Monthly Archives: February 2014

නොදන්නා සංස්කෘතික විප්ලවය

නොදන්නා සංස්කෘතික විප්ලවය

චීනයේ ජීවිත සහ ගම්මාන වල වෙනස්වීම

1966-1976 දක්වා චීනයේ ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවයට (GPCR-Great Proletarian Cultural Revolution) ලෝක ජනගහනයෙන් හතරෙන් එකක් දායක වුණි. එය නිදහස උදෙසා වූ අරගලය මානව ඉතිහාසයේ නොදුටු ඉහළ තලයකට ගෙන ගියහ. නමුත් අද චීනයේ සංස්කෘතික විප්ලවය ගැන ජනතාවට ඇහෙන දේවල් පටු අසත්‍යයන්ය. මෙය ලියන ඩොන්පිං හෑන් (Dongping Han) වැඩුණේ ශ්‍රෙෂ්ඨ නිර්ධන පංති සංස්කෘතික විප්ලවය සමයේදීය. ‘‘නොදන්නා සංස්කෘතික විප්ලවය-චීනයේ ජීවිත සහ ගම්මාන වල වෙනස්වීම’’ නැමැති පොතේ කතුවරයාද ඔහුය. ඔහුගේ කථාව සංස්කෘතික විප්ලවයේ සත්‍යය දැන ගැනීමට සුබදායී දායකත්වයක් සපයයි. 2008 දෙසැම්බර් මාසයේදී, විප්ලවය පොත්, සත්‍ය වාර්තා ගැලපීමේ ව්‍යාපෘතිය, සහ නිව්යෝර්ක් පුස්තකාලයේ මහජන දැනුම පිළිබඳ ආයතනයේ අනුග‍්‍රහයෙන් පැවති  ‘‘චීන සංස්කෘතික විප්ලවය යළි සොයා ගැනීම: කලාව සහ දේශපාලනය, ජීවමානවූ අත්දැකීම්, විමුක්තියේ උරුමයන්’’ යන ඉතා වැදගත් කතිකාවට  ඩොන් පින් හෑන් සහභාගි වුණි. 2008 දෙසැම්බර් 12 වන දා, කතිකාවතේ ආරම්භක දින රාත‍්‍රී ඩොන්පින් හෑන් විප්ලවය පොත් හලේදී කථා කළේය. බායි ඩයි (Bai Di) ද, මෙම කතිකාවේදී කථා කළ අතර ඇය ද සංස්කෘතික විප්ලවය කාලයේදී හැදී වැඩුණු අතර ඈ සමග සිදු කළ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් revcom.us වෙබ් අඩවියෙන් ලබා ගත හැක.

පහත දැක්වෙන්නේ ඩොන්පින් හෑන් ගේ කථාවේ සංස්කරණය කළ පිටපතයි.

මගේ පොත සංස්කෘතික විප්ලවය සමයේ චීන අධ්‍යාපනයේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳවය. මම විප්ලවය සමග ජීවත් වූ අයෙක් වෙමි. මම චීනයේ සමූහ ගොවිපළවල වැඩුණු අයෙක්මි. මම අවුරුදු නවයෙහිදී ගොවිපළේ වැඩ කරන්න පටන් ගතිමි. ඒ දිනවල චීනයේ පාසැල් දින දෙකක් සහ හවස් වරු දෙකකුත්, ඉරිදා දිනයකුත් ළමුන්ට ගොවිපළ වල වැඩ කිරීම සඳහා වසා දමති. එම නිසා පාසැලේ ඉඳිමින්ම මම දින දෙකක් වැඩ කළෙමි. සමූහ ගොවිපළ වලින් ළමුන්ගේ වැඩ සඳහා වැඩ ලකුණු1 ලැබුණි. වැඩිහිටියන් හට දිනක වැඩ සඳහා වැඩ ලකුණු 10 ක් ලැබුණි. ගොවිපළේ වැඩ කරමින් මම හැම දිනයකම වැඩ ලකුණු 5.7 ක් ලබා ගත්හ. එලෙස වයස නවයේදීම මට විප්ලවයට දායක වන්නට ඉඩ ලැබුණි. සෑම කෙනෙකුටම ගොවිපළේ වැඩ කරන්න පුළුවන් වුණි. ඔබට වැඩ කරන්න ඕනෑ වුනි නම් හැම විටම රැකියාවක් ලැබුණි. ඒ දිනවල මගේ රැකියාව ඉතා පහසු එකකි. උදාහරණයක් ලෙස වැඩිහිටියො වගාවලට නදියෙන් වතුර රැගෙන එන අතර මම පැළවලට වතුර දැමුවෙමි.

මගේ පොතෙන් මම විග‍්‍රහ කරන්නේ සංස්කෘතික විප්ලවයේ අධ්‍යාපන ප‍්‍රතිසංස්කරණ සහ පිටිසරබද පෙදෙස් වල ඒ පිළිබඳ ආකල්පයන් පිළිබඳවයි. මගේ තරුණ කාලයේදී ගමේ හිටිය බොහෝ පුද්ගලයින් නූගත් උදවියයි. මගේ දෙමව්පියොත් නූගත් අයයි. චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය බලයට ඒමට පෙර චීනයේ බොහෝ ගොවීන් පාසැල් යාමට තරම් හැකියාවක් නොමැති ලෙසට දිළිඳු අයයි. වයස අවුරුදු 12 දී ම මගේ පියා පූර්ණකාලීනව කර්මාන්තශාලාවක වැඩ කිරීම අරඹා ඇත. මගේ මව ගමේ තිබුණු එම්බ්‍රොයිඩර් වැඩ පළක වැඩ කිරීම අරඹා තිබුණේ ඇයට වයස අවුරුදු 6 ක් වන විටයි. එනිසා ඔවුනට කිසිම අධ්‍යාපනයක් ලැබී නැහැ. මට ඥති සහෝදර සහෝදරියන් පස් දෙනෙක් විය. මම වැඩෙන විට ගමේ මට වඩා වයසින් වැඩි බොහෝ දරුවන්ට පාසැල් යාමට නොහැකි වුණා. මගේ ඥති සහෝදරයන්ට සහ මගේ වැඩිමහල් සහෝදරියටද පාසැල් යාමට නොහැකි වුණා.

චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට ගැමි ජනතාව උදෙසාවූ අධ්‍යාපන ක‍්‍රමයක් උරුමව තිබුණි. ගමේ දරුවන්ට පාසැල් යෑම ඉතා දුෂ්කර වුණි. මම පළවන පන්තිය පටන් ගන්නා විට, විභාගයක් සමත් වීමට තිබුණා. දරුවන්ට පාසැල් යාමට අවශ්‍ය නම් පාසැලට යාමට පෙර ලිවීමේ හැකියාව ලබා ගැනීම අවශ්‍ය වුණා. එපමණක් නොවෙයි 100 ට ගණන් කිරීමේ හැකියාව ලබා ගත යුතුව තිබුණා.

නමුත් බොහෝ දෙමාපියන්ට ඔවුන්ගේ දරුවන් හට මේ ටික ඉගැන්වීමට දක්‍ෂතාවයක් නොතිබුණ බැවින් ඔවුනගේ ළමුන් පාසැල් වලට නොතේරුණි. ප‍්‍රතික්‍ෂේප වුණි. ගම්බද පාසැල් වල අවශ්‍ය ප‍්‍රමාණයට ඉඩ කඩ නොතිබුණ බැවින් මෙම කාලයේදී පාසැලට ඇතුලත් වීමේ විභාගය අවශ්‍ය විය. නමුත් වසර තුනක් ඇතුළත, සංස්කෘතික විප්ලවය සමයේදී, මගේ පළාතේ හැම ගමකම ප‍්‍රාථමික පාසැලක් ඇරඹීමට කටයුතු යෙදුණා. ඒ කාලයෙහි මගේ පළාතේ ගම්මාන 1050 ක් තිබුණා. සංස්කෘතික විප්ලවයේ වසරක් ඇතුලත සෑම ගමකම පාසැලක් ඇරඹුණා. පාසැල් යන වයසේ සෑම ළමයෙක්ම නොමිලේ අධ්‍යාපනය ලැබීම සඳහා පාසැල් වලට ඇතුළු වුණා. අද චීන රජය සහ චීන රජයට පක්‍ෂපාත කොටස් චීන සංස්කෘතික විප්ලවය සමයේ පැවති චීන අධ්‍යාපනය විනාශකාරී යැයි පවසනව. මෙය ඉතා සරල මිත්‍යාවකි.

සංස්කෘතික විප්ලවයේ දසවන වසරේදී චීනයේ ගම්බද අධ්‍යාපනය දියුණුවට පත් වුණා. සෑම ගම්මානයකම පාසැල් 4 ක් එකතු කර ඒකාබද්ධ මධ්‍ය විද්‍යාල ඇති කළා. එම නිසා ප‍්‍රාථමික අධ්‍යාපනය හොඳින් ලබාගත් සෑම ළමයෙක්ම ඇතුළත් වීමේ විභාගයකින් තොරව මධ්‍ය විද්‍යාල වලට ඇතුලත් කර ගන්නා ලදි. ඔනෑම කෙනෙකුට ඒවාට ඇතුල්වීමට ඉඩ කඩ ලැබුණු අතර අධ්‍යාපනය මුලූමනින්ම නොමිලේ විය. මගේ පළාතේ කොමියුනයේ උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා පාසැල් 4ක් තිබුණි. සංස්කෘතික විප්ලවයට පෙර උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා තිබුණේ එක් උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයකි. එහිද තිබුණේ පන්ති දෙකක් පමණි. 1950-1966 දක්වා වූ 17 වසර තුළ එම උසස් අධ්‍යපන ආයතනය උපාධිධාරීන් 1500 ක් බිහි කළේය. 800 ක් අධ්‍යාපන ආයතනයට ගියත් ආපසු නොපැමිණියේය. ඉතිරි 700 ක් දෙනා රජයේ සේවයේ යෙදුණි නැතිනම් හමුදාවට බැදුණි. උසස් අධ්‍යාපනය සාර්ථකව නිමකළ කිසිවෙක් බිහි නොවුණි.

1972 දී මම කොමියුනයේ උසස් පාසැලට ඇතුලූවන විට මගේ පාසැලේ මගේ වයසේ ළමුන් 1000 පමණ සිටියා. මම පාසැලෙන් සමත් වන විට, මගේ ගමේ පාසැලෙන් උපාධි ලැබූ ළමුන් 100 පමණ සිටියා. මෙම උපාධිධාරීහු චීනයේ පිටිසර බද පෙදෙස් සංවර්ධනය කිරීමෙහි ලා විශාල වැඩ කොටසක් ඉටු කරන ලදි. ඔවුන්හට ඔවුන්ගේ වැඩිහිටියන් ඉටු කර තිබුණාට වඩා වැඩි වැඩ කොටසක් චීනය වෙනුවෙන් ඉටු කරන්න ලැබුණි.

සංස්කෘතික විප්ලවයට පෙර අපි ගොවිතැනෙහි පමණක් යෙදුණෙමු. සංස්කෘතික විප්ලවය සමයේ උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයේ උපාධි ලද අය ගමේ ආර්ථිකය දියුණු කිරීමට උපකාර කළා. උසස් පාසැලේ උපාධිධාරීන්ගෙන් සැදුම් ලත් වන ජීව කණ්ඩායමක් අපට තිබුණි. ඔවුන් විවිධ වර්ගයේ පළතුරු, ගම්මිරිස්, සහ වෙනත් ගස් වර්ග වගා කළහ. අප විසින් කර්මාන්ත ශාලාවක්ද ගොඩ නගන ලදි. පුද්ගලයෝ 175 දෙනෙක් එහි සේවයෙහි නිරත විය. අද චීනයේ ගම්බද තරුණයන්ට රැකියා සොයා නගරයට පැමිණීමට සිදුව ඇත. නමුත් සංස්කෘතික විප්ලවය සමයේ, අපට කොහේවත් යාමට සිදු වුණේ නැත. අපි කිසිවෙක් තව අයෙකුගේ වහළෙකු නොවීමු. අපි අපේ අනාගතය සඳහා වැඩ කළෙමු. කර්මාන්තශාලාවේ වැඩ කළ 175 දෙනා සාමූහිකව ඉපයුවා. එය ගොවීන්ගේ ජීවිත සංවර්ධනය කරන ලදි.

කර්මාන්ත ශාලාව ගමට අවශ්‍ය කෘෂි උපකරණ නිපදවීය. අපට ට‍්‍රැක්ටර් දෙකක් සහ පිකප් රථ දෙකක් තිබුණි. ආපසු හැරී බැලූ විට මට හිතෙනව, නිෂ්පාදනය ඉහළ ගිය නිසා සංස්කෘතික විප්ලවයේ අවුරුදු වලදී ගොවීන්ගේ ජීවිත සෑම අංශයකින්ම උසස් සංවර්ධනයක් අයත් කර ගත් බව. මේ දස වර්ෂය තුළදී මගේ රටේ ධාන්‍ය අස්වැන්න දෙගුණයකට වඩා ඉහළ නැංග අතර ආදායම ද දෙගුණයකටත් වඩා ඉහළට නැඟුණි. නමුත් ධනේෂ්වර චීන රජය ප‍්‍රකාශ කළේ චීන ආර්ථිකය ප‍්‍රපාතයකට ඇද වැටුණු බවයි. මේවා අර්ථ ශූන්‍ය ප‍්‍රලාපයන් වෙති.

චීන රජය සමූහ ගෙවි පොළවල් විසුරුවා හැර ඔවුන්ගේ අයිතියට පවරා ගැනීමට ගොවියන්ගෙන් විමසු විට මගේ ප‍්‍රදේශයේ ගොවියෝ ඊට දැඩි විරෝධයක් දැක්වීය. රජය සමූහ ගොවි පළවල් විසුරුවා හැරීම සඳහා මගේ ප‍්‍රදේශයේ සියලූ ජනපද රාජ්‍ය නායකයින් ඉවත් කරගත්තා. මගේ ගමේ තිබුණු සියළුම දෑ පෞද්ගලීකරණය වුණේ නැහැ. නමුත් ගමේ සියලූ ඉඩම් ටික රජය මිළ දී ගත්තා. ජනයා එයට එරෙහි වුණා. ඔවුන් අපේ ඉඩම් ගත්තා නම් අපේ ඉඩම්වලට වෙනත් ප‍්‍රදේශවල ඉඩම් වලින් වන්දි ගෙවන්න ඔවුන්ට සිදු වුණා. එනිසා අපට අපේ ඉඩම් නැති වුණේ නැහැ. ගම්වල තවම ඒවා තමන්ගෙ විදියට යොදා ගන්න ඉඩම් තිබෙනවා. ගම් වැසියෝ ඒවායෙ තවම හොඳින් කටයුතු කරනවා. ගොවීන්ට අද විශ‍්‍රාම ගැනීමට හැකියාව ලැබී තියෙනවා. මගේ අම්ම තවම සමූහ ගොවිපළෙන් සෑම මාසයකම විශ‍්‍රාම දීමනාවක් ලබනවා. අනෙක් ප‍්‍රදේශවල පෞද්ගලික දේපලවුණු ඉඩම්වල ගොවීන් තවමත් දැඩි දුෂ්කරතාවයන්ගෙන් පීඩා විඳිනවා.

