Blog Archives

Kashmir and the Imagination of the Hindu Rashtra Concerned Citizens’ Collective

Kashmir and the Imagination of the Hindu Rashtra Concerned Citizens’ Collective

Image courtesy: The Indian Express
The Indian government under the Bharatiya Janata Party treats Kashmiri Muslims as Erewhonian criminals, aggressively turning their longstanding struggle and their pain of living in a conflicted state into terrorism and ‘crime’, while also repeatedly pathologising Kashmiri Muslims as terrorists. This is reflected in the violence unleashed by the Indian army on the common, dissenting people of Kashmir, mutilating their bodies, their faces with pellets to counter the tension that erupted in the wake of Hizbul Mujahideen commander Burhan Wani’s killing in July 2016.  
In December 2016, a team comprising well-known documentary filmmaker Tapan Bose, activist Harsh Mander, professor Dinesh Mohan, journalist Pamela Philipose, and independent researcher Navsharan Singh called the Concerned Citizens’ Collective travelled to Kashmir to assess the impact of the violence on the common and innocent people of the state. They brought out their findings in a book titled Blood, Censored: When Kashmiris Become the ‘Enemy’, published by Yoda Press in July 2018.
In the following essay, republished here with permission, the authors explain how the Indian Army, by openly filming and photographing the way they torture the Kashmiri ‘suspects’, in addition to the actual physical torture they inflict on them with the full sanction of the Indian state, has resulted in a violent visual culture that grants them greater and stronger impunity. 

It is impossible to comprehend the policy of New Delhi with regard to Kashmir without recognising that for people on both sides of the ideological divide in India, Kashmir has a supreme symbolic importance well beyond just the land and its people. What makes Kashmir supremely significant for both is that it is the only Muslim majority state in India. All other Muslim majority regions in undivided India (except Hyderabad which was subdued) joined the union of Pakistan. Kashmir, through a historical default, remained with India.
For secular Indians, Kashmir is a test-case for a country that declares in its constitution that the nation belongs equally to people of every faith. By that tenet, the fact that Kashmir has an overwhelmingly Muslim population is irrelevant to the claims that Pakistan lays on Kashmir, on the grounds that the majority of its people are Muslim; because Pakistan is a country whose central organising principle is religion while for India it is not. The problem is of course the gaping chasm between the principle and practice of India’s constitutional secularism. If the majority of Muslims in Kashmir are not convinced that India in practice assures them the dignity and protection of equal citizenship, then the moral claims on their hearts and minds of India’s secular constitutional break down. They also shatter if the Hindu (and Sikh Buddhists) minorities do not feel safe and equal in Kashmir. The exodus of the Kashmiri Pandits from the valley in the 1990s, and the lack of any effective political and social initiative from the Muslim residents of Kashmir to either prevent their flight, or to ensure that they can return safely today and live in mixed settlements with their Muslim neighbours as in the past, further enfeebles the secular premise for Kashmir to remain a part of India.
But the greatest weakness for those who believe that Kashmir’s continuation in India is the ultimate litmus test of the success and authenticity of its secular credentials is that if the majority of Kashmiri Muslims demonstrably do not want to continue to throw their lot with India’s destiny, then no secular democratic principle is endorsed by holding them to India by decades of military suppression.
For the Hindu nationalists, on the other hand, precisely the fact that Kashmir is a Muslim majority state makes it suspect in its loyalty to the Indian nation. In the eyes of the RSS, in the orthodoxy of the Sangh, the Muslim is the ‘enemy within’. The taming and domestication of Kashmir has therefore always been high on the RSS agenda for India as a Hindu Rashtra, the flying of India’s flag in Lal Bagh central square in Srinagar. (The irony is that the RSS has long refused to fly in Indian tricolour in its headquarters in Nagpur; it flies instead of a saffron flag). The annulment of Article 370 of India’s constitution, which guarantees a special status to Kashmir, is one of the triumvirate of paramount demands of the RSS. The other two are the construction of a Ram Temple at the site of the Babri Masjid in Ayodhya, and a uniform civil code (again aimed to revoke the rights of Muslim men to have more than one wife or to divorce their spouse at will).
Therefore, in the present era of triumphalism in the Hindutva camp, with Prime Minister Modi’s repeated impressive successes in the hustings, the suppression of any kind of popular or militant Kashmiri assertion is politically fundamental to the advance of the Hindu Rashtra. It is for this reason that the domestication of Kashmir is seen to be imperative not just for the integrity of the Indian nation, but for the triumph of Hindu nationalism.
Unlike in the erstwhile UPA administration, which also subscribed to a militarist approach to Kashmir but at the same time kept open other avenues of dialogue and development, the present administration is happy for the Kashmiri to see the Indian state mainly in the form of a menacing and unrelenting gun-toting Indian soldier.
The Guardian asks, ‘How did India get here? How is it all right for a constitutionally democratic and secular, modern nation to blind scores of civilians in a region it controls? Not an authoritarian state, not a crackpot dictatorship, not a rogue nation or warlord outside of legal and ethical commitments to international statuses, but a democratic country, a member of the comity of nations. How are India’s leaders, thinkers and its thundering televised custodians of public and private morality, all untroubled by the sight of a child whose heart has been penetrated by metal pellets? This is the kind of cruelty we expect from Assad’s Syria, not the world’s largest democracy.’ The answer can only be—India got here because of the triumph of majoritarian nationalism: its hubris, its spectacular want of compassion.

