Blog Archives

ජාක්හෑන්ඩ්හි මාඕවාදී ප‍්‍රහාරයකින් ජවාන්ස් භටයින් 26ක් තුවාල ලබයි

ජාක්හෑන්ඩ්හි මාඕවාදී ප‍්‍රහාරයකින් ජවාන්ස් භටයින් 26ක් තුවාල ලබයි

[https://www.hindustantimes.com/india-news/maoist-attack-in-jharkhand-leaves-26-jawans-injured/story-FShUnroD47yAJo8Yggmb1K.html]

පොලිස් වසමේ රායි සින්ද්‍රි වල පුපුරවා හැරිය අයිඊඞී උපකරණයකින් ප‍්‍රාන්ත පොලීසියේ සහ මධ්‍යම පොලීසියේ ආරක්ෂක භටයින් 26 දෙනෙකු තුවාල ලබා තිබේ.

තුවාල ලැබූවන් ගුවන් මගින් රන්චිවල පිහිටි පෞද්ගලික රෝහලකට ඇතුල් කොට තිබේ. 209 වන කෝබ‍්‍රා බැටෑලියනයේ පුද්ගලයින් 24 දෙනෙකු, මාඕවාදීන්ට එරෙහි මෙහෙයුම්වල විශේෂඥ සීආර්පීඑෆ් කණ්ඩායමේ භටයෙකු සහ ජාක්හෑන්ඩ් ජගුවර්, ප‍්‍රාන්ත පොලිස් විශේෂ කාර්ය බලකායේ භටයෙකු තුවාල ලබා ඇත.

නිළ වාර්තා අනුව එහිදී මාඕවාදීන් සමග ඍජු ගැටුමක් ඇතිවී නොතිබිණි. ප‍්‍රහාරයෙන් පසුව මාඕවාදීහු පලා ගොස් ඇත. බල ඇණි විසින් මේ වන විට ප‍්‍රදේශයේ සෝදිසි මෙහෙයුම් දියත් කරමින් සිටී. සන්ධ්‍යාව වන විට පුද්ගලයින් 11 දෙනෙක් රෝහලෙන් ඉවත්ව ගොස් ඇති අතර තිදෙනෙකුගේ තත්ත්වය බරපතල බව වාර්තා වේ.

Advertisements

Maoist rebels attack Indian government forces, wounding 11

Maoist rebels attack Indian government forces, wounding 11

[https://maoistroad.blogspot.com/2019/05/maoist-rebels-attack-indian-government.html]

 

Police say Maoist rebels have triggered a blast in eastern India, wounding eight paramilitary soldiers and three police officers carrying out a search operation in a forested area.
Police officer D.K. Pandey says the wounded soldiers have been hospitalized in Ranchi, the state capital, after Tuesday’s attack. The soldiers belonged to a special jungle warfare unit.
The explosive is suspected to have been buried in a dirt track.
Early this month, Maoist rebels attacked a van carrying police commandos in western Maharashtra state and killed 15 officers and their driver.
The Maoist rebels, who claim inspiration from Chinese revolutionary leader Mao Zedong, have been fighting India’s government for more than four decades, demanding land and jobs for tenant farmers and the poor. They are active in several parts of India.

Naxal attack in Gadchiroli leaves 15 security personnel dead

Naxal attack in Gadchiroli leaves 15 security personnel dead

[https://economictimes.indiatimes.com/news/defence/possible-naxal-attack-in-gadchiroli-leaves-several-security-personnel-injured/articleshow/69127641.cms]

MUMBAI: Barely 10 ten hours after 27 vehicles were allegedly torched by Maoists near Dadapur village in north Gadchiroli, a reinforcement party of the Quick Response Team (QRT) of the Kurkheda police travelling to Purada (the police station under whose jurisdiction the arson incident was reported) was attacked in a landmine blast.

All the 15 men and the driver of the private vehicle engaged by the police were killed in the blast, carried out by an Improvised Explosive Device (IED).

While the police said the standard operating procedure (SOP) in sensitive zones keep changing and is tweaked as per requirement, the reason as to why the QRT party didn’t take a road opening party (ROP) will be inquired into. Some lapses like not using an armoured vehicle and not pressing two private vehicles while ferrying personnel were also noticed.

The IED blast occurred around 12.30 pm on Wednesday near Lendhri area, a few kilometre from Kurkheda in north Gadchiroli.

Earlier, around 2 am on Wednesday, 27 vehicles including cement mixers, dumpers and trucks belonging to Amar Infrastructures Ltd, used for the construction of the Purada-Yerkad sector of National Highway-136, were torched near Dadapur in Purada village. Police said the QRT was sent to Purada as reinforcement. Many of the QRT men were tribal youth from the adjoining areas.

“This was a case of a classic trap deployed by Maoists. First, use arson to force the police to send reinforcement and then attack the reinforcement party by placing landmine blasts. Ideally, in such cases, an ROP is a must. It is a golden rule. However, in this case, it wasn’t pressed. This shows that it was a case of poor planning,” said a former senior IPS officer.

“Also, the SOP clearly states that reinforcement should not be sent as a knee-jerk reaction and that the details of the route taken by the police party is only with the unit commander. The fact that the blast took place on a busy tar road on which many vehicles would have had to ply before the incident reveals that the attackers had specific information of the time and the vehicle details in which the QRT party was travelling,” he said.

“The accused would have sat in ambush and triggered the IED when the vehicle reached the designated spot. In an ordinary Maoist attack, a landmine blast is followed by an exchange of fire. But, in this case, since there was specific input, the latter wasn’t required… This only indicates that somebody from within had leaked the information on the movement of the men,” the official said.

Speaking to the press, DGP Subodh Jaiswal said the Maharashtra police will give a fitting response to the attack and, if need be, even carry out cross-border strikes.

The incident comes at a time when Maoists are observing a week-long protest to mark the first death anniversary of 40 of their comrades who were killed by security forces last year in two separate encounters in Gadchiroli district.

While the Kasanasur encounter was a joint operation of the C-60 commandos and battalion 9 of the CRPF, the Rajaram encounter was carried out by the C-60 commandos.

ඉන්දියාව – අෂාඩ්:‘‘ජනතාව මැතිවරණයෙන් කිසිවක් අපේක්ෂා නොකරයි’’

ඉන්දියාව – අෂාඩ්:‘‘ජනතාව මැතිවරණයෙන් කිසිවක් අපේක්ෂා නොකරයි’’

පහත දැක්වෙන්නේ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මාඕවාදී), බිහාර්-ජාක්හෑන්ඩ් විශේෂ කලාප කමිටුවේ මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක, අෂාඩ්, ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්දියා මාධ්‍යවේදී ජයිදීප් ඩියෝඝරියා සමග විවිධ ගැටලූ පිළිබඳව සිදු කළ සාකච්ඡාවෙන් සිදු කළ උපුටා ගැනීමකි.

ප‍්‍රශ්නය: රජය කියනවා ඔබේ පක්ෂය පසු බැසීමකට ලක්වී ජාක්හෑන්ඩ් වල දිස්ත‍්‍රික්ක කිහිපයකට පමණක් සීමාවී ඇති බව. එවැනි තත්ත්වයකදි, ඔබ කොහොමද ලොක් සභා ඡන්දය වර්ජනය කිරීමේ සැලැස්මක් ක‍්‍රියාවට නංවන්නෙ?

පිළිතුර: අපි යුදමය පසුබැසීමක් ලබල තියෙනව කියන කාරණය සත්‍යයක්. සුධාකාර් රෙඩ්ඩි (මධ්‍යම කාරක සභාවේ සාමාජිකයෙක්) ඇතුලූ බොහෝ නායකයින්, යටත් වී තිබෙනවා. නමුත් අපේ සාමාජිකයින්ට අපේ මතවාදය පිළිබඳව නොසෙල්වෙන විශ්වාසයක් තිබෙනවා. ඔවුන් දන්නවා මේ ඡන්ද වලින් අපට කිසිවක් ලැබෙන්නෙ නැහැ කියල. මිනිස්සු සාමාන්‍යයෙන් තේරුම් අරගෙන තියෙන්නෙ, බලයට පත්වෙන රජයන්ගෙන් කිසිවක් ලැබෙන්නෙ නැහැ කියන දෙය. මන්මෝහන් සිං අපව විශාලතම අභ්‍යන්තර තර්ජනය ලෙස හඳුන්වා දුන්නා. මිනිස්සු භාරතීය ජනතා පක්ෂය බලයට පත් කර ගත්තා. නමුත් මිනිස්සු සෑහෙන්න දුක් වින්\. මේ නිසයි ඡන්දය වර්ජනය කරන ලෙස සිදු කරන අපේ ඉල්ලීමට යහපත් ප‍්‍රතිචාරයක් ලැබෙන්නෙ.

ප‍්‍ර: ඔබට හිතන්නෙ නැද්ද එවැනි ක‍්‍රියාදාමයකින් නිවැරදි රජයක් පත්කරගැනීමට මිනිසුන්ට ඇති අයිතිය අහිමි වෙනවා කියල.

පි: ජනතාව එච්චර දුර යන්නෙ මොකටද? රෝහල්වල වෛද්‍යවරු නැහැ. පාසැල්වල ගුරුවරු නැහැ. දූෂණය, නියඟය සහ විරැකියාව හැම තැනම ඉහළ නැංවෙනවා. රජය මුල් තැන දෙන්නෙ පාරවල් ඉදිකරන්න සහ ඛනිජ සම්පත් ප‍්‍රවාහනයට පහසුකම් සලසන්න ආරක්ෂක කඳවුරු ඉදි කරන්න පමණයි.

ප‍්‍ර: ඡන්දය වර්ජනය කරන්නැයි සිදු කරන ඔබේ ඉල්ලීමට සවන් නොදෙන අයට ඔබ දඬුවම් කරනවද?