1986 දී මම චීනයේ ග‍්‍රාමීය ප‍්‍රදේශ පර්යේෂණය කිරීමේ ඇමෙරිකානු පර්යේෂණ කණ්ඩායමට සම්බන්ධ වුණෙමි. එහි ඇමෙරිකානු විශේෂඥයින් දෙදෙනෙක් සහ මා සේවයෙහි නිරත විය. අපි හූනාන් වල (Hunan) ගම්මාන කීපයකට ගියා. ඒ වකවානුවේ ග‍්‍රාමීය ප‍්‍රදේශ වල විදේශිකයෙක් දැකීම දුර්ලභ විය. එනිසා අප යන යන තැන අප පසුපස විශාල ජනතාවක් සිටියා. විශේෂයෙන් තරුණ කාන්තාවෝ සහ පිරිමි විය. ඔවුන්ට විදේශිකයෙක් මොන වගේ දැයි දැන ගැනීමට අවශ්‍ය වුණා.

එක දවසක් මම දිවා ආහාරය ගන්නා විට, මම තරුණ ළමයි කීප දෙනෙකුට පත්තරයක ශීර්ෂ පාඨ කීපයක් කියවන්නැයි කීවෙමි. එහෙත් ඔවුහු සිය හිස වැනුවා පමණි. මා මුලදි සිතුවේ ඔවුහු ලජ්ජාවෙන් එසේ කරනු ඇති යන්නයි. සමහර ළමයි කිව්ව ඔවුන් පාසැල් ගොස් නැති බව. මට එය ඇසීම අති විශාල වේදනාවක් ගෙන දුන්නා. කොමියුනය විසුරුවා හැරිය දා සිට සියලූ අධ්‍යාපන ආයතන, සියලූ සෞඛ්‍ය ආයතන කොමියුනය සමගම නැතිව ගොස්ය. මම සංස්කෘතික විප්ලවය සමයේ තිබුණ අධ්‍යාපන ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගැන සිතන්න පටන් ගත්තා.

1988 දී මම වැඩි දුර අධ්‍යාපනයට සිංගප්පූරුව වෙත පිටත් වුණෙමි. එතැනින් ඇමෙරිකාවේ ඉගනෙීම සඳහා ශිෂ්‍යත්වයක් මට ලැබුණි. ඇමෙරිකාවේ විදේශ ප‍්‍රතිපත්තිය සහ රාජ්‍යතන්ත‍්‍රික සබඳකම් වල ඉතිහාසය ඉගෙන ගැනීම මගේ අදහස විය. ඇමෙරිකාවේදි මම චීන විප්ලවය පිළිබඳව එහි උගතුන් ලියූ දෑ කියෙව්වෙමි. ඔවුන් ලියා තිබුණේ මා අත්දුටු චීන විප්ලවය පිළිබඳව නම් නොවෙයි. ඔවුන් චීනය ගැන ලියා තිබූ දේවල් ගැන මම විමතියට පත්වුණෙමි. ඇමෙරිකාවේ සිදුවන දේවල් ගැන දැඩි ලෙස කණගාටුවට පත් වුණෙමි.

මම මුලින්ම ඇමෙරිකාවට ආව විට ඇමෙරිකාව කොයි වගේද යන්න දැන නොසිටියෙමි. චීනයේ සිටි ඇමෙරිකානු ගැති වූ අය කී පරිදි අසා තිබුණේ ඇමෙරිකාව පුදුම සහගත දියුණු රටක් ලෙසයි. මම ඇමෙරිකාවේ, වර්මොට් (Vermont) හි බර්ලින්ටන් (Burlington) පෙදෙස්හි මුලින්ම ජීවත් වුණෙමි. එය චැම්ප්ලේන් වැව අසල පිහිටි ලස්සන ස්ථානයක් විය. මම නගරයේ උතුරු පෙදෙසේ දිළිඳු අසල්වැසියන් සමග ජීවත් වුනෙමි. මගේ අසල්වැසි නිවසේ ළමයි හැම වෙලාවෙම බඩගින්නෙ තමයි හිටියෙ. හැමදාම පාසැල නිමවී ආවාම, ඔවුහු මගේ පුතා සමග සෙල්ලම් කරන්න මගේ නිවසට පැමිණෙති. ඔවුන්ට බඩගිනියි කියල ඔවුහු කියති. එවිට මම ඔවුන්ට චීන පාන් කැබැල්ලක් කන්නට දෙන්නෙමි. මට ඇමෙරිකාව දැකීම විශාල කම්පනයක් ගෙන දෙයි. ලෝකයේ ධනවත්ම රට එයයි. ඒත් කුසගින්නේ ඉන්න ජනතාව මෙහේ සිටිති. මම මෙහි වසර දෙකක් ජීවත් වුණෙමි.

ඉන් පසු මම බොස්ටන් නගරයට පැමිණ එහි සිටි පොහොසත් මිනිසුන් සමග ජීවත් වන්නට පටන් ගතිමි. එක දවසක් මගේ නිවාස හිමිය මගෙන් ඇහුව, ඇමෙරිකාව ගැන ඔබට හිතෙන්නෙ මොකද්ද? මට කිසිම හැඟීමක් නැති බව ඔහුට කී විට මගේ අදහසින් ඔහු කළබල වුණි. ඊට හේතුව ඔහු මගෙන් විමසුවා; ‘‘චීනයේ ඉන්න විට අපි හරි දුප්පත්, එත් අපිට නිවාස නැති මිනිස්සු හිටියේ නැහැ. සමාජවාදය යටතේ හැම කෙනෙකුටම රැකියාවක් ලැබුණා. හැම කෙනෙකුටම නිදහස් අධ්‍යාපනය නිදහස් සෞඛ්‍ය පහසුකම් තිබුණා. නමුත් ලෝකයේ පොහොසත්ම රටේ මේව නැහැ.’’ මම කීවෙමි. මගේ නිවාස හිමිය හිතුවෙ මගේ අදහස් වල (දර්ශනයේ)ගැටලූවක් ඇති බවයි.

1949 දී චීන විප්ලවය සාර්ථක වූ විට කොමියුනිස්ට් නිළධාරීන් සිතුවේ විප්ලවය පිළිබඳ කටයුතු කරල ඔවුන් අපහසුතාවයෙන් පසුවෙන බවයි. දැන් විප්ලවය සාර්ථකයි. දැන් ඔවුන්ගේ ජීවිත සතුටින් ගත කිරීමට කාලයයි. ඔවුහු ඔවුන්ගේ ළමයි සඳහා විශේෂ පාසැල් හදල තිබුණ. චීනයේ සමාජවාදය ගොඩ නැගුවත් චීනයේ පංති ස්වභාවය ඉතා බලවත්. ඉහළ නිළධාරීන්හට විශේෂ වරප‍්‍රසාද තිබුණ.

සංස්කෘතික විප්ලවය යනු විප්ලවය තුළම පොදු ජනතාවට සැබෑ බලය ලබා දිමේ විප්ලවයයි. එමගින් චීනයේ නියම සමාජවාදය බිහි කිරීම ඇරඹීමයි. රුසියාවේ සිදු වුණු දෙය චීනයේ සිදු නොවීමට වග බලා ගැනීමේ ක‍්‍රියාවලියයි. ඒ කාලය තුළ සියලූ චීන නිළධාරීන්ට වැඩ කරන ජනතාව සමග එකට වැඩ කිරීමට සිදු වුණා. ශිෂ්‍යයින්, ගුරුවරුන්, මහාචාර්යවරුන් ශාරීරික ශ‍්‍රමය යොදා වැඩ කිරීම කළ යුතු වුණා. මම කර්මාන්තශාලාවේ කළමනාකාරයා වීමි. මට කර්මාන්තශාලාවේයේ අනෙක් අය වැඩ කර උපයනවාට වඩා වැඩි වැටුපක් ගෙව්වේ නැහැ. පාසැල් ගුරුවරුන්ට ගෙව්වේත්, වැඩ බිම් වල වැඩ කරන අයට ගෙවන පඩියමයි. සෙරෙප්පු සපත්තු නොපැළඳූ වෛද්‍යවරුන්ටද2 ගෙවන ලද්දේ එකම වැටුපකි. එහෙමයි සමාජවාදය යටතේ ක‍්‍රියාත්මක වුණේ. අපට එහෙම ක‍්‍රියාවලියක් තියේ නම් අපට දැන් තිබෙන ආකාරයේ මූළ්‍යමය දියවී යෑමක් (කඩා වැටීමක්) ඇති වන්නේ නැහැ.

පසුගිය සති කීපයේ ඇමෙරිකාවේ මූල්‍ය අර්බුදයක් ඇති වුණා. මගේ ශිෂ්‍යයො බොහොම දෙනෙක් ඒ ගැන කම්පනයට පත් වුණා. මේ අවස්ථාව ඉතා වැදගත් බව මම ඔවුන්ට කිවෙමි. අපි නොසැලකිලිමත් ලෙස දිගු කාලයක සිට පරිභෝජනය කරන්නෙමු. එය නැවතීමට දැන් අපට කාලයයි. අප මෙලෙස ජීවත් විය යුතු නැහැ. නිවාස නැතිව අප වේදනා විඳිය යුතු නැහැ. මේ සමාජයෙ අපට ඕනැ තරම් දේවල් තියෙනව. හැම කෙනෙකුටම යැපීමට ප‍්‍රමාණවත් තරම් නිෂ්පාදනයක් අප විසින් උපයා තිබේ. නමුත් එක් ප‍්‍රශ්නයක් ඇත. කෑදරකමින් පිරුණු සුළු පිරිසකට ඉන් විශාල කොටසක් අවශ්‍යව ඇත. එමනිසා අපි හැම මිනිසෙකුටම අගහිඟයක් නොමැති වෙනස් සමාජයක් ගොඩනැගිය යුත්තෙමු.

1949 දී පීඩනය සහ විදේශීය පාලනය ඉවතට වීසි කර දමමින් චීන විප්ලවය බලයට පත් විය. සභාපති මාඕ සේතුං ගේ නායකත්වය යටතේ චීන ජනතාව මුලූමනින්ම නව්‍ය වූ සමාජයක් ගොඩ නැගීම ඇරඹීය. නමුත් 1966 පංති අරගලයේදී, චීනය සමාජවාදය ගොඩ නැගීම කරා ගමන් කරාවිද, – නැවත ධනේශ්වර සමාජ ක‍්‍රමය ස්ථාපිත කරයිද යන මත දෙක අතිශයින් තියුණු විය. මෙය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ඇතුළතින්  – ජනතාවට කොමියුනිස්ට්වාදය දෙසට ගමන් කිරීමට නායකත්වය දුන් ඉහළ විප්ලවීය නායකත්වය සහ චීනය නැවත ධනේශ්වර මාවත වෙතට සහ පීඩනයට නැවත ඇද දැමීමේ ප‍්‍රතිපත්ති ඇති අයවලූන් අතර ප‍්‍රකාශ විය. මේ නිසා, ධනවාදී මග ගත්තන් බිඳ හෙළීමට සහ ඔවුන් සතුව රජයේ සහ සමාජය තුළ තිබූ පාලන බලයේ කොටස් නැවත අත් පත් කර ගැනීමට මාඕ විසින් ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවය දියත් කැරිණි. නමුත් එයටත් වඩා මෙය ‘‘විප්ලවය තුළ විප්ලවයක්’’ විය. එය මුළු මහත් සමජයේම දිශානතිය කොමියුනිස්ට්වාදය දෙසට හැරවීය. මාඕ සේතුංගේ ස්ථාවරය අනුව, ධනවාදී මග ගත්තන් පහ කර දැමීම සහ පොදු ජනතාවගේ සමස්ත විඥණය, දර්ශනය සහ පුරුෂාර්ථ පරිවර්තනය කිරීම සංස්කෘතික විප්ලවයේ ඉලක්කය විය යුතුය.

ගම සහ නගරය අතර, මානසික සහ කායික ශ‍්‍රමය අතර, ගොවියන් සහ කම්කරුවන් අතර අසමානතාවයන් සහ වෙනස්කම් හීන කිරීමට සහ අවසානයේ ඒවා බැහැර කිරීමට අරගලය කිරීම ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවයේ ඉතා වැදගත් කොටසක් විය. සමාජයේ සෑම කොටසකම පරිපාලනයට සහභාගිවීමට සහ ඍජුවම බලය සඳහා ජනතාව පුහුණු කිරීමට හැකිකම ලබා දීමට නව සහ නිර්මාණාත්මක ක‍්‍රමවේදයන් සොයා යෑමට සිදු කළ පුළුල් සමාජ-ව්‍යාප්ත අරගලයකි මෙය. ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවය සංස්කෘතියේ, අධ්‍යාපනයේ, විද්‍යාවේ සහ වැඩ බිම්වල ‘‘සමාජවාදී නව්‍ය දෑ’’, විශ්මයට පත්කරමින් ඉදිරියට ගෙනගිය අතර ධනේශ්වර ප‍්‍රතිනිර්මාණය දස වසරකට නිහඬ කරවීය. නමුත් 1976 දී මාඕ මිය ගිය පසු ඩෙන්ග් ෂියාඕපිං (Deng Xiaoping) ප‍්‍රමුඛ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ ඉහළ නායකයෝ ප‍්‍රතිවිප්ලවවාදී කුමන්ත‍්‍රණය දියත් කළහ. මාඕට සහය දැක්වූවන් සහ ඉතා ඉහළ තළයේ නායකයින් සිරගත කොට හෝ මරා දමමින් දස දහස් ගණනින් අත් අඩංගුවට ගැනීම හෝ මැඩලීම සිදු කළහ.

සටහන්

1 වැඩ ලකුණු: චීනයේ සමාජවාදී ගම්බද පෙදෙස්වල ගොවියන්ට, ආදායම බෙදී යාම සඳහන් කරන ක‍්‍රමයකි මෙය. සාමූහික ක‍්‍රමය තුළ මිනිසුන් ජීවත්වන විට සහ වැඩ කරන විට ඔවුන් විසින් සිදු කරනු ලබන වැඩ ප‍්‍රමාණයන්ට කිසියම් නිශ්චිත වැඩ ලකුණක් ප‍්‍රදානය කරන ලදි. මෙය ‘‘හැම එකෙකුගේම හැකියාව අනුව, හැම එකෙකුගේම ශ‍්‍රමයට’’ යන සමාජවාදී මූලධර්මයේ සුවිශේෂී භාවිතාවකි.