Image courtesy: Kashmir Observer
The suppression of Kashmir is now a made-for-television spectacle, designed to both whet and assuage bloodlust in the rising ranks of Hindu nationalists, who see themselves as by definition the only authentic Indian nationalists. The army records videos of its military operations and successes, not just against Pakistan but also Kashmir, and hands these out to television channels which obediently, uncritically and often with a shared triumphalism relay these, portraying the unruly Kashmiri not just as the disloyal ‘other’, but as the enemy. It is difficult to recall an occasion in the past in which the army chief in India has openly held out threats to a section of the country’s own civilians. General Bipin Rawat does so belligerently, aware that he is openly intimidating young citizens of his country and theirs. The army is a highly disciplined force, and its serving officers would not speak to and through the media unless they were authorised to do so. Again, we do not recall junior officers of the armed forces defending strategies such as the human shield aimed against Indian civilians in the way that Major Gogoi did on prime-time national television. As Apoorvanand observes, ‘That it did not shock us when Gogoi addressed the nation through the media after being decorated is a disturbing sign. Before him, and the current army chief, we do not remember any army officer addressing a press conference, not even after the Pakistan Army’s surrender in 1971, not after Operation Blue or the Kargil conflict. In all these, the army was the main actor. But it refrained from being seen as the director. It was always seen as following the civil authority. The present government is invoking nationalism to legitimise itself. It is trying to show it is the first government which backs the army. The latter is obliging by making the government’s nationalist agenda its own.’
Even more extraordinary is the release, presumably by Indian army sources of videos, that record their harsh coercive and violent action against protesting Kashmiris. Earlier we could have expected security forces to restrain any such public celebration of their breaking of the backs and spirits of unarmed civilians, because of service discipline, for fear of criticism by liberal opinion within and outside the country, and perhaps the sense that the violent repression of one’s citizens is not something to publicly celebrate in a democracy. But no longer. Instead, these videos are circulated as evidence of army valour, and of decisive action against the unruly and disloyal Kashmiri. Mohamad Junaid says that the ‘open-air theatre’ of violent repression was an essential part of the strategy of the Indian security forces in the first phase of militancy in the 1990s. During ‘crackdowns’ on Kashmiri urban neighbourhoods and villages, the Indian military would pick Kashmiri men and publicly beat and torture them. It was done in front of other Kashmiris, who were forced to gather in open spaces and watch. This served ‘as a warning but also as a psychological operation to break people’s will.’
But he feels that the current ‘visual politics’ of the display of army action on social media in Kashmir is different. First, he says, it helps serve the political objective of satisfying hyper-nationalist sentiment: ‘The military is matching in practice what the true desh-bhakts are asking for in their blood-curdling discourse. The videos are meant to bring the Indian nation out of the closet, and unabashedly embrace the hard reality of Indian rule in Kashmir.’
The distribution of these videos, he says further, is also to reassert a fragile masculinity against the deflation he feels has taken place since Burhan Wani’s killing and then on election day on 9 April 2017. ‘The Indian military has become inadequate to the task of keeping Kashmir subdued, or at least this is what it reads in its assessment of the desperate nationalist mood in India. It has responded with febrile displays of violence where it used to try to hide it. For long, only images of mangled bodies of dead militants were publicly displayed to assert Indian military’s masculinity. Now it is bodies of unarmed Kashmiri civilians, beatings of youths and women, the humiliation of children, and blasted houses in Kashmir.’
One can agree or disagree with Junaid’s harsh assessment, but the question remains. Why should the army post celebratory videos of its severe punitive action against civilians who are unarmed or armed at best with stones, often very young, and sometimes women and girls? Videos that establish that the way it treats citizens of the country is in brazen violation of human rights, the law of the land, and international law?
For retired army personnel, free from even the formality of army discipline, this is of course open season. A number of them rally their hyper-nationalist rage against the rebellious stone-pelting Kashmiri youth in noisy television studios. An Indian Army veteran, Major Manoj Arya, wrote an open letter to Burhan Wani. He describes him as ‘despicable’. ‘You could have been an engineer, a doctor, an archaeologist or a software programmer but your fate drew you to the seductive world of social media, with its instant celebrity hood and all encompassing fame. You posted pictures on the internet with your “brothers”, all you fine young Rambos holding assault rifles and radio sets. It was right out of Hollywood… The day you started with your social media blitzkrieg, you were a dead man. You encouraged young men of Kashmir to kill Indian soldiers, all from behind the safety of your Facebook account. Your female fan following was delirious. You were a social media rage… I wish we had met… (before killing you). And your parent’s son is dead. Dead from a 7.62mm full metal jacket round to the head.’

