Category Archives: Political Prisoner

India news – Ajith released from Pune jail

India news – Ajith released from Pune jail

[]https://maoistroad.blogspot.com/2019/07/india-news-ajith-released-from-pune-jail.html
Pune: Alleged Maoist sympathiser Konnath Muralidharan (Comrade Ajith), arrested near Pune in 2015, walked out of the Yerawada central jail here on Tuesday –– two months after the Supreme Court dismissed the Maharashtra government’s plea challenging the bail granted to him by the Bombay High Court in February.
Muralidharan’s release was held up owing to a verification process as the person who furnished a solvent surety on his behalf hailed from Kerala. The Pune court had sent the relevant documents to Kerala for confirming veracity of the same.
His lawyer Rahul Deshmukh told TOI, “Muralidharan was released around 5.30pm on Tuesday from the Yerawada jail after all bail formalities, including verification of his solvent surety, were completed. He executed the bail bond and other relevant papers.”
The Pune unit of the state anti-terrorism squad (ATS) had arrested Muralidharan and one of his aides from their hideout at Talegaon near Pune on May 8, 2015. The ATS then claimed to have seized objectionable material of the banned CPI (Maoist) organization, a forged PAN card, a merger declaration of the CPI (Maoist) and the CPI (Maoist/Leninist) Naxalbari and various electronic devices.
A special UAPA court in Pune had rejected his bail plea in September 2016.ource: https://timesofindia.indiatimes.com/city/kochi/maoist-sympathiser-released-from-pune-jail/articleshow/70353220.cms
Advertisements

Comrade Ajith to be Freed ? The Supreme Court of India has declined the appeal filed by Pune Police

Comrade Ajith to be Freed ? The Supreme Court of India has declined the appeal filed by Pune Police

[https://maoistroad.blogspot.com/2019/05/the-supreme-court-of-india-has-declined.html]

The Supreme Court of India has declined the appeal filed by Pune Police against the bail granted to Ajith by the Bombay Supreme Court.

WE EXPECT HIS RELEASE SOON

Julian Assange Outside the Gate of Hell

Julian Assange Outside the Gate of Hell

1554979786_616_wikileaks-founder-julian-assange-arrested-in-london-

I’ve been to see Julian Assange at the Ecuadorian Embassy several times, mainly when Rafael Correa was President and the Embassy felt like a liberated space. A few weeks ago I met him again. By now Correa’s successor, Lenín Moreno, had capitulated on every level to the American Empire. The Embassy became a prison and Assange’s health deteriorated. He was in no doubt that Moreno had been asked and had agreed to expel him from the Embassy. The US demand for extradition was no longer a secret. The Embassy handed him over to the British police earlier today.

If we lived in a world where laws were respected, then Assange would be charged with jumping bail (a minor offense), fined or kept in prison for a few weeks and then released to return to his native Australia. But both the UK and Australia are, effectively, imperial satrapies and likely to bow to US demands. The secret and not-so-secret state in both countries work closely with (or under) its US masters. Why do they want him so badly? To set an example. To incarcerate and isolate him as a warning to others not to follow the Wikileaks path. Chelsea Manning has been re-arrested because she refused to testify to a Grand Jury against him. Since the Russian and Chinese intelligence agencies are pretty much aware of what the US is up to in most parts of the world, the threat posed by Wikileaks was that it made its information available to any citizen, anywhere in the world, who possessed a computer. US/EU foreign policy and its post 9/11 wars have been based on lies, promoted by global TV and media networks and often accepted by a majority of North American and European citizens. Information contradicting these lies challenges the stated motives for war — human rights, democracy, freedom, etc.

Wikileaks has been exposing all this by publishing classified documents that shine a light on the real reasons. It is an astonishing record. Till now WikiLeaks has published almost 3 million diplomatic cables and other US State Department records, comprising some two billion plus words. This stupendous and seemingly insurmountable body of internal state literature, which if printed would amount to some 30,000 volumes, represents something new in the world. This is where the Internet becomes a subversive force, challenging the propaganda networks of the existing order. Assange and his colleagues made no secret that their principal target was the American Empire and its global operations. The response of US institutions has been hysterical and comical. The Library of Congress, blocked Internet access to WikiLeaks. The US National Archives even blocked searches of its own database for the phrase “WikiLeaks.” So absurd did the taboo become that, like a dog snapping mindlessly at everything, eventually it found its mark — its own tail. As Julian Assange pointed out: “By March 2012, the Pentagon had gone so far as to create an automatic filter to block any emails, including inbound emails to the Pentagon, containing the word ‘WikiLeaks.'” As a result, Pentagon prosecutors preparing the case against US intelligence analyst PFC Manning, the alleged source of the Cablegate cables, found that they were not receiving important emails from either the judge or the defense.

