස්කරණයන් කි‍්‍රයාවට නැංවීය. යටත්විජිතභාර මහලේකම්ලාට වගකියන මහරැජින පත්කරන ආණ්ඩුකාරයෙක් හරහා මෙරට පාලනය විය. බි‍්‍රතාන්‍ය පාලකයින් රදළ පංතීන් පාලනයට හවුල් කර ගන්නට විය. ඔවුන්ගේ නීතිය, ආගම, භාෂාව, සංස්කෘතිය මෙහි රජයන්නට විය. සෑම වර්ගයකම නායකයින් ඔවුන් පසුපස ඇදෙන්නට විය. නමුත් මෙරට සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් කොටස් අතර ගැටුම් නොතිබිණි. ඔවුන්ගේ පොදු හතුරා බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් විය. ඔවුන් සියලූ දෙනාම තලා පෙලා දැමූයේ බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයයි. බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් පලවා හැරීම ඔවුන්ට විමුක්තිය නිදහස ලැබීමට තිබූ මාවත විය. රදළ පංතීන්ද බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් පිටුපස පෙළගැසී ජනතාව සූරා කෑමට, ජනතාව පෙළීමට හවුල් විය.

            1914 දී අධිරාජ්‍යවාදීන් අතර වූ ලෝක යුද්ධය ලංකාවටද තීරණාත්මකව බලපෑවේය. අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව මෙරට ඇති විය හැකිව තිබූ ජනතා විරෝධය සිංහල මුස්ලිම් ගැටුමක් බවට හැරවීමට උපායශීලී විය. ලෝක යුද්ධය අවසාන වනවිට ලෝක තත්ත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය. ලෝකයේ භූමි ප‍්‍රමාණයෙන් 1/6 ක ප‍්‍රදේශයක් අධිරාජ්‍යවාදී රදළවාදී පාලනයෙන් නිදහස්, කම්කරු පංති පාලනයෙන් යුත් සමාජවාදී රාජ්‍යයක් බවට පත් විය. බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනය දුර්වල විය. ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදය වර්ධනය විය.

            පළමුවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන්ට සිය යටත් විජිතවල පාලනය පෙරමෙන් පහසු නොවීය. එමනිසා දේශපාලන ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඇතිකරන්නට සිදුවිය. මේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ හේතුවෙන් ජාතික කොංග‍්‍රසයේ බෙදීම් ඇතිවිය. නායකත්වය අතර අසමගිය ඇති විය. බි‍්‍රතාන්‍ය පාලකයින්ගේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ නිසා බෙදීම් ඇතිවූවද ඔවුන් පිටුපස පෙළගැසීමද වැඩිවිය. මෙම නායකයින් බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී උවමනාවන් වඩාත් හොඳින් ඉටුකිරීම වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් විය.

            ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත‍්‍රණ සභාවට නියෝජිතයන් පත්කිරීම හරහා බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන්ට උවමනා රූකඩ පාලනය අත්හදා බලන්නට විය. 1931 දී ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත‍්‍රණ සභාව පිහිටුවිය. සර්වජන ඡන්ද බලය ප‍්‍රදානය කෙරුණි. ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත‍්‍රණ සභාවෙන් තමන්ට බලය අහිමි කිරීම ගැන උතුරේ ජනයා අතර ඡන්දය වර්ජනය කිරීමේ ව්‍යාපාරයක් දියත් විය. ඒ බි‍්‍රතාන්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණයන්ට අනුව බලය නොලැබීමේ හේතුවයි. අධිරාජ්‍යවාදීන්ට කීකරුවී සිටි සිංහල ජන්මය ඇති රදළ පවුල්වලට බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් යටතේ බලය ලැබීම සිංහල, දෙමළ ජාතීන් අතර භේදය තීව‍්‍රර කිරීමට මඟ පෑදුවේය.

            බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදය යටතේ මෙරට ධනවාදය ආරම්භ වීමත් සමග ලාංකීය සමාජය තුල ආර්ථික වර්ධනයේ විශේෂිත තත්ත්වයන් වෙනම සාකච්ඡා කළ යුතුය. බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී ආර්ථිකයට, දේශපාලනයට, සංස්කෘතියට හා භාෂාවට ගැතිවූ කොම්ප‍්‍රදෝරු පංතිය කම්කරු පංතිය හා අනිකුත් පංති ස්තරයන් ගැනද වෙනම සාකච්ඡා කළ යුතුය. 1931 දී ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත‍්‍රණ සභාව ගැන උගතුන්, ප‍්‍රගතිශීලීන් ප‍්‍රකාශ කළ අදහස් මතුකර ගැනීමද වැදගත්ය.

වමේ ව්‍යාපාරය හා ජාතික ප‍්‍රශ්නය

            අවුරුදු සීයකටත් වඩා බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ හෙවණ මත වැඩුණු ඔවුන්ට ගැති බලවේගයන්ට දේශපාලන බලය ලැබෙන පරිදි භූමිය සකසා තිබුණි. සිංහල/දෙමළ භේදය උග‍්‍ර වන ආකාරයටත් සිංහල ජන්මය තිබූ රදළ පංතීන්ට අයත් ප‍්‍රභූ පවුල්වලට ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත‍්‍රණ සභාවෙහි බලය ලැබෙන පරිදි කටයුතු සකසා තිබුණි. ඇමෙරිකාවේත් බි‍්‍රතාන්‍යයේත් අධ්‍යාපනය ලැබූ ප‍්‍රභූ පවුල්වල දරුවන්ගෙන් වමේ ව්‍යාපාරය මෙම අවධියේදී පටන් ගැනුණි. රදළයන්ට එරෙහිව කි‍්‍රයාකළ නමුත් රදළ ක‍්‍රමයට එරෙහිව විප්ලවීය ආකාරයෙන් සමාජය වෙනස් කිරීමේ අවශ්‍යතායවක් එහි නොවීය. අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ පාලන සමයෙහි පවා අධිරාජ්‍යවාදීන් පලවා හැර ජාතික විමුක්තිය දිනා ගැනීම වෙනුවට ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. මෙම ව්‍යාපාරය 1931 පමණ ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයේ මුල්කාලීනයන්ගෙන් ආරම්භ විය. අද දක්නට ලැබෙන වමේ යයි හඳුන්වා ගනු ගබන සෑම දේශපාලන සංවිධානයකම මූලය එයයි. ඒ නිසා සමසමාජ පක්‍ෂයේ ගමන් මඟත් එහි කි‍්‍රයාකාරිත්වයත් ගැඹුරින් වටහා ගත යුතුය.

ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය

            ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ වෙඩිහඬ මාක්ස්, ලෙනින්වාදය, චීනයට ගෙනා බව මාඕ සේතුං සහෝදරයා පැවසුවේය. දෙවන ජාත්‍යන්තරයේ සංශෝධනවාදී, ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදී බර්න්ස්ටීන්ලාට, කෞට්ස්කිලාට එරෙහිව ගෙනගිය අඛණ්ඩ මතවාදී අරගලය සහ වැඩපිළිවෙලවල් හරහා රුසියානු කම්කරු පංතිය රදළ වැඩවසම් සාර් අධිරාජ්‍යවාදය පෙරලා දමා කම්කරු පංති රාජ්‍යයක් බිහිකිරීමේ පදනම ඇති කළේය. මෙම ළදරු කම්කරු පංති සමාජවාදී රාජ්‍යයට පිටතින් හා ඇතුලතින් විරුද්ධ වූ බලවේගයෝ වූහ. පිටතින් අධිරාජ්‍යවාදී පංති සමාජවාදී රාජ්‍යයට පිටතින් හා ඇතුලතින් විරුද්ධ වූ බලවේගයෝ වූහ. පිටතින් අධිරාජ්‍යවාදී බලවේගයෝය. සොවියට් දේශයේ විශාල ගොවිජනතාවක් පැවතීමේ හේතුවෙන් ගොවි ජනතාව ධනේශ්වර පංතිය ගොඩනඟන බවත් එනිසා කම්කරු පංති රාජ්‍යය ගොඩනැගිය නොහැකි බවට තර්ක කළ බලවේගයෝ ඇතුලතින් වූහ. ඒ අනුව කි‍්‍රයා කළහ. ලෙනින් හා ස්ටාලින් මෙම මතවාදයන්ට විරුද්ධව සටන් කළ අතර දුප්පත් ගොවි ජනතාව සමග කම්කරු පංතිය සංධාන ගත කළේය. බාහිර වූ අධිරාජ්‍යවාදී බලවේගයන් පරාජය කරමින් සමාජවාදී රාජ්‍යය ආරක්‍ෂා කළේය. සෝවියට් සමාජවාදී රාජ්‍යයට එරෙහිව ස්ටාලින්ගේ නායකත්වයට එරෙහිව ඇතුලතින් සටන් කළේ ට්‍රොට්ස්කිගේ නායකත්වයෙන් යුත් කණ්ඩායමයි. ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය ආරම්භ කරන්නේ ට්‍රොට්ස්කිවාදී දැක්මෙන්මය.

            ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය ආරම්භයේ සිටම ට්‍රොට්ස්කිවාදී විය. ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇති වතුකම්කරුවන් හා නාගරික කම්කරු බලවේගයන් අතර ශක්තිමත් පදනමක් ඇතිකර ගන්නට හැකිවිය. ධනේශ්වර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය අයිතීන් සඳහා උද්ඝෝෂණ කළේය. ජනතාවගේ ප‍්‍රධාන හතුරා වූයේ බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයයි. බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනය පෙරළා දමා කම්කරු පංතියේ නායකත්වයෙන් ජාතික නිදහස දිනාගත යුතුව තිබුණි. නමුත් ඒ වෙනුවට කම්කරු ගොවි ආණ්ඩුවක් යන සටන් පාඨය ඉදිරිපත් කිරීමෙන් ජනතාව නොමඟ යැවීමට හවුල් විය. යටත් විජිත පාලනයට එරෙහි අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේගයෝ වෙනත් දිශාවලට යොමු විය. නිදහස, භාෂාව , සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් ජාතික මෙහෙවරට පෙළ ගැසී සිටි ප‍්‍රගතිශීලී බලවේගයෝ විය යුතු වූ පරිද්දෙන්ම හුදෙකලා විය. අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයට එරෙහි එක්සත් පෙරමුණක් ගොඩනැගීම සිහිනයක්ම විය. මේ හේතුවෙන් ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය ආරම්භයේදීම ලංකාවේ යථා තත්ත්වයෙන් බැහැර වී අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ වලට නටන රූකඩ බවට පත්වූහ. මේ සඳහා ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයේ රුවන්වැල්ල මන්ත‍්‍රී වරයා වූ ඇන්. ඇම්. පෙරේරා දිවුරා පොරොන්දු වූයේ මෙලෙසය.

            ‘‘1936 මාර්තු 17 වෙනිදා රාජ්‍ය මන්ත‍්‍රණ සභාවේ රුවන්වැල්ල මන්තී‍්‍රවරයා ලෙස නානායක්කාර පතිරණගේ මාටින් පෙරේරා වන මම ශ්‍රී ලංකාද්වීපයේ රාජෝත්තමයාණන් වන නෛකශ්‍රීන් විරාජමාන අටවෙනි එඩ්වඩ් මහ රජ්ජුරුවන් වහන්සේටද, උන් වහන්සේගේ උරුමක්කාරයන්ටද උන්වහන්සේගේ ඇවෑමෙන් නීත්‍යානුකූලව රාජ්‍යයටද ප‍්‍රාප්තවන්නන්ටද භක්තිමත් වන බවටත් අවංකභාවයෙන් පක්‍ෂපාත වන බවටත් බහුමාන සහිතවද, අවංක ලෙසද සැබෑලෙසද, ප‍්‍රකාශ කොට මෙයින් සහතික කරමි.’’

(වලල්ගොඩ බන්දුතිලක – ඇන්. ඇම්. පිටු 42)

            ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය ගැන කෙසේ කල්පනා කළද එහි කි‍්‍රයාකාරිත්වය පාර්ලිමේන්තු වාදී මඩගොහොරුවේ එරී ගොඩ ගත නොහැකි වීමයි. එය පසු කාලයකදී සිට නොව ආරම්භයේදී වැරදි පදනමකින් ඇති වූවකි. ජාතික ප‍්‍රශ්නය කෙරෙහි පිවිසීම සිදුවූයේද වැරදි පදනමකින්ය. උන්නතිකාමී අරගල නිසා ජනතාව ඒ පිටුපස පෙල ගැසුනද ආගම් අබිං යැයි පැවසීමෙන් දුප්පත් ගොවි ජනතාව ගෙන් සම්පූර්ණයෙන් දුරස් වන්නට විය. කම්කරු පංතිය හා ධනේශ්වර ප‍්‍රතිසංස්කරණ තුල කොටු වන්නට විය. 1948 දී නව යටත් විජිත පාලකයින් ඉන්දියානු වතු කම්කරුවන්ගේ ඡන්ද අයිතිය අහෝසි කිරීමත් සමග වතු කම්කරුවන්ගේද දුරස් වන්නට විය. සමසමාජ පක්‍ෂයට උරුමව ඇත්තේ එවැනි ඉතිහාසයකි.

කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය

            දෙවන ලෝක යුද්ධයේ බලපෑම ලංකාව පුරා බලපවත්වන්නට විය. සියලූම දේශපාලන පක්‍ෂ සහ බහුජන සංවිධාන වලටද එකසේ බලපෑවේය. එම සංවිධාන දෙවන ලෝක යුද්ධය පිළිබඳව ගත් ස්ථාවරය විමසා බැලිය යුතුය. ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයටත්, ට්‍රොට්ස්කිවාදීන්ටත් අනුව එය අධිරාජ්‍යවාදීන් අතර වූ යුද්ධයක් විය. එය නිවැරදිය. එමෙන්ම ඔවුන් සෝවියට් සමාජවාදී රාජ්‍ය දෙස බැලූවේ කෙසේද? ඔවුන්ට එයත් ජර්මන්, ජපන් හා බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී බලවේගයන් හා සමාන විය. ස්ටාලින් ඔවුන්ට අනුව ද්‍රෝහියෙකි. එය අන්ත ප‍්‍රතිගාමී ස්ථාවරයකි. එමඟින් සෝවියට් රාජ්‍යයටත් එහි නායකත්වය දැරූ ස්ටාලින් සහෝදරයාටත් එරෙහි ව්‍යාපාරයක් දියත් කිරීමට සමසමාජ පක්‍ෂය ඉදිරිපත් විය. විය යුතු පරිද්දෙන්ම ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය භේදය ඇති විය. සෝවියට් රාජ්‍යයත් ස්ටාලින් සහෝදරයාත් ආරක්‍ෂා කළ යුතුය, යන ස්ථාවරයේ සිටි ප‍්‍රගතිශීලී බලවේගයන් ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයෙන් නෙරපා දැමීම සිදුවිය. මෙම බලවේගයන්ගෙන් ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය බිහිවිය. ආරම්භය සෝවියට් සමාජවාදී රාජ්‍ය හා ස්ටාලින් සහෝදරයා ආරක්‍ෂා කිරීමයි. මූලය ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයයි.

            ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ වැඩපිලිවෙල වූයේ කුමක්ද? ජාතික විමුක්ති යුද්ධයක් සඳහා ජනතාව පෙලගැස්සීමේ වැඩපිලිවෙලක් නොතිබුණි. තමන්ගේ හතුරා ජනාතාවගේ හතුරා බවට පත් කළේය. ජනතාවගේ හතුරා තමන්ගේ හතුරා බවට පත් කර නොගත්තේය. ජනතාවගේ හතුරා වූයේ බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයයි. නමුත් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ ප‍්‍රධාන හතුරා වූයේ ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයයි. ජනතාව අතර සමඟිය වෙනුවට භේදය වැපිරවීමට මුල් විය.

            ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංති නායකයෙක් වූ ස්ටාලින් සහෝදරයාගේ අභාවයෙන් පසු සෝවියට් සමාජවාදී රාජ්‍යය සංශෝධනවාදී බලවේගයන් අතට පත් විය. එහි නායකත්වය දැරුවේ ද්‍රෝහී කෘෂෙව්ය. ඔහු හරහා සෝවියට් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය නූතන සංශෝධනවාදී කි‍්‍රයාමාර්ගය ලොව පුරා කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට නායකත්වය දුන්නේය.

            ස්ටාලින් ද්‍රෝහී මිනීමරුවෙක් ලෙස හංවඩු ගැසීය. පාර්ලිමේන්තුව හරහා සාමකාමීව සමාජවාදයට පරිවර්තනය විය හැකි බව ප‍්‍රචාරය කළේය. නිර්ධන පංති ආඥදායකත්වය ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළේය. සෝවියට් දේශය සමස්ථ ජනතාවගේ පක්‍ෂය හා රාජ්‍යය ලෙස නම් කළේය. ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයද ස්ටාලින් ආරක්‍ෂා කිරීමේ පදනමෙන් බිහිවූවද වේගයෙන් ද්‍රෝහී කෘෂෙව්ගේ කි‍්‍රයාමාර්ගය අනුගමනය කළේය. මෙම කි‍්‍රයාමාර්ගයන්ට එරෙහිව ස්ටාලින් සහෝදරයා ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංති නායකයෙකු ලෙස ආරක්‍ෂා කරමින් කෘෂෙව්ගේ නූතන සංශෝධනවාදයට එරෙහිව මාඕ සේතුං සහෝදරයාගේ නායකත්වයෙන් චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය කි‍්‍රයාමාර්ගයක් දියත් කළේය. විය යුතු පරිද්දෙන්ම නූතන සංශෝධනවාදයට එරෙහි මතවාදය ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය බල පෑම් ඇති කළේය. පක්‍ෂය දෙකට බෙදුණි. පක්‍ෂයේ බහුතරය නූතන සංශෝධනවාදයට එරෙහිවීම නිසා පක්‍ෂ නායකත්වය පක්‍ෂ සම්මේලනයක් පැවැත්වීමට එඩිතර නොවීය. නූතන සංශෝධනවාදයට අනුව යමින් ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය තුල නිළධාරිවාදී ලෙස කේනමන් කණ්ඩායම බලය අත්පත් කර ගත්තේය. නූතන සංශෝධනවාදයට එරෙහි බලවේග පක්‍ෂයෙන් නෙරපා දැමිණ.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ

            ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයේත් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයෙත් සංශෝධනවාදී, ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදී වැඩ පිළිවෙල හා යටත්වීම් වාදය නිසා එම පක්‍ෂ ජනතාවගේ අප‍්‍රසාදයට පත්ව තිබුණි. එමෙන්ම කෘෂෙව්ගේ සංශෝධනවාදයට එරෙහිව ස්ටාලින් ආරක්‍ෂා කරමින් චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ මතවාදී අරගලයක් දියත් කළේය. ධනවාදයෙන් සමාජවාදයට සාමකාමීව පරිවර්තනය විය හැකි බව, පාර්ලිමේන්තුවෙන් සමාජවාදය ගොඩනැගිය හැකි බව කෘෂෙව් ඉදිරිපත් කළ නූතන සංශෝධන වාදයයි. කි‍්‍රයාවට නැගුවේ රුසියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයයයි. සෝවියට් දේශයේ සමාජවාදය ගොඩනැගීමේ කාලපරිච්ෙඡ්දයේ අත්දැකීම් මාඕ සම්පිණ්ඩනය කළේය. සමාජයෙහි පංති පවතිනතාක් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය තුලද පංති අරගලය පවතින බවත් ජනතාවගේ සෝදිසිමත්භාවය වැඩිදියුණු කරමින් නිර්ධන පංති ආඥදායකත්වය යටතේ විප්ලවය අඛණ්ඩව ගෙනයාමේ න්‍යාය ගොඩ නගමින් චීනය තුල ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංති සංස්කෘතික විප්ලවයට මාඕ සේතුං සහෝදරයා නායකත්වය දුන්නේය. ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසු ලෝකය පුරා සංස්කෘතික විප්ලවයේ වෙඩි හඬ පැතිරුණි. සියලූම කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ තුල මතවාදී අරගලය දියත් විය. ලංකාවේද එලෙසම සිදුවිය. විය යුතු පරිද්දෙන්ම නූතන සංශෝධනවාදීන්ටත්, සංශෝධනවාදයටත්, එරෙහි මතවාදයන් ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට බලපෑම් කෙරුණි. පක්‍ෂය දෙකට බෙදුණි. මධ්‍යගත ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වෙනුවට ආධිපත්‍ය කි‍්‍රයාවේ යෙදුණි. පක්‍ෂය පක්‍ෂ සම්මේලනයක් පැවැත්වීමට පවා බිය විය. පක්‍ෂයේ වැඩි දෙනා නූතන සංශෝධනවාදයට විරුද්ධව පෙළගැසුනු නිසාවෙන් කේනමන් කණ්ඩායම කුමන්ත‍්‍රනකාරීව පක්‍ෂයේ බලය අල්ලා ගත්තේය. ඊට විරුද්ධ බලවේගයන් පක්‍ෂයෙන් නෙරපා හැරින. චීන පිල හා මොස්කව් පිල වශයෙන් බෙදුණේ එම ජාත්‍යන්තරවාදී අරගලයේදී ගත් ස්ථාවරයන් අනුවය. ඉවත් කළ අය ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (චීන පිල), චීනයේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය දියත් කරන ලද මතවාදී අරගලය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය, විප්ලවීය මතවාදය වූ මාක්ස්, ලෙනින්, මාඕ සේතුං චින්තනය ප‍්‍රචාරය කළේය. එය ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ ආරම්භයයි. නිර්ධන පංතිය වෙනුවෙන් මෙරට මෙතෙක් කර ඇති අනගිතම වැඩ කොටස එයයි. ශ්‍රේෂ්ඨ සංස්කෘතික විප්ලවයෙන් ඔද වැඩුණු විශාල පිරිසක් මෙහි විය. මෙම පිරිසට නායකත්වය දුන්නේ ශන්මුගදාසන් සහෝදරයායි. ජාත්‍යන්තරය මතුකළ නිර්ධන පංතියේ ගැඹුරුතම අභියෝගයෙන් බැහැරව ‘‘ශන් විප්ලවය කරන්නේ නැතැයි’’ ‘‘ශන් ලේවලට බයයි’’ යනුවෙන් හඬ නගමින් සම්පූර්ණයෙන්ම ජනතාව වැරදි දිශාවකට යොමු කරමින් රෝහණ විජේවීරගේ නායකත්වයෙන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ බිහි විය. (රෝහණ විජේවීර සෝවියට් දේශයෙන් ලූමුම්බා විශ්ව විද්‍යාලයේ වෛද්‍ය විද්‍යාව හදාරා මෙම අවදියේ ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියේය. ඔහු මෙම මතවාදයේදී චීන මතවාදය ගත් නිසා නැවත රුසියාවට යෑම තහනම් කළ බව ප‍්‍රකාශ කර ඇත. ඔහු ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට (චීන පිල) එක්වී ඇත. ඔහු 1966 ජනවාරි සුප‍්‍රසිද්ධ ජාතිවාදී පෙළපාලියේ යාම නිසා පක්‍ෂයෙන් ඉවත් කර ඇත.) සමාජ විප්ලවය සඳහා ඉදිරිපත් වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සම්පූර්ණ කි‍්‍රයාවලිය විමසා බැලිය යුතුය. ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයත්, ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයත් අනුගමනය කරමින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණත්, ජනතාව පාර්ලිමේන්තු මඩ ගොහොරුවට ඇද දමමින් සිටියි. ජනතාව අතර සමඟිය වෙනුවට අසමඟිය වර්ධනය කෙරෙන කි‍්‍රයාමාර්ගයක ගමන් කරමින් සිටියි.

නව යටත් විජිත පාලනයෙන් පසු දේශපාලනය

            විශේෂයෙන්ම බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදයට, දෙවෙනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු, පෙර පැවැති යටත් විජිත එලෙසම පවත්වාගෙන යාම අසීරු විය. යටත් විජිත පාලනයන්ට එරෙහිව එවැනි රටවල්වල ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාර බිහිවී තිබුණි. බොහෝ රටවල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂද තිබුණි. චීනයේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ නායකත්වය යටතේ දිග්ගැස්සුණු මහජන යුද්ධයක් දියත් වී තිබුණි. ඉන්දු චීනයේ ද කොරියාවේ ද ඉන්දියාවේ ද අනෙකුත් බොහෝ යටත් විජිත වලද නිදහස් ව්‍යාපාර බිහිවී තිබුණි. මෙම ව්‍යාපාර මැඬලීමට ගියහොත් ඒවා රුසියාව, චීනය දෙසට හැරෙන බව දුටු බි‍්‍රතාන්‍ය අඕධිරාජ්‍යවාදීන් ඔවුන් කාලයක් තිස්සේ ගොඩ නැගූ නිවට මානසිකත්වයක් ඇති අධිරාජ්‍ය ගැති රදළ සම්භවයක් ඇති පංතීන්ට දේශපාලන බලය ලබාදුණි. උත්සවශ්‍රීයෙන් යටත් විජිත රටවල පාලකයින් ‘‘නිදහස’’ සමරන්නේ එලෙසයි. ලංකාවේද සිදුවූයේ එයයි. ලාංකීය නව යටත් විජිතයේ පළමුවරට බලයට පත් වූ රූකඩ පාලකයින් කළේ ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇති වතුකම්කරුවන්ගේ ඡන්ද බලය අහෝසි කිරීමයි. පුරවැසිභාවය අහෝසි කිරීමයි.