The Next Front – ‘Introduction’ chapter, from the Document-China: A Modern Social-Imperialist Power, by CPI (Maoist)

The Next Front – ‘Introduction’ chapter, from the Document-China: A Modern Social-Imperialist Power, by CPI (Maoist)


In its 9th Congress held in January 2017, the United Congress of the Communist Party of India (Maoist) (CPI-Maoist) decided to conduct a special study on emerging trends in social, economic, political, and cultural changes with regard to strategy toward capitalist-revisionist China. The Central Committee was authorised to execute this decision. As per the decision taken by the Central Committee during its 4th Conference, it considered mainly two things: the trends within China, and whether China has become a social-imperialist power. These were their two study points. After investigating, the Central Committee adopted the following thesis at its 5th Conference: “Today China has become a modern social-imperialist power, an integral part of the capitalist-imperialist world system, while also playing the role of antagonist towards the oppressed classes and people in general.” The Marxist-Leninist-Maoist parties, groups and powers are in solidarity with the worker-peasant, suppressed, and other oppressed classes of society with the objective of world socialist revolution, marching toward a creative struggle to win over antagonistic imperialist China and end its conceptions of revisionism, social-imperialism, and obscurantism. Our two communist parties have two global responsibilities: to support the working class and to support its revolution. To accomplish these tasks, the social-imperialist nature of China must be exposed thoroughly. We must understand the process by which China transformed into a major and competent imperialist state among the imperialist nations of the world. We must also succeed in the process of segregating global alliances and enmities in accordance with the principles of international class divisions. We must evaluate everchanging structural variations and their specific conditions prevailing in the world. Unless we study these aspects, we cannot understand modern wars, the politics of modern revisionists, and the incidental variations in the imperialist system. Leninism holds that imperialism is the highest stage of capitalism – it is war, it is moribund.
Imperialism affirms the rise of the socialist movement, and the 20th century has proven this. The Leninist theory of imperialism applies even today. War is the supreme tool by which imperialism divides and reorganises the world for its vested interests. Imperialism indulges in war for the sake of its monopoly on the world. It principally gains through war. Wars are inevitable so long as imperialism exists in the world. It penetrates into underdeveloped nations in the guise of neo-colonialism to continue its obsessive compulsion for loot. It sucks the blood of the common people and the oppressed, and it is the cause of their extreme misery and distress. “Modern wars are the result of imperialism,” said Lenin, time and time again. The two world wars in first half of the 20th century broke out among the imperialist countries as a contest to gain supremacy over the world by dividing and reorganizing it. “The attempt to escape the new political and economic crises of the imperialist countries led to the last two world wars,” said Mao.
America has plundered the wealth of the world through imperialist war. It acquired windfall gains by selling weapons in abundance to countries who have engaged in war. In this way, America has become  the imperialist superpower of the capitalist world. When America’s imperialist economic system  incorporated a war economy, it focused only on wars. Hence, it orchestrated aggression and war. We can see this trend from Korea, Vietnam to Afghanistan, Iraq, Libya and Syria. War will continue so long as imperialism prevails. If we want to abolish war, we must eradicate the capitalist-imperialist system. The cold war between the then superpowers of the US and the USSR had an impact on the developed and underdeveloped countries. This gave rise to wars directly or indirectly among them. From 1945- 1990, at the least 125 regional wars, civil wars, and armed conflicts led to the deaths of more than 40 million people, while millions more were victimized and displaced. The economic crisis that resulted in these countries because of imperialist war is greater than that of the crisis that caused the World War II.
Wars continued to break out during the 1990s. American forces waged treacherous wars in Honduras, Ukraine and in Egypt, and America fomented incessant armed riots. Military interventions by Britain and America’s other allies have led to the deaths of nearly 3.2 million Muslims. The wealthiest and the most secular country in Africa, Libya, was destroyed by America. Libya, which once warmly embraced migrants, is now being destroyed, displacing half its population. More than 1 billion people live in extreme poverty and suffer from malnutrition. Moreover, nearly 17 million people are dying due to poverty every year. Half of them are children. America is trying to cover the ever-increasing expansion and expenditure of Israel. Leaving aside the welfare of its own people, America is amassing more than 20 trillion-dollars in debts to pay the debts of Israel and massacre Muslims. America is directing trillions from its budget to do this, subjecting its own people to misery and thereby causing the deaths of more than 200,000 of its own people every year.
The imperialist riots unleashed in Syria with the intent to overthrow the government of Bashar Al
Assad have led to the deaths of 500,000 people and another 2 million wounded or displaced. Moreover, millions of people were made homeless, migrating to neighbouring countries as well as some European countries. America destroyed many communities that had lived together amidst their shrines and holy places in brotherhood, peace, secularism and non-violence. The imperialist wars of aggression waged under the leadership of America on Afghanistan, Libya, Syria, Iraq and many other countries have caused countless deaths and injuries, destroyed countless homes, and forced countless people worldwide to migrate.
In order to secure the imperialist system and deceive the people of the world, imperialists and revisionists mislead the people in all possible ways with various fictions according to the changing scenery of the contemporary world. It is time to expose and mortify them. The contemporary political vengeance of imperialism is a predictable result of the capitalist economic system. Imperialism is extending its political machinery to suppress the people by implementing its fascist dictatorship far and wide. The stronger the repression, the stronger the resistance. The worker-peasant classes, the petty-bourgeoisie and other oppressed classes of society, even the endangered species, are relentlessly waging wars against Imperialism. Our party, the Communist Party of India (Maoist), is relentlessly striving to exterminate imperialism from the earth, to install communism, and to unite the oppressed classes and masses. Our party leads them and shoulders the responsibility to fight alongside them.
In light of China’s rise as a social-imperialist power, the present task is for all working-class parties around the world to develop manoeuvres to sustain themselves. Party leadership, on these principles, must gather the oppressed classes and people of their societies and lead them in the march towards socialism. This document was released by the Central Committee to elucidate how socialist China transformed into a capitalist and imperialist power and how to develop strategies to combat it. Let us study this document thoroughly. In the light of five inherent features and three special aspects of imperialism taught by the great Lenin, let us analyse and synthesise in the light of Marxism-LeninismMaoism in order to build a correct scientific understanding of China’s social-imperialist development.
Translated from Telagu by the Revolutionary Anti-Imperialist Movement