The British government is insisting that they will follow the law. We shall see. The US Department of Justice has stated that Assange could face five years in a US prison. Diane Abbot, a leading member of Jerremy Corbyn’s Shadow Cabinet, said in parliament today:

“On this side of the house, we want to make the point that the reason we are debating Julian Assange this afternoon – even though the only charge he may face in this country is in relation to his bail hearings – is entirely to do with the whistleblowing activities of Julian Assange and Wikileaks. It is this whistleblowing activity into illegal wars, mass murder, murder of civilians and corruption on a grand scale that has put Julian Assange in the crosshairs of the US administration. It is for this reason that they have once more issued an extradition warrant against Julian Assange … Julian Assange is not being pursued to protect US national security, he is being pursued because he has exposed wrongdoing by US administrations and their military forces.”

We will learn more in the days and weeks ahead. In the meantime, Wikileaks and its founder expect and deserve the solidarity of all those of us who believe that citizens should not be treated like children and that most politicians in the US/EU orbit are untrustworthy and hate their lies and corruptions being exposed.

ජුලියන් අසාන්ජ් අපායේ දොරටුව පාමුල – ටරික් අලී

ජුලියන් අසාන්ජ් අපායේ දොරටුව පාමුල – ටරික් අලී

ඉක්වදෝරයේ තානාපති කාර්යාලයේ හෙතෙම ලැගුම් ගෙන සිටිය දී ජුලියන් අසාන්ජ්ව බැලීම පිණිස මා කිහිප වතාවක් ගොස් ඇත. ඒ රෆායල් කොරයා ඉක්වදෝර ජනාධිපති ලෙස සිටි කාලයේදීය. ඒ කාලයේ එම තානාපති පරිශ්‍රය තුල නිදහස්කාමී අවකාශයක හැගීම විය. මීට සති කිහිපයකට ප්‍රථම මම යලිත් ඔහුව හමුවීමි. ඒ වනවිට කොරයාගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ ලෙනින් මෙරේනෝ සෑම තලයකදීම ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යයට යටත් වී තිබුණි. තානාපති කාර්යාලය සිරගෙයක් බවට පත්වෙමින් තිබුණු අතර අසාන්ජ්ගේ සෞඛ්‍ය තත්වය පිරිහෙමින් පැවැතිණ. ඔහුව පිටුවහල් කරන බවට එක්සත් ජනපදය මොරේනෝගෙන් ඉල්ලා තිබෙන බව සහ ඒ අනුව ඔහුව පිටුවහල් කෙරෙනු ඇති බවට ඒ වනවිට හෙතෙම දැන සිටියේය. ඔහුව උදර්පණය කරන ලෙස එක්සත් ජනපදය කරනු ලැබූ ඉල්ලීම තවදුරටත් රහසක් නොවීය. ඒ අනුව අද දින ඉක්වදෝර තානාපති කාර්යාලය අසාන්ජ්ව බ්‍රිතාන්‍ය පොලිසියට භාර දුන්නේය.

