Category Archives: Self-Determination

Kashmir and the Imagination of the Hindu Rashtra Concerned Citizens’ Collective

Kashmir and the Imagination of the Hindu Rashtra Concerned Citizens’ Collective

Image courtesy: The Indian Express
The Indian government under the Bharatiya Janata Party treats Kashmiri Muslims as Erewhonian criminals, aggressively turning their longstanding struggle and their pain of living in a conflicted state into terrorism and ‘crime’, while also repeatedly pathologising Kashmiri Muslims as terrorists. This is reflected in the violence unleashed by the Indian army on the common, dissenting people of Kashmir, mutilating their bodies, their faces with pellets to counter the tension that erupted in the wake of Hizbul Mujahideen commander Burhan Wani’s killing in July 2016.  
In December 2016, a team comprising well-known documentary filmmaker Tapan Bose, activist Harsh Mander, professor Dinesh Mohan, journalist Pamela Philipose, and independent researcher Navsharan Singh called the Concerned Citizens’ Collective travelled to Kashmir to assess the impact of the violence on the common and innocent people of the state. They brought out their findings in a book titled Blood, Censored: When Kashmiris Become the ‘Enemy’, published by Yoda Press in July 2018.
In the following essay, republished here with permission, the authors explain how the Indian Army, by openly filming and photographing the way they torture the Kashmiri ‘suspects’, in addition to the actual physical torture they inflict on them with the full sanction of the Indian state, has resulted in a violent visual culture that grants them greater and stronger impunity. 

It is impossible to comprehend the policy of New Delhi with regard to Kashmir without recognising that for people on both sides of the ideological divide in India, Kashmir has a supreme symbolic importance well beyond just the land and its people. What makes Kashmir supremely significant for both is that it is the only Muslim majority state in India. All other Muslim majority regions in undivided India (except Hyderabad which was subdued) joined the union of Pakistan. Kashmir, through a historical default, remained with India.
For secular Indians, Kashmir is a test-case for a country that declares in its constitution that the nation belongs equally to people of every faith. By that tenet, the fact that Kashmir has an overwhelmingly Muslim population is irrelevant to the claims that Pakistan lays on Kashmir, on the grounds that the majority of its people are Muslim; because Pakistan is a country whose central organising principle is religion while for India it is not. The problem is of course the gaping chasm between the principle and practice of India’s constitutional secularism. If the majority of Muslims in Kashmir are not convinced that India in practice assures them the dignity and protection of equal citizenship, then the moral claims on their hearts and minds of India’s secular constitutional break down. They also shatter if the Hindu (and Sikh Buddhists) minorities do not feel safe and equal in Kashmir. The exodus of the Kashmiri Pandits from the valley in the 1990s, and the lack of any effective political and social initiative from the Muslim residents of Kashmir to either prevent their flight, or to ensure that they can return safely today and live in mixed settlements with their Muslim neighbours as in the past, further enfeebles the secular premise for Kashmir to remain a part of India.
But the greatest weakness for those who believe that Kashmir’s continuation in India is the ultimate litmus test of the success and authenticity of its secular credentials is that if the majority of Kashmiri Muslims demonstrably do not want to continue to throw their lot with India’s destiny, then no secular democratic principle is endorsed by holding them to India by decades of military suppression.
For the Hindu nationalists, on the other hand, precisely the fact that Kashmir is a Muslim majority state makes it suspect in its loyalty to the Indian nation. In the eyes of the RSS, in the orthodoxy of the Sangh, the Muslim is the ‘enemy within’. The taming and domestication of Kashmir has therefore always been high on the RSS agenda for India as a Hindu Rashtra, the flying of India’s flag in Lal Bagh central square in Srinagar. (The irony is that the RSS has long refused to fly in Indian tricolour in its headquarters in Nagpur; it flies instead of a saffron flag). The annulment of Article 370 of India’s constitution, which guarantees a special status to Kashmir, is one of the triumvirate of paramount demands of the RSS. The other two are the construction of a Ram Temple at the site of the Babri Masjid in Ayodhya, and a uniform civil code (again aimed to revoke the rights of Muslim men to have more than one wife or to divorce their spouse at will).
Therefore, in the present era of triumphalism in the Hindutva camp, with Prime Minister Modi’s repeated impressive successes in the hustings, the suppression of any kind of popular or militant Kashmiri assertion is politically fundamental to the advance of the Hindu Rashtra. It is for this reason that the domestication of Kashmir is seen to be imperative not just for the integrity of the Indian nation, but for the triumph of Hindu nationalism.
Unlike in the erstwhile UPA administration, which also subscribed to a militarist approach to Kashmir but at the same time kept open other avenues of dialogue and development, the present administration is happy for the Kashmiri to see the Indian state mainly in the form of a menacing and unrelenting gun-toting Indian soldier.
The Guardian asks, ‘How did India get here? How is it all right for a constitutionally democratic and secular, modern nation to blind scores of civilians in a region it controls? Not an authoritarian state, not a crackpot dictatorship, not a rogue nation or warlord outside of legal and ethical commitments to international statuses, but a democratic country, a member of the comity of nations. How are India’s leaders, thinkers and its thundering televised custodians of public and private morality, all untroubled by the sight of a child whose heart has been penetrated by metal pellets? This is the kind of cruelty we expect from Assad’s Syria, not the world’s largest democracy.’ The answer can only be—India got here because of the triumph of majoritarian nationalism: its hubris, its spectacular want of compassion.

Image courtesy: Kashmir Observer
The suppression of Kashmir is now a made-for-television spectacle, designed to both whet and assuage bloodlust in the rising ranks of Hindu nationalists, who see themselves as by definition the only authentic Indian nationalists. The army records videos of its military operations and successes, not just against Pakistan but also Kashmir, and hands these out to television channels which obediently, uncritically and often with a shared triumphalism relay these, portraying the unruly Kashmiri not just as the disloyal ‘other’, but as the enemy. It is difficult to recall an occasion in the past in which the army chief in India has openly held out threats to a section of the country’s own civilians. General Bipin Rawat does so belligerently, aware that he is openly intimidating young citizens of his country and theirs. The army is a highly disciplined force, and its serving officers would not speak to and through the media unless they were authorised to do so. Again, we do not recall junior officers of the armed forces defending strategies such as the human shield aimed against Indian civilians in the way that Major Gogoi did on prime-time national television. As Apoorvanand observes, ‘That it did not shock us when Gogoi addressed the nation through the media after being decorated is a disturbing sign. Before him, and the current army chief, we do not remember any army officer addressing a press conference, not even after the Pakistan Army’s surrender in 1971, not after Operation Blue or the Kargil conflict. In all these, the army was the main actor. But it refrained from being seen as the director. It was always seen as following the civil authority. The present government is invoking nationalism to legitimise itself. It is trying to show it is the first government which backs the army. The latter is obliging by making the government’s nationalist agenda its own.’
Even more extraordinary is the release, presumably by Indian army sources of videos, that record their harsh coercive and violent action against protesting Kashmiris. Earlier we could have expected security forces to restrain any such public celebration of their breaking of the backs and spirits of unarmed civilians, because of service discipline, for fear of criticism by liberal opinion within and outside the country, and perhaps the sense that the violent repression of one’s citizens is not something to publicly celebrate in a democracy. But no longer. Instead, these videos are circulated as evidence of army valour, and of decisive action against the unruly and disloyal Kashmiri. Mohamad Junaid says that the ‘open-air theatre’ of violent repression was an essential part of the strategy of the Indian security forces in the first phase of militancy in the 1990s. During ‘crackdowns’ on Kashmiri urban neighbourhoods and villages, the Indian military would pick Kashmiri men and publicly beat and torture them. It was done in front of other Kashmiris, who were forced to gather in open spaces and watch. This served ‘as a warning but also as a psychological operation to break people’s will.’
But he feels that the current ‘visual politics’ of the display of army action on social media in Kashmir is different. First, he says, it helps serve the political objective of satisfying hyper-nationalist sentiment: ‘The military is matching in practice what the true desh-bhakts are asking for in their blood-curdling discourse. The videos are meant to bring the Indian nation out of the closet, and unabashedly embrace the hard reality of Indian rule in Kashmir.’
The distribution of these videos, he says further, is also to reassert a fragile masculinity against the deflation he feels has taken place since Burhan Wani’s killing and then on election day on 9 April 2017. ‘The Indian military has become inadequate to the task of keeping Kashmir subdued, or at least this is what it reads in its assessment of the desperate nationalist mood in India. It has responded with febrile displays of violence where it used to try to hide it. For long, only images of mangled bodies of dead militants were publicly displayed to assert Indian military’s masculinity. Now it is bodies of unarmed Kashmiri civilians, beatings of youths and women, the humiliation of children, and blasted houses in Kashmir.’
One can agree or disagree with Junaid’s harsh assessment, but the question remains. Why should the army post celebratory videos of its severe punitive action against civilians who are unarmed or armed at best with stones, often very young, and sometimes women and girls? Videos that establish that the way it treats citizens of the country is in brazen violation of human rights, the law of the land, and international law?
For retired army personnel, free from even the formality of army discipline, this is of course open season. A number of them rally their hyper-nationalist rage against the rebellious stone-pelting Kashmiri youth in noisy television studios. An Indian Army veteran, Major Manoj Arya, wrote an open letter to Burhan Wani. He describes him as ‘despicable’. ‘You could have been an engineer, a doctor, an archaeologist or a software programmer but your fate drew you to the seductive world of social media, with its instant celebrity hood and all encompassing fame. You posted pictures on the internet with your “brothers”, all you fine young Rambos holding assault rifles and radio sets. It was right out of Hollywood… The day you started with your social media blitzkrieg, you were a dead man. You encouraged young men of Kashmir to kill Indian soldiers, all from behind the safety of your Facebook account. Your female fan following was delirious. You were a social media rage… I wish we had met… (before killing you). And your parent’s son is dead. Dead from a 7.62mm full metal jacket round to the head.’