ජාක්හෑන්ඩ් වල මාඕවාදීන්ගේ බිම් බෝම්බ ප‍්‍රහාරයකින් ජගුවර් බල ඇණියේ ජවානාස් සෙබලූ 6ක් මරුට

ජාක්හෑන්ඩ් වල මාඕවාදීන්ගේ බිම් බෝම්බ ප‍්‍රහාරයකින් ජගුවර් බල ඇණියේ ජවානාස් සෙබලූ 6ක් මරුට

අඟහරුවාදා දිනයේ කාර්වතී හිදී බිම්බෝම්බයක් පිපිරීමෙන් ජගුවර් බලඇණියේ ජවානාස් සොල්දාදුවන් 6 දෙනෙකු මිය ගොස් තිබේ. කිහිප දෙනෙකු තුවාල ලද අතර පිපිරීම නිසා සොල්දාදුවන් 6 දෙනෙකු මරණයට පත්වී ඇති බව වාර්තා වේ. ජාතික මාධ්‍ය වාර්තාවලට අනුව, පිපිරීම සිදුව ඇත්තේ මාඕවාදීන් සොයා පිරික්සුමක් සිදු කරන අතරතුරදීය. මාඕවාදීන්ට එරෙහි යුද්ධයේදී ජගුවර් යනු විශේෂයෙන් පුහුණු කරන ලද ඒකකයකි.

In Italy, from North to South, solidarity tour with the People’s War in India has started!

In Italy, from North to South, solidarity tour with the

People’s War in India has started!

Saturday, June 9, 2018


“Massacres and repression against Maoists and population by the hindu-fascist government at the service of imperialism”
“Proletarian and Internationalist Solidarity!”
“Solidarity Committee with Indian People’s War”
Freedom for Indian Political Prisoners
Solidarity with workers’ struggles in India
Stop “Green Hunt”

Palermo, proletarians in struggle supporting the Peopels’s War:

Source: ICSPW India

නීති විරෝධී අත් අඩංගුවට ගැනීම් වලට එරෙහිව ඉන්දියාවේ විරෝධතාවයන්

නීති විරෝධී අත් අඩංගුවට ගැනීම් වලට එරෙහිව ඉන්දියාවේ විරෝධතාවයන්

ඉන්දියානු ගොවීන්ගේ දැවැන්ත පාගමන

ඉන්දියානු ගොවීන්ගේ දැවැන්ත පාගමන

මහාරාෂ්ට‍්‍රා ගොවීහු ඓතිහාසික ජයග‍්‍රහණයක් ලබා ගනිති.

මහාරාෂ්ට‍්‍රා හි ගොවියන් 50,000 කට අධික ගොවීන් පිරිසක් ප‍්‍රාන්ත පාර්ලිමේන්තුව වටලා ඓතිහාසික ජයග‍්‍රහණයක් ලබා ගත්හ. මහාරාෂ්ට‍්‍රා හි දේවේන්ද්‍ර ෆද්නාවිස් රජය ගොවීන්ගේ ඉල්ලීම් ලබා දීමට එකඟ වූහ.

මේ ජයග‍්‍රහණය ලබා ගැනීමට ගොවීහු නෂික් හි සිට කිලෝමිටර් 180 පමණ දුරක් දින හයක් තිස්සේ දැඩි සූර්යතාපය නොතකා මුම්බායි වෙත ගමන් කොට තිබුණි. සමහරු පාවහන් පවා පැළඳ නොසිටියහ. ඔවුන්ගේ සියළු ඉල්ලීම් ලබාදුන් බව මහාරාෂ්ට‍්‍රා හි ආදායම් පිළිබඳ අමාත්‍ය චන්ද්‍රකාන්ත් පටිල් පැවසූහ.

රජය සිය ඉල්ලීම් පිළිගැනීමත් සමග ගොවීහු සිය රැළිය විසුරුවා හරින්නට කටයුතු කළහ. (2018 මාර්තු 12)

වාර්තාකරුවන්ට තා කරමින් ප‍්‍රධාන අමාත්‍ය, ෆද්නාවිස් ප‍්‍රකාශ කොට සිටියේ: ‘‘වගා කරමින් සිටින වන භූමි ආදිවාසීන්ට සහ ගොවීන් ට පවරන්න කමිටුවක් සකසන්න අපි එකඟවුණා, ගොවීහු සාක්ෂ්‍ය සහිතවම සනාථ කොට තිබෙනවා කලින් වගා කරන ලද ඉඩම් 2005ක් ඇති බව. ගොවීන්ගේ සහ ආදිවාසීන්ගේ නියෝජිතයින් සහිත රැස්වීමකදී ඔවුන්ගේ සියළු ඉල්ලීම් ලබා දෙන්නට අප අකඟ වුණා.’’