            දෙමළ ජනතාව, ලංකා දෙමළ හා ඉන්දියානු දෙමළ වශයෙන් බෙදීමයි. ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂයට වතු කම්කරුවන් තුල තිබූ පදනම මෙයින් දියකර දැමීය. සමසමාජ පක්‍ෂය එහි ඉතිරිව තිබූ සෑම හොඳ දෙයක්ම අහිමි කර ගත්තේය. 1951 දී යූ. ඇන්. පී යෙන් බණ්ඩාරනායක ඉවත්වීම පැරණි යටත් විජිත තුල ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදය කි‍්‍රයාත්මක වීමේ ප‍්‍රතිඵලයයි. යූ. ඇන්. පීය ප‍්‍රධාන වශයෙන් බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදයට බරවූ අතර ජනතාව තුල එයට විරුද්ධව ප‍්‍රබල විරෝධයක් තිබුණි. මෙම බලවේගයන් වෙනත් දිශාවකට යොමු කිරීමට බණ්ඩාරනායක දක්‍ෂවිය. වතු කම්කරුවන්ට එරෙහිව යූ. ඇන්. පීය කළාමෙන් අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේග අතර සමඟිය සුනුවිසුනු කිරීමට බණ්ඩාරනායක තවත් පියවරක් ඉදිරියට තැබීය. ‘‘සිංහලය රාජ්‍ය භාෂාව කිරීම’’ ‘‘බුද්ධාගම රාජ්‍ය ආගම කිරීම’’ යන සටන් පාඨ ජනපි‍්‍රය කිරීම තුලින් සිංහල බෞද්ධ අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේග සිංහල ජාතිවාදයේත්, බෞද්ධාගමේත් සිරකරුවන් බවට පත් කරන ලදි. එම බලවේගවලට අද පවා එම මානසික පරාජයෙන් මිදීමට හැකිවී නැත. අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ගෙන ගිය නිර්ධන පංති නායකත්වය යටතේ කම්කරු – ගොවි සංධානය ප‍්‍රධාන කරගත් ජාතික එක්සත් පෙරමුණ වෙනුවට සඟ, වෙද, ගුරු, ගොවි, කම්කරු පංච මහා බලවේගය යටතේ කම්කරු පංතිය නව අධිරාජ්‍ය ගැති පාලක පංතියක් පිටුපස පෙළ ගස්සන ලදි. එය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයට ප‍්‍රගතිශීලී බව ඇති කරන ලදි. මෙම මානසිකත්වයෙන් අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේගයන්ට මිදීමට කාලය පැමිණ ඇත. දෙමළ ජනතාවගෙන් නැග ආ විරෝධය හමුවේ ‘‘බණ්ඩාරනායක – චෙල්වනායගම්’’ ගිවිසුම ඇති විය. බලයට පත් අධිරාජ්‍ය ගැති පාලක කල්ලිය දෙමළ ජනතාවගේ ප‍්‍රශ්න විසඳීමේ උවමනාව බොරුවට මවාපායි. බලයෙන් පහවූ අධිරාජ්‍ය ගැති පාලක කල්ලිය බලයට ඒම සඳහා එයට විරෝධය පලකරයි. එම විරෝධය බහුතර සිංහල බෞද්ධ ජනතාව මත පටවයි. ජනතාවගේ විරෝධය නැග ආ පසු ඒ පාලක පංතීන් විලිලජ්ජා නැතිව තමන් අත්සන් කරනු ලැබූ ගිවිසුම් ඉරා දමයි. පාලක පංතීන් පීඩිත දෙමළ ජනතාව මර්ධනය කරයි. සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් ජාතීන් අතර අසමඟිය වර්ධනය කරයි. සූරාකෑම උග‍්‍ර කරයි. පීඩිත සිංහල ජනතාව අධිරාජ්‍ය ගැති සිංහල මහ ධනේශ්වර පංතිය පිටුපස පෙළ ගස්වයි. දෙමළපීඩිත ජනතාව දෙමළ මහධනේශ්වර පංතිය පිටුපස පෙළ ගස්වයි. මුස්ලිම් පීඩිත ජනතාව මුස්ලිම් මහ ධනේශ්වර පංතිය පිටුපස පෙළ ගස්වයි. ඉන් පසු මුලූ මහත් පීඩිත ජාතීන් තවත් වටයකින් අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ග‍්‍රහණයට නතු කරයි. දිගින් දිගටම ඉතිහාසයේ අද දක්වා සිදු වී ඇත්තේ මෙය නොවේද?

            දෙමළ ධනේශ්වර නායකයින් සිංහල මහා ධනේශ්වර පංතිය සමඟ කේවල් කිරීම සඳහා දියත්කරන ලද සාමකාමී උද්ඝෝෂණ සහ සත්‍යග‍්‍රහ වලදී අධිරාජ්‍ය ගැති පාලක කල්ලීන් ඔවුන්ව මර්ධනය කර ඇත. මෙම අවස්ථාවලදී කම්කරු පංතිය සිය ඓතිහාසික පංති කාර්්‍යභාරය සමඟ ඉදිරියට යොමු නොවුණේ ඇයි?

            1965 දී බලයට පත් අධිරාජ්‍ය ගැති පාලක පංතියෙන් ඩඩ්ලි – තිරුචෙල්වම් ගිවිසුම බිහි විය. රටසභා පනත ලෙස ඉදිරිපත් විය. මෙම ගිවිසුමට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය, ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය, ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය එකතුව සැදුම් ලත් සමඟි පෙරමුණ ඊට එරෙහිව 1966 ජනවාරි 08 වෙනි දින ජාතික විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් දියත් කළේය. මෙම විරෝධතා පෙලපාලියට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නිර්මාතෘ රෝහණ විජේවීරද සහභාගි වී ඇත. සමසමාජ පක්‍ෂය, ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය නව යටත් විජිත ආණ්ඩුවේ තනතුරු ලබා ගැනීම සඳහා ඉතිහාසයේ දරුණුතම පාවාදීම කළේය. මෙම පක්‍ෂය කෙරෙහි සුළු ජාතීන්ගේ යම් බැඳීමක් තිබුනි නම් එයද සහමුලින්ම නැති විය. 1970 දී නව යටත් විජිත රජයේ පාලක පංතිය ලෙස, ගෙන එන ලද 1972 ව්‍යවස්ථාවෙන් දෙමළ ජාතිය හිමිකරගෙන තිබූ ප‍්‍රජාත‍්‍රන්ත‍්‍රීය අයිතීන් අහෝසි කරන ලදි.

            1977 දී සමගි පෙරමුණ රජයට එරෙහිව මැතිවරණ ප‍්‍රකාශනයේ දෙමළ ජනතාවගේ ප‍්‍රශ්න විඳීම සඳහා වටමේස සාකච්ඡාවක් හරහා කි‍්‍රයාකරන බවට එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය දෙමළ සංවිධාන වලට පොරොන්දු විය. ඔවුන් එසේ කළේ මැතිවරණයෙන් පසු ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීම සඳහා අවශ්‍ය මැතිවරණ ආසන ප‍්‍රමාණය ලබාගත නොහැකිය යන විශ්වාසයෙනි. මැතිවරණ ආසනවලින් 5/6 ක බලයක් එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයට ලැබීමත් සමඟ සියලූ පොරොන්දු අමතක විය. දෙමළ විමුක්ති එක්සත් පෙරමුණ විරුද්ධ පක්‍ෂය බවට පත් විය. ප‍්‍රශ්න විසඳීම කෙසේ වෙතත් අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ උවමනාවන් ආරක්‍ෂා කිරීම සඳහාම ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීමට 5/6 බලය උපයෝගී කර ගත්තේය.

            1980 දශකය වන විට ලෝකය අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරු දෙකක් වෙක කේන්ද්‍ර ගත වී තිබුණි. සෝවියට් සමාජ අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරත්, ඇමෙරිකාව ප‍්‍රමුඛ බටහිර අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරත් වශයෙනි. සාමකාමී මාවතෙන් සමාජවාදයට ගමන් කිරීමේ නූතන සංශෝධනවාදීන්ගේ කි‍්‍රයාමාර්ගය හෙළිදරව් වී තිබුණි. අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්ට පෙර බෙදා පැවතුණු ලෝකය නැවත බෙදා ගැනීමේ අනතුර ඉදිරියේ ලෝකය පැවතුණි. ලෝකයේ බොහෝ රටවල් මෙම කඳවුරු දෙක අතර පෙලගැසීම වේගවත් විය. ලෝකයේ බොහෝ රටවල් තුල පාලක පංතීන්ට එරෙහිව සන්නද්ධ ව්‍යාපාර බිහිවිය. මෙම අරගල පිටුපස අධිරාජ්‍යවාදීන් සිය උවමනාවන් සඳහා ඒවා මෙහෙයවීමට, ග‍්‍රහණයට ගැනීමට සැලසුම් දියත් කළේය. නව යටත් විජිත රටවල පාලක පංතීන් ‘‘නොබැඳි සමුළුව’’ තුල මධ්‍යස්ත ලෙස පෙනීසිටිමින් මෙම කඳවුරු දෙකෙන්ම ප‍්‍රයෝජන ගැනීමට මාන බැලූහ. සිය රටවල පීඩිත පංතීන් හා ජාතීන් නොමඟ යැවීමට සමඟි වූහ.