පි: නැහැ, අපි ජීවත් වෙන්නෙ, වැඩ කරන්නෙ ඔවුන් සමග. මේ කාලයේ තමයි මහුවා සහ අනෙකුත් වනාන්තර නිෂ්පාදන එකතු කරන්නෙ. ඉතින් මිනිසුන්ට ඡන්ද පෝලිම් වල හිටගෙන කාලය නාස්ති කරන්න විදියක් නැහැ.

ප‍්‍ර: කලින් අවස්ථාවේදීත්, ඡන්දය දැමීමෙන් වළකින්නැයි ඔබ මිනිසුන්ගෙන් ආයාචනා කළා. එසේ තිබියදීත්, ඔබේ ප‍්‍රදේශයේ ඡන්දදායකයින්ගේ හැසිරීම පුදුම එළවන සුලූයි.

පි: අයෙකුට සිදුවෙනවා ඡන්දය පැවැත්වෙන්නෙ කොහොමද කියල තේරුම් ගන්න. අධිරාජ්‍යවාදීන්ට සහ ධනවාදී රජයන්ට වැඩ කරන ඒජන්තයින් වන ප‍්‍රාදේශීය පරිපාලනය සහ මැතිවරණ කොමිසම ඡන්ද ප‍්‍රතිඵල පුම්බල පෙන්වනව. ආරක්ෂක නිලධාරීන් ජනතාවට ඡන්ද පෝලිමට යන්නැයි බල කරනවා. සත්‍ය ඡන්ද ප‍්‍රකාශ කිරීම් කිහිපයකට පසුව, ඡන්ද ප‍්‍රතිශතය වැඩි කොට පෙන්වන්න නිලධාරීන් විසින්ම ඡන්දය දමන්න පටන් ගන්නවා. ඒක පැහැදිලිව වැටහෙනව ඔබ ගණනය කොට බලනවනම් ඡන්ද දායකයෙකුට ඡන්දය ප‍්‍රකාශ කරන්න කොතරම් වෙලාවක් ගත වෙනවද කියන එක පරීක්ෂා කිරීමෙන්. විශාල ඡන්ද ප‍්‍රමාණයක් වාර්තා වුණු ප‍්‍රදේශවල සවස 3.00 වන විට ඡන්දය දැමීම අවසන් වුණා. එක් පුද්ගලයෙක් ඡන්දය ප‍්‍රකාශ කරන්න විනාඩි දෙකක් ගත කරනවනම්, මිනිස්සු 30 දෙනෙකුට ඡන්දය දාන්න පැයක් ගතවෙනවා. මේකෙන් අදහස් කරන්නෙ පැය අටකදි මිනිස්සු 240කට පමණයි ඡන්දය දාන්න පුලූවන්. නමුත් ඇත්තටම ඡන්ද ප‍්‍රමාණය 1000 කට ආසන්න නම් සිදුවී තිබෙන්නේ කුමක්ද?

ප‍්‍ර: ඡන්දයෙන් ජනතාව ඈත් කර තැබීමට ඔබ මොන විදියේ ක‍්‍රියාමාර්ගයන්ද ගෙන තිබෙන්නේ?

පි: මේ වන විට, අපි පෝස්ටර් සහ බැනර් බෙදා හැර තිබෙනවා. මේ හැම දෙයක්ම බටහිර සින්ග්භූම් වල බුන්දු, රන්චි, පරස්නාත්, දුම්කා, ලොහර්දගා, ලටේහාර්, පලමු, ගර්වා යන ප‍්‍රදේශ වලත් බිහාරයේ ගයා, අවුරන්ගාබාද්, ජෙහානාබාද් සහ අනිකුත් ස්ථානවල දකින්නට පුලූවන්.

ප‍්‍ර: බොහෝ විට අසන්නට ලැබෙනවා මාඕවාදී අණදෙන්නන් ඡන්දය දීමට කලින් දවසෙ මිනිසුන්ගෙන ඒ පිළිබඳව විමසීම් කරනව කියන කාරණය. ඒක ඇත්තක්ද?

පි: මේකෙ යම්කිසි සත්‍යයක් තියෙනවා. සමහරවෙලාවට, මතවාදීව සහ මානසිකව ශක්තිමත් නැති ප‍්‍රාදේශීය කමිටු කමාන්ඩර්ලා අපේක්ෂකයින්ගෙන් අල්ලස් ගන්න තැනට වැටිල තියෙනවා. මේවා සිදුවෙන්නෙ පක්ෂයේ අනුමැතියකින් තොරව. ඔවුන් එය සිදු කරනවා ඉක්මනට මුදල් උපයන්න. සෑම මැතිවරණයකටම පසුව, අපි එවැනි වංචාකාරයින් හඳුනාගෙන ඔවුන්ට ජනතා අධිකරණ වලදී දඬුවම් දෙනු ලබනවා.

ඉන්දියාවේ සියළු දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කරනු – අජිත් නිදහස් කරගැනීමේ ව්‍යාපාරය නොනවත්වනු!

ඉන්දියාවේ සියළු දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කරනු – අජිත් නිදහස් කරගැනීමේ ව්‍යාපාරය නොනවත්වනු!

 

රෝමය, ඉන්දියානු මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය අජිත් නිදහස් කරනු! ඉන්දියානු මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ විප්ලවීය බුද්ධිමතෙකු වීම අපරාධයක් නොවේ! ඉන්දීය ජනතාවට සහ නක්සල්වාදී විප්ලවයට වසර 40 ක් සේවය කළ, අජිත් වහා නිදහස් කළ යුතුය!

රෝමය: ඉන්දියානු දේශපාලන සිරකරුවන්ට නිදහස! ඉන්දියාවේ කම්කරු අරගලය සමග සහයෝගීතාවය! හරිත දඩයම් මෙහෙයුම නවනත්වනු.

රෝමය, ඉන්දියානු එම්බසිය, ජාත්‍යන්තරවාදී මාඕවාදී, අජිත් වහා නිදහස් කරනු!


රෝමය

රෝමය, MFPR බැනරය

රෝමය

 

නක්සල් කැරලිකරුවන්

නක්සල් කැරලිකරුවන්

 

මගේ හදවත වගේම මනසත් තාම තියෙන්නේ එහේ

මගේ හදවත වගේම මනසත් තාම තියෙන්නේ එහේ

]

N ightmarch කෘතියේ මාවෝ ගරිල්ලා වාදීන් හා කෝලි හා ගියැ න් ජි වගේ හැබෑ ජීවිතයේ ඉන්න පුද්ගලයන ්ගේ ඇ වතුම්, පැවතුම් ගැන වගේම ඉන්දීය සමාජ‍ය්‍ෙ පවතින විෂමතා ගැනත් සාකච්ඡාවට බඳුන්කර තිබෙනවා. මේ කෘතිය පරිශීලනය කරන පාඨකයෙකුට කිසිම මොහොතක මෙය මතක සටහන් පෙළක් හෝ පර්යේෂ ණය ක් බව හැඟෙන්නේ නැහැ. ඔබ පර්යේෂකයෙකු මෙන්ම ලේඛක යෙකු විදියට මේ කාර්යය ඉටුකළේ කොහොමද ?
බොහොම ස්තුතියි මගේ ලේඛන ශෛලිය අගය කළාට. මට හමුවුණු පුද්ගලයෝ වගේම ඔවුන්ගෙන් මගේ ජීවිතයට ලැබුණු පිටුබලය විශ්වවිද්‍යාලයට පමණක් සීමාවී තිබෙනවා දකින්න වුවමනා වුණේ නැහැ.
පර්යේෂණයේදී කළ විශ්ලේෂණය පාඨකයන්ට එලෙසම ඉදිරිපත් කරනවා වෙනුවට කියවන්න පහසු විදියට ඉදිරිපත් කිරීම වැදගත් බව මට වැටහුණා.
මගේ විෂයානුබද්ධ දැනුම කලාවත් සමග බද්ධ කරලා ඉදිරිපත් කරන්න වගේම එය සෞන්දර්යවාදී දෘෂ්ටියකින් යුතුව ඉදිරිපත් කළොත් බොහෝ දෙනෙකුට මෙය කියවන්න හැකිවේයැයි විශ්වාස කළා. ඉතිං, ගරිල්ලා බලකායත් සමග දින හතක් පුරාවට කිලෝමීටර් 250ක දුරක්, විදුලි පන්දමක එළියක් වත් නැතිව පාගමනින් ගිහිං මං කළ පර්යේෂණය Nightmarch කෘතිය මගින් ජනගත කළා. මේ ගමන අතරමඟදී හමුවුණු මූලික චරිත කීපයක් ඇසුරින් නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයේ අතීතය හා අනාගතය ගැන විවිධ දෘෂ්ටීන් හෙළිදරව් කර තිබෙනවා.
මගේ පර්යේෂණයට ගැඹුරු මානුෂීයත්වයක් මේ ගමන වගේම චරිත හරහා ද ගෙනඑනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඒ වාගේම විවිධ සමාජ පසුබිම්වලින් යුතු පාඨකයන් ද මේ සංවාදය සමග සම්බන්ධ වෙනු ඇති බවත් නොඉවසිල්ලෙන් ඔවුන් කෘතිය කියවාවි යන්නත් විශ්වාස කරනවා.
කාලයක් මං සමග ජීවත්වුණු පිරිස ත්‍රස්තවාදීන් නමින් හැඳින්වූ නිසාම පුළුල් පාඨක අවධානයක් මේ කෘතියට හිමිවිය යුතු බව මගේ විශ්වාසයයි. ඉන්දියාව මුහුණදුන්නු දැවැන්තම අභ්‍යන්තර ආරක්ෂක තර්ජනය හා මේ කලාපය ආශ්‍රිතව සිද්ධ වෙන දේවල් පිටත ලෝකයට වාර්තාවුණේ වැරදි තොරතුරු මුසුකරමිනුයි.
මේ කැරලිකරුවන් වටා තවත් මිනිස්සු එකතුවෙන්න හේතු වුණේ ඔවුන් ඊට බලෙන් සම්බන්ධ කරගත්ත නිසා බවත්, නැත්නම් ඔවුන් මොනයම් හෝ වාසියක් ලැබූ නිසා බවත්, ත්‍රස්තවාදීන් මේ මිනිස්සුන්ගේ දුක්, කම්කටොළු හඳුනාගත් නිසා බවත් පෙනෙන්න තිබෙනවා. නමුත්, මගේ අධ්‍යයනයට අනුව ඇත්ත තත්ත්වය ඊට වඩා අතිශය සංකීර්ණයි. මේ වෙනස් කතාබහ වගේම එකිනෙකට පරස්පර අදහස් Nightmarch කෘතියේදී අවධානයට ලක්කරන්න වුවමනා වුණා.