අප ජීවත් වන්නේ නීතිවලට ගරු කරන ලෝකයක නම්, ඇප රීතිවලට අවනත නොවීම සම්බන්ධයෙන් අසාන්ජ්ට එරෙහිව චෝදනා ගොනු කෙරෙනු ඇති අතර එක්කෝ ඔහුට දඩ ගසනු ඇත; නැතිනම් සති කිහිපයකට බන්ධනාගාරගත කෙරෙනු ඇත. එසේත් නැතිනම් ඔහුගේ උපන් රට වූ ඔස්ට්‍රේලියාව වෙත යැවෙනු ඇත. එහෙත් බ්‍රිතාන්‍යය සහ ඔස්ට්‍රේලියාව යනු එක්සත් ජනපදයේ ඉල්ලීම්වලට දණ නමන එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යයේ පරිවාර ඒකකයන්ය. මේ රටවල් දෙකම එක්සත් ජනපද ස්වාමියා සමග ( හෝ ඊට යටත්ව) කටයුතු කරන බව ප්‍රසිද්ධ රහසකි. එක්සත් ජනපදයට අසාන්ජ්ව මෙතරම් අවශ්‍ය ඇයි? ඒ අනෙක් අයට පාඩමක් ඉගැන්වීම පිණිසය. විකිලීක්ස් ගිය පාරේ නොයන ලෙස වෙනත් අයට කරන අවවාදයක් ලෙස අසාන්ජ්ව සිරගත කෙරුමට හා ඔහුව ලෝකයෙන් හුදෙකලා කිරීමට එක්සත් ජනපදය අපේක්ෂා කරයි. අසාන්ජ්ට විරුද්ධව සාක්ෂි දීම ප්‍රතික්ෂේප කල නිසා චෙල්සි මැනිං මේ වනවිට යලිත් අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත. එක්සත් ජනපදය ලෝකයේ විවිධ පැතිවල කරන්නට යන්නේ මොනවාද යන්න ගැන තොරතුරු රුසියානු සහ චීන ඔත්තු සේවා සතුව ඇත. මේ නිසා විකිලීක්ස් විසින් ඇති කල සැබෑ තර්ජනය නම් පරිගණයක් අත තිබෙන ලෝකයේ ඕනෑම පුරවැසියෙක් වෙත එක්සත් ජනපදය ‘රහස්’ ලෙස සැලකූ තොරතුරු ලබාගැනීම හැකියාව එමගින් විවෘත කිරීමයි. 2001 සැප්තැම්බර් 11 ප්‍රහාරයෙන් පසු එක්සත් ජනපදයේ සහ යුරෝපා සංගමයේ ප්‍රතිපත්තිය පදනම් වූයේ පට්ටපල් බොරු මතය. මේ මුසාවන් ගෝලීය රූපවාහිනී සහ මාධ්‍ය ජාලා විසින් පතුරුවා හරිනු ලැබූ අතර උතුරු ඇමරිකාවේ හා යුරෝපයේ බොහෝ ජනයා මේ අදහස් සත්‍යය ලෙස භාරගත්හ. විකිලීක්ස් මගින් අනාවරණය කල, මෙම මුසාවන් හා ප්‍රතිවිරෝධී වූ තොරතුරු වැදගත් වූයේ යුද්ධ දියත් කිරීම යුක්ති යුක්ත කිරීම සදහා බටහිර රටවල් විසින් පාවිච්චි කල – මානව හිමිකම්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා නිදහස ආදී තේමාවල ව්‍යාජය එමගින් හෙලිදරවු වූ බැවිනි.

මේ සියල්ල හෙලි කිරීම සදහා විකිලීකිස් රහසිගත ලෙස ලේබල් කල ලේඛන ප්‍රසිද්ධියට පත්කලේය. මෙකී යුද්ධ පසුපස තිබෙන සැබෑ හේතු මේ හෙලිදරවු කිරීම් හරහා එලියට ආවේය. විකිලීක්ස් විසින් කල හෙලිකිරීම් ප්‍රමාණය අතිමහත්ය. මේ දක්වා විකිලීක්ස් මිලියන තුනකට ආසන්න රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික කේබල් පණිවුඩ හා වෙනත් එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තු වාර්තා ප්‍රකාශයට පත්කොට ඇත. මේ සියල්ල වචන බිලියන දෙක ඉක්මවයි. මුද්‍රණය කලහොත් වෙලුම් 30,000 ක් පමණ විය හැකි රාජ්‍යයේ අභ්‍යන්තර තොරතුරුවලට අදාල මෙම සමස්ත සාහිත්‍යය ලෝකයට අලුත් අත්දැකීමකි. මේ පවතින ක්‍රමය විසින් පතුරුවනු ලබන ප්‍රචාරක ජාලාවලට අභියෝග කරන පෙරලිකාරී බලවේගයක් ලෙස අන්තර්ජාලය මතු වූ අවස්ථාවකි. ස්වකීය මූලික ඉලක්කය ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යය සහ එහි ගෝලීය වැඩපිලිවෙල බවට අසාන්ජ් සහ ඔහුගේ සගයින් කිසි විටෙක සැගවූයේ නැත. එක්සත් ජනපදයේ ආයතන මීට ප්‍රතිචාර දැක්වූ ආකාරය හිස්ටරිකය. විසුලුසහගතය. ඇමරිකාවේ කොංග්‍රස් සභාවේ පුස්තකාලය විකිලීක්ස් වෙත වූ අන්තර්ජාල ප්‍රවේශය අත්හිටුවීය. එක්සත් ජනපද ජාතික ලේඛනාගාරය ‘විකිලීක්ස්’ යනුවෙන් එහි දත්ත ගබඩාවේ කල සොයාබැලීම් පවා මකා දැම්මේය. ජුලියන් අසාන්ජ් පවසන පරිදි ‘2012 මාර්තු වනවිට, පෙන්ටගනය කෙතරම් දුර ගොස් තිබුණේද යත්, ‘විකිලීක්ස්’ යන වචනය සහිත ඕනෑම ඊමේල් පණිවුඩයක් අවහිර කිරීම සදහා ස්වයංක්‍රීය මෘදුකාංගයක් එය විසින් නිර්මාණය කරන ලදී. පෙන්ටගනය වෙත ලැබෙන ඊමේල් පණිවුඩ ද මෙලෙස පෙරහන්කරණයට ලක්විය’. මෙහි ප්‍රතිඵල කෙතරම් හාස්‍යජනක වීද යත්, විකිලීක්ස් වෙත තොරතුරු සැපයූ බවට චෝදනා ලැබ අත්අඩංගුවට ගැනුණු එක්සත් ජනපදයේ හිටපු බුද්ධි අංශ තොරතුරු විශලේෂක චෙල්සි මැනිංට එරෙහිව පෙන්ටගනයේ නීතිඥයින් නඩුවට ලෑස්ති වනවිට ඔවුන්ට පෙනී ගියේ අධිකරණය වෙතින් හා විත්තිය වෙතින් එන ඇතැම් වැදගත් ඊමේල් පණිවුඩ ඔවුන්ට නොලැබෙන බවයි. එම පණිවුඩවල ‘විකිලීක්ස්’ යන පදය තිබුණු නිසා ඒවා ස්වයංක්‍රීයව අවහිර වී තිබුණි.