            ශ්‍රී ලංකාව, ඇෆ්ගනිස්ථානය, නිකරගුවාව ඇතුළු ලෝකයේ බොහෝ නව යටත් විජිත රටවල සිදුවූ කි‍්‍රයාදාමය එයයි. (අධිරාජ්‍යවාදීන් යම් රටක පාලක පංතීන් පෙරලා දමා තමන්ට පක්‍ෂ ගැති පාලක කල්ලියක් බලයට ගෙන ඒම ඔවුන්ගේ උපාය විය.) ඇෆ්ගනිස්ථානයේ ඇමෙරිකාවට හිතවත් පාලකයින් පෙරළා දමා සෝවියට් කඳවුරට පක්‍ෂපාතී බලවතෙක් බලයට පත් කළේය. ඉන් අනතුරුවම එම පාලනය බිඳ වැටෙන තුරු එම රටේ යුද්ධයක් දියත් විය. ජනතාවගේ ජීවිත සම්පත් විනාශ විය. ලෝකයේ බොහෝ රටවල එලෙස සිදුවිය. දූෂිත පාලක පංතීන්ට එරෙහිව එම රටවල් තමන්ට පක්‍ෂපාතී සන්නද්ධ කණ්ඩායම් ඇති කළේය. ආධාර කළේය. යුද්ධ කළේය. ශ්‍රී ලංකාවේ ද තත්ත්වය එසේ විය. ප‍්‍රධාන දේශපාලන පක්‍ෂ වල ප‍්‍රධාන පුද්ගලයින් ඔවුන් වෙත දිනා ගැනීම සඳහා නොයෙකුත් උපක‍්‍රම යොදයි. උතුරේ දෙමළ ජාතියේ ප‍්‍රශ්න මුල් කරගෙන එයට විසඳුම් ලෙස ‘‘ඊලාම්’’ රාජ්‍යය සඳහා සටන් වැදුණු බලවේගයන් තුලද මෙයම ප‍්‍රකාශ විය. සමහර කණ්ඩායම් පිටුපස ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදීන් විය. ඒ මැද ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන් විය. සමහර කණ්ඩායම් පිටුපස සෝවියට් සමාජ අධිරාජ්‍යවාදීන් විය. ඒ මැද ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන් විය. මෙම සියලූ කණ්ඩායම් වල ඉල්ලීම ‘‘දෙමළ ජාතීන්ට වෙනම රාජ්‍යයක්’’ යන්නයි. ඉල්ලීම එකක් වුවද මෙම බලවේගවලට එකම ධජයක් යටතට ඒමට නොහැකි වූයේ ඇයි? ඔවුන් අතර සන්නද්ධ ගැටුම් ඇති වූයේ ඇයි? ඔවුන් පිටුපස සිටි බලවේග කි‍්‍රයාකළ ආකාරය නිසයි.

            දකුණේ සංවිධාන තුලද මෙම බෙදීම පැහැදිලිව දක්නට ලැබුණි. මෙම අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරු දෙකෙන්ම පෝෂණය ලැබූ බලවේගද විය. එක් එක් කඳවුරෙන් වෙන වෙනම පෝෂණය ලැබූ බලවේගද විය. ඒ අනුව දකුණේ ජනතාව තුලද කි‍්‍රයාත්මක විය. සමාජ අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරට හිතවත් බලවේග වලට සමාජවාදී ලේබලය ඇලවූ අතර එයට විරුද්ධ වන සංවිධාන ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදයේ අත කොලූ ලෙස හැඳින්විය.

            ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන්ගේ බලපෑම යටතේ ප‍්‍රසිද්ධ ඉන්දු – ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම යටතේ සමාජ අධිරාජ්‍යවාදීන් පිටුපස සිටි බලවේග එය ජාතික ප‍්‍රශ්නයට ඇති විසඳුම ලෙස පිලිගත්තේය. ‘‘වෙනම රාජ්‍යය’’ ‘‘ස්වයංතීරණය’’ අත්හැර ඉන්දු – ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම ‘‘දෙමළ ජාතික ප‍්‍රශ්න’’ සඳහා විසඳුම් ලෙස පිලිගත්තේය. ඒ අනුව කි‍්‍රයා කළේය. ඉන්දු – ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම අධිරාජ්‍යවාදීන්ට, ඉන්දීය ව්‍යාප්තවාදීන්ට යටත් වීම ලෙස දුටු අධිරාජ්‍ය විරෝධී ඉන්දීය – ව්‍යාපත්වාදීන්ට විරුද්ධ වූ බලවේග එයට විරුද්ධව පෙළගැසුණි. ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදීන් පිටුපසින් වූ බලවේගද එය පිටුපස සිට ගිවිසුමට විරුද්ධ විය. ඉන්දු – ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුමට විරුද්ධ වූ ඇමරිකන් බලවේග ඒ හරහා බලයට පැමිණියේය. ඊට එරෙහි වූ අධිරාජ්‍ය විරෝධී, දේශපේ‍්‍රමී බලවේග අතර අසමඟිය වර්ධනය කර කෲර ලෙස මර්ධනය කළේය. එක් අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරක සිට අනික් අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුර වෙත බලවේග මාරු විය. ඒ සෝවියට් සමාජ අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුර බිඳවැටීමේ ප‍්‍රථිඵලයකි. ලෝක පරිමාණයෙන් ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදය ඉදිරියට ඒමයි. එම බලවේග විවෘත ආර්ථිකයට මානුෂික මුහුණුවරක් දීමට ඉදිරිපත් විය.

            ඉන්දු – ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුමට පක්‍ෂපාත වූ උතුරේ සටන් කළ සංවිධාන ස්වයංතීරණය අත්හැර දැමීය. එම සංවිධාන දුර්වල විය. දකුණේ ස්වයංතීරණයට පක්‍ෂපාත වූ බොහෝ සංවිධාන සාම වැඩපිලිවෙලවල් ඔස්සේ ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යවාදයේ උවමනාවට මාරු විය. ගිවිසුමට විරුද්ධ වූ සුළු ධනේශ්වර සංවිධාන (ජනතා මර්ධනයෙන් පසු) එම ගිවිසුමේ කොන්දේසි වලට යටත්ව නැවතත් දේශපාලනය කරගෙන යති. වරප‍්‍රසාද භුක්ති විඳිති.