Nightmarch  කෘතියේ දක්වා තිබෙන අන්දමට ගමන අතරතුරදී ඔබේ ආරක්ෂකයා විදියට කෝලි කටයුතු කළා. ඔහු ඒ වෙද්දි අවුරුදු 16ක දරුවෙක්. මේ ගැන දැනගන්න කැමතියි. ලංකාවේ පැවති සිවිල් යුද සමයේදී එල්ටීටීඊය ළමා සොල්දාදුවන් යොදාගත්තා. බොහෝදුරට සිද්ධ වුණේ මේ අරගලයට ළමයින්ව බලෙන් ඈඳාගැනීමයි. යම් හෙයකින් ළමා සොල්දාදුවන් රජයේ ආරක්ෂක හමුදා අතට පත්වුණෙ ාත් බෙල්ලේ එල්ලා තියෙන සයනයිඞ් කරල් කාලා සියදිවි නසා ගන්න සිද්ධවෙනවා. දරුවන් යුද්ධයට දායක කරගැනීම මනු ෂ්‍යත්වයට එරෙහි අපරාධයක් ද වෙනවා. ඔබ කෝලි වැනි දරුවෙකු දකින්නේ කොහොමද?
ලංකාවේ ළමා සොල්දාදුවෝ හා ඉන්දීය මාවෝවාදීන්ගේ තත්ත්වය තරමක් වෙනස්. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට කිසිම ළමයෙක් බලෙන් සම්බන්ධ කරගත් කිසිදු අවස්ථාවක් මා දුටුවේ නැහැ. ඇත්තටම, කෝලි වගේ තරුණයෙකුගේ කතාව ගත්තොත් ඔහු ගරිල්ලා කණ්ඩායමට කැමැත්තෙන්ම එක්වුණා, නමුත්, පවුලේ අය ගෙනයන තේ කඬේ වැඩ කරන්න කවුරුත් නැති වෙන නිසා කෝලිගේ තාත්තා මේ තීරණයට අකමැති වෙන බව දන්න නැක්සලයිට් කණ්ඩායමේ කලාපීය අණදෙන නිලධාරියා ඔහුව බඳවාගන්න කැමති වෙන්නේ නැහැ. ආදිවාසී තරුණයන් බොහෝ දෙනෙකු කරනවා වගේ කෝලිගේ නැක්සලයිට් කණ්ඩායමත් එක්ක අවුරුදු කීපයක් ගතකරන්නේ ආදිවාසීන්ට තවත් නිවහනක් හමුවුණා වැනි හැඟීමකිනුයි. ඔහුගේ මස්සිනා කෙනෙකු මේ වෙනකොටත් ගරිල්ලා කණ්ඩායමට එකතු වෙලා ඉවරයි, ඒ වාගේම කෝලිගේ සොහොයුරිය, බාලවියේ ඉන්න මස්සිනාත් මේ කණ්ඩායම එක්ක එකතුවෙලා.
තරුණයන්ට ගෙදර මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා නම් ඔවුන් කැරලිකරුවන්ගේ රැකවරණය සොයායනවා. ගරිල්ලා හමුදාවට සම්බන්ධ වෙලා තරුණ තරුණියෝ බොහෝ දෙනෙකු ලියන්න – කියවන්න ඉගෙනගන්නවා, ජංගම දූරකථන, ගිනිඅවි වගේ දේවල් හැසිරවීමේ තාක්ෂණය ඉගෙනගන්නෙත් මෙතැනදීයි, කෙටියෙන්ම කිව්වොත් ගමෙන් එපිට ලෝකයක් තියෙන බව ඔවුන් දැනගන්නේත් මෙතැනදීයි. මැර කල්ලි ආදිවාසින්ගේ ගෙවල් පුච්චලා දැමූවිට විශේෂයෙන්ම, චත්තිගර්වල තියෙන දණ්දාකරණයා වැනි සමහර පළාත්වල ඉන්න පිරිස් හිරගෙවල් වගේ තියෙන පුරුත්ථාපන කඳවුරු හෝ ගරිල්ලා භටයන් වෙත යනවාද කියලා කිසිම විකල්පයක් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ. කොහොම වුණත්, මං දන්න තරමින් නම් නැක්සලයිට් භටයන් කිසිම වෙලාවක බලහත්කාරයෙන් මිනිස්සුන්ව බඳවාගන්නේ නැහැ.

ලාංකිකයන් විදියට අපි මීට කලින් සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණ ක්‍රමය අළලා රචිත ජනප්‍රිය කෘතියක් ලෙස දුටුවේ මහාචාර්ය නන්දසේන රත්නපාල මෙරට යාචක ප්‍රජාව ඇසුරින් කළ පර්යේෂණය අළලා රචනා කළ ‘ශ්‍රී ලංකාවේ යාචකයා’ කෘතියෙන්. ඔහුත් ඔබ වගේම අදාළ ප්‍රජාව සමග කාලයක් ජීවත්  වුණා.
ඔබ ආදිවාසී ප්‍රජාව සමග වසර හතර හමාරක කාලයක් ජීවත් වුණා වගේම නැක්සලයිට් ගරිල්ලා කණ්ඩායම සමග ඉන්දියාවේ එක කෙළවරක ඉඳන් තවත් අන්තයකට කිලෝමීටර 250ක් පාගමනින් ගියා. ඔබේ වෘත්තීය ජීවිතයට වගේම පෞද්ගලික ජීවිතයටත් මේ අත්දැකීම බලපෑවේ කොහොමද?

මානවවිද්‍යාඥයෙකු බවට පත්වුණාම අනෙක් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිතවල කොටසක් බවට පත්වෙනවා, අලු‍ත් පවුලක්, ගෙවල් දොරවල් වගේම කෙටියෙන්ම කිව්වොත් අලු‍ත් ජීවිතයක් හිමිවෙනවා. ආපහු අපේ ඇත්ත ගෙවල් දොරවල්වලට ගියාම එතැනට උචිත අයෙකු බවට පත්වීම අතිශය අසීරු වෙනවා.
මගේ හදවත වගේම මනසත් තාමත් තියෙන්නේ ජාකන්ද්වල බව පර්යේෂණයෙන් පස්සේ ආපහු ලන්ඩන්වලට ගියාම දැනෙන්න ගත්තා. බයිසිකල් පදිද්දි, උයද්දි පිහද්දි නැත්නම් හීන දකිද්දි පවා කෝලිගේ මතකය පෙනෙන්න ගත්තා, නැත්නම් සෝම්වරීට කතාකරන්න ගත්තා, විකාස් ගැන හිතෙන්න ගත්තා.
ප්‍රශාන්ති මරාදැමූ බව, ගියැන්ජි අත්අඩංගුවට ගත්තු බවත්, විකාස් වෙනම කල්ලියක් පටන්ගත් බවත් ප්‍රවෘත්ති විදියට පළවෙලා තිබුණා. ඒත් මීට විරුද්ධ කැරලි ගැහීම් ආරම්භ වූ නිසා කාට හරි කෙනෙක්ට කතාකරලා කෙලින්ම මේ ගැන දැනගන්න නොහැකි වුණා. මොවුන්ට සිද්ධවුණේ කුමක්දැයි දැනගත්තාම මට දරාගන්න බැරිවුණා.
පවුලේ අය මාව හොඳින් තේරුම්ගෙන මං ගැන අවධානයෙන් හිටපු නිසා වාසනාවන්ත වුණා. පවුලේ බොහෝ දෙනෙකු ජාකන්ද්වලදී මං ජීවත්වුණු විදිය දැකලා තිබුණු නිසා මගේ තත්ත්වය තේරුම්ගන්න හැකිවුණා. මගේ සැමියා පවා ජාකන්ද්වලට ඇවිත් මගේ අත්දැකීම් අහලා දැකලා තිබුණා. ඔහුගෙන් පවා හොඳ සහයෝගයක් හිමිවුණා.
මං තවත් අතකින් වාසනාවන්තයි, සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණයේ යෙදී තිබෙන විද්වතුන් රාශියක් මැද රැකියාවේ නියැලීමත් මා ලැබූ භාග්‍යයක් වුණා, අනෙක් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත ගැන පුළුල් දැක්මක් තිබෙන අය වගේම ඉන්දියාවේ ඉඳන් ලන්ඩන්වලට ආවාට පස්සේ මං මුහුණදුන්නු අන්දමේ දුරස්ථභාවී අත්දැකීම්ද ඔවුන් යම් තරමක් දුරට අත්දැක තිබුණා. මා ඉන්දියාවේදී ලැබූ අත්දැකීම් වගේම මාවත් තේරුම් අරගෙන පර්යේෂණයෙන් පස්සේ හිටපු මාව ඔවුන්ට තේරුම්ගන්න පුළුවන් වුණා.
ආපහු ලන්ඩන් ජීවිතේට හුරුපුරුදු වෙන්න මා විසින්ම තෝරාගත්ත විසඳුම වුණේ ශාස්ත්‍රීය ලේඛනයන්ට යොමුවීමයි, එකක් පසුපස එකක් විදියට විශ්ලේෂණ කළා, එක පත්‍රිකාවකට පස්සේ තවත් පත්‍රිකාවක් ලිව්වා, මේ අතරතුර ඉන්දියාවේ මහ කැළෑ ඇතුළේ සිද්ධවෙන්නේ මොකක්ද කියලත් හිතන්න ගත්තා.