2 පාවහන් නොපැළඳූ වෛද්‍යවරු: ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවයේදී නගරවල දියුණු කරන ලද සෞඛ්‍ය පහසුකම් පිටිසර බද පෙදෙස්වලටද එලෙසින්ම කේන්ද්‍රගත කිරීම හා පිහිටුවීම සිදු කරන ලදි. ‘‘පාවහන් නොපැළඳූ වෛද්‍යවරු’’ ව්‍යාපාරය මෙම විප්ලවීය පරිවර්තනයේ කොටසක් විය. තරුණ ගොවීන්ට සහ නගරබද තරුණයින්ට මූලික සෞඛ්‍ය කටයුතු සහ බොහොමයක් පොදු රෝගාබාධ ගැන සහ නිතර මුණ ගැසෙන මූලික අවශ්‍යතාවයන්ට අවැසිවන වෛද්‍ය කර්මයන් පුහුණු කොට පිටිසරබද පෙදෙස්වලට යවන ලදි. වෛද්‍යවරු ග‍්‍රාමීය පෙදෙස්වලට ගියහ – දෙනු ලබන ඕනෑම වේලාවක නාගරික වෛද්‍යවරු තිදෙනෙක් ගම්බදෙහි සිටියහ. 1949 සිට 1976 දක්වා මාඕගේ නායකත්වයෙන් යුත් පාලන කාලය තුළදී වසර 32 ක් ව පැවති ආයු අපේක්‍ෂාව වසර 65 දක්වා දෙගුණ විය.

ABar-11

            විප්ලවීය ඇමෙරිකන් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (RCP) නිළ පුවත්පත වන ‘‘විප්ලවය’’ (Revolution) හි  2009 අගෝස්තු 30 පළ වූ 174 වන කලාපයේ ලිපියකින් පරිවර්තනය කරන ලදි.

ධනවාදය සහ සමාජවාදය යටතේ සෞඛ්‍ය සත්කාරය

උපැටුම රේමන්ඩ් ලෝටා (Raymond Lotta) ගෙනි.

ධනවාදය යටතේ සෞඛ්‍ය සත්කාරය, සමාජවාදය යටතේ සෞඛ්‍ය සත්කාරය

            2009, සැප්තැම්බර් 29 දින රේමන්ඩ් ලෝටා ගේ වෙබ් අඩවියේ විකාශනය වූ කතාවේ පහත සඳහන් උපුටා ගත් කොටසින් (එනම් සැඟවුණු ලෝක ආර්ථික අර්බුදය: ක‍්‍රමය බිඳ වැටිම සහ විප්ලවයේ අවශ්‍යතාව) ඔහු සාකච්ඡා කරන්නේ ජනතාවට සෞඛ්‍ය සත්කාරය සපයා දීම සම්බන්ධයෙන් පවතින ක‍්‍රමයේ අසාර්ථකභාවයේ යටින් ඇත්තේ කුමක්ද යන්නයි; එමෙන්ම සැබෑ නිදහස්කාමී සමාජයක් ගොඩ නැගීමේ සන්දර්භය තුළ මෙම වැදගත් ප‍්‍රශ්නය සඳහා සමාජවාදය ඊට ආමන්ත‍්‍රණය කළ හැකි වන්නේ කෙසේද? ප‍්‍රකාශනයේ පහසුව පිණිස මෙය තරමක් සංස්කරණය කර ඇත.

            මා දැන් කථා කිරීමට යන්නේ එක්සත් ජනපදයෙහි සෞඛ්‍ය සත්කාරය පිළිබඳ විවාදය දැවැන්ත පොදු සංසිද්ධියක් වීම ගැනයි. මෙය ක‍්‍රමයේ හරය වෙත දැඩිව කේන්ද්‍රගතවන බැවින්, ඒ පිළිබඳව මට යමක් පැවසීමට අවශ්‍ය යි. මෙහි ඔබට අවස්ථාවක් තියෙනවා; ඒ නිසා ඒ ගැන සිතන්න; එතැන ඔබ වැඩ කළ යුතු වෙනවා; නැතිනම් ඔබට, සෞඛ්‍ය සත්කාරයක් ලබා ගැනීමට, සෞඛ්‍ය රක්‍ෂණ ප‍්‍රතිපත්තියක් තිබිය යුතු වෙනවා; (ශ‍්‍රම බලකායෙන් 10% ක් තරම් විරැකියාවෙන් පෙළෙනවා) මෙය ආදි කල්පිකයි; මෙය වනාහි ඩයිනෝසරයන්ගේ යුගය මෙනි. ඒ නිසා සිතන්න. සෞඛ්‍ය සත්කාරය වනාහි සමාජයක මූලික වගකීමකි; මෙහි යෝග්‍යතාවයන් ගැන චෝදනාත්මකව විවේචන තිබෙනවා; පෞද්ගලික අයිතියට සියල්ල නැඹුරු වෙනවා; නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන් සියල්ල පාලනය කරනවා; ආර්ථික සංවිධාන සියල්ල මෙහෙය වනවා. මෙහි අතු රිකිලි හඳුනා ගන්නේ කුමකින්ද? ලාභය; වාසිය මගිනි.

            ඔබට අවස්ථාවක් මෙහි තිබෙනවා; හාවර්ඩ් වෛද්‍ය අධ්‍යයනයකට අනුව, මෙය නිව්යෝර්ක් ‘Time’ සඟරාවේ පළ විය; මිනිසුන්ට සෞඛ්‍ය රක්‍ෂණ නොමැති නිසා එක්සත් ජනපදයේ වසරකට අනවශ්‍ය මරණ 45,000 ක් පමණ සිදු වෙනවා. දැන් ඇමෙරිකාවේ සෞඛ්‍ය රක්‍ෂණ අහිමි ජනතාව මිලියන 45 ක් වෙනවා. ඔබාමාගේ සෞඛ්‍ය සැලැස්මේ සමහර විට සෞඛ්‍ය සත්කාර විවාදවල ප‍්‍රතිඵලයක් යටතේ, රක්‍ෂණ අහිමි ජනයා ලාභදායී පෞද්ගලික රක්‍ෂණ ආයෝජකයන්ගේ සංචිතවලට ගාල්කර බලාගන්නට යනවා විය හැකිය.

            ප‍්‍රලේඛණගත නොවූ කම්කරුවන්ට සෞඛ්‍ය සත්කාරය ලැබේද නැද්ද යන්න පිළිබඳ, මෙම පාර්ශවයේ මුඛ්‍ය කරුණ වටා භ‍්‍රමණය වන සෞඛ්‍ය සත්කාරයේ ඊනියා විවාදයක් පිළිබඳ ඔබට ඇත්තේ අසම්මත හාස්‍යජනක මෙන්ම අශ්ශීල, නින්දිත ආකර්ෂණාත්මක ප‍්‍රදර්ශනයක් ය. නැවතත් එය මනුෂ්‍යත්වයේ අංශයක් ලෙස ප‍්‍රසාරණය විය හැක්ක කි. මෙහිදී ස්ත‍්‍රීන් විසින් ඉල්ලා සිටින ගබ්සාවට මුදල් දෙයි ද – සත්කාරය, දයාව මෙන්ම යුක්තිය ඉල්ලා සිටින අවස්ථාවක ඕනෑම විචාරශීලී උන්මත්තක නොවන මධ්‍යස්ථ සමාජයකට එවැනි දේවල් ඉටු කිරීම සහතික වේ. නමුත් පුරුෂ ආධිපත්‍යය හා ප‍්‍රබල ජාතික ස්වෝත්තමවාදය (Chauvinism) සමග වේගයෙන් යන එමෙන්ම ලාභ තර්කනය මත දිවෙන සමාජයක ඒවා එසේ සිදු නොවේ.

            මේ සමාජයේ අරුම පුදුම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රික දේශපාලනික ව්‍යුහ වල සීමාව තුළින් මෙයට කන් යොමු කරමු. දැන් වාර්ථාවක් සකස් කර තිබෙනවා – කොන්ග‍්‍රසයේ සෑම සාමාජිකයකුටම, ඖෂධ හා සම්බන්ධ මෙන්ම ‘‘සෞඛ්‍ය සත්කාර මෙහෙයවන කර්මාන්ත හා සම්ගම්’’ වලින් වෘත්තීය පෙළඹවිම් කරන පුල්ගලයින් අට දෙනෙක් සම්බන්ධ වී සිටිනවා. ඔව්, සෞඛ්‍ය සත්කාර කර්මාන්ත, එනම් එය නාමාවලියක් වෙනවා, එය ආයෝජන අංශයක්. ඒ වනාහි සෞඛ්‍ය සත්කාරය නොව, සමාජමය අවශ්‍යතාවයක්ද නොවන්නේමය. එය සමාජ වගකීමක්ද නොවේ; එය වෙළඳ ව්‍යාපාරයක් වෙයි. එය සෞඛ්‍ය සත්කාර කර්මාන්තයයි. කොන්ග‍්‍රසයේ එක් ව්‍යවස්ථාදායක වරයෙක් සඳහා සෞඛ්‍ය කර්මාන්තවල වෘත්තීය පෙළඹවිම් කරන්නන් 8 දෙනෙක් ඉන්නවා. මේ වනාහි නව වාර්ථාවක්. (උපහාසාත්මකව): ඉදින් ඔබට ඇත්තේ අති දක්‍ෂිණාංශික පිස්සුවක්; ‘‘මම බොහොම හොඳින්’’. ‘‘මම නිරෝගීව ඉන්නවා’’. ‘‘මම ඔය මළපහ ජහ ජරාව කාටවත්, කොහේවත් දාන්නෙ නෑ, ඕවා ඉතින් නොමිලේ පටවන ගොඩවල්.’’ අපේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සම්බන්ධව නගරශාලා රැස්වීම් වල මෙය ඉතා වැදගත්සේ හඬ නැංවූ මතය යි.

            ඔබ දන්නවද, මෙය යම් ආකාරයක අනාවරණයක්, මම අහල තියෙනවා සෞඛ්‍ය සත්කාරය ගැන විශේෂ CNN සංසදයෙන්; මම, සංජෙයි ගුප්තා කියනවා අහල තියෙනවා; ඔබ එයාව හඳුනනවා ඇති. ඔහු තමයි CNN එකේ සෞඛ්‍ය පිළිබඳ විශේෂඥයා. රෝග නිවාරක සත්කාරය පිළිබඳ යොමු වීම අර්ථවත් නොවන්නේද? යි, එක් අවස්ථාවක ඔහුගෙන් අසා තිබෙනවා, එය වටමේස සාකච්ඡාවලට වාඩිවන උදවිය ඉදිරියේ තැබිය යුතු වූ ප‍්‍රශ්නයක්; ඔබ දන්නවා, එතැන ඔවුන්ට හිටියේ කථා කරගෙන ගිය ඔළු ගෙඩි ටිකක්: යම් කෙනෙක් මෙය කළා. එවිට ඔහුගේ පිළිතුරු වූයේ; මට සිදුවුණා වගේ සටහන් ගෙන අරගෙන ඒක ලියා ගන්න, ‘‘වෛද්‍ය හා ආචාරධාර්මික ආකල්පයකින් ඔව්, ඉන් අර්ථගැන්වෙන්නේ, රෝග නිවාරක සෞඛ්‍ය සත්කාරය වෙත වඩා අවධාරණය කිරීමයි.’’ නමුත් යටින් දිවෙන සත්‍යය, ‘‘එය එසේ නොවේ;’’ පසුව තව කෙනෙක් දැක්වූයේ, අපි වඩාත්ම ප‍්‍රාථමික සත්කාරක වෛද්‍ය වරුන් පුහුණු කරමින් සිටිනවා සේ පෙනී යන බවයි; එවිට ගුප්තාද එවැනිම ප‍්‍රතිචාරයක් දැක්වූයේ, ‘‘හොඳයි, වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක හා ආචාරධර්මිකව, ඉන් සංවේදීතාවක් ඇති වෙනවා, නමුත් ඇත්ත තත්ත්වය නොවේ’’ යන්නයි.

            එමෙන්ම ඔබ දන්නවා, ගුප්තා කිසියම් දෙයකට සම්බන්ධව ඉන්න බව, මගේ දැනීමට අනුව ඔහු මාක්ස්වාදියෙක් නොවේ (උත්ප‍්‍රාසාත්මක ස්වරයෙන් කථා කරමින්) මා ඇසුරු කරන මාක්ස්වාදී වෙබ් අඩවිවලට ඔහු කිසිදා ලියා නැත. එසේ නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම සමාජ අවශ්‍යතා, සමාජමය සෞඛ්‍ය හා පැහැර හැරිය නොහැකි ලාභය අතර මූලික ඝට්ටනයක් පවතිනවා. එම නිසා ඇත්තෙන්ම මම සිතන්නේ අප ඉදිරියේ වඩාත්ම දර්ශනය වන මූලික අවශ්‍යතා සහ ඇත්ත තත්ත්වය (bottom line) අතර පවතින ඝට්ටනය කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ යුතු බවයි.

            සමාජවාදය සිදු කරන වෙනස මෙයයි. ලාභය සිතුවිට පාවිච්චිය සඳහා සූදානම් තත්ත්වයක තව දුරටත් නොපවතියි. එවැනි වූ ඇත්ත තත්ත්වයක් නොපවතී. සමාජවාදය යටතේ ආර්ථිකය ඔබ සඳහා පවතිනවා; ආර්ථිකය සකස්වන්නේ ජනතාවට සේවය කිරීම සඳහායි; සමාජවාදී ආර්ථිකය සම්පත් හා විශේෂඥයන් යොදවන්නේ ඒවා වඩාත් අවශ්‍ය වන්නා වූ ස්ථානවලට යි. එසේම එය ජනතාවට සේවය කරනවා; ලෝක ප‍්‍රජාවගේ අවශ්‍යතාවන්ට සේවය කරනවා. නැවත හැරෙමු සංජෙයි ගුප්තා වෙතට; මේ තමයි සමාජවාදී සමාජයේ ආචාර ධර්ම.

            දැන් මට අවශ්‍යයි තරමක් පැහැදිලි කරන්න; සමාජවාදය යටතේ අපි සෞඛ්‍ය සත්කාරය සංවිධානය කරන්නේ කෙසේද කියලා; ඒ සඳහා ඇත්ත වශයෙන් මම ජනතාව උනන්දු කරන්නේ කෙසේද කියලා; ඒ සඳහා ඇත්ත වශයෙන් මම ජනතාව උනන්දු කරන්නේ බොබ් අවේකියන් විසින් සම්පාදිත DVD පටයට සවන් යොමු කරන ලෙස, එහිදී ‘‘බලන්න-සිතන්න (Imagine) යන මාතෘකාව යටතේ එන කොටසේ ඔහු මේ ගැන පැහැදිලි කරනවා. මා කතා කරමින් සිටින ප‍්‍රතිපත්ති මත පදනම් වූ සමාජයක වෙනස්ම ආකාරයකට අපට කටයුතු සිදු කළ හැකිවෙන්නේ කෙසේද යන්න ගැන සිතා බලන්න. මෙම DVD පටය ‘‘Revolution Online වෙතින් ලබා ගත හැකියි: එය අනිවාර්ය වන්නේ මන්ද?, එය සිදු කළ හැකිවන්නේ කුමක් නිසාද? මේ සියල්ල කුමක් අරභයාද? සමාජවාදය යටතේ එය කළ හැකි වෙන්නේ කෙසේද?