            ඉතිහාසය විසින් සියලූම ප‍්‍රශ්න උග‍්‍රකර විසඳුම් ඉල්ලා සිටින අර්බුදයක් කරා තල්ලූකර ඇත. අධිරාජ්‍යවාදීන්ටත් උන්ට ගැති පාලක කල්ලීන්ටත් ජනතාවගේ එකදු මූලික ප‍්‍රශ්නයක්වත් විසඳිය නොහැක. දෙමළ ජනතාවගේ ප‍්‍රශ්න විසඳීමේ මහා ඝෝෂාව හරහා පීඩිත දෙමළ ජාතියේ ඉරණම විසඳීමේ අයිතිය ඇමෙරිකානු, බි‍්‍රතාන්‍ය, නෝර්වේ අධිරාජ්‍යවාදීන් පවරා ගෙන ඇත. ඒ හරහා මෙරට වසන සියලූම ජාතීන් තවත් වටයකින් අධිරාජ්‍යවාදීන්ට උවමනා විදිහට යටපත් කිරීම සිදු වී ඇත. මෙරට වරායවල්, ගුවන් තොටුපලවල් ඕනෑම අවස්ථාවක ප‍්‍රයෝජනය ගැනීම සඳහා අයිතිය ඇමෙරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය පවරාගෙන ඇත. ති‍්‍රකුණාමලයේ තෙල් ටැංකි සංකීර්ණය ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන් පවරා ගෙන ඇත. ඉතිරිව ඇති සියලූම සම්පත් අත්පත් කර ගැනීම සඳහා අධිරාජ්‍යවාදීන් කූට උපක‍්‍රම තවතවත් යොදනවා ඇත. සියලූම දේශපාලන දේශපාලන සංවිධාන ඔවුන් පසුපස කම්කරු පංතියත් ගොවි ජනතාවත් පෙළ ගස්වා ගැනීමට ඔවුන්ගේ පාවාදීමේ කි‍්‍රයාමාර්ග හා වැඩපිලිවෙලවල් දියත් කර ඇත. ‘‘වාමාංශික’’ හා ජාතිවාදී බලවේග ඉතිහාසය පුරාම කර ඇත්තේ එයයි.

            කම්කරු පංතිය සටන් කරන බලවේගයන්ගේ ජාතිය, වර්ගය, ආගම, කුලය නොව ඔවුන්ගේ අරගලවලට හේතු ඉදිරිපත් කරමින් එම අරගලයන්ගේ ජයග‍්‍රහණය වෙනුවෙන් නැඟී සිටිය යුතුය. සියලූම පීඩිත පංතීන්ගේ හා ජාතීන්ගේ විමුක්තිදායකයා ලෙස ඉදිරිපත් විය යුතුය. සූරාකෑමෙන් තොර පංති රහිත සමාජය වූ කොමියුනිස්ට් සමාජය බිහිකිරීමේ අරමුණින් ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංති නායකයින්ගේ ඉගැන්වීම් වලින් සන්නද්ධව නායකත්වය දිය යුතුය. නැතිනම් සටන් කරන බලවේගයන්ට නිශ්චිත අරමුණක් නොමැතිව අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ විසඳුම් වලට සීමාවන නිසාය. අරගලය පාවාදීමට සිදුවන නිසාය. සෝවියට් සමාජවාදී රාජ්‍යයෙහි නිර්ධන පංති රාජ්‍ය බලය ස්ටාලින්ගේ අභාවයෙන් පසු නූතන සංශෝධනවාදීන් අතට පත් විය. සමාජවාදී චීන රාජ්‍යයෙහි නිර්ධන පංති රාජ්‍ය බලයද මාඕ සේතුං සහෝදරයාගේ අභාවයෙන් පසු චීන සංශෝධනවාදීන් අතට පත් විය. සෝවියට් – චීන සංශෝධනවාදීන් කර ඇත්තේ ජනතාවගේ ශ්‍රෙෂ්ඨ ජයග‍්‍රහණයන් අධිරාජ්‍යවාදීන්ට විකිණීමකි. මේ නිසා වෙන කිසිම කාලපරිච්ෙඡ්දයකට වඩා කම්කරු පංතිය බරපතල අභියෝගයකට මුහුණදීමට සූදානම් විය යුතුය.

            කම්කරු පංතිය ජාතීන්ගේ ස්වයංතීරණ අයිතිය ඉහලින්ම එසවිය යුතුය. දෙමළ ජාතීන්ට ස්වයංතීරණය ඉල්ලන දකුණේ සංවිධාන බලවේග වලින් කැඞී වෙන්විය යුතුය. ජාතීන්ගේ ස්වයංතීරණ අයිතිය පිළිගත්තේ ලෙනින්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් රුසියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයයි. ශ්‍රේෂ්ඨ ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසු ධනේශ්වර පංතීන්ට ස්වයංතීරණ අයිතිය දිනාදිය නොහැකි බව විග‍්‍රහකළේ මාඕගේ නායකත්වයෙන් යුත් චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයයි. පීඩිත ජාතියක ස්වයංතිරණය දිනාදිය යුතු බවත්, එය දිනා දිය හැක්කේ කම්කරු පංතියට පමණක් බවත් (නිර්ධන පංතියට) පැහැදිලි කළේ චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයයි. කම්කරු පංතියේ ක‍්‍රියාමාර්ගය විය යුත්තේ එම මාර්ගයේ ගමන් කිරීමට අධිෂ්ඨාන සහගත වීමයි.

මාක්ස්වාදී අධ්‍යයන කණ්ඩායම
(2005 වසරේ ලියන ලදි)

 

Larsen free!

Larsen free!

Letter send to Norwegian Ambassador in London today.
Please send letters to Norwegian Embassy protesting this arrest on the eve
of May Day by one of Norway’s best working class sons.
Dear Ambassador,
Norway arresting Kjell Gunnar Larsen and his parther this morning sends a
message that democracy in Norway is in danger.
One of Europe’s and Norways leading political activists against Racism has
been arrested.
We call for his and his partners immediate release before Norways human
rights image is further damaged.

Yours Sincerely
Nicholas Glais
send any copies of letters to post@tjen-folket.no

Spain: call it a dictatorship and they throw you in prison

Spain: call it a dictatorship and they throw you in prison

14 April 2014. A World to Win News Service.  A Spanish high court sentenced the 25-year-old rapper “Pablo Hasel” (Pablo Rivadulla Duro) to two years in prison for “glorifying terrorism” on 1 April.  Several years ago, this “anti-system rapper,” as he calls himself, declared, “If they put me in prison, that will prove I’m right” – right that almost 40 years after the end of the fascist regime of Francisco Franco, despite economic, social and political changes, the Spanish state is still the enemy of the majority of Spanish people and the people of the world and “the critical spirit”.
 
Hasel was arrested in November 2011, during a time of upsurge in the country’s streets, when the police raided his home in the night and confiscated his digital devices, papers and books as evidence. At his trial before the high court for political cases, the judge ruled that the only question was whether or not Hasel was the author of the dozens of videos uploaded on YouTube and elsewhere on the Net. Since Hasel unhesitatingly stated that he was, the conviction was all but automatic. Hasel argued that he had the right to freedom of speech, but the judge ruled that while that freedom exists in Spain for some speech, Hasel’s rap constitutes “hate speech,” prohibited by law, and further, that “terrorism is the worst violation of human rights”, so no one has the right to defend it. (El Pais, 1 April 2014)
 
This is the standard legal double-talk that is the hallmark of the Spanish state: “terrorism” is an affront to “democracy”, so those accused of it have no rights, those who defend those accused of it have no rights, those who argue for those people’s rights are “apologists for terrorists” and so on in a widening spiral. But in sentencing an artist to prison for nothing but his words, this is a further step in demonstrating the truth of his words, that in capitalist countries “freedom of expression is nothing but freedom to lie or shut up, and like democracy, freedom of expression is one of history’s greatest swindles.”
 