ඔබේ පොත කියවද්දි මොනම මොහොතකවත් මෙය පර්යේෂණයක් බව මට දැනුණේ නැහැ. ඵෙතිහාසික තොරතුරු, ජීවන අත්දැකීම් වගේම ගරිල්ලා පිරිස්වල මානුෂීය ගුණාංග ගැබ්වූ කතා එකිනෙක ගළපාලමින් පොතේ රිද්මය ද නොකඩා කෘතිය මගින් ගෙනහැර දැක්වූවේ කොහොමද ?
මේ ඇගයීම්වලට ස්තුතියි. බොහෝ පර්යේෂණයන් ලියැවෙන්නේ කිසිම රසවත් බවක් නැති ශාස්ත්‍රීය බසකින් බව මං පිළිගන්නවා, ඒ වගේම මෙවැනි සටහන්වලදී අන් කිසිම දෙයකට වඩා පවතින කරුණු ව්‍යාකුල කර ඉදිරිපත් කිරීම සිද්ධවෙනවා. මං අත්විඳි ජීවිතය ගැන ශාස්ත්‍රීය කාරණාවලින් ඔබ්බට ගිහිං රචනා කරද්දී දැඩි අධිෂ්ඨානයක් මතුවුණා.
ශාස්ත්‍රීය කරුණු සරලව පොතක් විදියට ඉදිරිපත් කරලා ඒ හරහා හැමදෙනාටම මේ මානවවිද්‍යා කරුණු ගැන උනන්දුවක් ඇතිකරන්න උත්සාහ ගත් අවස්ථා ගණනාවක් තිබෙනවා. පිලිප් බෝර්ජස්, සිඞ්නි මින්ට්ස්, රූත් බෙහාර් හා ලු‍වී ස්ට්‍රවුස් වැන්නන්ගේ කෘතීන් ඒ අතර ප්‍රමුඛයි. ශාස්ත්‍රීය ලේඛනයේදී මා උගත් සියලු‍ම දේවල් නැවත අලු‍තෙන් සකස් කරන්න ගත්තා. සුවිශේෂ පර්යේෂණවල නියැලෙමින් නැත්නම් අත්දැකීම් පදනම් කරගනිමින් ලියැවුණු එමිල් සෝලාගේ Germinal නැත්නම් ප්‍රීමෝ ලෙවිගේ Periodic Table වැනි කෘතීන් ගත්විට යථාර්ථවාදී නවකතා රචකයන් ද සිය කෘතීන්වලදී දැඩි වෙහෙසක් ගෙන තියෙනවා.

මට දැඩි උනන්දුවක් ඇතිකළේ ජෝර්ජ් ඕවෙල්ගේ කෘතීන්, දේශපාලනික කරුණු අළළා ඔහු රචනා කළ Road to Wigan Pier නැත්නම් Homage to Catalonia වගේ රචනාවලට පවා ගැඹුරු පර්යේෂණාත්මක වාර්තාවන් බලපෑවා. සවන්දීම මේ ලියන කරුණුවල සමාරම්භය බව ඕවෙල් පැවසුවා, බොරුව මෙහිදී අනාවරණය විය යුතුයි, කරුණු අවධානයට ලක්කළ යුතු වෙනවා වගේම මේ ක්‍රියාවලිය සෞන්දර්යාත්මක අත්දැකීමට බඳුන් විය යුතුයි.
මින් ලැබුණු උනන්දුවත් එක්ක මානවවිද්‍යාවේ හරයන් හා සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණය මගින් සොයාගන්නට හැකි විශේෂ කරුණු ඉදිරිපත් කරන්න වුවමනා වුණා, එය අමුතු දේවල් සාමාන්‍ය දේවල් විදියට දකින්නත් සුපුරුදු දේවල් අමුතු විදියට දකින්නත් තියෙන ආසාවක්, පර්යේෂණයකින් තොරව ඉදිරියේදී දැනගන්නට නොහැකි අනපේක්ෂිත දේවල් අනාවරණය කිරීමේ හැකියාවක්.
Nightmarch කෘතියෙන් ගරිල්ලා භටයන්ගේ දෛනික ජීවිතය ගැන කීම වෙනුවට කිලෝමීටර 250 ක් පුරා ගරිල්ලා පාබල හමුදා කණ්ඩාමත් සමග මහ රෑ, ගන අඳුරේ ගිය ගමන ගැන කීම මගේ මූලික අදහස වුණා, මට මුණගැහුණු විවිධාකාර මිනිස්සු ගැන වෘත්තාන්තයක් රචනා කිරීම වගේම වඩා යහපත් හෙටක් ගැන වූ බලාපොරොත්තුවෙන් ඒ පිරිස අවි අතට ගත්තේ ඇයි කියන කාරණේ වගේම ඔවුන්ගේ හීනය බිඳ වැටුණු අන්දම ගැනත් මෙහි තිබෙනවා.
නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයේ සිටින පුරාකෘතික චරිත ගැන විශේෂ අවධානයක් යොමුකළා. ඒ අතර ඉහළ පැලැන්තියේ බුද්ධිමතුන් නියෝජනය කරන පරමාදර්ශී චරිතයක් වන ගියැන්ජි, ආදිවාසී සෙබළෙකු වන කෝයිල් වගේ කෙනෙකු වගේම විකාස් වැනි දරුණු පුද්ගලයොත් මේ අතර හිටියා. ගරිල්ලා භටයන් සමග අමනාපයෙන් සිටින කාන්තාවක් වන සෝම්වරීත් ඒ අතර ඉන්නවා.
මේ විවිධාකාර පුද්ගලයන් පදනම් කරගෙන ලියැවුණු ප්‍රබන්ධ නොවන කෘතියක් බවට Nightmarch පත්වෙනවා. සමකාලීන ඉන්දියාවේ ජීවත්වෙන මාවෝවාදීන් මුහුණදෙන දුක්මුසු අත්දැකීම් මෙන්ම අතීතයේ හා අනාගතයේ දී පැවති ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තු, විෂමතා හේතුවෙන් පවතින ගැටුම් හා අවිනිශ්චිත තත්වයන් ගැනත් මෙහි සටහන් වී තිබෙනවා. .

Nightmarch කෘතියේ ඉන්න අවිගත් කැරලිකරුවන් ගැන බලද්දි ඉන්දියාවේ පවතින කුල ක්‍රමයේ විසමතාව වගේම සමාජයෙන් පහත්යැයි සලකා සැලකුම් ලබන දලිත් කුලයේ අය පවා නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ සිටින අයුරු දක්වා තිබෙනවා. මෙහි ඉන්න ප්‍රශාන්ත් වගේ කෙනෙකු විවිධ කුල, ප්‍රදේශ, අධ්‍යාපනික පසුබිම් නියෝජනය කරමින් නැක්සලයිට් පිරිස සමග සම්බන්ධවී ඇති බව පෙනෙනවා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට ඉන්දියාවේ පවතින කුල ක්‍රමය වගේම බලපා අනෙක් සමාජ සාධක බලපා තිබෙන්නේ කොහොමද?
ඔබ කියන කතාව හරි, ඵෙතිහාසික කරුණු ගැන සැලකිලිමත් වුණත් නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වී ඉන්න බොහෝදෙනෙකු කොන්කිරීමට ලක්වූ අයයි. මීට කලින් හීනකුල අය ලෙස හැඳින්වූ දලිත්වරු විශේෂයි. කඳුකර හා වනගත ප්‍රදේශවලදී වැඩිපුරම සම්බන්ධ වෙලා ඉන්නේ ආදිවාසීන් නැත්නම් ඉන්දියාවේ ගෝත්‍රික ජනතාවයි. මේ ප්‍රජාව නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරය වටා ඒකරාශි වීමට ඔවුන් ගෙනයන කුල පීඩනය හා සූරාකෑමට එරෙහි සටනත් බලපා තිබෙනවා. දලිත්වරුන්ගේ ස්පර්ශයට ලක්වෙන හැමදේම අපිරිසිදු වෙනවා කියලා බොහෝ ප්‍රදේශවලදී ඉහළ කුලවල අය වතුර ගන්න ළිඳෙන් දලිත්වරුන්ට වතුර ලබාගන්නවත් දෙන්නේ නැහැ. ගමේ ඉහළ කුලවල අය ජීවත්වෙන තැන් පසුකරද්දී පාවහන් ගළවා යන්න වගේම ඉහළ කුලවල අය දිහා කෙළින් බලන්නත් ඔවුන්ට ඉඩක් නැහැ. පරම්පරා ගාණක් තිස්සේ සමහර පිරිස් සැලකුම් ලබන්නේ ගොවිකම්වලට යොදා ගන්නා වහල්ලු‍ විදියටයි. ආදිවාසීන් අතිශය ම්ලේච්ඡ හා රෞද්‍ර කොට්ඨාසයක් විදියට ‘ජංග්ලි’ යන නමින් හඳුන්වනවා. මීට ශතවර්ෂ ගාණකට කලින් අධිරාජ්‍යවාදී පාලන සමයේදී ඔවුන්ට අයිති කැලෑව හා භූමිය පැහැරගත්තා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධවී ඉන්න නායකයන් බොහෝ දෙනෙකු ඉහළ කුල නියෝජනය කරනවා, මධ්‍යම පංතික පවුල් පසුබිමකින් යුතු මේ පිරිස නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වනවිට ඔවුන්ගේ අතීතය අමතක කර දමලා ‘කුලයෙන් තොර’ හා ‘පංතියෙන් තොර’ පිරිසක් විදියට ජීවත්වෙන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. මොවුන්ගේ අරමුණ වෙන්නේ කුලභේදයෙන් හා පංතිභේදයෙන් තොර සමාජයක් නිර්මාණය කිරීමයි. ඉතිං ඉන්දියාවේ කොතැනකදීවත් දකින්නට නොලැබෙන දෑ නැක්සල් හමුදාව අතර සිද්ධවෙනවා. උදාහරණයක් විදියට ගත්තොත් ඉහළ හා පහළ කුලවල පිරිස් එකම පිඟානේ බත් බෙදාගෙන කනවා, වෙන තැනක මේ දේ කළොත් ඉහළ කුලවල අය අපිරිසිදු වෙන බව පවසනවා. නැක්සලයිට්වරු කුලය හා පංතියෙන් මිදෙන්න මේ වගේ කටයුතු අනුගමනය කළාට අතීත පැල්ලම් මකාදමන්න බැහැ.