            සමාජවාදය යටතේ සමාජය නැවත ගොඩ නැගීම පිණිස සමස්ත කුසලතා, දැනුම හා නිර්ණයන් මෙහෙයවමින්ද, සජීවීකරණය කරමින්ද, බහුමානීය ආකාරයෙන් ප‍්‍රශ්න, ගැටළු විසඳා ගැනීමට ජනතාව බලාත්මක කරන්නාවූ නව දේශපාලන ක‍්‍රමයක් ඔබ සතුව පවතියි. විශේෂඥයින් සහ විශේෂඥයින් නොවන්නන් අතර පවතින සීමා මායිම් ඛණ්ඩනය කිරීම සඳහා සවිඥානිකව අපේක්‍ෂා කරන සමාජයක් ඔබට ඇත, එහිදී වෛද්‍යවරු රෝගීන්ගෙන් උගනී, ඇත්තෙන්ම ඔවුන්ට ඇහුම්කන් දෙති. ඔබ සතුව පවතින වෛද්‍ය පුහුණුව අනුව සමාජයේ හා ලෝකයේ අවශ්‍යතා හා ආබද්ධව වෛද්‍යවරුන් ස්ථානගත කරයි. මූලික ජන කොට්ඨාශ අතර වෛද්‍ය ඥාණය, ඔබට පතුරුවා හැරිය හැකිවෙයි; විශිෂ්ඨ පුහුණුවක් ලත් සහ අවම පුහුණුවක් ලත් ජනයා ආබද්ධ කිරීම නිර්මාණය කළ හැකිය.

            ඔබ සෞඛ්‍ය ගැටළුවලට ප‍්‍රතිකාර කළ යුතු වන්නේ සමෝධානික ආකාරයටය; ජනතාව වැඩ කරන අන්දම හා ස්ථාන, එමෙන්ම ඔවුන් ජීවත්වන ස්ථාන හා සම්බන්ධ වෙමින්ය; පරිසර ආශ‍්‍රිත සෞඛ්‍ය ගැටළු හා සම්බන්ධව ඔබ කටයුතු කරයි; යෝග්‍ය සමාජ විමර්ෂණ්‍ය ඔබ දියත් කරයි; කාන්තාවන්ගේ හා සුළු ජාතීන්ගේ විශේෂ අවශ්‍යතා කෙරෙහි ඔබ අවධානය යොමු කරයි. ඉතා දියුණු සමීක්‍ෂණ සමග ගවේෂණය හා අත්හදා බැලීම් පිළිබඳ ක‍්‍රියාදාමය තුළට ජනතාව ඍජුව ආකර්ශනය වන්නාවූ මූලික බිම් මට්ටමේ සමීක්‍ෂණ, ඔබ ආබද්ධ කරයි.

            රෝහල් හා සායන හෝ වෛද්‍ය පාසල් ද, යන වෛද්‍ය ආයතන තුළ කළමනාකරණය හා තීන්දු, තීරණ ගැනීම තව දුරටත් වරප‍්‍රසාදලත් හා පාලනය හසුරුවන අතලොස්සක් අත නොපවතිනු ඇත. පරිපාලකයින්, වෛද්‍යවරුන්, හෙදියන්, වෛද්‍ය ක්‍ෂේත‍්‍රයේ නියැලෙන්නන්, වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයින්, සහ ජනතා නියෝජිතයින් ආබද්ධකරණය හා එය සම්බන්ධ වේ. සමාජයේ සෑම මට්ටමකදීම, මූලික ජනයා සහභාගිවේ; එමෙන්ම වගකීම් දරන්නේය.

            සමාජවාදී සමාජය සදාකාලිකවම තහනම් කරනු ලබන එක් දෙයක් නම් AIDS එන්නත්, හෝ මැලේරියා ප‍්‍රතිකාරයේ නවාකාරයන් වැනි ඔසු හා බෙහෙත් වර්ග මෙන්ම ප‍්‍රතිකාර කෙරෙහි පවතින පේටන්ට් දේපළ හිමිකාරිත්වයේ අපරාධවල යටින් දිවෙන ඇත්ත තත්ත්වයයි. මේ දැනුම් සම්භාරය, ප‍්‍රධාන සොයා ගැනීම් හා ඉදිරි වර්ධනයන්, මෙවැනි ඔසු වර්ග ලෝක ප‍්‍රජාව අතට පත් කිරීම් කටයුතුවලට උර දෙනු ලබයි: ඊට වෙනස්ව මෙසේ දක්වමු: දැවැන්ත ඔසු විකුණුම් හල් රෝග ප‍්‍රතිකාර මගින් ලාභ උපදවා ඖෂධ නිෂ්පාදන සම්ගම් වැනි දේවල් සමාජවාදය යටතේ නොපවතියි.

            දැන් අපි නැවත මතක් කරමු මෙය වනාහි මනෝරාජ්‍යයක් නොවන බව. එය ඉතාම ජීව්‍ය ය; සාධ්‍ය ය. නමුත් එය සිදු විය හැකි වන්නේ ඔබ සතුව වෙනස් ආකාරයක ආර්ථිකයක් සහ වෙනස් රාජ්‍ය බලයක් තිබෙන අවස්ථාවකය. ඒ වගේම එය ඉෂ්ඨකර තිබුණා-මාඕවාදී චීනයේ- විශේෂයෙන්ම සංස්කෘතික විප්ලව කාල වකවානුවේ.

            මාඕවාදී චීනය පොහොසත් රටක් නොවීය. නමුත් එක්සත් ජනපදයට ශාක්ෂාත් කර ගැනීමට ආසන්නයට වත් ලඟාවිය නොහැකි දෙයක් චීනයට නිර්මාණය කළ හැකි විය: එනම් ඒ විශ්වීය සෞඛ්‍ය සත්කාරය ක‍්‍රමයය යි. නොමිලේ හෝ අවම මිලකට සෞඛ්‍ය සේවාවන් සපයා තිබුණි; සෞඛ්‍ය සත්කාර ක‍්‍රමය මෙහෙයවන ලද්දේ සහයෝගිතාවයේ හා සමානාත්මතාවයේ ප‍්‍රතිපත්ති විසිනි.

            චීනය සැබැවින්ම සමාජවාදී රටක්ව පැවැති සමයේ, රෝග නිවාරණයට සනීපාරක්‍ෂණ විද්‍යාව, සහ පොදු ජන මිණුම් දඬු කෙරෙහි අවධාරණය කළේය. වසර 15 කින් චීනයට කොළරා, සරම්ප වැනි වසංගත රෝගාබාධ මැඩ පැවැත්වීමට හැකි විය. අබිං වලට ඇබ්බැහිවීමේ ගැටලූව සමනය කිරීමට ජනතා ව්‍යාපාරයක් දියත් කළේය. සමාජවාදී චීනයේ සෞඛ්‍ය සත්කාරය සම්බන්ධ වැදගත් මෙන්ම අර්ථ දක්වන ලක්‍ෂණ වලින් එකක් වූයේ කෘත මුල් මට්ටමේ සෞඛ්‍ය ගැටළුවලදී ප‍්‍රජා සහභාගිත්වය හා ජනතාව වෙත වගකීම බාර කිරීම උපරිම කරණය කිරීම නිසාය. සම්පත් වෙන් කිරීමේ සංකේන්ද්‍රණයත්, අති විශාල ප‍්‍රමාණයක විකේන්ද්‍රණයත් යන දෙකම තිබුණා, එමෙන්ම අසල් වැසි රටවල ජනතාව හා ප‍්‍රජාවන් කෙරෙහි විශ්වාසයක්ද තිබුණි. මහ ජනතාව සජීවීකරණය සිදු කරනවාත් සමගම, මහ ජන අධ්‍යාපනයක්ද වීය.

            චීන සෞඛ්‍ය ක‍්‍රමය කටු චිකිත්සාව සහ ඔසු පැලෑටි වැනි දේශීය ප‍්‍රතිකාර හා සම්ප‍්‍රදාය හා සබැඳි නූතන ප‍්‍රතිකාර සමග ආබද්ධ විය. විප්ලවීය චීනය තුළ ජනතාව අතර ප‍්‍රචලිත වූ සටන් පාඨය වූයේ ස්වකීය වාසිය හා ආත්ම ලාභය සාක්‍ෂාත්කරණයට විරුද්ධව, ජනතාවට සේවය කිරීම විය. වෛද්‍යවරු ප‍්‍රගුණ කළ ජීව ගුණය වූයේ එයයි. මෙම ක‍්‍රමයේ සාර්ථකත්වය ලාභ ලැබීම හෝ පිරි වැය හෝ විරුද්ධ මත පැතිරීම වැළැක්වීම විසින් මැන බැලීම සිදු නොවන ලදි. නමුත් නව හා විමුක්තිකාමී සමාජයක් ගොඩනැගිමේ මාධ්‍යයක් වශයෙන් සමාජ සෞඛ්‍ය හා සමාජ සුභ සාධනය මැන බැලෙයි. සමාජ සුභ සාධනය-මහජන සෞඛ්‍ය සහ ජීවිතයේ සමස්ත ගුණාත්මක බව එම සමාජයේ වැදගත්ම නිශ්ඨාව වෙයි. සංස්කෘතික විප්ලවය සමය තුළ, සෞඛ්‍ය සත්කාර පිරිවැය කෙරෙහි අවධානය යොමුවිය, සම්පත් වෙන් කිරීම, පිටිසරබද පළාත්වලටද විතැන් කළේය; සමස්ත සෞඛ්‍ය සත්කාරය නගරවලද දියුණු කළේය.

            කිසියම් කාලයක් සඳහා නාගරික වෛද්‍ය වරුන්ගෙන් 1/3 පමණ අවශ්‍යතාව මත ග‍්‍රාමීය ප‍්‍රදේශවල සේවයේ යොදවා තිබුණි. සංස්කෘතික විප්ලවයේ වඩාත් උත්කෘෂ්ඨ සංවර්ධනය වූයේ පාවහන් රහිත වෛද්‍යවරුන්ගේ ව්‍යාපාරය විය. ප‍්‍රාදේශීය අවශ්‍යතා පිරිමසාලනු වස් මූලික සෞඛ්‍ය සත්කාරය හා බෙහෙත් පිළිබඳ කඩිනමින් පුහුණු කරන ලද ග‍්‍රාමීය ගොවි තරුණයින් සහ නාගරික තරුණයින් පිටිසරබද පලාත්වලට පිටත් කර යැවීමයි; ඔවුන් පොදු රෝගාබාධවලට ප‍්‍රතිකාර කිරීමේ හැකියාවෙන් යුක්ත වූ පිරිසක්ද වූහ.

            ප‍්‍රතිඵල මහත්සේ විස්මිත විය. මාඕ බොහෝ මරණ සිදු කළ බවට අභූත හා නිරවද්‍යතාව ඔප්පු කළ නොහැකි චෝදනා ඔහුට එල්ල කරන බව ඔබ අසා ඇත. නමුත් 1949 දී ආයු කාලය අවුරුදු 32 සිට අවුරුදු 65 දක්වා 1976 වන විට දෙගුණයක් දක්වා වර්ධනය කළේ මාඕ සේතුං සහෝදරයාගේ සමාජවාදී පාලන කාලයේය. 1970 ගණන්වල මුල් කාලයේ ෂැංහයි වල ළදරු මරණ අනුපාතය නිව්යෝර්ක් නගරයේ සිදුවන ළදරු මරණ අනුපාතයට වඩා බොහෝ පහත් මට්ටමක පැවතිණ.

            පළමු සමාජවාදී විප්ලවීය රැල්ලේ උරුමය මෙසේ සිදු වීය; අපට එයින් පාඩම් උගත හැකිය, ගොඩ නැගිය හැකිය. මීළඟ සමාජවාදී විප්ලවීය රැල්ල අපි මින් ඉදිරියට රැගෙන යනු ඇත. වඩාත් ප‍්‍රශස්ත මට්ටමකින් එය සිදු කළ හැකිය.

 

2nd Resolution passed by the MLM Parties

2nd Resolution passed by the Special Meeting of the Marxist-Leninist-Maoist Parties and Organizations of the Revolutionary Internationalist Movement for an International Conference of the MLM Parties and Organization of the world – May First 2012

The devastations of imperialist globalisation, wars of aggression and the devastating economic crisis of the imperialist system and its impact on proletarians and the broad masses have awakened worldwide a wave of struggles and revolts. In this context a potential new wave of the world proletarian revolution develops and emerges, with the people’s wars led by Maoist parties as its reference points and strategic anchor. The realisation of this potential ultimately depends on how successful the Marxist-Leninist-Maoist parties are in fulfilling their revolutionary tasks at national and international level. The pooling of their understanding and experience and the development of their capacity to take a united revolutionary message to the rebellious masses all over the world, have decisive importance.

Unfortunately there has been a lag in this matter. This is severely compounded by the crisis in the Revolutionary Internationalist Movement (RIM), which is now defunct.

In this situation steps need to be taken to work for the building of an effective international MLM organization that can aid the fulfilment of revolutionary tasks and take the collective voice of the Maoists to the proletariat and struggling peoples. Therefore, we should move towards holding a new conference of the Marxist-Leninist-Maoist parties and organizations throughout the world. This conference should take up the task of building an international organization based on Marxism-Leninism-Maoism. It is appropriate that this task should be informed by the positive and negative experiences of RIM, given its experience in building and functioning as an international organisation during its nearly three decades of existence. As part of the work for the conference and the building of an international organization we need a summation worked out by all the parties and organization which has been part of this experience. Here we put forward some preliminary views.

  1. Following Mao Zedong’s death in 1976, the Chinese revisionists seized political power through a military coup d’état, thus causing the Communist Party of China (CPC) to degenerate into a revisionist party–overthrowing proletarian political power, bringing down socialism, and transforming revolutionary China into reactionary China. Moreover, the emergence of the Hoxhaite revisionist line in the Party of Labour of Albania, influenced a certain number of communist parties and organizations throughout the world, and ended up producing a serious assault on the international communist movement.

Despite this context of defeat, some Marxist-Leninist parties and organizations, that did not follow either the Chinese or Hoxhaite variants of revisionism, though few in number, held the first international conference of Marxist-Leninist parties and organizations in 1980 and passed a Joint Communiqué, A Call to the Proletariat and the Oppressed Peoples of the World. Although this conference did not result in the creation of a stable international organization it prepared the ground for a second international conference in 1984.

The formation of the Revolutionary Internationalist Movement (RIM) in this second conference of 1984 was a positive international, theoretical and practical endeavour that responded to the ideological, political and organizational needs and necessities of the international communist movement in the circumstances of a period defined by the crisis that had engulfed the communist movement following the defeat of the Chinese revolution. The Declaration of the Revolutionary Internationalist Movement that was passed at this conference – on the basis of Marxism-Leninism- Maoism (Mao Zedong Thought as it was then termed) and a principled opposition to the modern Russian and Chinese revisionism (as well as the Hoxhaite dogmato-revisionism) – provided a basic ideological-political framework for the foundation of the movement .