අතරුදහන් වූවන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් විසින් දියත් කළ විරෝධතාවයට දින 500ක්

අතරුදහන් වූවන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් විසින් දියත් කළ විරෝධතාවයට දින 500ක්

Vavuniya Families of the Disappeared take protest to Nallur ahead of 500th day

ශ‍්‍රී ලංකාවේ උතරු නැගෙනහිර යුද්ධයේ අවසාන හරියේදී උතුරේ පවුල්වල සාමාජිකයින් විසින් සිය පවුල්වල දේශපාලන ක‍්‍රියාධරයින් රජයේ හමුදාවට බාර දුන්හ. මෙසේ බාර කළ ප‍්‍රමාණය 12,000කට ආසන්න බව කියැවේ. යුද්ධය හමාර වී වසර 9ක් වී ඇතත් මෙලෙස බාර කළ පුද්ගලයින් පිළිබඳව කිසිදු තොරතරුක් තවම දැන ගන්නට නොමැත.

July 9, 2018
Vavuniya Families of the Disappeared take protest to Nallur ahead of 500th day

අතරුදහන් වූවන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් විසින් දියත් කළ විරෝධතාවයට දින 500ක් සැපිරෙන දිනයේ වවුනියාවේ සිට නල්ලූර් වලට විරෝධතාවය රැගෙන ගොස් තිබේ.


07Jul 2018

Families of the disappeared currently protesting in Vavuniya, took their struggle to Nallur today, staging a one-day hunger strike in front of the Jaffna temple.

අතුරුදන් වූවන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් විසින් වවුනියාවේ පැවැත් වූ විරෝධතාවය වවුනියාවේ සිට නල්ලූර් වලට ගෙන ගොස් ඇත. එසේම අද යාපනය කෝවිල ඉදිරිපට එක් දිනක මාරාන්තික උපවාසයක්ද සිදු කරන ලදි.

The Vavuniya protest reaches its 500th day tomorrow, Sunday. The protestors carried out special prayers at the Nallur Kovil, and also paid tribute to Thileepan at the nearby monument.

ඉරිදා දිනය වන විට වවුනියාව විරෝධතාවය දින 500 ඉක්මවා ඇත. විරෝධතාකරුවන් නල්ලූර් කෝවිල පරිශ‍්‍රයේදී, තිලීපන් සිහිකොට ගෞරව දැක්වුයේ ඒ ස්මාරකය ආසන්නයේදීය.


New Pictures Of Isaipriya Alive Emerge

May 18, 2014

From Colombo Telegraph

New Pictures Of Isaipriya Alive Emerge

New pictures of the LTTE media TV newsreader Isaipriya alive have emerged.The Sri Lanka Ministry of Defence claims 53 Division troops killed Isaipriya during the last battle. Her name is in the Ministry of Defence’s published list – “Identified LTTE leaders who were killed on 18 May 2009 by 53 Division troops“  – as “Lieutenant Colonel – Issei Piriya – Communications/Publicity Wing”.

Isaipriya was taken into army custody on May 18, 2009. First pictures of her dead body emerged. Then on June 22, 2012 , Colombo Telegraph published pictures and a video which show the LTTE media TV announcer Issapriya’s naked body lies with the hundreds of dead bodies, but this time her hands are untied. The security forces officer speaking in Sinhala language to a female says, “here, here, Voice of Tiger announcer.” (Watch at 2.56mins in the video).  When her dead body was photographed the first time , her hands were tied behind her back and allegedly raped. Exclusive – Warning Disturbing Images: Issapriya’s Naked Body With Tied And Untied Hands – Colombo Telegraph.The video clearly demonstrates a pattern of woeful consistency of the Sri Lankan forces.

They were killed

Isaipriya’s dead body and her hands are untied – to see click here

රතු, විප්ලවවාදී, ජාත්‍යන්තරවාදී මැයි දිනයක්!

රතු, විප්ලවවාදී, ජාත්‍යන්තරවාදී මැයි දිනයක්!

‘‘ඔක්තෝම්බර් විප්ලවයේ ධජය අපරාජිතයි!’’
-මාඕ සේතුං

මේ වර්ෂය ඔක්තෝම්බර් විප්ලවයට සියවසක් සපිරෙන වසරයි.  අධිරාජ්‍යවාදීහු, ප‍්‍රතිගාමීහු, සංශෝධනවාදීහු, සහ සියළු වර්ගයේ අවස්ථාවාදීහු පසුගිය වසරේ ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංති සංස්කෘතික විප්ලවයේ 50 වැනි සංවත්සරයට සිදු කළාක් මෙන් මේ සිදුවීම මකා දමන්නට, අප‍්‍රකට කරන්නට, අපකීර්තියට පත් කරන්නට සහ දුර්වර්ණ කරන්නට ප‍්‍රයත්න දරමින් සිටියි. ඔවුහු එසේ කරනුයේ මක්නිසාදයත් මෙම සිදුවීම් වලින් නිර්ධන පංතිකයින්ට සහ ජනතාව වෙතට පැමිණි ශ්‍රේෂ්ඨ පණිවිඩය වඩ වඩාත් විද්‍යාමාන වන බැවිණි. අධිරාජ්‍යවාදය, ධනවාදය, යුද්ධ, නිර්ධනීන් සහ පීඩිත ජනතාව සූරාකෑම පිටු දැකීමට නම් අපි නිර්ධනපංති විප්ලවය සිදු කළ යුතු වෙමු. සිය බලය, සිය රාජ්‍යය─නිර්ධන පංතියේ ආඥදායකත්වය─ඉදි කොට, කම්කරු පංතිය පාලක පංතියෙන් බලය ඩැහැගත යුතු අතර සමාජවාදය ඉදි කළ යුතුය; එය සෑම රටකම විප්ලවය සංවර්ධනය කොට පවත්වාගෙන යා යුතු අතර ලෝකය තුළ සියළු අධිරාජ්‍යවාදී යදම් පිටු දැකීමට ලෝක ව්‍යාප්ත කොමියුනිස්ට්වාදය දෙසට ගමන් කල යුතුය.