උසස්යැයි සම්මත කුලවල පිළිගන්නා පිරිමින් හා සමාන සැලකුම් කාන්තාවන්ට ද හිමිකරදීම වැනි යහපත් පුරුදු අතින් ආදිවාසී සමාජය පිරිපුන් බව Nightmarch හි දක්වා තිබෙනවා. මේ ගැන වැඩිදුර පැහැදිලි කිරීමක් කළොත්?
මං විඳපු අත්දැකීම් ඇසුරින් කතාකරන්නම්. මට ආදිවාසී අය අතර ජීවත්වෙන්න ලැබුණේ අහම්බයකින් වගේ. නිදහසේ එහේ මෙහේ යන්න වගේම ඉන්දියාවේ අනෙක් ප්‍රදේශවල කළ නොහැකි පර්යේෂණ කටයුත්තක නියැලෙන්න ලැබුණු නිසා මං කොච්චර වාසනාවන්තයිද කියලා තේරුණේ ටික කාලයක් ගතවුණාට පස්සේ. මගේ බයිසිකලේ පැදගෙන නැත්නම් බයික් එකේ, පොදු ප්‍රවාහන සේවාව වුණු ජීප් එකේ රෑ තිස්සේ පවා ගමින් ගමට ගියා. මං තනියම ජීවත් වුණේ බොහොම කලාතුරකින්. ගැහැනු පිරිමි මේ හැමෝම එක්කම තනියම වගේම කණ්ඩායමක් විදියටත් කතාබහ කළා. මේ හැමතැනදීම මං හිටියේ ආදිවාසීන් එක්ක වුණත් කවදාවත් පිරිමි අය ගැන බියක් හෝ ඔවුන්ගෙන් බලපෑමක් වන බව දැනුණේ නැහැ.
නමුත්, මම කාන්තාවක් කියන බවත් මං කරන කියන දේ ගැන සැලකිලිමත් විය යුතු බවත් ආදිවාසීන් ජීවත් වුණු ප්‍රදේශයෙන් බැහැරට ගියාම තේරුම් ගත්තා. ඉන්දියානු සමාජය අතිශය පීතෘමූලික නිසාම ඉහළම පංතියේ පිරිස් හැර අනෙක් අය අතර කාන්තාවන්ට කරන්න පුළුවන් මොනවද, බැරි මොනවද කියලා ප්‍රතිමාන රැසක් හදාගෙන තියෙනවා.
මම හිටියේ ආදිවාසීන් ජීවත්වෙන කැලෑව සමීපයේ තිබෙන බිහාරයේ, ජාකන්ද්වල හිටපු ගොඩක් කාන්තාවෝ මිනිස්සු ඉදිරියේ වේලයෙන් මුහුණ වැහුවේ නැහැ, රැකියාවක් කරන්න කොතැනකටවත් ගියෙත් නැහැ, ගෙදර දොරට පමණක් සීමාවෙලා කාලය ගතකළා, ගෙදර මනුස්සයා වියපැහැදම් ගැන බලාගත්තු නිසා ආර්ථිකමය වශයෙන් ස්වාධීන වෙලා හිටියේත් නැහැ.
ආදිවාසී සමාජය මීට හාත්පසින්ම වෙනස්. පුරුෂ මූලිකත්වයට වෙනුවට කාන්තාවන්ටත් සමාන සැලකුම් ලැබුණා. ගමට සාපේක්ෂව ආදිවාසී සමාජය සමහිමිකම්වාදී බව මේකෙන් අදහස් නොවුණත් කුලවාදය මුල්කරගත්තු සමාජයට සාපේක්ෂව ආදිවාසී සමාජය සමානතාවෙන් අනූන වූ බව මින් පෙනෙනවා. ආදිවාසී කාන්තාවෝ මිනිස්සුත් එක්ක හරි හරියට වැඩකළා, මුහුණු වසාගෙන හිටියේ නැහැ, පිරිමි වගේම ගෙදර හදපු මත්පැන් බිව්වා, මේක ඉන්දියාවේ වෙන කිසිම පළාතකින් ඇහෙන්නේ නැති කතාවක්.
ඉන්දීය සමාජයේ අනෙක් තැන්වල සිද්ධ වෙන විදියට ආදිවාසී කාන්තාවෝ වගේම පිරිමි අතරත් විවාහ වෙන්න කලින් වගේම විවාහයට පස්සේ තියෙන සම්බන්ධතා නිසා කතා අහගන්න වුණේ නැහැ, තමන්ගේ විවාහය ගැන කාන්තාවක් අසතුටුයි නම් සමාජයේ ගැරහුම් ලබන්නේ නැතිව සැමියාගෙන් වෙන්වෙන්න පුළුවන්. ඉන්දියාවේ අනෙක් ප්‍රදේශවල වගේ පීතෘමූලික පවුල් ක්‍රමය ඇතුළේ කාන්තාවෝ හිරවෙලා නැහැ, ඔවුන්ට ගෞරවනීය ලෙස සැලකුම් ලැබෙනවා, ඉන්දීය අනෙක් කුලවල කාන්තාවන්ට සාපේක්ෂව ගරුත්වය හා සමාන සැලකුම් ලැබෙනවා.

මාවෝවාදී ව්‍යාපාරය වටා කාන්තාවන් පෙළගැහෙන්න පවුලෙන් විඳින්න ලැබු ණු විවිධ කරදර, හිරිහැර බලපා තිබෙන බව Nightmarch කෘතියේදී සඳහන් කර තිබෙනවා. ඇත්තටම, මීට වඩා වෙන හේතු කාරණා තිබුණාද? ඔවුන්ට දරුවන් හදාවඩා ගැනීමේ හැකියාව ලැබෙන්‍නෙත් නැහැ. ඒ වාගේම මේ කෘතියේ ඉන්න අනුරාධා වගේ චරිතයක් ගත්විට ඇගේ විශ්වාසය වී තිබෙන්නේ “කාන්තාවන්ට විප්ලවයක් අවශ්‍යයි වගේම විප්ලවයටත් කාන්තාවන් අවශ්‍යයි“ යන්නයි. මේ ප්‍රකාශයේ බලපෑම ඔබේ අත්දැකීම් ද සමග ගළපාගන්නේ කොහොමද?
කාන්තාවෝ ගරිල්ලා කණ්ඩායමට එකතුවෙන්න විවිධ හේතු බලපානවා. ගෙදර ඇතිවුණු රණ්ඩුවලින් බේරෙන්න, නැත්නම් ගරිල්ලා කණ්ඩායමේ ඉන්න පිරිස් එක්ක ප්‍රේම සම්බන්ධතා ඇතිවීම වගේම වෙනස් ලෝකයක අත්දැකීම් විඳගන්න වුවමනා නිසා එකතුවෙනවා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරය ඇතුළේ විවාහය හා දරුවන් හදාවඩා ගැනීම ගැන තදබල කොන්දේසි තිබෙන බව ඇත්තක්. කාන්තාවක් හා පිරිමියෙකු අතර අතිසමීප සම්බන්ධයක් තියෙනවා නම් ඔවුන් විවාහ කරදීලා පිටමං කරනවා. නමුත්, නැක්සල් හමුදාවට සම්බන්ධ වෙලා ඉද්දි දරුවෝ හදන්න බැහැ. මෙහිදී ඔවුන්ගේ තර්කය වෙන්නේ යුද සමයේදී දරුවෝ රැකබලා ගැනීමේ හැකියාවක් ගරිල්ලන්ට නැති බවයි.
කාන්තාවන්ට දරුවෝ ලැබෙන්න ඉද්දි බොහෝ දුරට ඔවුන් ගරිල්ලා හමුදාවෙන් ඉවත්වෙලා යනවා, දරුවෝ කොහේ හරි තැනකට හෝ වෙන පවුලකට දීලා නැවත පැමිණෙන්නේ බොහොම අතලොස්සයි.
මාවෝවාදීන් තමන් සමානාත්මතාවාදීන් බව සැලකුවත් පීතෘමූලික ආකල්ප ඔවුන් අතරත් බහුලව තිබෙන බව Nightmarch කෘතියේදී සාකච්ඡාවට බඳුන් කළා. ‘කාන්තාවන්ට විප්ලවයක් අවශ්‍යයි වගේම විප්ලවයටත් කාන්තාවන් අවශ්‍යයි’ යන්න මාවෝවාදීන් අතර හිටපු ජ්‍යෙෂ්ඨ නායිකාවක් අනුරාධා ගාන්ධි කිව්වේ ඒ නිසයි. මාවෝවාදී ව්‍යාපාරය ඇතුළේ තියෙන පීතෘමූලිකවාදයට එරෙහිව සටන් කිරීම වැදගත් බව ඇය කිව්වා. / 18 පිටුවට