මෙයට සහභාගි වූවන්ගෙන් 90% දුප්පත් ආදිවාසීන්. ඔවුහු වන ඉඩම් අයිතිය සඳහා සටන් කරමින් සිටී. ඉඩම් නොමැති ඔවුන්ට වගා කිරීමට කිසිවක් නැහැ. රජය ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම පිළිබඳව සංවේදී සහ ධනාත්මක ආකල්පයකින් කටයුතු කරන බව ෆද්නාවාස් ප‍්‍රාන්ත රජයේ පාර්ලිමේන්තුවේදී ‘දිග පාගමන’ගැන සාකච්ඡා කිරීමේදී ප‍්‍රකාශ කොට සිටියහ. ගොවීහු කොන්දේසි රහිත වගා ණය, ගොවීන් සඳහා විශ‍්‍රාම වැටුප් ක‍්‍රමයක්, වසර ගණනාවක් තිස්සේ ආදිවාසී ගොවීන් විසින් වගා කරමින් සිටි වනාන්තර භූමි වගා කරන්නට අයිතිය සහ ඒවා වගා කරන්නට යන වියදම මෙන් 1.5 ක ප‍්‍රමාණයක් ගොවීන්ට ලබා දෙන්නට, දිස්ත‍්‍රික්ක තුනක ගංගා එකට සම්බන්ධ කරමින් මෙම ප‍්‍රදේශ යට කරමින් දැවැන්ත ජලාශයක් තනන්නට සිදු කළ සැලැස්ම ඉවත් කර ගන්නට රජයට බල කළහ. ගොවීහු රජය විසින් එම ව්‍යාපෘතිය සඳහා ඉඩම් අත්පත් කරගැනිමේදී, එමෙන්ම අධිවේගී දුම්රිය සහ මහාමාර්ග ඉදි කිරීම සඳහා ඉඩම් රජය විසින් අත්පත් කරගැනීමට එරෙහිය නැගී සිටියහ.

චටිස්ගාර්හ් ප‍්‍රහාරයට මාඕවාදීහු පළිගනිති, CRPF ජවානාස් 9ක් මරුට, 4 තුවාල ලබති

චටිස්ගාර්හ් ප‍්‍රහාරයට මාඕවාදීහු පළිගනිති, CRPF ජවානාස් 9ක් මරුට, 4 තුවාල ලබති

හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් වාර්තා කරන අන්දමට චටිස්ගාර්හ් වල මාඕවාදීන් විසින් සිදු කළ ප‍්‍රහාරයෙන් CRPF ජවානාස් 9ක් මරණයට පත්ව 4 දෙනෙකු තුවාල ලැබ තිබේ. සිදුවීම මාර්තු 18 අඟහරුවාදා උදෑසන චටිස්ගාර්හ් වල සුක්මා දිස්ත‍්‍රික්කයේ සිදුව තිබේ. ජීවිත හානි සිදුව තිබෙන්නේ මාඕවාදීන් මර්ධනය කිරීමට රැගෙන ගිය විශේෂ පුහුණුවක් ලද කෝබ‍්‍රා කොමන්ඩෝ සාමාජිකයින්ටයි. ප‍්‍රාදේශීය පරිපලානය ප‍්‍රකාශ කොට සිටියේ ගැටුම් වලට ප‍්‍රතිරෝධය දක්වන රථයක් (MPV) , CRPFභටයින් සමගම පුපුරුවා දැමු බවයි. පුද්ගලයින් 9 දෙනෙකු එම ස්ථානයේදීම මිය ගොස් ඇත. ජවානාස් භටයින් බොහෝ දෙනෙකු තුවලා ලද අතර සංඛ්‍යාත්මක ප‍්‍රමාණය හරිහැටි නොදනී. වාර්තා වන අන්දමට අවම වශයෙන් 4 දෙනෙකුවත් තුවාල ලබා ඇත.

NDTV වලට අනුව, මාඕවාදීන්ට එරෙහිව මෙහෙයුමක් සඳහා මාර්තු 13 අඟහරුවාදා උදෑසන 8.00 ට කස්තාරම් වල සිට සුකමාරා පලෝමා වලට ලබාගත් කෝබ‍්‍රා බල ඇණියේ බිම්බෝම්බ වලට ඔරොත්තු දෙන සන්නද්ධ රථයේ පුද්ගලයින් 11 දෙනෙකු සිට ඇත. මේ වන විටත් එහි නක්සල්වාදීන්ට එරෙහිව යුධ මෙහෙයුම් පවතී. ඒ අතරතුරුම ඔවුහු ප‍්‍රහාර එල්ල කළහ. CRPF නිළධාරියෙකුට අනුව පිපිරීම සිදු කොට ඇත්තේ පුපුරණ ද්‍රව්‍ය විශාල ප‍්‍රමාණයක් භාවිතා කොටයි.

සති කිහිපයකට පෙර CRPF සමග ගැටීමෙන් මාඕවාදීහු 10 දෙනෙකු මරා දැමුණහ. ඔවුන්ගෙන් 6 දෙනෙකුම කාන්තාවන් වූහ. එම ප‍්‍රහාරයට එකට එක කිරීමක් ලෙස මෙම ප‍්‍රහාරය සිදු කරන්නට ඇතැයි බොහෝ දෙනෙකු කල්පනා කරති.