ලෙනින් ‘‘අධිරාජ්‍යවාදය ධනවාදයේ ඉහළම අවධියයි’’ යන සිය ශ්‍රේෂ්ඨ කෘතිය මගින් විශ්ලේෂණය කළ පරිදිම අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමය පිළුණු වූ දිරාපත්වුණු ක‍්‍රමයකි; අධිරාජ්‍යවාදය සහ එහි රජයන්, සෑම අක්ෂාංශයකම ගැඹුරු ආර්ථික සහ මූල්‍ය, දේශපාලන සහ සමාජ අර්බුද තුළින් යමින්, සිය අර්බුද අභ්‍යන්තරව නිර්ධන පංතිකයින් සහ ජනතාව මතට මෙන්ම ජාත්‍යන්තරව පීඩිත ජනතාවට සහ ජාතීන් මත පටවනු ලැබේ. අධිරාජ්‍යවාදය යනු, ආර්ථික යුද්ධයයි, ලෝකයේ නව බෙදීමක් ඇති කිරීම සඳහා වන ආක‍්‍රමණකාරී සහ කොල්ලකාරී යුද්ධයයි. අධිරාජ්‍යවාදය යනු ප‍්‍රතිගාමීත්වය සහ ෆැසිස්ට්වාදයයි. අධිරාජ්‍යවාදය ධනවාදයේ අවසන් අදියර වන අතර සෑම දිනයක් පාසාම එය පෙරළා දැමීමේ අවශ්‍යතාවය පෙන්වයි. අන්න එමනිසා වෙන කවරදාකටත් වඩා ලෙනින්ගේ පණිවිඩය සහ ඔක්තෝම්බර් විප්ලවය වඩාත් ජීවමාන වේ!

එක්සත් ජනපදය තුළ, ශක්තිමත්ම අධිරාජ්‍යවාදය යටතේ, ට‍්‍රම්ප්ගේ ජයග‍්‍රහණය යැංකි අධිරාජ්‍යවාදයේ අර්බුදය පරාවර්තනය කරයි.  එය හඬ නගමින් ආර්ථික යුද්ධ, හමුදා පාලනයන්, භූගෝලීය උපායික පෙදෙස් පාලනය කිරීම් වලින් ඉවත් වීම, ලෝකයේ වෙනස් යුධ වේදිකාවන් තුළ මිත‍්‍රකම් ගොඩනගා ගැනීම නැවත අර්ථ දක්වයි. ට‍්‍රම්ප්ගේ ජයග‍්‍රහණය ‘‘ඇමරිකානු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’’ ලෙස හඳුන්වන අසභ්‍යත්වය පෙන්වා දෙයි: බලයේ සිටින ෆැසිස්ට්වාදී බිලියනපතියා, අභ්‍යන්තරව දිළිඳු ජනතාවට සහ ජාත්‍යන්තරව පීඩිත ජනතාවට එරෙහිව යුද්ධයක නිරත වෙයි. ට‍්‍රම්ප්ගේ ජයග‍්‍රහණය, සියළු අධිරාජ්‍යවාදී රටවල්වල, ප‍්‍රතික‍්‍රියාව, පොලිස් රාජ්‍ය, හමුදාකරණය, ස්ථීර හදිසි නීති තත්ත්වය සහ නිර්ධන පංතිකයින්ට එරෙහි අභ්‍යන්තර යුද්ධ, කාන්තා අයිතිවාසිකම්, අප‍්‍රිකානු ඇමෙරිකානු ජනතාවට එරෙහිවීම, සංක‍්‍රමණිකයින්ට එරෙහිව වැට බැඳීම සහ නෙරපීම, මුස්ලිම්වරුන්ට සහ අරාබිවරුන්ට එරෙහිවීම, පාසැල්වල, විශ්ව විද්‍යාලවල, මාධ්‍ය ආයතන, සංස්කෘතික, කලා යන ඒවායෙහි කුමන විදියේ හෝ ප‍්‍රතිශීලී අදහස්වලට එරෙහිවීම පෝෂණය කරයි.

එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදයේ නව ආක‍්‍රමණකාරී අවධිය පරමාණුක සුපිරි බලවතෙක් වන, රුසියන් අධිරාජ්‍යවාදය, නව සමාජ-අධිරාජ්‍යවාදී බලවතෙක් වන චීනය; සහ දැනට ජර්මන් ආධිපත්‍යය යටතේ පවතින අධිරාජ්‍යවාදී යුරෝපයේ රටවල් සමග ඇති අන්තර්-අධිරාජ්‍යවාදී ප‍්‍රතිවිරෝධයන් තියුණු කරයි. වෙළඳපොළ බෙදාගැනීමට සහ බලශක්ති සම්පත් පාලනයට සටන් කිරීම සඳහා අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් අතර ඇති ගෝලීය ගැටුම ලෝකය පුරා ආක‍්‍රමණකාරී සහ ප‍්‍රතිගාමී යුද්ධ, මරණය පැතිරවීම, ජනසංහාර සහ විනාශයන් උත්පාදනය කිරීම සහ පෝෂණය කිරීම සිදු කරයි.

ලෝකයේ සෑම මුල්ලකම ආක‍්‍රමණකාරී අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධ දැවැන්ත සංක‍්‍රමණික රැල්ලක් නංවනු ඇත! අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධවල මිලේච්ඡත්වය‘‘සිය නිවස්නටම පැමිණෙමින් තිබෙන’’ අතර මේ යුද්ධ අධිරාජ්‍යවාදී බලකොටුවල හදවත තුළට පවා පැමිණ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් තුළම වීදිවල ලේ වගුරුවයි!

සියළුම අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් තුළ, ලෝකයේ හාම්පුතුන් වන රාජ්‍යයන් සහ රජයන්, අර්බුද, පීඩනය සහ මර්ධනය මගින් වඩ වඩාත් සටන් කිරීමට සහ කැරලි ගැසීමට තල්ලූ කරනු ලැබෙන නිර්ධන පංතිකයින් සහ ජනතාවට එරෙහි අභ්‍යන්තර යුද්ධයක් වර්ධනය කරයි.

අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් පීඩනයට ලක් කරන රටවල්වල, නිර්ධන පංතිය සහ පීඩිත ජනතාව අධිරාජ්‍ය-විරෝධී සහ ජාතික විමුක්ති අරගල තීව‍්‍ර කරයි; විශේෂයෙන්ම අපි පලස්තීන සහ අරාබි ජනතාව යුදෙව්වාදී රාජ්‍යයට සහ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව සිදු කරන අරගලයට සහ මහජන යුද්ධයට සහය දිය යුතු වෙමු. ඉන්දියාවේ සිට පිලිපීනය දක්වා, තුර්කියේ සිට පේරුව දක්වා, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්ෂ විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන මහජන යුද්ධ වූ කලී අධිරාජ්‍යවාදයෙන්, ප‍්‍රතිගාමී රාජ්‍ය පාලනයන්ගෙන් නිදහස් වීමට සහ නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රාජ්‍යයන් ඉදි කොට, සමාජවාදය දෙසට ගමන් කිරීමට ඇති මාවත සඳහා නිර්දේශයක් වේ. ඉන්දියාවේ මහජන යුද්ධය, අද ‘නක්සල්බාරි නැගීටීමේ’ 50 වෙනි සංවත්සරය සමරමින්  ජනසංහාර, හරිත දඩයම් මෙහෙයුම, මාඕවාදීන්ට, ආදිවාසී ජනතාවට, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදීන්ට සහ විප්ලවීය බුද්ධිමතුන්ට සහ ශිෂ්‍යයන්ට, කම්කරුවන්ට, ගොවියන්ට, කාන්තා අරගලවලට, සුළු ජාතීන්ට එරෙහි මර්ධනයට විරුද්ධව සටන් කරන මේ මාවත විවර කොට ඇත; මහජන යුද්ධය සහ ජනතාවගේ විමුක්ති අරගලය කිසිවකුට නැවැත්විය නොහැකිවා මෙන්ම ජාත්‍යන්තර සහයෝගයද කිසිවෙකුට නැවැත්විය නොහැකි බව එය පෙන්වා දෙයි.