ඔබ නැක්සලයිට්භටයෙක් විදියට සැරසුණු අන්දම ගැන Nightmarch කෘතියෙන් විස්තර කර තිබෙනවා. “ඔලිව් පැහැ කමිසය හා කලිසම මගේ සිරුරේ ප්‍රමාණයටත් වඩා ලොකුවූ අතර කලිසම යන්තමින් බඳ පටියකින් දවටා ගත්තෙමි. මා කාන්තාවක් යන්න සම්පූර්ණයෙන්ම යටකර දැමු මේ පෙනුම බිමල්ජී පිළිගනීවිද ?. කෙස් වැටිය ද නමා කොළ පැහැ ගරිල්ලා තොප්පියකින් වසාගෙන පිරිමින්ගෙන් පමණක් සැදුම්ලත් ගරිල්ලා පාබළ හමුදා කණ්ඩායම සමග ගමන් කරන්නට පටන් ගතිමි.“මේ විදියට ඇඳ පැළඳගෙන නැක්සලයිට්භටයෙක් විදියට ගෙවපු දවස් හත දැනුණේ කොහොමද?
හ්ම්, ඒ වෙලාවේ මං කළයුත්තේ මේ දේ කියන බව දැනුණා. මානවවිද්‍යාඥයෝ විදියට අධ්‍යයනයට බඳුන් කරන ජනතාව ගැන ගැඹුරින් හැදෑරීමේ පුරුද්දක් අපට තියෙනවා. ඔවුන්ගේ භාෂාව, පූජාවිධි, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර වගේම ඔවුන් සමග එක්වී ගායනය, නර්තනයේ පවා යෙදෙනවා. ඉතිං, ඔවුන්ගේ සාමාජිකයෙකු විදියට සැරසීම අමුතු දෙයක් විදියට නම් ඒ වෙලාවේ දැනුණේ නැහැ. ඔවුන්ව අනුගමනය කරමින් ගැවසුණාට කවදාවත් ඔවුන්ගේ කෙනෙකු බවට අපි පත්නොවී ඒ ජීවිතය, අත්දැකීම් විඳින්න උත්සහ කරනවා. මං නැක්සල් සෙබළෙකු විදියට සැරසුණත් ගරිල්ලාවරු අතර මානවිද්‍යාඥයා විදියටම හිටියා.

කොමියුනිට්ස් විප්ලවය හා ඉන්දියාවේ ආගමික, දාර්ශනික සංකල්ප තුළ අවධානයට ලක්වෙන අභිනිෂ්ක්‍රමණය අතර අඛණ්ඩ සම්බන්ධයක් පවතිනව ාද  ? යන්න ගැන ඔබ Nightmarch හිදී විමසනවා. හින්දු, බෞද්ධ නැත්නම් ජෛන දර්ශනය අනුගමනය කරන ගාන්ධි වගේම නැක්සලයිට් ව්‍යාප ාරයට සම්බන්ධ ගියැන්ජි චරිතයත් එහිදී දක්වනවා. මේ ගැන කිව්වොත්  ?
එකිනෙකට වෙනස් අන්දමේ නිදහස් ව්‍යාපාරයන් වන මේ සංකල්ප දෙක අතර තිබෙන අඛණ්ඩතාව ගැන මං හිතන්න ගත්තේ ඉහළ පැළැන්තියේ නැක්ලයිට් නායකයෝ මුණගැහුණට පස්සේ. මොවුන් කැළෑ වල ජීවත්වෙන්නේ තාපසයින් හෝ සාන්තුවරයින් වගෙයි. තමන්ගේ පුද්ගලික බඩුබාහිරාදිය වගේම පවුලේ උදවිය මේ හැමදේම අතෑරලා දාලා විමුක්තිය හොයාගෙන යනවා. එක අතකට මොවුන් හින්දු සාධුවරයින් හෝ ජෛන පිරිස් හා සමානයි, ගියැන්ජි වගේ චරිතයක් ගත්තොත් ඔහු සිය තරුණ අවදියේදී ගංගා ගඟ අසබඩ ඉඳගෙන නිර්වාණය දකින අරමුණින් භාවනාවේ යෙදී තියෙනවා. ඔහු කොයිතරම් ආගමට ලැදි කෙනෙකු ද කිව්වොත් හින්දු මන්ත්‍ර කියන්නේ නැතිව කූමියෙක් පාගාන්නේ වත් නැහැ.
අතහැරීම යැයි සිතා තමන් මේ යන්නේ වැරදි පාරක බව ඔහු දැනගන්නේ විශ්වවිද්‍යාලයට ගිහිං විවෘත මනසින් යුතු ආචාර්යවරු හා සිසුන් හමුවුණාට පසුවයි, ‘දෙවියන්ගේ මරණය‘ ලෙස ලියැවුණු අත් පත්‍රිකා බෙදාහරින්න පටන්ගන්න ඔහු කොමියුනිට්ස් විප්ලවයට එකතු වෙනවා.
නිදහස හොයාගෙන ආගම පස්සේ යන පිරිස් හොයන්නේ තමන්ට පමණක් සීමා වුණු නිදහසක්, ඒ හරහා සමානාත්මතාවයෙන් යුතු ලෝකයක් වෙත යන්න ඔවුන් දරන උත්සහය හා කොමියුනිට්ස් විප්ලවය අතර දැඩි වෙනසක් තියෙනවා, සමස්ත සමාජයේම නිදහස සොයායන විප්ලවයෙන් සමානාත්මතාවයෙන් පිරිපුන් සමාජයක් මේ මොහොතේදී ගොඩනගන්න උත්සහ ගන්නවා.

නැක්සල් ව්‍යාපාරයට රජයෙන් එල්ල වන බලපෑම හා මේ ව්‍යාපාරයට කළු සල්ලි ලැබෙන්නේ කොහෙන්ද කියන වගත් ගැන Nightmarch කෘතියේදී අමතක කරලා නැහැ.? ඉන්දීය රජය ‘ග්‍රීන් හන්ට්‘ මෙහෙයුමේදී පවා වාසි ලැබූ බව ඔබ දක්වා තිබෙනවා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයේදී රජය ඉටුකරන කාර්යභාරය ගැනත් දැනගන්න කැමතියි. ?
රජය මේ ගැටුම සම්බන්ධයෙන් අතිශය අනර්ථකර මැදිහත්වීමක් ඉටුකරනවා. ඒක තැතිගන්වන සුළුයි. ඉන්දීය රජය විසින් ආදිවාසීන්ව දශක ගණනාවක් තිස්සේ නොසලකා හැර ඉන්නවා. ඉන්දියාව අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් නිදහස් වෙලා වසර 70 ක් ගතවී තිබුණත් මං ජීවත්වුණු ගමේ පවා නළ ජලය, විදුලිය, සනීපාරක්ෂක පහසුකම් පවා තිබුණේ නැහැ, නමුත්, ඩොලර් වලින් හම්බකරන බිලියනපතියන් සීඝ්‍රයෙන් දියුණු වෙනවා.
ඊට පස්සේ හදිසියේම වගේ නව සහශ්‍රකයේදී වනාන්තර හා භූමිය ගැන අලු‍ත් පිබිදීමක් ඇතිවෙන්න පටන්ගැනීමත් එක්ක රජය – නැක්සලයිට්වරුන්ට හා ආදිවාසීන්ට සලකන්න ගත්තේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් දැඩි තර්ජන තියෙන බව දක්වලා ඔවුන් ත්‍රස්තවාදීන් මැද්දේ ජීවත්වෙන බව සලකමිනුයි.
2010 දී අතිදරුණු කැරලි මර්දන කටයුතු ආරම්භ වීමත් සමග ආරක්ෂක අංශ වල දස දහස් ගාණක පිරිසක් ගරිල්ලා මර්මස්ථාන වෙත යැව්වා. ගරිල්ලා කණ්ඩායම් සමග සටන් කරන්න ඔවුන්ටම ආවේණික ක්‍රම ශිල්ප ඔස්සේ පුරුදු පුහුණු වුණු මේ පිරිස වෙඩි නොවදින වාහන හා යුධ ටැංකි අරන් ආවා.
‘සුද්ධ කිරීමේ මෙහෙයුම’ (සල්වා ජුඩුම්) නමින් රජයේ සහය ලැබුණු අතිදක්ෂ කණ්ඩායමක් චත්තිගර් වල හිටියා, මේ පිරිස ගෙවල් ගිනි තිබ්බා. ගොඩක් මිනිස්සු මරලා දැම්මා, කාන්තාවෝ දූෂණය වුණා මිනිස්සු 350,000 කට උන්හිටිතැන් අහිමි වුණා. අදටත් මධ්‍යම හා නැගෙනහිර දිග ඉන්දියාවේ සිරකඳවුරු පිරිලා තියෙන්නේ නැක්සලයිට්වරු විදියට අල්ලාගත්ත ආදිවාසී මිනිස්සුන්ගෙන්, අවුරුදු ගාණක් නිකරුණේ ඔහේ ගතකරන්න ඔවුන්ට සිද්ධ වෙලා තියෙනවා, හිරේදීම වයසට යනවා මිසක් මේ අසාධාරණේ වෙනුවෙන් කවුරුත් සටන් කරන්නේ නැහැ. මේ නඩු අහන්න පටන්ගත්තත් ඒකටත් කාලයක් ගතවෙනවා. මං ජීවත්වුණු ජාකන්ද්වල විතරක් නැක්සලයිට්වරු යැයි චෝදනා ලබා සිරගත කරපු ආදිවාසී මිනිස්සු ගාණ 4000 කටත් වැඩියි.
මානව හිමිකම් ක්‍රියාධරයින් කියන්නේ මේ ප්‍රදේශයේ තියෙන ඛණිජ සම්පත් පහසුවෙන් ලබාගැනීමට අවශ්‍ය මග සකස් කිරීම මේ ආරක්ෂක මෙහෙයුම් පිටුපස තිබුණු අරමුණ බවයි. ආදිවාසීන් ජීවත්වෙන කැලෑ වන ජාකන්ද්, තෙලන්ගානා, ඔරිස්සා, උතුරු ආන්ද්‍ර ප්‍රදේශය ආදියේ වටිනාකමින් අනර්ඝ ඛණිජ සංචිත විසිරී තිබෙන නිසා පතල් කර්මාන්තයේ නිරත සමාගම් වලට මේ ප්‍රදේශ ලබාදෙන්න පොරොන්දු වී තිබෙනවා.
යටත්විජිත යුගයේදී ඉඳන් පැවත එන නීති ක්‍රමය වගේම මීට එරෙහිව ආදිවාසීන් අඛණ්ඩව සටන් කරන නිසා ඒවා ලේසියෙන් අත්පත්කරගැනීමට නොහැකි වීමත් රජයට ප්‍රශ්නයක් වී තිබෙනවා. රජය මැදිහත් වෙලා ආරක්ෂාව තර කරනවා කියලා මෙහෙයුම් දියත් කරන්නේ ඒ නිසයි. ආරක්ෂාව හා කැරලි මර්දනයට සල්ලි වැඩි වැඩියෙන් ගලා ඒමත් බරපතල තත්ත්වයක් උදාකරලා තියෙනවා. නැක්සල්වරු තදබල තර්ජනයක් නොවුණත් මේ කටයුතු වලින් වාසි ලබන අයට ඒ සම්පත් ලබාගැනීමේ වුවමනාව දැඩිව තිබෙනවා. කඳුකරය, මධ්‍යම හා නැගෙනහිර ඉන්දියාවේ ජීවත්වෙන ආදිවාසීන්ගේ ජීවිත වල කම්කටොළු වැඩි වෙලා තියෙනවා. ඔවුන්ගෙන් මේ භූමිය වෙන්කරනවා කියන්නේ මිනිස්සුන්ගෙනුත් එය අයින් කරනවා කියන බවයි. ආදිවාසීන්ගේ ජීවිත හා සංස්කෘතිය විනාශවීම ලොවපුරා දකින්නට හැකි අතිශය ඛේදනීය තත්ත්වයක්.■