  1. In its past three decades of struggles the Revolutionary Internationalist Movement, since it was based on Marxism-Leninism-Maoism, achieved important theoretical and practical gains that were principled and worthy of further development. The documents passed in the international conferences and the expanded meetings of RIM (like the Declaration of the Revolutionary Internationalist Movement, Long Live Marxism-Leninism-Maoism, and the Millennium Resolution), despite some of their deficiencies and shortcomings, were all important theoretical contributions to the advancement of the Movement, as part of the international communist movement. The internationalist support to the people’s war in Peru and PCP, including the historical campaign in defence of Dr: Abimael Guzman, the contribution and support for the start and continuation of the people’s war in Nepal for its ten years, the publishing of the journal A World To Win in several languages that allowed to make known ideological and political understandings and analysis of the Movement and its parties and organizations in different countries, and statements issued have been notable features of the role played by the RIM in the international communist movement.

  1. The founding conference of the RIM had recognised the necessity of building a new communist international of a new type. To realize this, the Declaration of the RIM correctly identified the twin tasks of evolving ‘a general line and a correct and viable organisational form, conforming to the complex reality of the present-day world and the challenges it poses.’

  1. The interim committee – conceived as an embryonic political center – was formed with the task of working for the process of furthering the ideological, political and organisational unity of communists, including the preparation of a draft proposal for a general line for the communist movement. But this task was not fulfilled by the Corim and the RIM could not reach this goal.

  1. In the experience of RIM, the existence of such a center, formed for enabling a consistent and unified role for this Movement has given mixed results. There were some good results. There have also been serious lapses, hegemonic tendencies in functioning that negated the collectiveness that was the RIM, sorely undermined its unity, hindered the incorporation of more MLM parties and thus blocked the fulfilment of the tasks it had set for itself.

The new international organization should have an executive centre, whose internal life and methods correspond to the stage and methods shared by the political parties and forces that give life to this organization. It should function with the competency and commitment to work within the framework of the decisions and agreements of the international organization as decided in its conferences and other meetings. As in all other matters, here too, the consistent defence, application and development of MLM and the fulfilment of their own internationalist tasks and obligations by the individual parties are the ultimate guarantee. In spite of its positive aspects, our Movement could not fulfil the tasks it had taken up and entered a crisis. When revisionism of Bob Avakian’s post-MLM ‘new synthesis’ variety became dominant in the Revolutionary Communist Party-USA and of the Prachanda-Bhattarai variety became dominant in the United Communist Party of Nepal (Maoist), not only did these parties deviate from the path of revolution and communism, but the destructive and disparaging effects of their counter-revolutionary lines negatively affected the parties and organizations within RIM, specifically the Committee of RIM (CoRIM), in an extensive and profound manner. These are the immediate ideological sources that have led to the current crisis and collapse of the RIM.

We propose the convening of an international conference in order reactivate and reorganize an international organization. We believe that this task must be jointly taken up with the involvement of the Maoist parties leading people’s wars, and all the Maoist forces, including those outside the RIM, so that the conference will benefit from their views and experiences. In order to achieve this aim a process of ideological, political debate must be carried out. As part of preparation for the conference and serving its aims, we will it necessary to organise a seminar on ‘Summation of Experiences of RIM, ICML, and other International Initiatives.’

Through this whole process the points of unity and differences can be identified and a relatively advanced platform can be arrived at, to become the basis of a new international unity concretised in a new international organisation. In the current circumstances, the execution of this revolutionary responsibility can demonstrate a practical expression of the internationalist communist slogan, “workers and oppressed peoples of the world unite.” It is this that will allow the MLM communist parties to establish and develop Marxism-Leninism-Maoism, realize a new unity of the international communist movement, place it at the van of worldwide people’s struggles and fully unleash and realize the potential new wave of world revolution.

With revolutionary greetings,

Signed and spread by:

Communist Party of India (M-L) [Naxalbari]

Communist (Maoist) Party of Afghanistan

Maoist Communist Party – Italy.

1st Resolution passed by the MLM Parties

For the international conference of MLM parties and organizations, for a new international organization after the collapse of RIM!

1st Resolution passed by the Special Meeting of the Marxist-Leninist-Maoist Parties and Organizations of the Revolutionary Internationalist Movement – May First 2012

The imperialist system is going through the most severe crisis since the 1930s. The current attempts to address and overcome the crisis only serve to deepen and extend it.

The structural crisis that emerged in the field of finance has gradually extended to the field of production, bringing about a deepening recession. The crisis proceeds under the law of uneven development within the pursuit of the maximum extortion of surplus value and the contention on the world market.

The crisis has its origin in the laws of running of the capitalist system itself. It is the expression of the limits of production for profit, and the contradiction between productive forces and relations of production, including the general and global nature of the production and private appropriation. In the world scene this means an ever growing gap between the wealth of a handful of imperialist countries and the poverty of three quarters of human beings in the countries oppressed by imperialism, between the wealth in the hands of the bourgeoisie and the relative and absolute impoverishment of proletarians and masses in the imperialist countries, between the overflowing richness of a parasitic and comprador bourgeoisie and the living conditions of misery and hunger of the proletariat and broad masses in the countries oppressed by imperialism.

It is clear that a system dominated by these laws, these dynamics, can only go into crisis, and overproduction and capital surplus become factors of crisis.

The phenomena of heightened and speculative “financialization” are the tip of the iceberg of the dynamics of the system, which become point of implosion and explosion.

The “financialization” of the economy – the main immediate cause of the crisis – tends to reject any control. So the efforts of capitalism and its ruling imperialist powers to get out of crisis through regulation and control of the financial markets and use of the opportunities offered by high growth rates, even if disarticulated, of some countries such as China, India and Brazil have so far not succeeded. Although these efforts should not be underestimated, they cannot ensure more than a temporary recovery, one which opens the door to new and even more distressing crises.

The world is still faced with two possibilities: the exit from capitalism or a painful temporary recovery from this crisis by strengthening, enhancing the mechanisms of capital and thus prolonging the misery of the masses.

The imperialist bourgeoisie all over the world take advantage of the crisis to restructure imperialism on a global scale and save the interests of their class for their profits.

This leads to unloading the vicious weight of the crisis on the workers and masses. In both the oppressed countries and imperialist countries, unemployment, job insecurity and the cost of living increase, exploitation is ratcheted up to modern forms of slavery, workers’ rights are reduced, social achievements won through years of struggles are erased, factories are closed with massive layoffs, peasants are ruined and driven to suicide, cuts in social expenditures and privatization of education and healthcare grow, the logic of commodification and profit is extended even to primary goods, such as water, air, sun, etc..

These policies are carried out within the contention for domination on the imperialist world market and geopolitical strategic areas, but the unitary character of the policies to unload crisis on the proletarians and the masses is emphatically clear.

The policy of imperialism accentuates and makes more and more catastrophic the effects of the system in terms of ecological and natural disasters. Imperialism transforms factors of development in the field of science, culture and education, information technology, access to media, communication, extension of the freedom of young people and the processes of emancipation of women, into new and more refined chains. In the context of crisis this results in massive intellectual unemployment, social control and most extreme forms of barbarism, new neo medieval attacks on women’s rights and the regimentation of youth.

The balance of power among the imperialists is in a flux. Though the US still remains the sole super power its capacities have been considerably weakened, by the resistance of is victims and the crisis. This gave some room for the EU grouping. However similar factors have negatively impacted on their position too. Russia had not been affected so much by the crisis. Through its axis with China and consolidating ties with erstwhile Soviet Union republics, it has gained some advantage and has stepped up contention. Overall collusion is still principal in inter-imperialist relations. But imperialism in crisis, develops within it contradictions that can become potential sources of a new world war. Imperialist powers, mainly the US, unleash and accentuate wars of aggression, invasion, and neo-colonialism in the different regions of the world where their interests are vital or threatened. In developing these wars, it continues with the arms race and gets equipped with more and more devastating military instruments, surpassing all limits enshrined in international conventions and human rights.

One or the other form of fascistic control has always been the norm in oppressed countries, even where a parliamentary system exists. In recent years, a tendency to modern fascism grows inside the imperialist countries also. This takes shape according to the characteristics of history, the reality and the culture of each country. It strives to establish once again the totalitarian, racist, securitarian and police-state forms of the rule of the bourgeoisie.

Imperialism is poverty, reaction and war. The crisis reveals that welfare, democracy and peace become more and more words that cover an opposite substance.

The devastating economic crisis of imperialism and its impact on proletarians and the broad masses have awakened worldwide a wave of struggles and revolts.

In the countries oppressed by imperialism, the protests, rebellions and liberation struggles have found in the revolts in Arab countries and in the Persian Gulf a new height and a new dawn. Young people, proletarians and the masses and, in some cases, organized sectors of workers, attacked and overthrew dictatorial regimes subservient to imperialism that seemed permanent. This has paved the way for new anti-imperialist, anti-Zionist, anti-feudal, new-democratic revolutions.

False anti-imperialist regimes, such as those of Libya, Syria, Iran, and openly pro-imperialist ones such as those in Saudi Arabia, Bahrain. Yemen, Morocco, Algeria, as well as the military regimes that have replaced the reactionary tyrants in Tunisia and Egypt, unleashed massacres and repression. Hiding under the flag of democracy imperialism intervened in these struggles and maneuvered to remove unreliable regimes and replace worn out servitors with new ones. It launched a war and occupied Libya. But the wave of “Arab springtimes” continue. Globally they have achieved an important position as a new front in the battle between imperialism and the peoples. They join those existing in Iraq, Afghanistan and Palestine. In these countries, the occupation and invasions of imperialists and Zionists have faced heavy resistance. This forced them to reshape their occupation plans and prevented them in a substantial manner from realizing their aims. Apart from the Arab and West Asian countries, people in Latin America, Africa and other regions of Asia have repeatedly taken to the streets to resist the attacks on their livelihoods. The persistent and growing labor strikes and peasant struggles in China is notable.

In this new wave of struggle and resistance we must support and strengthen the struggle for the liberation of peoples and for new democracy, towards socialism and communism, and oppose the pro-Western and Islamist currents which ride the tiger of people’s struggles in order to impose new chains and new subordination to the reactionary classes and their masters of all time, imperialism, mainly of the U.S. and Europe.

The wave of unrest, flaring up of rebellions and struggles involving hundreds of thousands of youth in the imperialist countries is a distinguishing feature of the present world. The exciting uprisings of the proletarian youth, which shakes the imperialist citadels, marks the entry of a new generation. Facing a life without a future, through their rebellions they shout “it is right to rebel” and declare that it is capitalism that has no future. Now fused, now in parallel, this development is coupled to a rise in labor struggles. General strikes have summoned to action the whole workers movement, especially in countries hit hardest by the crisis Greece, Spain, Italy…

The workers’ struggles have had a new development in Eastern Europe, where to the bite of wild capitalism following the collapse of false socialist regimes, was added the quick transformation into systems even worse than before.

New waves of immigrants flock to the imperialist countries in hope of a better life. They flee from poverty and war devastations caused by these countries. To reach their destinations they have to put their lives at risk through untold suffering which often turn the seas into cemeteries. The imperialists respond with harsh anti-immigrant laws and racism. The emergence of modern fascism, of police states, the growing frequency of wars of aggression and anti-immigrant laws have been responded to by the masses through the development of anti-fascist and anti-racist movements, and broad movements against the war.

This is the context in which a potential new wave of the world proletarian revolution develops and emerges. It has as its reference points and strategic anchor the people’s wars led by Maoist parties.

To this we must add the preparation of several new people’s wars, particularly in Turkey and South Asia, with the potential for it in Latin America, and throughout the rest of the world, with the constitution of Marxist-Leninist-Maoist (MLM) communist parties. In this framework, the new MLM communist parties in the imperialist countries represent the potential for a quantum leap in revolutionary struggle and the unity of the two currents of the world proletarian revolution: the socialist revolution in the imperialist countries and the new democratic revolution, marching towards socialism, in the countries oppressed by imperialism.

All this shows that the principal contradiction in the world is that between imperialism and oppressed peoples, while both the contradictions between the proletariat and bourgeoisie and the inter-imperialist contradictions also sharpen. In the crisis it is increasingly clear that the revolution is the main trend.

In the current international situation the task of communists is to make revolution in the different countries, because the revolution is the only solution to the crisis, the only way out from imperialism and the only road to achieve the ultimate goal of the struggles of the proletarians and oppressed people.

This demands the strengthening and building of MLM communist parties in each country, as a new kind of communist party, as vanguard detachments of the proletariat and leading core of all the people, as a party fighting for the revolution.

In the countries oppressed by imperialism the perspective of people’s war is advancing. In India, the people’s war led by the Communist Party of India (Maoist) successfully withstands unprecedented attacks by the enemy and is able to expand and advance. The people’s war in the Philippines led by the Communist Party of the Phillipines advances and establishes itself as an important part of the wave of world revolution. The people’s war in Peru, initiated under the leadership of the Communist Party of Peru led by chairman Gonzalo remains an ideological and strategic beacon for the whole international communist movement. Though it faces setback due to the attacks of the enemy and from revisionists within the party, the struggle to overcome these hurdles persists. In Nepal ten years of people’s war enriched the history and experience of the international communist movement and made significant advance towards the victory of the new democratic revolution. In recent years, however, a revisionist line that betrays the people’s war and the revolution emerged, headed by Prachanda and Bhattarai. The Maoists within the United Communist Party of Nepal (Maoist) [UCPN(M)] must save the revolution and resume its march by revolting against that line and standing firm against centrist vacillations, inside and outside the party. In Turkey, the revolutionary struggles led by the Maoists are advancing in the pursuit of the people’s war strategy suited to the conditions of this country, placed as it is amidst two international theatres, the European imperialist countries and the regimes ruled by the reactionaries in West Asia. In other countries of South Asia and Latin America, the people’s war is in preparation for new beginnings and progresses. It is a task of communists around the world to put into the practice the proletarian internationalism, popularize and support the people’s wars and revolutionary struggles.

In the imperialist countries, electoralism, parliamentarism and political and union reformism are increasingly in crisis and, through this, revisionism is bankrupt. The need of a revolutionary organization and a revolutionary strategy to overthrow the bourgeoisie and seize the power is increasingly advancing and strengthening in the workers and people’s movements.. The idea that as long as the proletarians are not in power it is an illusion to think that their lot will improve

is growing. The workers’ struggles and the uprisings of proletarians and young people must coordinate and grow within a perspective of overthrowing the governments and states of the imperialist bourgeoisie, for the seizure of power by the proletariat.

In order to transform these needs into reality, these movements into revolution, we need to build MLM communist parties, in the fire of class struggle and in close link with the masses, for the proletarian revolution, with the MLM strategy of the revolutionary war culminating with the insurrection, adapted to each country according to the concrete conditions.

In all countries we need communist parties based on Marxism-Leninism-Maoism, able to lead the class struggle in all fields and aimed at seizing the political power. In each country the Maoist communists strive to answer this need for a scientific and determined leadership for the class struggle, by fighting all kinds of revisionist and reformist, or dogmatist and extremist deviations, in all their forms.

Our class can rely on the huge amount of experience through 140 years of struggles and revolutions, from the birth of the glorious Paris Commune through the peaks of the October Revolution, the Chinese revolution and the Great Proletarian Cultural Revolution. We must learn from both our victories and defeats, from our correctness as well as from our mistakes.