සංශෝධනවාදයට සහ අවස්ථාවාදයට එරෙහිව අප සටන් නොකරන්නේනම් අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව සහ උන්ගේ රජයන්ට එරෙහිව අපට සටන් කළ නොහැකි බව ඔක්තෝම්බර් විප්ලවය සහ ශ්‍රේෂ්ඨ ලෙනින් පෙන්වා දී ඇත.

විප්ලවය සඳහා වාස්තවික තත්ත්වය හිතකර තත්ත්වයක පවතී, මක්නිසාදයත් එය ලෝකයේ ප‍්‍රධාන ප‍්‍රවණතාවය වන බැවිණි. සියළු සමාජප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී බලවේග, කලින් ‘කොමියුනිස්ට්’ පක්ෂ සංශෝධනවාදීන් සහ ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදීන් බවට පත්ව ඇත; ඔවුහු ජනතාව අතර ගෞරවය අහිමි කර ගෙන, ජනතාවගේ ජීවන තත්වයන් සහ වැඩ කිරීමේ තත්ත්වයන් ආරක්ෂා කිරීමට, අධිරාජ්‍යවාදයට, යුද්ධයට, ෆැසිස්ට්වාදයට සහ පොලිස් රාජ්‍යයට එරෙහි වීමේදී පලක් නැති උපකරණ බවට පත්වී ඇති බව තහවුරු කොට ඇත. මෙම බලවේග වල අර්බුද හැරුණු කොට, ජනතාවාදී ප‍්‍රතිගාමී ප‍්‍රවණතාවයන් සහ මූලධර්මවාදී ප‍්‍රතිගාමී ව්‍යාපාරයන් වල නැගීම ගැන අපි සාක්ෂි කරුවන් වෙමින් සිටිමු. ඔවුහු ජනතාව බෙදීමට ලක් කොට ඔවුන් මේ හෝ අනෙක් අධිරාජ්‍යවාදී රථයට බැඳ තබාගැනීමට කටයුතු කරයි. අවසානයේදී අධිරාජ්‍යවාදයේ වඩාත්ම ප‍්‍රතිගාමී කොටස්, ධනේශ්වර පංතිය සහ රාජ්‍යයන් ඔවුන්ට සේවය කරනු ඇත. නිර්ධනීහු සහ ජනතාව, ඔවුන්ව නිරායුධ කරන, පාර්ලිමේන්තු මායාව සහ සාමකාමී මාවත දැඩි ලෙසම ප‍්‍රතික්ෂේප කොට ධෛර්ය සම්පන්න ලෙස විප්ලවීය මාවතට සේන්දු විය යුතුය.

විප්ලවය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට තිබෙන උසස්තම ආකාරය මහජන යුද්ධයයි; අන්න එම නිසා සෑම රටකම සුවිශේෂී තත්ත්වයන්ට ආදේශ කරමින් මේ වන විටත් මහජන යුද්ධය ආරම්භ කොට තිබෙන සියළු රටවල්වලට සහ ඒ සඳහා මුල පිරීමට සූදානම් වන අනෙක් සියළු රටවල්වලටත් අපි සහය ලබා දිය යුතු වෙමු. කම්කරු පංතියේ ඉදිරි පෙරමුණ සහ සමස්ත ජනතාවගේ නායකත්ව අරටුව බවට පත්වන, අව්‍යාජ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ඉදිකිරීම අවශ්‍ය කර තිබේ. විප්ලවවාදී විද්‍යාව වන මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය මත පදනම්ව, කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ජනතාව සමග සමීප සම්බන්ධකම් පවත්වමින් පංති අරගලයට ගිනි අවුළුවමින්, මහජන යුද්ධය ආරම්භ කිරීමට සහ වර්ධනය කිරීමට යථා තත්ත්වයට ආදේශ කළ යුතුය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂ විසින් සූරාකෑමට ලක්වන ජනතාවගේ, අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පීඩනයට ලක් කරන සියළුම ඒකක වල  එක්සත් පෙරමුණු ඉදි කළ යුතු අතර දේශපාලන සහ යුධමය ආධිපත්‍යය පිහිටුවීමට අනුරූපව, අවශ්‍ය කරන උපාය මාර්ගයන් දියුණු කළ යුතුය.

අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් තුළ, කොමියුනිස්ට් පක්ෂ නව සංක‍්‍රමණික නිර්ධනයින් සමග මුහු වෙමින් අධික සූරාකෑමට, වහල්භාවයට, වර්ගවාදයට එරෙහි ඔවුන්ගේ අරගලවල පෙරමුණු භූමිකාව රඟ දැක්විය යුතුය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂ තරුණ අරගල සහ විප්ලවය සඳහා බලසම්පන්න බලවේගයක් වන කාන්තා අරගල සමග පෙල ගැසීම සහ ඒවා සංවිධානය කිරීම කළ යුතුය. ඔවුහු ප‍්‍රහාරයන්ට ලක්වුණු ජාතීන් හි ජනතාවන් ගේ පස දැඩි ලෙස ගනිමින්, නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවන්ගේ ප‍්‍රධාන සතුරා ලෙස සලකමින් තමන්ගේ අධිරාජ්‍යවාදීන් සමග සටන් කළ යුතුය. අද විශේෂයෙන්ම අපි ඇෆ්ගනිස්ථානයේ අධිරාජ්‍යවාදී අත්පත් කර ගැනීමට, සිරියාවට එරෙහි අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණයට එරෙහිව සහ උතුරු කොරියාවට එරෙහි න්‍යෂ්ටික තර්ජනයට එරෙහිව සටන් කළ යුතු වෙමු. මහජන යුද්ධයෙන් අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධවලට එරෙහිවීමට රතු හමුදාවේ න්‍යෂ්ටියක් ලෙස සටන් කරන බලවේග ඉදිකොට කොමියුනිස්ට් පක්ෂ විසින්ම සූදානම් වීමේ අවශ්‍යතාවය අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධ සහ ධනේශ්වර පංතියේ ප‍්‍රතිගාමී ආඥදායකත්වය විසින් රැගෙනවිත් තිබේ.

ජනසංහාරක ප‍්‍රතිපත්ති හැරුණු කොට, මහජන යුද්ධවලට, සාමසාකච්ඡා නැමැති උගුල් වලට මුහුණ දීමට ද සිදුවෙයි. එය උපායික ප‍්‍රහාරයන්ගේ දැක්මෙන් ශක්තිය සහ තහවුරු කර ගැනීම වර්ධනය කර ගැනීම සඳහා මහජන යුද්ධවල නියැලීමෙන් ඈත් කොට තබමින්, ඒවා වෙනතකට හරවන්නට, බෙදීම් ඇති කොට වනසා දමන්නට, යටත්වීම කරා මෙහෙයවන්නට ඉඩ සලසයි.

ජාත්‍යන්තරවාදය යනු පොදු සතුරාට එදිරිව ලෝකයේ නිර්ධන පංතිකයින් සහ පීඩිත ජනතාව අතර සමගියයි.

ජාත්‍යන්තරවාදය යනු ‘‘- මුළු හදවතින්ම සිය රටවල්වල විප්ලවීය ව්‍යාපාරයේ වර්ධනයට සහ විප්ලවීය අරගලයට වැඩ කිරීම සහ, කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව සෑම රටකම මේ අරගලයට, මෙම මාවතට පමණක් සහය දීමයි (ප‍්‍රචාරක කටයුතු වලින්, අනුග‍්‍රහය දැක්වීමෙන්, සහ ද්‍රව්‍යමය ආධාර වලින්).’’ – ලෙනින්

ජාත්‍යන්තරවාදය යනු කොමියුනිස්ට්වරුන්ගේ වත්මන් ගැටළු අමතන, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ පොදු මාවත දෙසට සහ නව කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරයක් වෙතට ගමන් කළ හැති, නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් ගොඩ නැගීමයි.