වින්ධ්‍යා ගම්ලත්

චටිස්ගාර්: මාඕවාදීන්ගේ නාගරික ජාලයේ ප‍්‍රමුඛ පෙලේ ක‍්‍රියාකාරිකයෙකු අත්අඩංගුවට ගැණේ.

චටිස්ගාර්: මාඕවාදීන්ගේ නාගරික ජාලයේ ප‍්‍රමුඛ පෙලේ ක‍්‍රියාකාරිකයෙකු අත්අඩංගුවට ගැණේ.

<https://indianexpress.com/article/india/no-rights-violations-journalists-and-activists-must-be-encouraged-newly-appointed-chhattisgarh-dgp-5504772/&gt;

දෙසැම්බර් 24, 2018

සිකුරාදා දින උදෑසන පොලීසිය විසින් තරුණයින් සිව් දෙනෙකු ඇතුලූව රඛේෂ්ගේ උදව්කරුවෙකු වන රගුවාර් යාදව් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබිණි.

ඉරිදා දින චටිස්ගාර් පොලීසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ පුද්ගලයා මාඕවාදීන්ගේ ‘‘නාගරික ජාලයෙහි’’, විශේෂයෙන්ම රාජ්නන්දගොන් දිස්ත‍්‍රික්කයේ ප‍්‍රමුඛ පෙලේ පුද්ගලයෙකු බව පැවසිණි.

පොලිස් මාධ්‍ය නිවේදනයේදී ප‍්‍රකාශ කරන ලද්දේ එන් වෙන්කට්ටා රාඕ (54) හයිද්‍රාබාද්හි, ජාතික භූ භෞතික විද්‍යා පර්යේෂණ ආයතනයේ තාක්ෂණික නිළධාරියෙකු බවයි.

පොලීසිය ප‍්‍රකාශ කරන ලද්දේ මසකට කලින් පොලිස් අයිජී, ජීපී සින්ග් ට යටත්වුණු පහාද් සින් විසින් නාගරික ප‍්‍රදේශ වල ක‍්‍රියාත්මක වන ගරිල්ලවන්ට සහය දීමේ ජාලය පිළිබඳ තොරතුරු ලබා දුන් බවයි. එම තොරතුරු අතර විශේෂිත තොරතුරු, බෙංගාලි පොලිස් සීමාව තුළ ජාතික අධිවේගී මාර්ග පද්ධතියට සම්බන්ධ සැපයුම් මධ්‍යස්ථාන යනාදිය ඇතුලත් වේ. රාඕ අල්ලාගනු ලැබුවේ මහාරාෂ්ට‍්‍රා වලට යතුරු පැදියෙන් ඇතුල් වෙමින් සිටියදීය.

පොලීසිය පවසන ලද්දේ ‘‘නක්සල් සාහිත්‍ය’’, ජංගම දුරකථනයක්, ලැප්ටොප් පරිගණකයක් සහ ඩෙටොනේටර් 23ක් ඔහු සතුව තිබී අල්ලා ගන්නා ලද බවයි. අල්ලාගන්නා ලද ඩෙටොනේටර් මගින් නක්සල්වාදීන්ට ද්‍රව්‍ය ජාතික භූ භෞතික විද්‍යා පර්යේෂණ ආයතනයෙන් ලැබී ඇත්දැයි යන්න පරීක්ෂණ සිදු කරන්නට ලැබී ඇති බව පොලීසිය පවසයි.

පොලීසිය පවසන ආකාරයට රාඕ 1985 දී රැඩිකල් ශිෂ්‍ය සංගමයෙන් ආභාෂය ලද අතර ඒ කාලයේ සිටම මාඕවාදියෙකුව සිට ඇත. පොලීසිය චෝදනා කරන ආකාරයට ඔහු 2016 සිට 2017 යන කාලය තුලදී මාඕවාදී මධ්‍යම කාරක සභාවේ සාමාජිකයෙකු වන දීපක් තෙල්තුම්බේ මුණ ගැසී ඇති අතර පළමු හමුවීමේදී ඔහුට ලැප්ටොප් පරිගණකයතක් ලබා දී ඇත.

New General Secretary of CPI Maoist May Initiate Fresh PLGA Offensives

New General Secretary of CPI Maoist May Initiate Fresh PLGA Offensives

An important development that could lead to a perceptible change in the course of revolutionary movement in India went literally unnoticed as the ultra-secret CPI (Maoist) party managed to keep the leadership change under wraps for over 20 months.

Maoist party spokesman Abhay announced that Muppala Laxmana Rao aka Ganapathy had stepped down as the general secretary of CPI (Maoist) and that Namballa Kesava Rao known as Baswaraj was elected to head the revolutionary party on November 10. This confirmation came exactly five days after Telangana Today broke the news on November 5. Abhay had issued a two-page press release in different languages confirming that Baswaraj had replaced Ganapathy.

The CPI (Maoist), which continues to wage a protracted armed struggle to achieve New Democratic Revolution (NDR) in India, maintains utmost secrecy, apparently to hoodwink the tech-assisted spy agencies and the well-equipped security forces and save its leadership. The sudden revelation took the agencies by surprise as Abhay carefully cloaked this nugget of information in the praise showered on Ganapathy for his excellent leadership qualities that enabled the revolutionary party to survive the most difficult times as security forces waged a literal war against the underground cadre in well-coordinated military actions while reclaiming control over large swathes of hinterlands from the Maoist stranglehold.

Replacing Ganapathy

The press release maintained that “in the period of 25 years from 1992 to 2017, Ganapathy performed his responsibilities as the General Secretary…(sic)”  threw light on how the senior most naxalite leader was replaced.  The press note also mentions that the fifth meeting of the Central Committee discussed the proposal of Ganapathy to step down and after accepting the proposal had decided to elect Baswaraj to the post of general secretary.

It was in this line, the Maoist party discloses the leadership change happening in February 2017, as agencies have learnt through several Maoist documents that the fifth Central Committee meeting was held in February of 2017. Interestingly, various documents seized by security agencies across the country spoke of the status of the revolutionary movement in India but did not mention Ganapathy being replaced. There was, however, a detailed discussion recorded on using the services of ‘veteran comrades’. A 30-page document on the decisions taken at the February meeting recalled that an earlier CC meeting held in 2013 felt that the committee must take a stand on the ageing leadership.

Incidentally, the CC meeting was held only after a gap of four years and in 2017, it decided to “call upon the veterans” to voluntarily come forth relinquishing the responsibilities so that younger leaders could take over the reins of the party. The expertise of veterans, the CC decided, should be used in different ways and that the party must take care of those leaders too.

It was in this spirit, Ganapathy seems to have offered to step down from the post of general secretary and his colleagues opted to make Namballa Keshava Rao alias Baswaraj as the new general secretary. Keshava Rao hails from Jiyannapet village of Srikakulam district and was a student of Regional Engineering College (REC) in Warangal (now christened as NIT-Warangal). Known to be extremely tech-savvy and equally strong in his ideological commitment and military craft, Keshava Rao was heading the Central Military Commission (CMC) of the CPI (Maoist), while also continuing as member of the Central Committee and the politbureau.

Old And Ailing

Interestingly, what is left unsaid in the press release or in the CC documents is that many of the senior leaders in the 19-member-strong CC are suffering from different ailments. Ganapathy, aged about 68 years, is believed to be suffering from knee problems apart from being a diabetic patient. So is the case with Kishan Da (Prashanth Bose) who is suffering from diabetes and age-related issues. Another senior leader Katakam Sudershan (Anand) is stated to be suffering from dental and knee problems. Akkiraju Haragopal alias Ramakrishna or Saketh, Chandranna (Pulluri Prasada Rao),  Sonu alias Abhay and  Ravula Srinivas (Ramanna) were stated to be fit and not suffering from any ailments.