තමුන් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන බවට මේ වනවිට බ්‍රිතාන්‍ය රජය ප්‍රකාශ කොට ඇත. කුමක් සිදුවනු ඇද්දැයි ඉදිරියට අපට බලාගැනීමට පුලුවන. එක්සත් ජනපදයට පිටුවහල් කලහොත් වසර පහක් දක්වා අසාන්ජ්ව සිරගත කල හැකි බවට දැනට එක්සත් ජනපදය ප්‍රකාශ කොට ඇත. අද දින පාර්ලිමේන්තුව ඇමතූ විපක්ෂ නායක ජෙරමි කෝබින්ගේ ඡායා කැබිනෙට්ටුවේ ඉදිරි පෙල සාමාජිකාවක වන ඩයන් ඇබට් පහත ප්‍රකාශය සිදුකලාය.

‘බ්‍රිතාන්‍යය තුල ජුලියන් අසාන්ජ්ට ඉදිරිපත් කල හැකි එකම චෝදනාව ඇප සම්බන්ධ වූ කරුණක් පමණක් වුවත් මේ සන්ධ්‍යාවේ ජුලියන් අසාන්ජ් ගැන අප විවාද කරන හේතුව මුලුමනින්ම ඔහු විසින් කල රහස් තොරතුරු අනාවරණය හා විකිලීක්ස් සමග සම්බන්ධ බවට අප පාර්ලිමේන්තුවේ විරුද්ධ පස සිටිමින් පෙන්වා දීමට කැමැත්තෙමු. නීති විරෝධී යුද්ධ, ජනසංහාර, සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීම හා මහා පරිමාණ දූෂණ ගැන කරනු ලැබූ මෙම රහස් තොරතුරු අනාවරණයන් නිසාය ජුලියන් අසාන්ජ් එක්සත් ජනපද පාලනයේ උදහසට පාත්‍ර වී සිටින්නේ. යලිත් වතාවක් ඔහුව උදර්පණය කිරීම සදහා වරෙන්තුවක් නිකුත් කොට තිබෙන්නේ මේ නිසාය. ජුලියන් අසාන්ජ්ට දඩුවම් කිරීම හා එක්සත් ජනපදයේ ජාතික ආරක්ෂාව අතර සම්බන්ධයක් නොමැත. ඔහු පසුපස හඹා එන්නේ හෙතෙම එක්සත් ජනපද ආණ්ඩු සහ එහි හමුදා විසින් කල වැරදි හෙලිදරවු කල නිසාය’

එලැඹෙන දින සහ සති කිහිපය තුල බොහෝ දෑ සිදුවනු ඇත. මේ අතරවාරයේ, පුරවැසියන් ලදරුවන් ලෙස නොසැලකිය යුතු බව සහ එක්සත් ජනපදයේ හා යුරෝපා සංගමයේ බොහෝ දේශපාලනඥයින් විශ්වාස කල නොහැකි බවත්, ඔවුන්ගේ බේගල් හා දූෂණ ක්‍රියා ලෝකයා ඉදිරියේ හෙලිදරවු විය යුතු බවටත් විශ්වාස කරන අප සියලු දෙනාගේ සහයෝගය විකිලීක්ස් වෙත හා එහි නිර්මාතෘ වෙත ලැබිය යුතුය.

( බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික දේශපාලන ක්‍රියාකාරිකයෙක් වන ටරික් අලී විසින් රචිත සටහනක සිංහල අනුවාදයයි. මුල් ලිපිය Verso වෙබ් අඩවියෙන් උපුටා ගන්නා ලදී – සංස්කාරක )

akshaya blog

 

 

‘Dark moment for press freedom’: Edward Snowden responds to Assange arrest

‘Dark moment for press freedom’: Edward Snowden responds to Assange arrest

 

Fellow whistleblower Edward Snowden has responded to the arrest of Julian Assange in London, tweeting that the images of Ecuadorian authorities handing him over to UK police were a “dark moment for press freedom.”

In the tweet, Snowden said the images of a publisher of “award-winning journalism” being dragged out of the embassy would “end up in the history books.”

 

Assange was arrested at the Ecuadorian embassy in London on Thursday morning, just days after WikiLeaks had said his removal from the building was imminent following a withdrawal of asylum from Quito.

The whistleblower, who has released hundreds of thousands of authentic documents and diplomatic cables, had been living in exile at the embassy for the last 6 years.

ඉන්දියාව – නිර්මලක්කා නිදහස් වෙයි – ඉන්දියාවේ සියලූම දේශපාලන සිරකරුවන්ට නිදහස ලබා දෙනු! – ICSPWI

ඉන්දියාව – නිර්මලක්කා නිදහස් වෙයි – ඉන්දියාවේ සියලූම දේශපාලන සිරකරුවන්ට නිදහස ලබා දෙනු! – ICSPWI

දොළොස් වසරකට පසු ව්‍යාජ චෝදනා 157 කට සිරගත කළ නිර්මලක්කා නිදහස් කෙරේ

අපේ‍්‍රල් 2 වෙනි දින අධිකරණය මගින් නිර්මලක්කා අවසන් චෝදනාවෙන්ද නිදහස් කර හරින ලදි. ඇයට එරෙහිව චෝදනා 157ක් ඉදිරිපත් කොට තිබුණු අතර ඇය දින 4,380ක් තිස්සේ එනම් වසර 12ක් සිරගත කොට තිබුණි, තෙලෙංගානා පුරවැසියෙක් ඇය නිදහස් වීමෙන පසු සිදු කරන්නේ කුමක් දැයි ඇසූ විට ඇය තුළ දැඩි ශෝකයක් පෙනෙන්නට තිබුණි.

‘‘මට මුකුත් කියන්නට අවශ්‍ය නැහැ,’’ ඇය කඳුලූ හෙළමින් කියන්නීය.
2007 වසරේදී චටිස්ගාර්හි අගනුවර වන රායිපූර්හිදී, නිර්මලක්කා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුයේ ඇයගේ ස්වාමි පුරුෂයාද සමගිනි.

බස්තාර් සහ දන්තෙවාද යන නගරවල මෙන්ම, චටිස්ගාර්හි උසාවි ගණනාවකම නිර්මලක්කා සහ ඇයගේ ස්වාමි පුරුෂයාට එරෙහිව චෝදනා ගණනාවක් ගොනු කොට තිබුණි. ඇයට එරෙහිව චෝදනා 157ක් ගොනු කොට තිබුණි. නක්සල්වරුන්ට සම්බන්ධ විවිධ චෝදනා ඇතුළුව, ඇය දන්දකර්ණයාහි විප්ලවකාරී ආදිවාසී මහිලා සංගමයේ ලේකම් ලෙසද නම් කොට තිබුණි.

කෙසේ හෝ සාක්ෂි නොමැතිකම නිසා, සියලූම උසාවි මගින් නිර්මලක්කා පසුගිය වසර 12 තිස්සේ එකින් එක නිදහස් කළහ. නමුත් සමහර චෝදනා නිසා ඇයට දිගටම සිරගෙදර සිටින්නට සිදුවිය.

ඇයගේ ස්වාමි පුරුෂයා වන රෙඩ්ඩි 2017 දෙසැම්බර් වලදී නිදහස් වනවිට සිර ගෙදර වසර 10ක් ගත කොට තිබුණි. අපේ‍්‍රල් 2 වෙනිදා අධිකරණය මගින් නිර්මලක්කා අවසන් චෝදනාවෙන්ද නිදහස් කරනලදි. කෙසේ හෝ, 2007, 2008, 2014 සහ 2015 යන වසරවල ඇයට එරෙහිව අලූත් චෝදනා ගොනු කොට තිබුණි. මේ චෝදනා වලට ඇයව සම්බන්ධ යැයි ඔප්පු කිරීමට කිසිදු සාධකයක් නොවීය. පසුගිය වසර ගණනාවම සිරගතව සිටි ඔබ නිදහස් වූ පසු කරන්නට බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමක්දැයි ඇසූවිට ඇය නිහඬ විය, ඇගේ දෑස් කඳුළින් බර විය.