ශ්‍රේෂ්ඨ ඔක්තෝම්බර් විප්ලවයේ ශත සංවත්සරය දිගුකල් දිනේවා!
අධිරාජ්‍යවාදයට විනාශය! සමස්ත ලෝකය පුරාම දිග්ගැස්සුණු මහජන යුද්ධ උදෙසා ඉදිරියට යමු!
ලෝකයේ නිර්ධනීන් සහ පීඩිත ජනතාවගේ අරගල දිගුකල් දිනේවා!
නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදය දිගුකල් දිනේවා!
රතු සහ සමාජවාදී අනාගතයක් උදෙසා, කොමියුනිස්ට්වාදය ට පෙළ ගැසෙමු!

අත්සන් කරුවන්ගේ ලැයිස්තුව:

ඉරාන මාඕවාදී සමූහය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ඉදිකිරීමේ කමිටුව, ගලීෂියාව, ස්පාඤ්ඤ රාජ්‍යය
ඇෆ්ගනිස්ථාන් කොමියුනිස්ට් මාඕවාදී පක්ෂය
සර්බියානු කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය
නේපාල කොමියුනිස්ට් න්‍යෂ්ටිය
බ‍්‍රසීල කොමියුනිස්ට් පක්ෂය රතු ඛණ්ඩය
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය මාඕවාදී
නේපාල කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (විප්ලවීය මාඕවාදී)
ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ පංති අරගලය, බි‍්‍රතාන්‍ය රාජ්‍යය
පංති ස්ථාවරය, සංස්කාරක මණ්ඩලය, ජර්මනිය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය ටියුනීසියාව
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය – ප‍්‍රංශය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය – ඉතාලිය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය මනිපූර්
මාඕවාදී විප්ලවීය ලීගය – ශ‍්‍රී ලංකාව
කොමියුනිස්ට් කම්කරු සංවිධානය – ටියුනීසියාව
ඛදෙහිනස් (khadéhines) පක්ෂය – ටියුනීසියාව
විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (ඛ්‍යුබෙක් දිස්ත‍්‍රික්කය)
විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ( PCR-RCP කැනඩාව)
විප්ලවීය භාවිතාව – මහා බි‍්‍රතාන්‍ය
කොමියුනිස්ට් කම්කරු සංගමය (මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී) – කොලොම්බියාව
කම්කරු හඬ – මලයාසියාව
කොරියන්ටේ ඩෙල් පුඑබ්ලෝ සොල් රෝජෝ ඔසාකා – මෙක්සිකෝව *


* මැයි 1 දිනයට පසුව එකතු කරන ලද අත්සනකි


Senthuran Rajeswaran commits suicide demanding release of political prisoners

Senthuran Rajeswaran commits suicide demanding release of political prisoners

Tamil student in Jaffna commits suicide demanding release of political prisoners

[TamilNet, Thursday, 26 November 2015, 08:39 GMT]

Leaving behind a letter demanding the Maithiripala regime in Colombo to immediately release Tamil political prisoners, 18-year-old Advanced Level Arts section student of Kokkuvil Hindu College, Senthuran Rajeswaran from Koappaay North, sacrificed his life Thursday morning by jumping in front of a speeding ‘Sri Lankan’ train at Kokkuvil junction. “In Tamil Elam, always loving Tamils,” he ended his letter just a day ahead of Eezham Tamils world over observing the Tamil Eelam Heroes Day.

Senthuran Rajeswaran (18.09.1997 – 26.11.2015)
“Even a student like me is able to understand the significance of releasing all political prisoners immediately. There should be no political prisoner in the prisons.”

“I am disappointed to see the inability of the ‘Good Governance’ government to understand this,” Senthuran has written in his final letter.

“The government must deliver [release of] all tamil political prisoners, immediately,” he wrote in English.

Senthuran hails from an average agricultural family. He was a silent and focused student. He has a brother and three sisters, his fellow students said.

His body was found torn into pieces in school uniform and tension prevailed at Kokkuvil following the tragic incident.

Students at the University of Jaffna launched a protest against the Sri Lankan State soon after the news of the incident Thursday morning.

The letter left behind by Senthuran Rajeswaran


Senthuran’s death reflection of disillusioned North

By Manekshaw

Leader of the Opposition R. Sampanthan addressing Parliament yesterday condoled with the family of Rajeswaran Senthuran (18) who committed suicide emphasizing the release of Tamil political prisoners by jumping in front of a moving train at the Kondavil Railway Station in Jaffna on Thursday (26).

Sampanthan while condoling with the family of Senthuran, had stated that the incident had demonstrated the frustration of the people in the North and the East, especially the mindset of the youngsters who were disillusioned over the unresolved issues such as the disappearances and the prolonged detention of Tamil political prisoners.
A month ago the children of the Tamil political prisoners staged a demonstration in Jaffna and handed over a memorandum, urging the release of all Tamil political prisoners, to the Northern Province Chief Minister, C.V. Wigneswaran, to be sent to President Maithripala Sirisena.

A letter written to President Maithripala Sirisena urging the release of all Tamil political prisoners was also found in the possession of Kokuvil Hindu College student R. Senthuran who committed suicide on Thursday in Kondavil.
In the letter written in his own handwriting in Tamil, Senthuran had penned certain sentences in English as well highlighting his disappointment over the prolonged detention of the Tamil political prisoners.

Letter to President
Senthuran in his letter to the President had stated that if it was good governance it should release all Tamil political prisoners. “The good governance has not understood the pain of mind I suffer over the prolonged detention of Tamil political prisoners. So give them their freedom. My love for Tamil people is greater than my life”, Senthuran wrote in his letter.
Senthuran was an Advanced Level student at the Kokuvil Hindu College where the legendry educationist late Handy Perinbanayagam had been the Principal from 1950 to 1960.
Handy Perinbanayagam was one of the founders of the Jaffna Youth Congress (JYC) which had voiced for the rights of the Tamils during the British period while expressing its solidarity with the progressive forces which spearheaded the freedom struggle against the British in the South.

The prominent political figures from the South such as late Prime Minister Sir John Kotelawala and late President J.R. Jayewardene had even visited Kokuvil Hindu College during the early days of their politics.
The iconic late journalist S. Sivanayagam who served in the Ceylon Daily News and at the Daily Mirror in the fifties and sixties was also a product of Kokuvil Hindu College. It was late Sivanayagam who had even been the founder editor of the now defunct Saturday Review of Jaffna in the early eighties.
The eighteen-year-old Advanced Level student Senthuran from Kokuvil Hindu College was also studying media as one of his favourite subjects.

According to his classmates and family members Senthuran was a quiet and persevering student .They also went on to say that even in his class room or with his friends he hardly spoke politics.
Martyrs Day
On the day (26 November) Senthuran committed suicide, the Jaffna University students made extensive arrangements to observe the ‘Martyrs Day’ amidst stringent security measures in Jaffna.
Forty years ago, in 1974, twenty four-year-old Ponnuthurai Sivakumar a Tamil political activist from Urumpirai, Jaffna became the first to commit suicide by swallowing cyanide.
Sivakumar was an ardent supporter of the Illankai Tamil Arasu Katchchi (ITAK), was a member in the youth wing of the party and was in the forefront of the party’s political activities.

Sivakumar swallowed cyanide when he was surrounded by the police in connection with an attempt to launch a bomb attack.
It was also at the Kondavil Railway Station where Senthuran committed suicide, a number of Yaldevi bogies were set on fire by Tamil militants in the early eighties.
Apart from Tamil militants, mainly from the LTTE, committing suicide by swallowing cyanide capsules and blowing themselves up as suicide cadres, several sympathizers of Sri Lankan Tamils in the State of Tamil Nadu had also committed suicide by self-immolation and even by jumping before moving trains during the final phase of the civil war in 2009.