Impact of Leadership Change

So how does the leadership change impact the revolutionary movement in India? This is the question that has been engaging the attention of the analysts among the security forces. Knowing the propensity of the new Chief of Maoist and his capabilities military-wise, it is anticipated that the Maoist cadres would intensify military attacks in their strongholds. Currently, the naxalite movement in the country is in its worst phase with security forces gaining an upper hand and reclaiming areas in hinterlands from the Maoist control. The revolutionary party has also admitted that it had not succeeded in spreading the revolutionary fervour and activity to newer areas, more so in urban areas while its strongholds have been shrinking.

Different sections of society such as students, workers, adivasis and the underprivileged sections who extended complete support have been distancing themselves from the naxalite movement, which is now confined to pockets in Dandakaranya forests falling in southern Chhattisgarh, parts of Maharashtra, Odisha, Jharkhand, Bihar, West Bengal, Madhya Pradesh, Andhra Pradesh and some other border areas of Tamil Nadu, Karnataka and Kerala.

Accelerated Violence

Most of the Maoist ideologues have always firmly believed in the theory that it is necessary for the revolutionaries to launch an intensified Tactical Counter Offensive Campaign (TCOC) when the state repression is very high. Intensified TCOC in Maoist parlance would mean accelerated violence in different forms to blunt the initiative of the security forces through ambushes and attacks and targeted killings of political leaders to neutralise the political initiative to take on the Maoist movement.  Only such intensified TCOC would provide space for the revolutionary movement to grow is the general argument of the ideologues.

They take the example of Alipiri attack on Chandrababu Naidu, then Chief Minister of Andhra Pradesh, in 2003. The claymore mine attack on Naidu — when repression was extremely severe — had changed the political course in Andhra Pradesh. Naidu had called for polls immediately after the attack hoping that he would ride on a sympathy wave but the Congress led by YS Rajasekhara Reddy romped home to power after promising to hold negotiations with the Maoist party. The lull in the anti-extremist operations because of the changed political scenario and the assertions that there should be talks with the Maoists was used effectively by the beleaguered revolutionary party to reorganise itself and perhaps reorient itself too.

In this interregnum, the top leadership of  CPI-ML (People’s War) mooted the idea of merging with  the Maoist Communist Centre of India (MCCI) and the biggest unification of revolutionary forces in India took place in 2004 when both the parties merged to form the current CPI (Maoist). The net result was that the Maoist rebels established their presence very effectively in different States and scaled up their activities so much that former Prime Minister Manmohan Singh had to describe the Maoist activity as the biggest challenge to the internal security of India.

Strategies and Tactics

And now, Baswaraj, security analysts say, is a strong votary of this theory of launching an intensified TCOC to blunt the counter-insurgency initiatives. Going by his background and his proven record of leading the military commission and thereby leading the People’s Liberation Guerrilla Army (PLGA), the possibility of India witnessing more violence cannot be ruled out. The killing of Kidari Sarveswara Rao, a tribal legislator in Andhra Pradesh and a former legislator, recently in Araku and the sudden spike in ambushes against the security forces in Chhattisgarh could point to this direction. Another interesting angle to the leadership change issue is why didn’t the CPI (Maoist) announce it immediately. Another Maoist leader from the Telangana State Committee maintained recently that his party would announce the changes only to some level as it would not like to expose its leaders to dangers from the security forces.

It is not yet clear as to what strategies and tactics would Baswaraj employ to rejuvenate the rank and file of the rebel party. Would he lay more emphasis on military actions without taking a critical look at the same old strategies and tactics in the changing scenario at political, social and economic levels in India? We have to wait and watch.

The Next Front – ‘Introduction’ chapter, from the Document-China: A Modern Social-Imperialist Power, by CPI (Maoist)

The Next Front – ‘Introduction’ chapter, from the Document-China: A Modern Social-Imperialist Power, by CPI (Maoist)

Introduction

In its 9th Congress held in January 2017, the United Congress of the Communist Party of India (Maoist) (CPI-Maoist) decided to conduct a special study on emerging trends in social, economic, political, and cultural changes with regard to strategy toward capitalist-revisionist China. The Central Committee was authorised to execute this decision. As per the decision taken by the Central Committee during its 4th Conference, it considered mainly two things: the trends within China, and whether China has become a social-imperialist power. These were their two study points. After investigating, the Central Committee adopted the following thesis at its 5th Conference: “Today China has become a modern social-imperialist power, an integral part of the capitalist-imperialist world system, while also playing the role of antagonist towards the oppressed classes and people in general.” The Marxist-Leninist-Maoist parties, groups and powers are in solidarity with the worker-peasant, suppressed, and other oppressed classes of society with the objective of world socialist revolution, marching toward a creative struggle to win over antagonistic imperialist China and end its conceptions of revisionism, social-imperialism, and obscurantism. Our two communist parties have two global responsibilities: to support the working class and to support its revolution. To accomplish these tasks, the social-imperialist nature of China must be exposed thoroughly. We must understand the process by which China transformed into a major and competent imperialist state among the imperialist nations of the world. We must also succeed in the process of segregating global alliances and enmities in accordance with the principles of international class divisions. We must evaluate everchanging structural variations and their specific conditions prevailing in the world. Unless we study these aspects, we cannot understand modern wars, the politics of modern revisionists, and the incidental variations in the imperialist system. Leninism holds that imperialism is the highest stage of capitalism – it is war, it is moribund.
Imperialism affirms the rise of the socialist movement, and the 20th century has proven this. The Leninist theory of imperialism applies even today. War is the supreme tool by which imperialism divides and reorganises the world for its vested interests. Imperialism indulges in war for the sake of its monopoly on the world. It principally gains through war. Wars are inevitable so long as imperialism exists in the world. It penetrates into underdeveloped nations in the guise of neo-colonialism to continue its obsessive compulsion for loot. It sucks the blood of the common people and the oppressed, and it is the cause of their extreme misery and distress. “Modern wars are the result of imperialism,” said Lenin, time and time again. The two world wars in first half of the 20th century broke out among the imperialist countries as a contest to gain supremacy over the world by dividing and reorganizing it. “The attempt to escape the new political and economic crises of the imperialist countries led to the last two world wars,” said Mao.
America has plundered the wealth of the world through imperialist war. It acquired windfall gains by selling weapons in abundance to countries who have engaged in war. In this way, America has become  the imperialist superpower of the capitalist world. When America’s imperialist economic system  incorporated a war economy, it focused only on wars. Hence, it orchestrated aggression and war. We can see this trend from Korea, Vietnam to Afghanistan, Iraq, Libya and Syria. War will continue so long as imperialism prevails. If we want to abolish war, we must eradicate the capitalist-imperialist system. The cold war between the then superpowers of the US and the USSR had an impact on the developed and underdeveloped countries. This gave rise to wars directly or indirectly among them. From 1945- 1990, at the least 125 regional wars, civil wars, and armed conflicts led to the deaths of more than 40 million people, while millions more were victimized and displaced. The economic crisis that resulted in these countries because of imperialist war is greater than that of the crisis that caused the World War II.
Wars continued to break out during the 1990s. American forces waged treacherous wars in Honduras, Ukraine and in Egypt, and America fomented incessant armed riots. Military interventions by Britain and America’s other allies have led to the deaths of nearly 3.2 million Muslims. The wealthiest and the most secular country in Africa, Libya, was destroyed by America. Libya, which once warmly embraced migrants, is now being destroyed, displacing half its population. More than 1 billion people live in extreme poverty and suffer from malnutrition. Moreover, nearly 17 million people are dying due to poverty every year. Half of them are children. America is trying to cover the ever-increasing expansion and expenditure of Israel. Leaving aside the welfare of its own people, America is amassing more than 20 trillion-dollars in debts to pay the debts of Israel and massacre Muslims. America is directing trillions from its budget to do this, subjecting its own people to misery and thereby causing the deaths of more than 200,000 of its own people every year.
The imperialist riots unleashed in Syria with the intent to overthrow the government of Bashar Al
Assad have led to the deaths of 500,000 people and another 2 million wounded or displaced. Moreover, millions of people were made homeless, migrating to neighbouring countries as well as some European countries. America destroyed many communities that had lived together amidst their shrines and holy places in brotherhood, peace, secularism and non-violence. The imperialist wars of aggression waged under the leadership of America on Afghanistan, Libya, Syria, Iraq and many other countries have caused countless deaths and injuries, destroyed countless homes, and forced countless people worldwide to migrate.
In order to secure the imperialist system and deceive the people of the world, imperialists and revisionists mislead the people in all possible ways with various fictions according to the changing scenery of the contemporary world. It is time to expose and mortify them. The contemporary political vengeance of imperialism is a predictable result of the capitalist economic system. Imperialism is extending its political machinery to suppress the people by implementing its fascist dictatorship far and wide. The stronger the repression, the stronger the resistance. The worker-peasant classes, the petty-bourgeoisie and other oppressed classes of society, even the endangered species, are relentlessly waging wars against Imperialism. Our party, the Communist Party of India (Maoist), is relentlessly striving to exterminate imperialism from the earth, to install communism, and to unite the oppressed classes and masses. Our party leads them and shoulders the responsibility to fight alongside them.
In light of China’s rise as a social-imperialist power, the present task is for all working-class parties around the world to develop manoeuvres to sustain themselves. Party leadership, on these principles, must gather the oppressed classes and people of their societies and lead them in the march towards socialism. This document was released by the Central Committee to elucidate how socialist China transformed into a capitalist and imperialist power and how to develop strategies to combat it. Let us study this document thoroughly. In the light of five inherent features and three special aspects of imperialism taught by the great Lenin, let us analyse and synthesise in the light of Marxism-LeninismMaoism in order to build a correct scientific understanding of China’s social-imperialist development.
Translated from Telagu by the Revolutionary Anti-Imperialist Movement