‘‘මට අවශ්‍ය මගේ පවුලත් එක්ක කාලය ගත කරන්න,’’ ඇය පැවසීය.

Kashmir and the Imagination of the Hindu Rashtra Concerned Citizens’ Collective

Kashmir and the Imagination of the Hindu Rashtra Concerned Citizens’ Collective


Image courtesy: The Indian Express
The Indian government under the Bharatiya Janata Party treats Kashmiri Muslims as Erewhonian criminals, aggressively turning their longstanding struggle and their pain of living in a conflicted state into terrorism and ‘crime’, while also repeatedly pathologising Kashmiri Muslims as terrorists. This is reflected in the violence unleashed by the Indian army on the common, dissenting people of Kashmir, mutilating their bodies, their faces with pellets to counter the tension that erupted in the wake of Hizbul Mujahideen commander Burhan Wani’s killing in July 2016.  
In December 2016, a team comprising well-known documentary filmmaker Tapan Bose, activist Harsh Mander, professor Dinesh Mohan, journalist Pamela Philipose, and independent researcher Navsharan Singh called the Concerned Citizens’ Collective travelled to Kashmir to assess the impact of the violence on the common and innocent people of the state. They brought out their findings in a book titled Blood, Censored: When Kashmiris Become the ‘Enemy’, published by Yoda Press in July 2018.
In the following essay, republished here with permission, the authors explain how the Indian Army, by openly filming and photographing the way they torture the Kashmiri ‘suspects’, in addition to the actual physical torture they inflict on them with the full sanction of the Indian state, has resulted in a violent visual culture that grants them greater and stronger impunity. 

It is impossible to comprehend the policy of New Delhi with regard to Kashmir without recognising that for people on both sides of the ideological divide in India, Kashmir has a supreme symbolic importance well beyond just the land and its people. What makes Kashmir supremely significant for both is that it is the only Muslim majority state in India. All other Muslim majority regions in undivided India (except Hyderabad which was subdued) joined the union of Pakistan. Kashmir, through a historical default, remained with India.
For secular Indians, Kashmir is a test-case for a country that declares in its constitution that the nation belongs equally to people of every faith. By that tenet, the fact that Kashmir has an overwhelmingly Muslim population is irrelevant to the claims that Pakistan lays on Kashmir, on the grounds that the majority of its people are Muslim; because Pakistan is a country whose central organising principle is religion while for India it is not. The problem is of course the gaping chasm between the principle and practice of India’s constitutional secularism. If the majority of Muslims in Kashmir are not convinced that India in practice assures them the dignity and protection of equal citizenship, then the moral claims on their hearts and minds of India’s secular constitutional break down. They also shatter if the Hindu (and Sikh Buddhists) minorities do not feel safe and equal in Kashmir. The exodus of the Kashmiri Pandits from the valley in the 1990s, and the lack of any effective political and social initiative from the Muslim residents of Kashmir to either prevent their flight, or to ensure that they can return safely today and live in mixed settlements with their Muslim neighbours as in the past, further enfeebles the secular premise for Kashmir to remain a part of India.
But the greatest weakness for those who believe that Kashmir’s continuation in India is the ultimate litmus test of the success and authenticity of its secular credentials is that if the majority of Kashmiri Muslims demonstrably do not want to continue to throw their lot with India’s destiny, then no secular democratic principle is endorsed by holding them to India by decades of military suppression.
For the Hindu nationalists, on the other hand, precisely the fact that Kashmir is a Muslim majority state makes it suspect in its loyalty to the Indian nation. In the eyes of the RSS, in the orthodoxy of the Sangh, the Muslim is the ‘enemy within’. The taming and domestication of Kashmir has therefore always been high on the RSS agenda for India as a Hindu Rashtra, the flying of India’s flag in Lal Bagh central square in Srinagar. (The irony is that the RSS has long refused to fly in Indian tricolour in its headquarters in Nagpur; it flies instead of a saffron flag). The annulment of Article 370 of India’s constitution, which guarantees a special status to Kashmir, is one of the triumvirate of paramount demands of the RSS. The other two are the construction of a Ram Temple at the site of the Babri Masjid in Ayodhya, and a uniform civil code (again aimed to revoke the rights of Muslim men to have more than one wife or to divorce their spouse at will).
Therefore, in the present era of triumphalism in the Hindutva camp, with Prime Minister Modi’s repeated impressive successes in the hustings, the suppression of any kind of popular or militant Kashmiri assertion is politically fundamental to the advance of the Hindu Rashtra. It is for this reason that the domestication of Kashmir is seen to be imperative not just for the integrity of the Indian nation, but for the triumph of Hindu nationalism.
Unlike in the erstwhile UPA administration, which also subscribed to a militarist approach to Kashmir but at the same time kept open other avenues of dialogue and development, the present administration is happy for the Kashmiri to see the Indian state mainly in the form of a menacing and unrelenting gun-toting Indian soldier.
The Guardian asks, ‘How did India get here? How is it all right for a constitutionally democratic and secular, modern nation to blind scores of civilians in a region it controls? Not an authoritarian state, not a crackpot dictatorship, not a rogue nation or warlord outside of legal and ethical commitments to international statuses, but a democratic country, a member of the comity of nations. How are India’s leaders, thinkers and its thundering televised custodians of public and private morality, all untroubled by the sight of a child whose heart has been penetrated by metal pellets? This is the kind of cruelty we expect from Assad’s Syria, not the world’s largest democracy.’ The answer can only be—India got here because of the triumph of majoritarian nationalism: its hubris, its spectacular want of compassion.
***