ඉන්දියාව – මාඕවාදී නායකයෙකුගේ දියණියකගෙන් ස්වදේශ කටයුතු ඇමතිට ප‍්‍රබල පිළිතුරක්

මාඕවාදී නායකයෙකුගේ දියණියකගෙන් ස්වදේශ කටයුතු ඇමතිට ප‍්‍රබල පිළිතුරක්

ජුලි වල පළමු සතියේ, කේරලයේ ස්වදේශ කටයුතු ඇමති රමේෂ් චෙන්නිතලා මේ වසරේ මැයි වලදී අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් පොලීසිය විසින් අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූ මාඕවාදී යුවලක් වන රූපේෂ් සහ ෂියානා ගේ දියණියන්ට විවෘත ලිපියක් ලියනු ලැබූහ.

වාර්තාවල කියැවෙන අන්දමට එම යුවල දස වසරක් තිස්සේ සැඟවී සිට ඇත. ඔවුන්ට 19 හැවිරිදි අමී සහ වයස අවුරුදු 10 ට ආසන්න සවේරා ලෙස දියණියන් දෙදෙනෙක් ඇත.

සිය ලිපියේ, ස්වදේශ කටයුතු ඇමති දෙමව්පියන්ගෙන් නිසි සැලකිල්ලක් නොලැබී ගිය දරු දෙදෙනා ගැන සිය සැලකිල්ල යොමු කොට තිබුණි. ඔහු දැරියන්ට ආයාචනා කොට තිබුණේ ‘‘ඵලක් නැති දේශපාලන ව්‍යාපාරයක සහ පුහු මතවාදයක පැටලීමෙන් වළකින’’ ලෙසයි. ඒ වෙනුවට ඔහු දැරියන්ගෙන් ඉල්ලා තිබුණේ ඔවුන්ගේ අධ්‍යයන කටයුතු වලට යොමු වී ‘‘ජාතියේ වගකිව යුතු පුරවැසියන්’’ බවට පත් වෙන ලෙසයි.

කෙසේ හෝ, අමී, වැඩිමහල් සොහොයුරිය මේ වන විට ස්වදේශ කටයුතු ඇමති වෙත විවෘත ලිපියක් ලියා ඔහු එවූ ලිපියේ අන්තර්ගතය නිසා ඇයට ඇතිවූ අපහසුතාවය සහ එය සමග එකඟ නොවීම සියල්ලන්ටම දැක ගැනීමට සලස්වා ඇත. ඇගේ ලිපිය මාධ්‍යමාම් නම් මලයාලම් ප‍්‍රවෘත්ති පත‍්‍රයේ අන්තර්ජාල සංස්කරණයේ පළ කොට තිබුණි.

මලයාලම් බසින් ලියන ලද මුල් පිටපතින් පරිවර්තනය කරන ලදි:

ගෞරවනීය ස්වදේශ කටයුතු ඇමතිතුමනි,

ඔබ අපට අනුකම්පාව දක්වා ලියා තිබුණු ලිපි කියවන්නට මට සිදුවුණි. දරුවන් දෙදෙනෙකුගේ පියෙකු ලෙස, ඔබ අපට අපේ දෙමව්පියන් වෙතින් ප‍්‍රමාණවත් තරම් ආදරය සහ රැකවරණය නොලැබීම පිළිබඳව කෙතරම් කරදර වන්නේදැයි කතා කොට තිබුණි. ඔබේ හැසිරීමට මම ස්තුති කරමි. එසේ වුවද, ලිපිය තුළ ඇති වැරදි සහගත යෙදීම් සහ නොගැලපීම් පිළිබඳව සටහන් නොකර සිටීමට මට නොහැකිය. එමනිසා, මම මගේ අදහස් බෙදා හදා ගැනීමට ලිපියක් ලියන්නට අදහස් කළෙමි.

මගේ සොහොයුරිය සහ මා අපගේ දෙමව්පියන්ගේ ආදරය සහ රැකවරණය නොලැබූ බව පවසා සිටීම කිසිසේත්ම තාර්කික නොවේ. මා දැන සිටි බොහෝ දරුවන්ට ලැබුණාට වඩා අප එය බෙහෙවින් ලැබූ බව මම විශ්වාස කරමි. දරුවකුව සිටින කාලයේ සිටම මගේ දෙමව්පියන් මාව හැමතැනකම රැගෙන යන්නට පුරුදුව සිටියහ. ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔබ ජනවාරි 1 වෙනිදා සංචාරය කළ ආදිවාසී කොලනියේ මම වයස අවුරුදු 5 වන විට නැවතී සිටියෙමි. කොල්කටාව, රන්නි, මුම්බායි සහ බෙංගාලරුම් මට විවිධ සංස්කෘතීන් සහ ප‍්‍රශ්න විවර කළහ. මෙය මගේ පරිකල්පනය තරමක් පුළුල් කිරීමට හේතු විය. නමුත් වර්තමානයේ ඔබ මෙහෙයවමින් සිටින පොලිස් බල ඇණි අපේ ජීවිත සමග හැප්පීමත් සමග තත්ත්වයන් වෙනස් විය.