Hopes on good governance
Student Senthuran on Thursday (26) committed suicide by calling for the release of Tamil political prisoners. Nearly 270 Tamil political prisoners who have been detained in the prisons for more than fifteen to twenty years frequently stage fasts unto death demanding their release. Some of them were even hospitalized when their health condition deteriorated. But none of them died like LTTE’s Partheepan alias Thileepan who had fasted unto death opposing the Indo–Lanka Accord of 1987.

However, the failures in the recent moves in releasing all Tamil political prisoners and the disappointment over the pledges made by the political leadership had led to the death of Senthuran who had clearly mentioned in his letter to President Sirisena that the good governance has not understood the pain of mind he experienced over the prolonged detention of Tamil political prisoners.
So the untimely death of Kokuvil Hindu College student Senthuran has highlighted the anxiety and the expectations in the post-war Northern region where countless demonstrations have been staged over several humanitarian issues including the release of Tamil political prisoners.

As the people in the North and the East had played a significant role in creating a new regime in the country pinning their hopes on good governance, the death of Senthuran outlines the need of the political leadership of the country responding humanely to the people traumatized by prolonged war.

පලස්තීන විරුද්දකම් පෑමේ කමිටුව යාර්මුක් කඳවුරේ අයිඑස්අයිඑස් ත‍්‍රස්තවාදීන්ට එරෙහිව ප‍්‍රති ප‍්‍රහාර දියත් කරයි

පලස්තීන විරුද්දකම් පෑමේ කමිටුව යාර්මුක් කඳවුරේ අයිඑස්අයිඑස් (ISIS) ත‍්‍රස්තවාදීන්ට එරෙහිව ප‍්‍රති ප‍්‍රහාර දියත් කරයි

බදාදා දින උදෑසන, පලස්තීන විරුද්ධකම් පෑමේ කණ්ඩායම් – පලස්තීන විමුක්ති හමුදාව (PLA), පලස්තීන විමුක්ති නිදහස් පෙරමුණ – ජෙනරල් කමාන්ඩ් (PFLP-GC), ෆාටා අල් ඉන්ටිෆාඩා – ඔවුන්ගේ ප‍්‍රතිප‍්‍රහාර ඉරාකයේ ඉස්ලාම් රාජ්‍යයට සහ යාර්මුක් කඳවුරේ අල්-ෂාම් (අයිඑස්අයිඑස්) එරෙහිව දියත් කරනු ලැබුවේ ඉහත කී ත‍්‍රස්තවාදී සංවිධානය විසින් ඔවුන්ගේ දිස්ත‍්‍රික්කයේ අඩක් පමණ මේ වසරේ මාර්තු වන විට අල්ලා ගත්තාට පසුවයි.

පලස්තීන විරුද්ධකම් පෑමේ කමිටුව – ජාතික ආරක්ෂක සේනාංක සමග සහයෝගයෙන් යුතුව – ඉලස්තීන වීදියේ පිහිටා තිබූ ලූබ්යා ගොඩනැගිල්ලේ ත‍්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම්වල ස්ථාන වෙත බලෙන් ඇතුල්වී යාර්මුක් කඳුවුරු දිස්ත‍්‍රික්කයේ ගරාවැටුණු කොටස්වල අයිඑස්අයිඑස් සැඟවුම් ස්ථාන විනාශ කරමින් අයිඑස්අයිඑස් සටන්කරුවන් 14 දෙනෙක් මරා දැමූහ.

ඔවුන්ගේ ප‍්‍රහාරය අනුව යමින්, තවත් මිත‍්‍ර කණ්ඩායමක් වන පලස්තීන විමුක්ති නිදහස් පෙරමුණ – ජෙනරල් කමාන්ඩ් (PFLP-GC) සහ ජාතික ආරක්ෂක බලකාය සිරියන් අරාබි ගුවන් හමුදාව (SAAF) අයිඑක්අයිඑස් ඉලක්ක වෙත තීව‍්‍ර ගුවන් ප‍්‍රහාර වලින් සටනට සම්බන්ධ වීමට පෙර උතුරු පෙදෙසෙහි ත‍්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම් සමග ගැටෙමින් යාර්මුක් කාන්තා පාසැලේදී බලසම්පන්න ප‍්‍රහාරයක් දියත් කළහ.

පලස්තීන විරුද්ධකම් පෑමේ කමිටුව ත‍්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම් යාර්මුක් කඳවුරු දිස්ත‍්‍රික්කයෙන් පලවා හැරීමට ප‍්‍රයත්න දරමින් සිටී; කෙසේහෝ, මෙය පහසු කටයුත්තක් නොවන්නේ, අයිඑස්අඅයිඑස් දිස්ත‍්‍රික්කයේ උතුරු පෙදෙසේ ගොඩනැගිලි ගණනාවක් තුළ දැඩි ආරක්ෂක වළල්ලක් යොදාගෙන සිටින බැවිණි.

කුර්දි කාන්තාව: අයි.එස්.අයි.එස්. සමග යුද්ධය – වාර්තා චිත‍්‍රපටය

කුර්දි කාන්තාව: අයි.එස්.අයි.එස්. සමග යුද්ධය –  වාර්තා චිත‍්‍රපටය


පිරිමියෙකු අතින් මිය ගොස් කුමක් වුවත් කාන්තාවක් අතින් සටනේදී මිය ගිය හොත්, සිය ආත්ම අපායේ දැවෙන බව ඉස්ලාමීය රාජ්‍ය සටන්කාමීහු විශ්වාස කරති. එබැවින් කුර්දි කලාපය තුළ ඊ.අයි. (අයි.එස්.අයි.එස්.) ව්‍යාප්ත වීමට එරෙහිව සටන් වදින කුර්දිවරු ත‍්‍රස්තවාදීහු එළවා දැමීමට සහ ඔවුන්ට පීඩනයක් ගෙන දීමට කාන්තා බැටෑලියනයක් පිහිටුවා ඇත. මෙහි කාන්තාව නිදහස උදෙසා යුද්ධයෙන් මෙන්ම කුර්දි සමාජය සමගත් සෑම පෙරමුණකම සටන් වදියි.

A report from War Zone of Manipur

From Com. Naganba Meitei ; [MAOIST_REVOLUTION]

A report from War Zone of Manipur

It is an act of cowardice to separate the people of Chandel district aside from other places of Manipur because of the ongoing Indian Military Operation. Chadel district is a very important and remarkable place for Maoist Communist Party Manipur from where its first vice-Chairman, comrade Ngamlet Baite hailed since the first establishment and embodiment of the party. Still this district is a place where our party committee has been prevailing in a complete and solid organizational form. The Indian Army has been endlessly continuing to jeopardize and frighten the innocent people in the areas of the district after the attacked against Indian Army carried out by some ethnic militant group. The act of Search and Destroy operation is still imposed, by using a group of armed black gang who are under the Suspension of Operation (SoO) with government of India on the pretext of ongoing peace-pact, in search of militants.

According to the information provided by the cadres of MCPM who are operating in the areas of Chandel report that the armed Black gang under SoO came on the lead followed by Indian Army behind. Mr. Minthang, a gang leader took the charge of first in command and Thangboi@Jacob as second in command while the Indian armies followed behind. Thus some of the individuals who are claimed or said to be talking peace-process under SoO are utilised as Human Robot by Indian Army in this so called Military Operation. Mr. Jacob@ Thangboi is the middle man to communicate with the Indian Forces and their Gang members as Indian Army does not understand and speak local dialect and he is the lone person who understands and speak Indian Language (Hindi).  These gang of reactionary led by Minthang and Jacob has pick them up from a camp which officially constructed by the Indian Government at Khamarol Village, hails at Chandel District. They are not allowed to use in so called Counter Insurgency operation of Indian Army as per the agreement under the Suspension of Operation (SoO) or Peace pact. The people of Chandel know well, clearly which members of gang party Mr. Minthang and Mr. Thangboi@Jacob belong to.