Always in their entire history, the communists have built, participated and counted on an international organization of the proletariat and the oppressed masses. Without the First, the Second and Third International, the communist movement would not have spread to every corner of the world, neither would it have achieved its great victories, and would not have learned the lessons from its temporary defeats.

The battle of Mao Tsetung was an international battle that paved the way to the revival of communist parties after the establishment of Kruschevite revisionism in the international communist movement.

After Mao’s death and the end of the Great Proletarian Cultural Revolution, the formation of the Revolutionary Internationalist Movement (RIM) has allowed the Marxist-Leninist-Maoists in the world to begin to unite on an international scale, to resume the march towards a new Communist International.

Today, facing the crisis and the collapse of the RIM, we must rebuild the international organization of MLM parties and organizations on the basis of the positive and negative experiences of the RIM. The current situation presents the need to unite in this new organization all the MLM parties and organizations, inside and outside the RIM, for a political and organizational leap. This is necessary to put the communist movement at the height of the class struggle in the new century. Thus the needs of the proletariat and the oppressed masses, facing the impact of the crisis of imperialism, can be met.

The new international organization must unite in its ranks the genuine MLM parties and organizations that exist and operate in the class struggle, that transform the revolutionary theory into revolutionary practice, that are able to be an advanced and integrant part of the proletariat and the oppressed masses, getting rid of all the old and new waste, not only of revisionism but also of the petty bourgeois revolutionaries and the self-referring “virtualism”.

To build this new international organization we must break with revisionism in all its aspects and particularly with those that have led to the current crisis and collapse of the RIM, namely the post-MLM ‘new synthesis’ of Bob Avakian in the Revolutionary Communist Party,US and the revisionist line established by Prachanda/Bhattarai in the UCPN(M).

The new international organization should have an executive centre, whose internal life must correspond to the stage and methods shared by the political parties and forces that give life to this organization, particularly taking lesson from the positive and negative experiences of the CoRim.

The international organization of MLM communists is and should be the core of a front, of an international anti-imperialist alliance of the proletarians and oppressed peoples.

It is this that will allow the MLM communist parties to establish and develop Marxism-Leninism-Maoism, realize a new unity of the international communist movement, place it at the van of worldwide people’s struggles and fully unleash and realize the potential new wave of world revolution.

Imperialism has no future! The future belongs to communism!

Signed and spread by:

Communist Party of India (M-L) [Naxalbari]

Communist (Maoist) Party of Afghanistan

Maoist Communist Party – Italy.

In Memory of Comrade S. A. Rawoof

Central Organising Committee, Communist Party of India (Marxist-Leninist) NAXALBARI

February 20, 2014

In Memory of Comrade S. A. Rawoof

Comrade Sheik Abdul Rawoof (Viswam), who was Secretary of the Communist Party of India (Marxist-Leninist) NAXALBARI till he retired in 2006, passed away on the 9th of February, at the age of 89. He was suffering from age related diseases. Before laying his body to rest on the 11th evening at his home village of Kuttagulla (Kadiri Taluq, Anantapur District, Andhra Pradesh) it was kept for public viewing for two days. Thousands of people came from far flung areas to see their dear comrade one last time.

Comrade Rawoof, popularly known as ‘SAR’, leaves behind inspiring memories of a life wholly dedicated to the cause of the people, to revolution. While a student he was attracted to the Communist Party of India.  Those were the tumultuous years of the anti-colonial struggle and, most importantly, the great Telengana peasant armed struggle led by the communist party.   Soon enough comrade Rawoof became a party member and remained a communist throughout. He was dissatisfied by the CPI’s deviation to the electoral path. But, under discipline, he had to contest local elections and unwillingly became the first communist municipal chairman of Kadiri. True to his revolutionary character that post was transformed by him into one of a fighter. He refused to be cut off from the masses by the pomposity of office and, even more, firmly resisted all attempts to make him a tool of anti-people acts sought to be enforced through the local body.

When the rebellion within the CPI led to the formation of the CPI (Marxist) he immediately joined it. Soon enough he realised that this was nothing more than a disguised version of that old revisionism. Then the great peals of Naxalbari thundered in the Indian sky. Rawoof immediately rallied with the new revolutionary polarisation. Yet, confusion was being created by the centrist stand of Nagi Reddy who was then the most prominent leader seen as a supporter of the Naxalbari armed rebellion in Andhra Pradesh. This was quite a problem in the Rayalseema region, from where Nagi Reddy came, and, which was then Rawoof’s center of activity. Yet the comrade’s steadfast revolutionary convictions soon lead him to unite with those struggling against Nagi Reddy’s rightism. He linked up with the comrades in Srikakulam who were already carrying out armed struggle guided by comrade Charu Majumdar and became a member of the Communist Party of India (Marxist-Leninist). Following the directive of the party he left his occupation as a lawyer and became a professional revolutionary. He remained that till the very last years of his life; until he was forced to live under continuous medical supervision.

Rawoof was elected a member of the Andhra Pradesh State Committee of the CPI (M-L) in its State Conference in 1970. Though elected as a member of the delegation from AP to the 1970 Party Congress he couldn’t participate due to some technical glitches.  He remained a member of AP State Committee till his arrest in 1973. While in jail two significant developments led to a new chapter in Rawoof’s political life. The AP State Committee led by Kondapalli Seetharamiya (KS) openly called for a ‘suspension’ of armed struggle arguing that this was necessary for a reorganisation and re-launching of the armed struggle by utilising the new opportunities given by the post-Emergency situation. This was not consulted with Rawoof, though that was quite possible in the relaxed atmosphere existing after withdrawal of Emergency. As accounted by Rawoof in his summation, even while being in jail he made all efforts to contact KS and raise his objections to this proposal. They were not accepted. This was also a period when the international Marxist-Leninist movement was also grappling with the capitalist coup in China by the Teng-Hua clique and the Albanian Party’s efforts to utilise the emerging opposition to this as a means of attacking and rejecting Maoism (then termed as Mao Tsetung Thought). Except a few parties and organisations, most in the M-L camp either capitulated to one or the other of these anti-Marxist camps. The AP State Committee supported the Communist Party of China usurped by the Teng-Hua clique and upheld the Three Worlds Theory falsely attributed by them to Mao Tsetung. In view of these factors, Rawoof decided to rebel, break out and lead the formation of a new organisation, known as the AP Reorganisation Committee, CPI (M-L). The correctness of this step remains a matter of debate within the Maoist movement in India. Yet his determination to persist on the path of armed struggle and ideological sharpness in immediately grasping the full import of international developments can never be belittled. It was inspired by a great tradition set by Charu Majumdar. Its basic correctness is confirmed by history, even if certain aspects underlying that decision to rebel and the practical course he subsequently followed may be controversial.

The formation of the APROC under Rawoof’s leadership soon enough led to establishing ties with the Kerala State Committee which was holding similar positions. This led to the formation of the Reorganisation Committee, CPI (M-L) in 1979 (later renamed as Central Reorganisation Committee, CPI (M-L) in its 1st All-India Conference held in 1981). This party played an instrumental role in the struggle to defend Marxism-Leninism-Mao Tsetung Thought (as Maoism was then termed) at the 1st International conference of 1980 and later in the 1984 conference that led to the formation of the Revolutionary Internationalist Movement. In all of this Rawoof played an important role as a member of that party’s leading body. He was a staunch internationalist.

During this period Rawoof gave leadership to the development of armed struggle in AP, facing up to savage state repression which took the lives of many comrades. Rawoof himself was arrested in 1983 and jailed for 3 years and later for 4. (He was imprisoned for a total of 12 years during his plus five decades long revolutionary life.) Meanwhile he took up the struggle against the rightist positions being advanced by the CRC leadership. In 1985, while still in jail, he led a split against it when it formally launched itself on a disastrous course of liquidation. Later in 1989 he joined the CPI (M-L) Red Flag since it was accepting the 1970 program of the CPI (M-L). When it started deviating from these positions he struggled against this, finally leading to comrades of two States, AP and Karnataka, breaking off and forming the CPI (M-L) Naxalbari. They and the Maoist Unity Center, CPI (M-L) then merged in 1999, as CPI (M-L) Naxalbari. Rawoof was its Secretary till 2006.

Rawoof was a staunch follower of Charu Majumdar. His firm adherence to Marxism-Leninism-Maoism and loyalty to Charu Majumdar’s positions were his ideological mainstays, tempered with an intense hatred towards the oppressors. While firm in his ideological orientation, he was also critically aware of the shortcomings in his grasp and application. He frankly admitted in his summation report, “We failed to correctly implement the line of area wise seizure of political power…annihilations, which were not linked to the seizure of political power turned out to be only militant economism and the whole activity was roving guerrilla activity…”.  He accepted his own role in the setbacks and admitted that he “was given to spontaneity to extend the movement without preparing the cadres ideologically and organisationally and on questions of military line.” For various reasons, some beyond his control, this awareness could not be translated into a timely and deep going rectification.

If Rawoof had a track record of rebelling against what he saw as wrong line and leadership, this was never given to a narrow group mentality. That much is well proven by his efforts for unity, for building a unified all-India party. It was also proven by his keenness to value and learn from the revolutionary experiences of other Maoist parties, even when disagreeing with them. In a letter written to the CPI (M-L) Red Flag leadership he wrote, “CRC never discussed about the revolutionary movement led by different ML organisations, particularly PW, MCC and Party Unity, which are in armed struggle. It is very unfortunate that CRC is taking a very negative attitude towards PW… Is it not necessary that we should learn from both the positive and negatives aspects of the revolutionary movement led by that party, which has become the main target of state repression?” This broad heartedness, this steadfast Maoist attitude of learning even from those with whom one disagrees, will always shine as an example for generations of communists.

His communist qualities, capacity to integrate with the people, simple living, willingness for hardship and absolute faith in the party and the people have forever endeared him. Rawoof was amazing in his capacity to effortlessly bridge the age-gap and win over the young to the cause of revolution. For all the signs of aging so visible on him, his was not the ‘wrinkled gaze of the elderly’. There was never a distance, the aloofness of ‘seniority’, with them. If he was affectionately called ‘Thatha’ (grandfather) by young comrades, this was one who was quite the opposite in his relations with them.

Comrade S.A. Rawoof is no more with us, now physically. Already for the past few years, debilitated by growing dementia, he was in disconnect – unable to recognise his close associates, unable to meaningfully communicate with them. In the initial stages, the intense struggle he was waging to resist the advance of that condition could be seen in flashes of political terms in his broken conversations. But that too would soon end. It was cruel to stand witness to this communist fighter’s plight, his gaze now made vacant by disease. It was painful to recollect that sharp look and decisive voice, so stark in contrast to the dullness now seen. It was difficult to relate this indifferent person to that bundle of energy, that empathy and concern for the people and his comrades.

We honour this great communist revolutionary by dipping the Red Flag!

We honour him by dedicating ourselves even more to the realisation of the revolutionary aims he lived for, for his long cherished desire to achieve the unity of Maoists in India into a single party!

දමිළ ඊළාම් අරගලය සහ එහි පාඩම් – II කොටස

II කොටස

දමිළ ඊළාම් අරගලය සහ එහි පාඩම්

[ඉන්දියාවේ විප්ලවීය සඟරාවක් වන, ජනතා සත්‍ය #7,  (http://www.bannedthought.net/India/PeoplesTruth/PeoplesTruth07.pdf) කලාපයෙනි, 2009 සැප්තැම්බර්, 20-30 පිටු සහ 12 වෙනි පිටුව.]

රවීන්ද්‍රන් විසිනි

[පරිවර්තනය :  ශ්‍රී කාන්ත]

II කොටස

ඉන්දීය ව්‍යාප්තවාදීන්ගේ භූමිකාව

ආරම්භයේ සිටම, සිය ව්‍යාප්තවාදී අභිලාශයන් සිත්හි තබාගෙන ඉන්දීය රජය ලංකාව තුළ හැම විටම මැදිහත්වීම් කළහ. දමිළයන්ට වචනයෙන් පමණක් සහය දෙන අතර ඉන්දීය රජය සිංහල-බෞද්ධ ජාතිවාදී පාලකයින්ට ලබා දුන් උපායික සහය පුළුල් කළහ. 1949 දී, සිංහල පාලක පංතිය බලය භාරගත් පසු, ඉන්දීය සම්භවයක් සහිත වතු කම්කරුවන්ගේ ප‍්‍රජා අයිතිය අහෝසි කිරීමට ඔවුන් සමග කුමන්ත‍්‍රණය කොට මිලියන ගණනක් වූ දමිළ වතු කම්කරුවන් රාජ්‍යයක් නැති තත්වයට පත් කළ 1949 පුරවැසි පනත ප‍්‍රසිද්ධ කිරීමට එකඟ වූහ. 1971 දී, සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක රජයට ජවිපෙ කැරැල්ලෙන් තර්ජනයක් වෙන විට, ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඉන්දියාවට තිබූ ප‍්‍රමුඛ තත්වය චීනයට දෙවෙනි කර ගන්නට අකමැති වූ නිසා ඉන්දියානු රජය කැරලිකරුවන් මැඩ පවත්වන්නට සියළු සහයෝගයන් සැලසූහ. 1974 දී නැවත, එම කාරණයටම, ඉතා පුරාණ කාලයේ සිටම තමිල්නාඩුවේ මත්ස්‍ය දිවයින් තොටක් වූ, කච්චතිවු, තමිල්නාඩුවේ ජනතාවගේ සහ ප‍්‍රාන්ත රජයේ විරුද්ධත්වය පසෙකට අතුගා දමමින් ශ්‍රී ලංකාවට පවරා දුන්හ. අද, එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස, තමිල්නාඩුවේ මස් මරන්නන් හාරසියයකට අධික පිරිසක් ඝාතනය කොට දහස් ගණනක් අත් අඩංගුවට සහ වධ දීම්වලට ලක් කොට රුපියල් මිලියන ගණනක් වටිනා ඔවුන්ගේ ධීවර බෝට්ටු, දැල් සහ අනෙකුත් උපකරණ ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව විසින් විනාශ කර දමන ලදි. දමිළ ධීවර ප‍්‍රජාව විසින් සිදු කළ සිය ගණන් විරෝධතා සහ වර්ජනයන් සහ ජනතාවගේ විවිධ කොටස් වලින් සහ සියළු දේශපාලන පක්‍ෂ වලින් ධීවරයින් ආරක්‍ෂා කිරීමට සුදුසු පියවර ගන්නැයි කළ ආයාචනයන්, මේ ධීවරයින් LTTE යට ආවරණයක් වීයැයි යන ව්‍යාජ හේතුව මත සාමාන්‍යයෙන් ඉන්දීය රජය විසින් නොසලකා හරින ලදි.