Image courtesy: Kashmir Observer
The suppression of Kashmir is now a made-for-television spectacle, designed to both whet and assuage bloodlust in the rising ranks of Hindu nationalists, who see themselves as by definition the only authentic Indian nationalists. The army records videos of its military operations and successes, not just against Pakistan but also Kashmir, and hands these out to television channels which obediently, uncritically and often with a shared triumphalism relay these, portraying the unruly Kashmiri not just as the disloyal ‘other’, but as the enemy. It is difficult to recall an occasion in the past in which the army chief in India has openly held out threats to a section of the country’s own civilians. General Bipin Rawat does so belligerently, aware that he is openly intimidating young citizens of his country and theirs. The army is a highly disciplined force, and its serving officers would not speak to and through the media unless they were authorised to do so. Again, we do not recall junior officers of the armed forces defending strategies such as the human shield aimed against Indian civilians in the way that Major Gogoi did on prime-time national television. As Apoorvanand observes, ‘That it did not shock us when Gogoi addressed the nation through the media after being decorated is a disturbing sign. Before him, and the current army chief, we do not remember any army officer addressing a press conference, not even after the Pakistan Army’s surrender in 1971, not after Operation Blue or the Kargil conflict. In all these, the army was the main actor. But it refrained from being seen as the director. It was always seen as following the civil authority. The present government is invoking nationalism to legitimise itself. It is trying to show it is the first government which backs the army. The latter is obliging by making the government’s nationalist agenda its own.’
Even more extraordinary is the release, presumably by Indian army sources of videos, that record their harsh coercive and violent action against protesting Kashmiris. Earlier we could have expected security forces to restrain any such public celebration of their breaking of the backs and spirits of unarmed civilians, because of service discipline, for fear of criticism by liberal opinion within and outside the country, and perhaps the sense that the violent repression of one’s citizens is not something to publicly celebrate in a democracy. But no longer. Instead, these videos are circulated as evidence of army valour, and of decisive action against the unruly and disloyal Kashmiri. Mohamad Junaid says that the ‘open-air theatre’ of violent repression was an essential part of the strategy of the Indian security forces in the first phase of militancy in the 1990s. During ‘crackdowns’ on Kashmiri urban neighbourhoods and villages, the Indian military would pick Kashmiri men and publicly beat and torture them. It was done in front of other Kashmiris, who were forced to gather in open spaces and watch. This served ‘as a warning but also as a psychological operation to break people’s will.’
But he feels that the current ‘visual politics’ of the display of army action on social media in Kashmir is different. First, he says, it helps serve the political objective of satisfying hyper-nationalist sentiment: ‘The military is matching in practice what the true desh-bhakts are asking for in their blood-curdling discourse. The videos are meant to bring the Indian nation out of the closet, and unabashedly embrace the hard reality of Indian rule in Kashmir.’
The distribution of these videos, he says further, is also to reassert a fragile masculinity against the deflation he feels has taken place since Burhan Wani’s killing and then on election day on 9 April 2017. ‘The Indian military has become inadequate to the task of keeping Kashmir subdued, or at least this is what it reads in its assessment of the desperate nationalist mood in India. It has responded with febrile displays of violence where it used to try to hide it. For long, only images of mangled bodies of dead militants were publicly displayed to assert Indian military’s masculinity. Now it is bodies of unarmed Kashmiri civilians, beatings of youths and women, the humiliation of children, and blasted houses in Kashmir.’
One can agree or disagree with Junaid’s harsh assessment, but the question remains. Why should the army post celebratory videos of its severe punitive action against civilians who are unarmed or armed at best with stones, often very young, and sometimes women and girls? Videos that establish that the way it treats citizens of the country is in brazen violation of human rights, the law of the land, and international law?
For retired army personnel, free from even the formality of army discipline, this is of course open season. A number of them rally their hyper-nationalist rage against the rebellious stone-pelting Kashmiri youth in noisy television studios. An Indian Army veteran, Major Manoj Arya, wrote an open letter to Burhan Wani. He describes him as ‘despicable’. ‘You could have been an engineer, a doctor, an archaeologist or a software programmer but your fate drew you to the seductive world of social media, with its instant celebrity hood and all encompassing fame. You posted pictures on the internet with your “brothers”, all you fine young Rambos holding assault rifles and radio sets. It was right out of Hollywood… The day you started with your social media blitzkrieg, you were a dead man. You encouraged young men of Kashmir to kill Indian soldiers, all from behind the safety of your Facebook account. Your female fan following was delirious. You were a social media rage… I wish we had met… (before killing you). And your parent’s son is dead. Dead from a 7.62mm full metal jacket round to the head.’