There are many party cadres and its units in different places in Chandel district of Manipur. There is no any point of hurt or wound or casualty on the part of the party members in there where military operation is undergoing. It is also an impossible thing on the part of Indian Army who afraid to approach on the lead the encounter to suppress and defeat the revolutionary parties of Manipur. There is not a single camp of MCPM in the territory of Burma (Myanmar).

The National Liberation Movement of Manipur cannot be ever suppressed or uprooted whenever and wherever the Manipuri’s exist on the earth. That the Indian Army who have joint and sent to earn monthly salary by the imperialist and Colonialist India will never be able to suppress the National Liberation Movements of Manipur. Without the slightest knowledge of what is happening in Manipur and without collecting any exact details of the Operation from the spot or nearby villages, some of the mainland Indian Media houses make the Indian armies turn into tigers. Nothing is to be considerable and convinced such hired propaganda. Such people and such activities are termed as “Reactionaries are the paper tigers” by Comrade Chairman Mao. Amid this, the most wonderment is that real situation are in front of the local journalists of Manipur, yet reports are copied or translated from concocted information’s which are published in mainland Indian media (National media, which are thousands of miles far from the Manipur) and re-printed in Manipur by Manipuri Media.

Even a single Manipuri journalist (media) including Mainland Media has not yet trodden and traced into any place where the Military Operation, which comprises of the gang party under SoO is on the lead and the Indian Army that follow behind the gang party, has affected. So the news and information which has been provided regarding the Military Operation in the media are all for none but to preserve the moral of the Indian Army. Thus the newspapers run in mainland India are all hiring of Indian Multi co-operation.

Unfortunately, the way of taking responsibility of the journalists of Manipur at this juncture in such crucial moment is contemptible that such deeds never existed in the history of Manipur. It is high time for the local journalists to ponder over their risk and responsibility in such a situation particularly Indian Military Operations and gross human rights violation by the State.

Essentially our communiqué is to extend so as to affirm the people of Manipur and the people of the world as well to know the very fake drama played and exercised by GOI since local media and occupied Indian media have not yet provided and published the true accounts of Military Operation conducted utilizing group of Black gangs under SoO.

Our Statement might not be published by any of the Indian media. Therefore, all the Maoist Party of the world is appealed to publish it throughout the world. The very message that the UNDERGOING MILITARY OPERATION CANNOT AFFECT THE REVOLUTIONARY MOVEMENTS OF MCPM is relayed and assured to the people of the world at large.


ජාත්‍යන්තර නිදහස් බැටෑලියනය, රොජාවා විප්ලවය ආරක්ෂා කරමු – ජින්හා වලින් වාර්තාවක්

ජාත්‍යන්තර නිදහස් බැටෑලියනය, රොජාවා විප්ලවය ආරක්ෂා කරමු – ජින්හා වලින් වාර්තාවක්


රොජ්ඩා සර්හැට්/ජින්හා සෙරකනියේ නොහොත් ජාත්‍යන්තර නිදහස් බැටෑලියනය, රොජාවාහි විප්ලවය ආරක්ෂා කිරීමට සටන් කරන ජාත්‍යන්තර විප්ලවවාදීන්ගේ නව බි‍්‍රගේඩය, ලෝකයේ කාන්තාවන්ට එයට සම්බන්ධවන ලෙස ආමන්ත‍්‍රණය කරයි.  මේ සතියේ, විප්ලවය ආරක්ෂා කර ගැනීමට රොජාවා වලට පිටත්වුණු ජාත්‍යන්තර විප්ලවාදීහු ජාත්‍යන්තර නිදහස් බැටෑලියනය පිහිටුවීම ප‍්‍රකාශයට පත් කළහ. බි‍්‍රගේඩය සෙරකනියේ වල එහි සමාරම්භක උළෙල පැවැත්වූහ. යුධමය සහ යුධමය නොවන දෙආකාරයෙන්ම බැටෑලියනය රොජාවා විප්ලවය ආරක්ෂා කර ගැනීමට වැඩ කරයි. තුර්කියෙන් පැමිණි සාමාජිකයෙකු වන සෙෆාගල් අස්ලාන් පැහැදිලි කළේ, තුර්කියෙන්, ස්පාඥ්ඥයෙන්, ග‍්‍රීසියෙන් සහ ජර්මනියෙන් පැමිණි විප්ලවවාදීන් විසින් බැටෑලියනය පිහිටුවා ඇති අතර එයට එක්වන්නැයි ලෝකයේ විප්ලවීය අදහස් ඇති තනිතනි පුද්ගලයින්ට සහ කණ්ඩායම් වලට ඇරයුම් කරයි.

සෙෆාගල් තුර්කියේ TKP-ML/TIKKO කොමියුනිස්ට් කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙකි. TKP-ML/TIKKO වූ කලී මාක්ස්-ලෙනින්වාදී තුර්කි කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සහ තුර්කියේ කම්කරු ගොවි ජනතාවගේ විමුක්ති හමුදාවයි. ‘‘ලෝකය වටෙන්ම මිනිස්සු අයිඑස්අයිඑස් ට එක්වී අමානුෂික මිලේච්ඡත්වයේ කොටස්කරුවන් වන අතර අපි ඊට විරුදධව වැඩ කරමු. අපි YPG/YPJ සමග එක්ව සටන් කිරීමට බැටෑලියනයන් පිහිටුවමින් ලෝකය පුරා ජනතාවට ජාත්‍යන්තරවාදී සමගියක් ඇති කිරීමට අවකාශ සලසා දෙන්නෙමු,’’ සෙෆාගල් පැහැදිලි කළහ.

ඇය ප‍්‍රකාශ කළේ සියළු ආගම්, භාෂා සහ අනන්‍යතාවයන් නියෝජනය කරන විප්ලවවාදීන්ට බැටෑලියනයට සම්බන්ධ වීම සඳහා අවකාශ ඇති බවයි. සාමාජිකයන් සටන් කිරීමට පමණක් නොවේ ජා.නි.බැ. විප්ලවය සිදු කිරීම සඳහා යුධමය නොවන ක‍්‍රියාකාරකම් වලද නියැලෙයි. එකම විට බි‍්‍රගේඩය කාන්තාවන්ට එරෙහි පීඩනයට එරෙහිවද කටයුතු කරයි. කාන්තාවන් දූෂණය කිරීම සහ ඔවුන්ව වහලූන් ලෙස විකිණීම පිළිබඳව අයිඑස්අයිඑස් බෙහෙවින් ප‍්‍රකටය. සෙෆාගල් පැවසුවේ ඇය සහ ඇගේ කණ්ඩායම කාන්තාවන්ට එරෙහි තුර්කි රජයේ මර්ධනය පිළිබඳව දිගු කාලයක සාක්ෂිකරුවන් බවයි. ලෝකය පුරා කාන්තාවන්ට වෙනසක් ඇති කිරීම සඳහා රොජාවා විප්ලවය ඇයට බලාපොරොත්තුවක් දී ඇත. ‘‘මෙහි කාන්තා විමුක්ති ව්‍යාපාරය විසින් අත් කරගන්නා සෑම ජයග‍්‍රහණයක්ම ලෝකය පුරා කාන්තාවන්ට බලාපොරොත්තු ඇති කරයි,’’ සෙෆාගල් පැවසීය. ‘‘කාන්තාවන් සිය නිවෙස් හැර මෙහි පැමිනෙනු දකින්නට අපි කැමතියි.’’