සිය ව්‍යාප්තවාදී අභිලාශයන් පිරිමසා ගැනීම සඳහා ඉන්දීය රජය ශ්‍රී ලංකා ජාතිවාදීන් සතුටු කිරීම හෝ දමිළ ප‍්‍රශ්නය මත ඔවුන්ට බලපෑම් කිරීම සිදු කළහ. 1983 දී, දමිළ-විරෝධී මැර ක‍්‍රියාවන් ශ්‍රී ලංකාව තුළ පැන නැගෙන විට, මැදිහත් වීමට අවස්ථාවක් එළඹෙන තෙක් බලා සිටි, ඉන්දීය රජය, වහාම සිද්ධියට මැදිහත් වී ඉන්දියාව තුළ පුහුණු කඳවුරු සකසමින් LTTE යට ආයුධ ලබා දුන්හ. 1985 දී, ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර දමිලයන්ට බෝම්බ දැමුවා යයි ව්‍යාජ විරුද්ධත්වයක් පාමින්, ඉන්දියානු ගුවන් හමුදාවේ ජෙට් යානා ශ්‍රී ලංකා භූමියට ගෙනවිත් සියළු ජාත්‍යන්තර නීති සහ සම්මුතීන් උල්ලංඝණය කරමින් ආහාර සහ ඖෂධ වර්ග හෙලූහ.

ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකා රජය අතර 1987 දී අත්සන් කළ ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුමට අනුව පීඩිත දමිළයින්ට කිසිදු පිහිටක් හෝ විසඳුමක් නොදුන් නමුදු, මුළු ශ්‍රී ලංකාවම සිය බලපෑම යටතට ගත්හ. එය ඇත්ත වශයෙන්ම සියළු දමිළ කණ්ඩායම්වලට තර්ජනය කළහ. LTTE ය සහ ඊළාම් දමිළ ජනතාව ගිවිසුමට එරෙහි වන විට, ඔවුන්ගේ අව්‍යාජ ජාතික අභිලාශයන් පොඩි කර දැමිමට, හමුදා මෙහෙයුම් දියත් කළහ. ඇත්තෙන්ම, ජාතික විමුක්තිය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමේ අරගලය තුළ ඕනෑම දුෂ්කරතාවයක් දරා සිටීමට අධිෂ්ඨාන සහගත වූ ජනතාවගේ කැමැත්ත දිනා ගැනීමට අසමත් ඔවුහු, නින්දා සහගත පරාජයෙන් පසුව ආපසු පැමිණියහ. ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාරය බෙලහීන කිරීමට සහ එය ඉන්දියානු රජයේ ව්‍යාප්තවාදී අභිලාශයන් තල්ලූ කිරීමට අවියක් බවට පත්කර ගැනීමට, සිය බුද්ධි කාර්යාංශය වූ, පර්යේෂණ සහ විශ්ලේෂණ අංශය (RAW) හරහා, කුමන්ත‍්‍රණය කොට බිඳ දැමිමට LTTE ය තුළට ඇතුල් වූහ. තවද EPRLF, ENDLF වැනි අනෙකුත් සටන්කාමී සංවිධාන, ඊළාම් බෙදී වෙන්වීමේ අරගලයට එරෙහි වන විට ඔවුන්ට සම්පූර්ණ ආරක්‍ෂාව සපයමින්, සිය පන්දම්කරුවන් බවට පත් කළහ. එය සිය ඒජන්තයින් හරහා මහේන්ද්‍රරාජා මහත්තයියා (Mahendraraja Mahthaiah) වැනි LTTE යේ දෙවන අණදෙන ස්ථානයේ සිටි, ඉහළ පෙළ නායකයින් ලවා LTTE නායක ප‍්‍රභාකරන් ඝාතනය කිරීමට විවිධ ප‍්‍රයත්නයන් දැරූහ. නමුත් ඉන්දීය පාලකයින් විසින් දැරූ එම සියළු ප‍්‍රයත්නයන් අනුකම්පා විරහිතව LTTE ය මගින් මැඩ පැවැත්වුහ.

සිංහල රජයට සියළු යුධ ආධාර සැපයීමෙන් ඉන්දීය රජය ඇත්තෙන්ම දමිළ ජනතාවට එරෙහි ජන සංහාරක යුද්ධයේ කොටස්කරුවකු වීය. එය ශ්‍රී ලංකාවට නවීන අවි ආයුධ, රේඩාර් සහ අනෙක් යුධ යන්ත‍්‍ර සැපයූවා පමණක් නොව සිය යුධ නිළධාරීන් ශ්‍රී ලංකාවට එවා ඔවුන්ට පුහුණු කොට, සමහර අවස්ථාවල දී ‘ක්‍ෂේත‍්‍ර පුහුණුව’ ද ලබා දුන්හ. තමිල්නාඩු ජනතාව සහ සමහර විප්ලවවාදී සහ ජාතිකවාදී සංවිධාන ඉන්දීය රජය අපරාධවලට ඉඩ දීම ගැන චෝදනා කරන විට, රජය කරුණු විකෘති කරන්නට ප‍්‍රයත්න දැරූහ. නමුත් අවසානයේ තමන් ‘ආරක්‍ෂක කටයුතු’ සඳහා පමණක් යැයි සිතා ආයුධ සැපයූ බව, පිළිගන්නට බල කෙරිණි. රජිව් ගාන්ධි ඝාතනය කළේය යන ව්‍යාජය මත ඉන්දියාව තුළ LTTE ය තහනම් කොට, එයින් දමිළ ඊළාම් සඳහා වූ යුක්තිසහගත අරගලයට වූ සහය පුළුල් කිරීම වැළැක්වීමට, ඉන්දියවේ ජනතාවගේ, විශේෂයෙන්ම තමිල්නාඩුවේ, ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික අයිතීන් මැඩ පැවැත්වූහ. එය ඊළාම් අරගලයට සහය පුළුල් කරන්නන් අත් අඩංගුවට ගැනීමට ප‍්‍රාන්ත රජයට බල කළහ. දමිළ ජාතිකවාදීන් සහ විප්ලවවාදීන් NSA සහ අනෙකුත් ඉතා දරුණු නීති යටතේ ඊළාම් අරගලයට සහය දීම මත අත් අඩංගුවට ගත්හ. එය සිය නාවික සහ වෙරළ ආරක්‍ෂක යාත‍්‍රා LTTE යේ අධි වේගී යාත‍්‍රා සහ අනෙක් සැපයුම් සෝදිසි කිරීම පිණිස මුරට තැබූහ. එය විවිධ අවස්ථාවල ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවට ඔත්තු සැපයීම නිසා, ඊළාම් අරගලයට අතිමහත් හානියක් සිදු කිරීමට හේතු වූහ. LTTE යට බීඩි, ලූංගි, බැටරි කෝෂ යනාදිය සැපයීම නිසා තමිල්නාඩුවේ ධීවරයින් ඉන්දීය වෙරළ ආරක්‍ෂකයින් විසින් අත් අඩංගුවට ගැනුණි. තවද එය ජාතික විමුක්ති අරගල, විශේෂයෙන්ම LTTE ය, සිය තානාපති කාර්යාල සහ සිය ඒජන්තවරු වන බ‍්‍රාහ්මණ වංශික සුබ‍්‍රමන්‍යම් ස්වාමි සහ ජාතික පුවත්පත (ජාතික විරෝධී) වන ද හින්දු හරහා අපකිර්තියට පත් කිරීමේ ව්‍යාපාරයක් ගෙන ගියහ.

1983 සිට යුද්ධයෙන් මිය ගිය ප‍්‍රමාණය 70,000 (හැත්තෑදහස) කට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් යයි ලැයිස්තු ගත කර නිළ වශයෙන් ඇස්තමේන්තු කර තිබේ. කෙසේ හෝ වොෂිංටන් සහ හාවර්ඩ් වෛද්‍ය විද්‍යලය කරනු ලැබූ ස්වාධීන අධ්‍යනයෙන්, මිය ගිය ප‍්‍රමාණය 338,000 (තුන් ලක්‍ෂ තිස් අට දහස) කට වැඩි යැයි ඇස්තමේන්තු කොට ප‍්‍රකාශ කරන ලදහ. 2008 ඔක්තෝබර් සිට 2009 මැයි දක්වා ජන සංහාරක යුද්ධය එහි උච්චත්වයට ළඟා වූ විට, 50,000 කට වැඩි ජනතාවක් මරණයට පත් වී එමෙන් දෙගුණයක් තුවාළ ලැබුවද, ඉන්දීය රජය මේ ලේ තැවරුණු ඝාතන හෙලා දකිමින් වචනයක් හෝ නොපැවසීය. සමහර වාර්තාවලට අනුව LTTE දේශපාලන නායක නඬේෂන් සහ තවත් ඉහළ පෙළේ නායකයෙකු වූ පුලිදේවන් ගේ ආරක්‍ෂාව සහතික කළ ඉන්දියානු රජය ආයුධ බිම තබා ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට යටත් වන්නැයි, ඒ වන විටත් ඔවුන්ට ආරක්‍ෂාව ලබා දීමට එකඟ වී තිබෙන ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිට කථා කොට ඇතැයි ප‍්‍රකාශ කොට ඇත. ඉන්දියාව විසින් ලබා දුන් සහතිකය විශ්වාස කළ, ඔවුහු සුදු කොඩි ඔසවාගෙන යටත් වීමට හමුදාව ඉදිරියට පැමිණිය ද, එක එල්ලේම වෙඩි කෑම සිදු වූ එකම දෙයයි. සිංහල අයෙකු වූ, නඬේෂන් ගේ බිරිඳ, නිරායුධව මේ භයංකර අපරාධයට විරෝධය දක්වනු ලදුව, වෙඩි තබා කෲර ලෙස ඝාතනය කළහ. LTTE නායක ප‍්‍රභාකරන් මරා දමා තිබේ යැයි ශ්‍රී ලංකා රජය ප‍්‍රකාශ කරන දින වන විට, එම දින දෙක තුළදී පමණක් මරා දැමුණු ප‍්‍රමාණය විසි දහසකට වැඩි යැයි වාර්තා වේ.

මේ ලේ මිදෙන ඝාතනයන් ලෝක අවධානයෙන් වෙනතකට හැරවීමට ප‍්‍රභාකරන් ඝාතනය කළ පුවත ඕනෑකමින්ම ඉස්මතුවෙන්නට සැලැස් වූ බව වාර්තා වේ. මිය ගිය කොටි කාන්තාවන්ගේ මෘත දේහ දූෂණය කිරීම වීඩියෝගත කොට ලේ පිපාසිත ශ්‍රී ලංකා හමුදාව විසින් අන්තර්ජාලය පුරා සංසරණය වීමට සැලැස්වීම සහ මිය ගිය කොටි කාන්තාවන්ගේ ශරීර කොටස්, වෙළඳ පළ පෙදෙසේ මස් මෙන් අලෙවි කිරීම වැනි සාහසික කෲරකම් සිදු වූහ. ලෝකයේ විශාලතම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රටවල් ලෙස හැඳින්වූ පාලකයන්ට මේවායින් කිසිදු කෝපයක් ඇති නොවූහ. අනෙක් අතට, ජාතික ආරක්‍ෂක උපදේශක K.N. නරායනන් ශ්‍රී ලංකා මිනීමරු හමුදා ප‍්‍රධානී සරත් ෆොන්සේකා ‘‘ලෝකයේ හොඳම හමුදාපති’’ ලෙස අගය කළහ. පසුගිය මාස 6 තුළ දිල්ලිහි එක්සත් ප‍්‍රගතිශීලී සන්ධාන රජය සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීම නවත්වන්නැයි එක වරක් හෝ කොළඹින් ඉල්ලා නැත. කුලී මිනීමරු හමුදාව කෙසේ හෝ යුධ මුක්ත කලාප ලෙස හඳුන්වනු ලබන ස්ථානවලට බෝම්බ දමමින්, දහස් ගණන් කාන්තාවන්, දරුවන් සහ මහල්ලන් මරා දමන විට ඔවුන් කරන ලද සමස්තය වූයේ සිවිල් වැසියන්ගේ රක්‍ෂාවරණය සඳහා වැඩි වැඩියෙන් ‘යුධ මුක්ත කලාප’ හෝ NFZs සපයන්නැයි නව නාසීන්ගෙන් ඉල්ලා සිටීමයි. එය ජනතාව මුළා කිරීමට සිදු කළ කෛරාටික ක‍්‍රියාවක් මිස වෙන කිසිවක් නොවේ. ඉන්දීය රජය රඟ දැක්වූ භූමිකාව ෆැසිස්ට්වාදී මහින්ද රාජපක්‍ෂ විසින් ඉතා ඉහළින් අගය කොට ඔහු ප‍්‍රකාශ කළේ ‘‘ඉන්දියානු රජය විසින් සැපයූ උපකාර සහ පුළුල් සහයෝගය බෙහෙවින් සතුටුදායකය.’’ යුද්ධය ඉවර වූ බව ශ්‍රී ලංකා රජය ප‍්‍රකාශ කළ පසු, විමුක්ති අරගලය පාගා දැමීමට ඉන්දීය රජය දුන් සහයෝගය අගය කරමින් කොළඹින් පෝස්ටර් පවා අපට සොයා ගත හැකි විය. ජනසංහාරක යුද්ධයේ සමාප්තියෙන් පසුව පවා, ඉන්දීය රජය සිය යුධ නිළධාරීන් LTTE ය ඇතිරූ බිම් බෝම්බ ඉවත් කිරීමට පිටත් කළහ. තමිල්නාඩුවේ ජනතාව ඊළාම් අරගලයට දුන් පුළුල් සහයෝගය සහ ඊළාම් දමිළයන් සමග තිබූ ඔවුන්ගේ පෞරාණික මානවීය/නාභිගත බැ‍‍ඳීම ගණනකට නොගෙන, ඉන්දීය පාලකයෝ ඔවුන්ගේ ව්‍යාප්තවාදී ආකෘතිය ක‍්‍රියාවට නැංවූහ. යුද්ධය ගෙන ගියේ ශ්‍රී ලංකා රජය සහ ඉන්දීය රජය සහයෝගයෙන් යැයි කියන විට එය මුසාවක් නොවේ.

දශකයකට පෙර, ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්දීය මහ කොමසාරිස් ලෙස 1985-89 කාලය තුළ සේවය කළ J.N. ඩික්සිත්, 1998 දී, ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළ ප‍්‍රශ්නය ගැන ඉන්දීය රජයට තිබූ අභිලාශයන් ගැන කිසිදු රහසක් නොවූයේ ඔහු විවෘතවම මෙය ප‍්‍රකාශ කළ නිසාය:

‘‘…එක්සත් ජනපදය, ඊශ‍්‍රායෙලය සහ පකිස්ථානය සමග යුධමය සහ බුද්ධිමය සහයෝගය පුළුල් කිරීමට සහ විශේෂ තත්වයන්ට (ශ්‍රී ලංකාවේ) ප‍්‍රතිචාරයක් ලෙස  දමිළ සටන්කරුවන් (ඉන්දියාවෙන්) සහය ලබාගත්හ. ඇස්තමේන්තුවලට අනුව මේ තත්ත්වයන් ඉන්දියාවට උපායික තර්ජනයක් මතු කරනු ඇත…’’ එම මතයම නැවත ප‍්‍රකාශ කරමින් අභ්‍යන්තර කටයුතු ඇමති ප‍්‍රනාබ් මුඛර්ජී 2009 මාර්තු වලදී පාර්ලිමේන්තුවට කීවේ ‘‘කලබලයට පත්වෙලා අපි එම දිවයිනේ පවතින උපායික වැදගත්කම අමතක නොකළ යුතුයි, එය ඔවුන්ගේ ආරක්‍ෂාව පමණක් නොවේ, එය අපගේ ආරක්‍ෂාව සමගද එකට බැඳී පවතී… .. ඇත්තෙන්ම, අප පිටුපසින් ජාත්‍යන්තර භූමිකා පවතිනවාට අපි අකමැති වෙමු’’.