What does it mean, Hasel says, to talk about freedom in a country where six million people have been robbed of their jobs, half a million people have been kicked out of their homes, “and if you protest you get beaten or killed?” One of his videos shows him in a June 2011 march of “Los Indignados” (the Outraged) in Valencia. The police attacked it viciously, as they did protests in other cities in Spain in those months. They sought not just to stop it but to break the heads, faces and arms of as many young women and men as possible, as the footage clearly and indisputably shows. Another rap video,  “El reino de los torturadores” (The kingdom of torturers), features the battered and crushed faces and bodies of young women and men arrested at mass demonstrations defending Basque nationalist “terrorists” and then beaten and tortured while in custody – in the name of defending “democracy”.
How can Hasel be convicted of “hate speech” and being a threat to “democracy” when Franco-era torturers are considered respectable citizens, protected from arrest by law, even when clearly identified by their victims; Franco regime political figures are still prominent in public life; the main monument to fascism is untouched and untouchable; and it is perfectly legal and respectable to publicly praise Franco and seek to continue his work?
 
Franco came to power through a military uprising against an elected government in 1936 and an exterminating civil war, with the backing of Nazi Germany and Mussolini’s Italy, and the complicity of all the Western powers. His regime, which today could be called a Catholic jihad in its religious zeal and enforced cultural purity, targeted secular forces and workers and labourers, imprisoned all known opponents and executed many thousands. As was recently revealed, it stole thousands of babies from their mothers to ensure that they would have a proper conservative Catholic upbringing. Despite Franco’s alliance with the defeated Axis powers in World War 2, his regime survived by becoming a key American ally afterwards. Why today is it allowed to praise Franco but not groups that fought his regime? How can the upholders of the Spanish state accuse anyone else of “hate speech”? In fact, how can they label the political violence of their opponents as terrorism when they murdered people and broke lives on a vast scale for their political ends?
 
Perhaps Hasel’s greatest “crime” – and his greatest merit – is that since his 2005 breakthrough album “Eso No Es Paraiso” (This isn’t heaven) he raps about Spain as still a capitalist dictatorship. He says that brutal repression on the one hand, and elections and illusions about “freedom of expression”, the post-Franco regime’s supposedly greatest achievements on the other, are two sides of the same coin, and combine with a media-cultivated “dictatorship of stupidity” that encourages a “Stockholm syndrome” where the masses of people identify with the capitalist system that exploits and oppresses them. He is very clear that not only is the currently-governing Popular Party the political successor party to the fascist regime, but that the Socialist Party “is worse or at least as bad”, and that the parliamentary “left” is just a tail on the Socialists.
 
The Socialists (Hasel spells the party’s initials P$OE) made it possible for the Spanish ruling class to switch over from a fascist to a bourgeois democratic (electoral) form of rule almost painlessly, by protecting the continuity of persons and institutions and the bulk of the state apparatus, and agreeing to what some people call “the law of silence” protecting fascist personalities from legal consequences for their terrorist rule. The mass graves were kept secret and the killers given new jobs or allowed to keep up their work.
 
The Spanish Socialists led its own terrorist campaign against Basque nationalists when they came to govern. In the “dirty war”, Spanish death squads in France assassinated exiled Basque nationalists, ordinary Basques and French and other revolutionaries and bombed taverns and other public places. Neither ruling party has a right to call anyone else terrorists.
 
As a Socialist party MP shamelessly explained in commenting on a new case where the courts refused to hear the complaints of a former student activist against the official who tortured him in 1975, “I just don’t think it would be good for the country. We don’t know where it starts and where it finishes. If we take someone who was a torturer in 1970, why aren’t we going to go after some ministers in Franco’s government who are still alive? Why not the courts? Where do we set the limits?” (The New York Times, 8 April 2014). Yes – what if we went after the same courts once led by Franco that have now sentenced a young rapper to prison? Might that not imperil the repressive efficiency and  legitimacy of the state itself?
No wonder the Spanish ruling class, despite its current democratic finery, zealously maintains the monarchy that smoothed the transition from open fascism to parliamentary democracy and still serves as the guarantor of the continuity of the Spanish state. Hasel’s hatred of the monarchy (one of his videos is called “Muerte a los borbones – Death to the Bourbons”, the royal family) takes its political meaning from this context, and is made all the more forbidden by the fact that he is not just attacking a cultural relic.
 
When Hasel raps about “democracy you mother-fucker” and talks about Spain’s and other “capitalist terrorists taking over the world”, rampaging through the Middle East and bringing misery everywhere, he connects with the truth. But when he raps about the alternative, which he sees as a society like Cuba or Venezuela, there is a disconnect with truth. As fierce as his critique of capitalism may be, it’s not thorough enough.
 
Despite their opposition to the U.S., these countries have not broken with the framework of the world imperialist system. The profit motive still rules the organization of the economy and society despite the existence of state enterprises and social welfare programmes. Their fate hangs on the imperialist world economy – and even simply the price of oil or sugar on the world market. They have not liberated their people from imperialist domination in the most profound sense of enabling them to take the road of overcoming all capitalist economic relations and institutions, all the enslaving social relations and the ideas, customs and habits born of exploitation.
 
Hasel does not even try to paint Cuba as a liberating society, but simply points out that Cuba puts Spain to shame when it comes to homelessness, illiteracy and other social ills. This is true, but has more in common with the revisionist (pseudo-Marxist) idea of socialism as a welfare state than a conception of a liberating revolution in social relations on the road to communism, where human beings are no longer enslaved by the division of society into classes.
 
This is linked to Hasel’s tendency to praise all armed struggles against what he calls imperialism, as though opposing the U.S. and one’s own ruling class were sufficient, without caring enough about the social and political content of those struggles, their ultimate goals. And when, as Hasel does, someone calls themselves a communist, and wears a USSR t-shirt, they need to be clear on the difference between the kind of non-liberating and dismal society that the Soviet Union became with the overthrow of socialism after Stalin’s death (even while socialist forms were retained for several decades, as in Cuba), and the revolutionary transformations of the previous period, which were taken much further in Mao’s China. These are not just old questions; they have everything to do with whether a total social revolution is possible, how, and what that would mean today. When Hasel calls for young people to wage “war for the future”, what is that future?
 
As strong as Hasel’s exposure of capitalist rule in Spain, it would be much stronger – and his stand even more powerfully attractive – if based on a more complete  understanding of the basic problem and solution.
 
The timing of Hasel’s initial arrest, on the heels of system-defying protest by massive numbers of Spanish youth and others in those months of 2011, signals something about the fears of the Spanish ruling class. It is also important that hundreds of youth rallied in his defence in his home town of Lerida immediately after. More than a few youth are “looking beyond their own bellybuttons and their personal horizons,” as he says, and looking for radical answers.
      (See the PabloHaselOfficial channel on YouTube, including the interview “Entrevista con rapero revolucionario”, and the transcribed version on kaosenlared.net, in Spanish only)