யாழ்ப்பாணத்தில் இளம் கம்யூனிஸ்டுகள், காழ்ப்புணர்வில் தமிழ் மேட்டுக்குடியினர்

யாழ்ப்பாணத்தில் இளம் கம்யூனிஸ்டுகள், காழ்ப்புணர்வில் தமிழ் மேட்டுக்குடியினர்

யாழ்ப்பாணத்தில் கம்யூனிஸ்டுகளின் மே தினப் பேரணி 
யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த மே தின ஊர்வலத்தில், இம்முறை சிறுவர்களும் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்துள்ளனர். அந்தப் படத்தை “இளம் கம்யூனிஸ்டுகள்” என்ற தலைப்பில், யாழ்ப்பாணத்தை சேர்ந்த ஒரு இளைஞர் தனது முகநூலில் பகிர்ந்து கொண்டார். அதற்கு ஒரு “அறிவு(?)ஜீவி” பின்வருமாறு எதிர்வினையாற்றி இருந்தார்:
//இளம் கம்யூனிஸ்ட்டுகள்! ஹஹா… நாலாம் ஐந்தாம் வகுப்பு பொடியளுக்கு கம்யூனிசம் விளங்கி அதில பற்றுவந்து வீதியில் இறங்கிவிட்டார்கள்! வாவ்// 
அறம் செய்ய விரும்பு, இயல்வது கரவேல், ஐயம் இட்டு உண், மண் பறித்து உண்ணேல், கொள்ளை விரும்பேல், ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு, யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்…. இதெல்லாம் நாலாம் ஐந்தாம் வகுப்பு பொடியளுக்கு, பாடசாலைகளில் படிப்பிக்கிற கம்யூனிச தத்துவங்கள் என்பது, அந்த “அறிவு(?)ஜீவிக்கு” புரியாமல் போனது ஏனோ?
“யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த மே தின ஊர்வலத்தில் இளம் கம்யூனிஸ்டுகள்” என்ற தலைப்பிலான இந்தப் படத்தை பார்த்து விட்டு “சிறுவர் துஷ்பிரயோகம்” என்று அலறித் துடிக்கும் போலி மனிதாபிமானவாதிகளுக்கு:
சிறுவர் துஷ்பிரயோகம் பற்றி இலவசமாக வகுப்பெடுக்கும் ஆசிரியப் பெருந்தகைகள், அதனை முதலில் கோயில்கள், தேவாலயங்களில் இருந்து தொடங்குவது நல்லது. குறைந்த பட்சம் தங்களது குடும்பத்தையாவது சீர்திருத்திக் காட்ட வேண்டும்.
இதிலே எத்தனை சிறுவர்கள், தேநீர்க்கடைகள், உணவகங்களில் முதலாளிகளால் துஷ்பிரயோகம் செய்யப்பட்டிருப்பார்கள்? நெல் வயல்களில், தோட்டங்களில், பண்ணைகளில், நிலவுடமையாளர்களினால் துஷ்பிரயோகம் செய்யப் பட்டிருப்பார்கள்? அப்போதெல்லாம் வாய்மூடி மௌனிகளாக இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள், அந்தசிறுவர்கள் தமது உரிமைகளுக்காக ஒன்றுசேர்ந்து போராடினால் மட்டும் பொங்கி எழுந்து எதிர்ப்பது ஏனோ? சிறுவர்களின் ஜனநாயக உரிமைகளை, அவர்களது அரசியல் கருத்துச் சுதந்திரத்தை மறுப்பது, சர்வாதிகாரம் என்பது அவர்களுக்கு தெரியாதோ?
முதலாளிகள் வீசும் எலும்புத்துண்டுகளுக்காக வாலாட்டும் நாய்கள், குரைப்பதை கொஞ்சம் குறைத்துக் கொண்டால் நல்லது.
ஈழத் தமிழ் மேட்டுக்குடியினரை பயமுறுத்தும் கம்யூனிச ஆவி!
ஈழத்திலும், புலம்பெயர்ந்தும் வாழும் தமிழர்கள் பலரை, அண்மைக் காலமாக ஓர் ஆவி மிரட்டி வருவதாக, அங்கிருந்து கிடைக்கும் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. “கம்யூனிச ஆவி” என்று அழைக்கப்படும் ஓர் அமானுஷ்ய சக்தி, குறிப்பாக படித்த, வசதியான மேட்டுக்குடி வர்க்கத்தினரை மட்டுமே குறி வைத்து தாக்கி வருகின்றதாம்.
கம்யூனிச ஆவியால் பாதிக்கப் பட்டவர்கள், சிவப்பு நிறத்தை எங்கே கண்டாலும் அலறுகின்றனராம். அதனால், அவர்கள் சிவப்பு வர்ண ஆடைகள், சிவப்பு நிறப் உணவுப் பதார்த்தங்கள், ஆகியனவற்றை தவிர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று மருத்துவர்கள் அறிவுறுத்தி உள்ளனர். போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்னலில் சிவப்பு விழுந்ததும், அலறியடித்துக் கொண்டு வண்டி ஓட்டி விபத்துக்குள்ளான நபர்கள் பலர், வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப் பட்டுள்ளனர்.
இதற்கென அமெரிக்காவில் இருந்து விசேடமாக அழைத்து வரப் பட்ட, உலகிலேயே அதிக பீஸ் வாங்கும் மருத்துவர் ஒருவர் நோயாளிகளை பார்வையிட்டுள்ளார். 25 வருடங்களுக்கு முன்னர், இதே கம்யூனிச ஆவி ஐரோப்பிய மக்களை பிடித்தாட்டியதாகவும், அதனை நேட்டோ படையினர் பிடித்து சீசாவில் அடைத்து, அட்லாண்டிக் சமுத்திரத்தில் வீசியதாகவும் தெரிவித்தார்.
25 வருடங்களுக்குப் பின்னர் திரும்பி வந்துள்ள கம்யூனிச ஆவி, முன்தோன்றிய மூத்தகுடி தமிழினத்திற்குள் புகுந்தது எப்படி என்பதை பலரும் ஆராய்ந்து வருகின்றனர். பல அரசியல் கருத்து முரண்பாடு கொண்டவர்களும், கம்யூனிச ஆவியை விரட்டுவதற்காக வர்க்க அடிப்படையில் ஒன்று சேர்ந்துள்ளனர். நேற்று வரையிலும், கீரியும் பாம்புமாக சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த, தீவிர புலி ஆதரவாளர்களும், தீவிர ராஜபக்சே ஆதரவாளர்களும், தமது தசாப்த கால பகைமையை மறந்து ஒன்று சேர்ந்துள்ளமை குறிப்பிடத் தக்கது.
கம்யூனிச ஒழிப்புப் போரில், சிறிலங்கா பேரினவாத அரசுக்கு நிபந்தனையற்ற ஆதரவு வழங்குவதாக, வலதுசாரி- தமிழ் தேசியவாதிகள் தெரிவித்துள்ளனர். அண்மையில் இலங்கைக்கு விஜயம் செய்த, அமெரிக்க தலைமைப் பூசாரி ஜோன் கேரியை சந்தித்த தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு பிரமுகர்கள், தாம் இந்த விடயத்தில் இணக்க அரசியல் நடத்த தயாராக இருப்பதாக தெரிவித்தனர். சிங்களவன், தமிழன் என்று இனப் பகை கொண்டு போரிட்டாலும், மேட்டுக்குடி வர்க்கம் என்ற அடிப்படையில் தாம் ஒரே இனம் என்று, சிங்கள- தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள் ஒரே குரலில் கூறினார்கள்.

டைனோசர் பார்த்த குருடர்கள் 
மெத்தப் படித்த நண்பர் ஒருவர், “கம்யூனிசம் ஒரு டைனோசர் காலத்து சமாச்சாரம்” என்ற பீடிகையுடன் உரையாடலை ஆரம்பித்தார். அவருக்கு நான் “யானை பார்த்த குருடர்கள்” கதை சொல்லி விட்டு, ஒருவேளை அவர் பார்த்த கம்யூனிச யானை டைனோசராக தெரிந்திருக்கும் என்று பதில் கூறினேன்.
அவரது கேள்விகள் எல்லாவற்றிற்கும் பொறுமையாக பதில் கூறி விட்டு, இப்போது நான், நிகழ்காலத்தில் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் முதலாளித்துவம் பற்றிய சில கேள்விகளை, உங்களிடம் கேட்க விரும்புகிறேன் என்று சொன்னேன். அதற்குப் பிறகு இன்னமும் ஆளைக் காணோம்.
 ஒரு வேளை, ஜூராசிக் பார்க்கில் டைனோசர் சம்பந்தமான ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார் போலும்.