මට වයස 10 වන විට, මගේ සිව් හැවිරිදි සහෝදරිය සහ මගේ මව අසාධාරණ ලෙස පොලිස් සිරභාරයට ගැනුණි. ඔබේ නිමක් නැති හිරිහැර කිරීම් නිසා ඇය කේරල ඉහළ උසාවියේ තිබූ ඇගේ රැකියාව අත්හැර දමා පූර්ණ කාලීන සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයෙකු වූහ. එකල ඇය එම තීරණය ගැනීමට හේතුවන ලෙස ඇයව පීඩනයට පත් කළ බල ඇණි විවේචනය කරමින් මහ ඇමති වීඑස් අචුතානන්දන් වෙත ලිපියක් ලියූහ. ඔබ නියෝජනය කළ පොලිස් බල ඇණි අපට අධ්‍යාපනය ලබා ගැනීමට ඉඩ නොහළ බව මම ඔබට ආචාරසම්පන්න ලෙස පමණක් සිහිපත් කරමි.

ඔබේ ලිපියෙහි, මිනිසුන් විසින් අපව නොමග යැවීම පිළිබඳව ඔබ කෙතරම් කරදර වී සිටින්නේද යන්න සඳහන් කොට ඇත. තවද ඔවුන්ගෙන් ප‍්‍රවේශම් වන ලෙස ඔබ අපට මතක් කොට තිබේ. නමුත් සත්‍යය බෙහෙවින් වෙනස්ය. පොලිස් නිළධාරීහු කණ්ඩායමක් වරෙන්තුවක් නොමැතිව මගේ නිවසේ ඉදිරිපස දොර කඩා දමා එය වට කළහ. ඔවුහු මාව අවමානයට පාත‍්‍ර කළහ. ඔවුහු මගේ පියාගේ ඇඟට අත තැබුවොත්, ඔහුගේ හිසට විශාල ගලකින් පහර මරා දමන බව මගේ පස් වියැති සහෝදරියට පැවසූහ.

මෙවැනි කථා බොහොමයක් වෙති… මගේ සහෝදරිය සහ මම සංස්කෘතික පෙරමුණ මගින් පැවැත් වූ උත්සවයකට සහභාගි වූහ, අප මාඕවාදීන් යැයි චෝදනා කොට මහිලා මන්දිරය තුළට දමා දොර අගුල් ලා තැබූහ. එවිට, ඔබේ පොලිස් නිළධාරීහු මගේ පතිවත කෙසේද යන්න ගැන දැන ගැනීමට උනන්දු වූහ. ‘‘මම කණ්‍යාවියක්ද? මගේ කන්‍යා පටලය කැඞී ඇත්ද?’’ මේවා ඔවුන් මගෙන් ඇසූ ප‍්‍රශ්න සමහරක් විය. පොලිස් නිළධාරියෙක් මගේ ෆේස්බුක් අවසරපදය ගැන විමසූ විට, මා එයට ප‍්‍රවේශ වන්නේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිළධාරියෙකු ඉදිරියේ බව මම ප‍්‍රකාශ කළෙමි. මෙයට, හු පිළිතුරු දුන්නේ මට දිගු බකාලයකට බාහිර ලෝකය දකින්නට ඉඩ නොතරබන බවට තර්ජනය කරමිනි. මහිලා මන්දිරය තුළ මුළු රාත‍්‍රියක් මුළුල්ලේම හද කම්පාවන අයුරින් හඬා වැටුණු මගේ සොහොයුරියට ඔබ දෙන පිළිතුර කුමක්ද?

අපව පැහැර ගෙන ගියේ සංස්කෘතික පෙරමුණේ සංවිධායකින් විසින් යැයි ඔවුන්ට අසාධාරණ ලෙස හදිසියේ ප‍්‍රකාශ කොට ඔවුන්ට විරුද්ධව චෝදනා ඉදිරිපත් කළහ. ඔවුන් අපව පැහැරනොගත් බව කියද්දීත් මෙය සිදුවිය. නීතිවිරෝධී ක‍්‍රියාවන් වැලැක්වීමේ පනත යටතේ පොලිසිය ඔවුන්ව සොයමින් ඔවුන්ගේ ජීවිත අපායකට ඇද දැමූහ. එය ගොඩනගා තිබූ මහානුභාව සම්පන්න ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ මිත්‍යාව අපට අවබෝධ කරදෙමින් අපේ ජීවිත තුළින් ගමන් කළ නිරන්තර වධ වේදනා නිසා සිදුවුණි. පොලීසිය අපට විරුද්ධව යෙදවූ ජනතා විරෝධී ප‍්‍රතිපත්ති නිසා, මගේ දෙමව්පියන් සටන් කරන මතවාදය නිවැරදි බව මට පසක් කළහ. ඔබ අපට දෙමව්පියන් රහිත පරිසරයක හැදී වැඩෙන්නට සිදුවීම ගැන අනුකම්පාව දක්වන්නට කාලය වැය කරන විට, සෑම වසරකම අත්තපාඩි වල තවමත් උපත ලබන දරුවන් 150 දෙනා නොසලකා සිටින්නේ කෙසේද?

එන්දොසුල්ෆාන්, ප්ලචිමාඩා, අරිප්පා, කතිකුඩාන් සහ බොහොමයක් ඉඩම් සඳහා වුණු විරෝධතාවයන් මහජන විරෝධතාවයන්ගේම භූමියක් වූ කේරලයේ පැවැත්විණි.