අතරුදහන් වූවන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් විසින් දියත් කළ විරෝධතාවයට දින 500ක්

අතරුදහන් වූවන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් විසින් දියත් කළ විරෝධතාවයට දින 500ක්

Vavuniya Families of the Disappeared take protest to Nallur ahead of 500th day

ශ‍්‍රී ලංකාවේ උතරු නැගෙනහිර යුද්ධයේ අවසාන හරියේදී උතුරේ පවුල්වල සාමාජිකයින් විසින් සිය පවුල්වල දේශපාලන ක‍්‍රියාධරයින් රජයේ හමුදාවට බාර දුන්හ. මෙසේ බාර කළ ප‍්‍රමාණය 12,000කට ආසන්න බව කියැවේ. යුද්ධය හමාර වී වසර 9ක් වී ඇතත් මෙලෙස බාර කළ පුද්ගලයින් පිළිබඳව කිසිදු තොරතරුක් තවම දැන ගන්නට නොමැත.

July 9, 2018
Vavuniya Families of the Disappeared take protest to Nallur ahead of 500th day

අතරුදහන් වූවන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් විසින් දියත් කළ විරෝධතාවයට දින 500ක් සැපිරෙන දිනයේ වවුනියාවේ සිට නල්ලූර් වලට විරෝධතාවය රැගෙන ගොස් තිබේ.

TAMIL GUARDIAN

07Jul 2018

Families of the disappeared currently protesting in Vavuniya, took their struggle to Nallur today, staging a one-day hunger strike in front of the Jaffna temple.

අතුරුදන් වූවන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් විසින් වවුනියාවේ පැවැත් වූ විරෝධතාවය වවුනියාවේ සිට නල්ලූර් වලට ගෙන ගොස් ඇත. එසේම අද යාපනය කෝවිල ඉදිරිපට එක් දිනක මාරාන්තික උපවාසයක්ද සිදු කරන ලදි.

The Vavuniya protest reaches its 500th day tomorrow, Sunday. The protestors carried out special prayers at the Nallur Kovil, and also paid tribute to Thileepan at the nearby monument.

ඉරිදා දිනය වන විට වවුනියාව විරෝධතාවය දින 500 ඉක්මවා ඇත. විරෝධතාකරුවන් නල්ලූර් කෝවිල පරිශ‍්‍රයේදී, තිලීපන් සිහිකොට ගෞරව දැක්වුයේ ඒ ස්මාරකය ආසන්නයේදීය.

 

නීති විරෝධී අත් අඩංගුවට ගැනීම් වලට එරෙහිව ඉන්දියාවේ විරෝධතාවයන්

නීති විරෝධී අත් අඩංගුවට ගැනීම් වලට එරෙහිව ඉන්දියාවේ විරෝධතාවයන්

තුර්කි විප්ලවවාදියෙකු වන මූසා අසොග්ලූ නිදහස් කරනු!

තුර්කි විප්ලවවාදියෙකු වන මූසා අසොග්ලූ නිදහස් කරනු!

අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව සටන් කිරීම අපරාධයක් නොවේ.