මේ භූමි වලත් දරුවන් සිටී, ඔබ ඔවුන්ව නොසලකා හරින්නේ මන්ද? ප‍්‍රාථමික පාසැල් වලට ඇතුල් කරන ලද ආදිවාසී දරුවන්ගෙන් අඩක්ම ඉහළ ප‍්‍රාථමික මට්ටමට ඇතුල් වීමට අසමත් වේ. ඔවුන්ගෙන් හතරෙන් තුනක්ම උසස් අධ්‍යාපනය දෙනු ලබන පාසැල්වලට ඇතුල් වීමට අසමත් වේ. මේ අසමත්භාවයන් නිසා ඔබට ලජ්ජා නොවී සිටිය හැකිද? අධ්‍යාපනය පෞද්ගලීකරණය කිරීම නිසා, දස දහස් ගණන් අධ්‍යාපන ණය මත සිරවී සිටින අතර සිය දිවි නසා ගැනීම් පවා වාර්ථා වී ඇත. ඔබ තවමත් ඔවුන්ව නොසලකා හරින්නට තෝරා ගෙන සිටින්නේ මන්ද?

ඔබේ ලිපියෙහි, අපට අවශ්‍ය වන්නේ විනාශ කිරීම නොව ඉදි කිරීම බව ඔබ දක්වා ඇත. සිත් ඇදගන්නා සුළු ලෙස, මගේ පියා ඔබට ලියූ ලිපියක් පසුගිය දෙසැම්බර් වල කියවන්නට මට සිදුවුණි. ඔහු ඉඩම් අහිමි ආදිවාසීන්ගේ තත්ත්වය ගැන වටහා ගන්නා ලෙස ඔබෙන් දැඩි ලෙස ඉල්ලා තිබුණි. ඔහු මිනීවල ආසන්නයේ ම සිටින ඔවුන්ගේ දිළිඳුකමේ අනුපාතය කෙතරම්ද යන්න පිළිබඳව කතා කළහ. ලිපිය තුළ, රජයේ ජනතා විරෝධී ප‍්‍රතිපත්ති නිසා තලා පෙලා දමා ඇති ආදිවාසී මිනිසුන් සහ ගොවියන් ගැන මම කියෙවුවෙමි. නමුත් ඔබ කිසිදාක එම ගැටලූ ගැන කතා කරන්නට වත් මුල පුරා නැත.

ඔබ අපගේ දෙමව්පියන් තක්කඩියන් ලෙස හැඳින්වූහ. ඔබට සහ ඔබේ සහචරයන්ට ඔවුන් ඇත්තෙන්ම තක්කඩියන් වන්නාහ. යටත්විජිතවාදයට එරෙහි වූ භගත් සිං, සුභාෂ් චන්ද්‍ර බෝස් සහ බොහෝ අය තක්කඩියන් ලෙස හැඳින්වූහ. ඔවුන් හැමෝටම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී නීති සහ අඳුරු සිරගෙවල් සමග ගනු දෙනු කිරීමට සිදු වූහ. අද, ඔබ මගේ දෙමව්පියන් සමගද ඒ ලෙසට ගනු දෙනු කරමින් සිටී. නමුත් දිළිඳු භාවයට ඇද වැටී ඇති අපේ ජනතාවගෙන් බහුතරය, මගේ දෙමව්පියන් තක්කඩියන් ලෙස නොදකියි. ඔවුන්ගේ සටන ඔබේ එකට වඩා ඔවුන් අතර රැව් පිළිරැව් දෙයි. මගේ දෙමව්පියන් ඔවුන් සඳහා ආරක්ෂිත අනාගතයක් හෝ මුදල් හම්බ කරගෙන නැත. ඒ වෙනුවට, ඔවුහු කේරලයේ දිළිඳු ජනතාවගේ ජීවිත සහ මේ රට වඩා යහපත් කිරීමට කටයුතු කළහ. ඔවුන්ගේ අරගලය දිළිඳු ජනතාව සඳහා වූහ.

මාඕවාදී නායක කෝබාද් ගාන්ධි විශාකාපත්නම් සිරමැදිරියෙන් ඇප මත නිදහස් කොට ඇත

මාඕවාදී නායක කෝබාද් ගාන්ධි විශාකාපත්නම් සිරමැදිරියෙන් ඇප මත නිදහස් කොට ඇත

ඉහළ පෙලේ මාඕවාදී නායක කෝබාද් ගාන්ධි, 2017 දෙසැම්බර් 12 වෙනි දා රාත‍්‍රී විශාකාපත්නම් සිරගෙදරින් නිදහස් කොට තිබේ. ඔහු නිදහස් වූ වහාම කලින් වාසය කළ මුම්බායි වෙත ගමන් කළ බව මූලාශ‍්‍ර සඳහන් කරයි. කෝබාද් ගාන්ධි 2009 දී අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් පොලීසිය මගින් නව දිල්ලියේදී අත්අඩංගුවට ගනු ලැබිණි. ඔහු අරවින්ද්, සලීම්, කමල් සහ අෂාඩ් යන නම් වලින් පෙනී සිටියහ.

ඔහු කලින් හයිද්‍රාබාද් වලට ආසන්න චෙර්ලාපල්ලි මධ්‍යම සිර ගෙදර තුන් මසක් සිරගත කොට තිබුණු අතර වසර 7ක් ම දිල්ලි වල තිහාර් සිරගෙදර ගත කොට තිබුණි. ඔහු විශාකාපත්නම් සිර ගෙදර මේ වසරේ අපේ‍්‍රල් 4 වන දින සිට සිරගත කොට තැබූහ.

ජී එන් සායිබා නිදහස් කරනු

ජී එන් සායිබා නිදහස් කරනු