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඉන්දීය මැදහත් වීම් සිය භූ-දේශපාලන වැදගත්කම් පිණිස මිස යුක්ති සහගත එකක් නොවේ. ඔවුන්ගේ උග‍්‍ර කෑදරකම නිසා සමස්ත ලංකාවම කොල්ලකෑමේ ආශාවකින් ඔවුහු පෙළේ. 1990 සිට 1996 දක්වා ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාවට කළ අපනයනයන් වල වැඩි වීම 556% කි. 1998 දී ඉන්දියාවෙන් ශ්‍රී ලංකාවට ආනයනය කරන බඩු සඳහා සම්පූර්ණයෙන්ම බදු ඉවත් කළ ඉන්දු-ලංකා ද්වී පාර්ශවීය නිදහස් වෙළඳ ගිවිසුම (ILBFTA) ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර අත්සන් කෙරුණු අතර එම ගිවිසුමෙන් ශ්‍රී ලංකාව සමග වූ වෙළඳාම පිම්මක් ඉදිරියට තැබීය. ඉන්දීය කොම්ප‍්‍රදෝරුවන් දැඩි ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ ආයෝජනය කරති. CEAT ඉන්දියා, ඒසියන් පේන්ට්, L&T, අශෝක් ලේලන්ඩ්, ටාජ් ගෲප් හොටෙල්, ටාටා තේ, ACC, අල්ට‍්‍රා-ටෙක් සහ අම්බුජා සිමෙන්ති, RAMCO කර්මාන්ත කණ්ඩායම, ඉන්දියන් ඔයිල් කෝපරේෂන්, මහින්ද්‍රා සහ මහින්ද්‍රා, CADILA ඖෂධ කම්පැනිය, Exide බැටරි, TVS, බි‍්‍රටනියා, අන්සල් රියල් එස්ටේට් කම්පැනි, ජෙට් එයාවේස්, සහරා සහ ඉන්දියන් එයාලයින්ස්, ICICI, UTI, LIC, අර්වින්ද් මිල්ස්, එයාර්ටෙල් සහ විශාල වශයෙන් මහ ධනපති නිවාස ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිය ව්‍යාපාර අරඹා ඇත. වසර 2000 වන විට 16 වෙනි ස්ථානයේ තිබුණු ඉන්දීය ආයෝජනයන්, 2005 දී 4 වෙනි ස්ථානයට නැංගේය. 2002 දී, චීන පෙට්‍රෝලියම් දැවැන්තයා වන, සයිනොපෙක්, ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹට පැමිණීම වැළැක්වීමට කටයුතු කර ත‍්‍රිකුණාමලය පෙට්‍රෝලියම් තොග ගබඩාව ඉන්දියන් තෙල් සමාගමට පවරා දීමට බල කළ අතර වසර 35 කට පෙට‍්‍රල් ගුදම් 100 කට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් පිහිටුවීමට ඩොලර් මිලියන 75ක ආයෝජනයක් සඳහා ගිවිසුමක් අත්සන් කළහ. එයට ප‍්‍රතිඋපකාරයක් ලෙස LTTE යට එරෙහි යුද්ධයේදී ශ්‍රී ලංකාවට සියළු යුධමය සහයෝගයන් ලබා දීමට එකඟ වුණි. තවද එය ලංකා නාවික හමුදාවට ඉන්දීය සාගර කළාපය තුළ මුහුදු කොටින්ගේ හැසිරීම් නිරීක්‍ෂණයෙන් සහ බුද්ධි තොරතුරු ලබා දීමෙන් උදව් කළහ.

දැන්, ගිජුලිහිණියන් ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු සහ නැගෙනහිර ‘යළි ඉදි කිරීම’ තුළින් මංකොල්ලකෑමේ තරඟයක දැනටමත් යෙදෙමින් සිටී. ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර රටවල් දෙකේ බලශක්ති ජාලයන් එකට එක් කිරීමට මුහුද යටින් විදුලි රැහැන් එළීම පිණිස රුපියල් කෝටි 2,292 ක අවබෝධතා ගිවිසුමක් ඉක්මනින්ම අත්සන් කෙරෙනු ඇත.

ඉන්දියාවට දමිළ ඊළාම් ප‍්‍රශ්නය (‘සහය දීම’ හෝ විරුද්ධ වීම යන දෙකේදීම) ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව භාවිතා කළ හැකි අවියක් පමණි. එය සිය බලපෑම ලංකාව තුළ වැඩි කිරීමට 1987 ට පෙර ජාතිවාදී ශ්‍රී ලාංකිකයින්ට එරෙහිව දමිළ ඊළාම් අරගලයට ‘උදව් කිරීමේ’ භූමිකාව රඟ දැක්වූහ. වරක් ගැලවුම්කරුවාගේ තත්වය අත්කරගෙන සිටි එය එහි ප‍්‍රතිවිරුද්ධ පසට හැරී, දමිළයින් සඳහා වෙනම නිජ බිමක් වෙනුවෙන් නොනැමුණු අරගලයක නිරත වුණු සංවිධානයක් වූ LTTE ය පරාජය කිරීමට ශ්‍රී ලංකා පාලකයින්ට උදව් කළහ. LTTE ය මුලිනුපුටා දැමීමෙන් පමණක් නොව ශ්‍රී ලංකාව තුළ ‘සාමය’ පවත්වා ගැනීමෙන් නොනැවතී ඉන්දියාවට හැම විටම එරෙහි වූ තමිල්නාඩුවේ ජාතික මනෝභාවයක් වශයෙන්, ජාතීන්ගේ සිර ගෙදරක් බවට පත් කළහ. එය හැමවිටම තමිල්නාඩුවේ පැන නගින ජාතික ව්‍යාපාර ගැන සැකමුසු සිතින් පසු වූහ. කුමන හෝ ස්ථානයක ජාතික ව්‍යාපාරයක කුමන හෝ වර්ධනයක්, එය සන්නද්ධ අරගලයක් වීම අවශ්‍ය නොවිණි, දිල්ලි පාලකයින්ගේ අනුකම්පා විරහිත මර්ධනයට මුහුණ පෑම නොවැළැක්විය හැකි දෙයක් විය. කාශ්මීරය, පන්ජාබය, ඇසෑම්, නාගලන්තය, මනිපූර්, ගෝර්කාලන්තය යන ජාතික ව්‍යාපාර පසුගිය පනස් දෙ වසරක කාලයක් මුළුල්ලේ මෙයට සාක්‍ෂි දරයි.

ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාව ලෙස හැඳුන්වනු ලබන්නන් රඟපෑ භූමිකාව

ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියන් සාගරයේ අතිශය යුද්ධෝපායික වැදගත්කමකින් යුතු ස්ථානයක පිහිටා ඇත. ඉන්දියන් සාගරයට රටවල් 47 ක් සහ එය හාත්පස දිවයින් කිහිපයක්ද ඇත. චීනය සහ එක්සත් ජනපදය/ඉන්දියාව මේ කලාපය තුළ පාලනය ලබා ගැනීමට තරඟ කරන රටවල් වෙති. එක්සත් ජනපදයට දියේගෝ ගාර්සියා (Diego Garcia) හි නාවික සහ ගුවන් කඳුවරක් ඇත. ඉන්දියාව, ඉන්දියන් සාගරයේ ඔවුන්ට අයත් සීමාවෙන් ඔබ්බට මාලදිවයින දක්වා සැලකිය යුතු බලපෑමක් කර තිබේ. චීනයට අයත් කඳවුරක් මියන්මාරය අසල කෝකෝ (Coco) දවයිනේ ඇත.

ඉන්දියන් සාගරය වූ කලී ලෝකයේ සැපයුම් නෞකා වලින් අඩක්ම සංසරණය වන අතිශයින් වැදගත් ජල මාවතයි, එය හරහා යන තුනෙන් එකක් භාණ්ඩ නෞකා සහ තුනෙන් දෙකක්ම තෙල් නෞකා වේ. එය පෙට්‍රෝලියම් නිෂ්පාදන ප‍්‍රවාහනයෙන් බෙහෙවින් තදබදයට ලක්වේ.

එක්සත් ජනපදය 2007 මාර්තු 5 වන දින ශ්‍රී ලංකාව සමග, ඉන්ධන නැවත පිරවීමේ පහසුකම් සහ ප‍්‍රවර්ධන සැපයුම් ඇතුළුව අනෙකුත් දේවල් ද සලසන දස වසරක අත්කර ගැනීමේ සහ හරස් සේවා ගිවිසුමක් súiqula (Acquisition and Cross-Servicing Agreement – ACSA) අත්සන් කළහ. නිරීක්‍ෂණ කටයුතු සඳහා භාවිතා කළ හැකි, ඇමරිකන් සංස්ථාපනයක් ත‍්‍රිකුණාමලයෙහි ඇති කිරීම ගැන එක්සත් ජනපදය මේ වන විටත් අදහස් දක්වා තිබේ.

දැනටමත් සඳහන් කර ඇති ලෙස, 1987 ඉන්දු-ශ්‍රීලංකා ගිවිසුමේ අංගයක් ලෙස ඉන්දියාවට සහතිකයක් ලැබී ඇත, ‘‘ශ්‍රී ලංකාව සමග සම්මුතියට පැමිණ සිටින විදේශීය ගුවන් විදුලි සංවිධාන, ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාව තුළ ස්ථාපනය කරන ඕනෑම පහසුකමක් තනිකරම පොදු ගුවන් විදුලි විකාශන පහසුකම් මිස කිසිදු යුධමය හෝ බුද්ධිමය අරමුණකට නොවන බවට වග බලා ගැනීමට පරීක්‍ෂාවට ලක් කෙරෙනු ඇත. ’’ එමෙන්ම ‘‘ඉන්දීය රජයේ අවශ්‍යතාවයන්ට බාධා පමුණුවන ලෙස වෙනත් රටකට ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඇති ත‍්‍රීකුණාමලය හෝ වෙනත් වරායන් භාවිතා කිරීමට ඉඩ නොදීමට’’ ශ්‍රී ලංකා රජය එකඟ විය. ඇත්තෙන්ම, එක්සත් ජනපද-සෝවියට් අර්බුදය උච්චත්වයට නැග තිබූ එම කාලයේදී, ඉන්දියාව සෝවියට් පැත්ත සමග සිටියහ. එතැන් සිට, ජාත්‍යන්තර සමීකරණය වෙනස් වී තිබේ, අද ඉන්දියාව කලාපය තුළ ප‍්‍රධාන ඇමරිකන් පන්දම්කරුවා ලෙස ක‍්‍රියා කරයි.

1993 සිට ශුද්ධ තෙල් අපනයනකරුවෙකු වූ චීනය, එක්සත් ජනපදයට පසුව ලෝකයේ අංක දෙකේ තෙල් පරිභෝජකයා වෙයි. 2000 සිට 2004 කාලය තුළදී වර්ධනය වුණු ලෝක අමු තෙල් ඉල්ලූමේ චීනයේ ප‍්‍රමාණය 40%. බලශක්ති සම්පත් වෙත ප‍්‍රවේශ වීම චීන ආර්ථිකයේ වර්ධනය පවත්වා ගැනීමට ඉතා වැදගත් සාධකයකි. එතැන් සිට චීනය ඔවුන්ගේ තෙල් සැපයුම් සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වන ප‍්‍රවාහන මාර්ග සහ මුහුදු මාර්ග අත් කර ගැනීම වෙත පියවර තබා තිබේ. 2005 සුනාමි ව්‍යසනයට පසුව, චීනය ඩොලර් මිලියන 4 ක අමතර ‘ආධාර’ සිය අවි සැපයුම්කරු වන නොරින්ගෝ ට අයත් අවි ගබඩාව පිහිටි ගාලූ නගරය ප‍්‍රතිනිර්මාණය කිරීමට ලබා දුන්හ. 2007 දී එම ගබඩාව වසා දැමූ විට එය පොලි ටෙක්නොලොජි වෙතින් වඩා දියුණු අවි, ලාබදායී මිළකට සැපයීමට එකඟ වූහ. පසුව, 2007 අපේ‍්‍රල් වල දී, පොලි ටෙක්නොලොජි ශ්‍රී ලංකාවට ඩොලර් මිලියන 36.5 ක අවි සැපයූහ. සන්නිවේදනය සඳහා රට පුරා පැතිරුණු යටිතල ව්‍යූහයක් ඉදි කිරීමට, චීන බුද්ධි අංශය වන MSS සමග සමීප සම්බන්ධතාවයක් ඇති චිනයේ හුවාවෙයි ට, ඩොලර් මිලියන 150ක කොන්ත‍්‍රාත්තුවක් ලබා දුන්හ. තවද චීනය දිවයිනේ දකුණු වෙරළෙහි හම්බන්තොට පෙදෙසේ සිය තෙල් නැව් වලට ආරක්‍ෂාව සහතික කිරීමට භාවිතා කළ හැකි වරාය ව්‍යාපෘතියක් සඳහා ශ්‍රී ලංකාව සමග තිබුණු එකඟතාව අවසන් කළහ. මෑතදී, 2009 ජුනි වල, හතරවන ඊළාම් යුද්ධය නිමාවෙන් පසු නොරොච්චෝලයි ගල් අඟුරු බලාගාරය සඳහා ඩොලර් මිලියන 891 ක ගිවිසුමක් අත්සන් කළහ. චීන සමාගම්වලට ආර්ථික කලාපයක් පිරිනැමූ අතර 33 වසරක් සඳහා ගිවිසුමක් අත්සන් කළහ. මීරිගම කලාපය තුළ ඉදිරි තෙවසර තුළ හුයිචෙන් ඉන්වෙස්මන්ට් හෝල්ඩින් ලිමිටඩ් ඩොලර් මිලියන 28 ක් අයෝජනය කිරීමට සිටී. පළමු වරට කොළඹ නගරයට බෙහෙවින් ආසන්න; විශේෂ ප‍්‍රදේශයක් විදේශීය රටකට ලබා දී ඇත. චීනය එක්සත් ජනපද-ඉන්දීය අක්‍ෂය බෙහෙවින් කලබලයට පත්වීමට හේතු වෙමින් ශ්‍රී ලංකාව තුළට බලසම්පන්න හදිසි ආක‍්‍රමණයන් කරමින් සිටී.

සිය යුද්ධෝපායික භූ-දේශපාලනික සහ ආර්ථික අභිලාශයන් ට අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළ ප‍්‍රශ්නයට ප‍්‍රවේශ වුණු ප‍්‍රධාන රටවල් මේවා වෙති. ශ්‍රී ලංකා හමුදාව යුද්ධය හමාර කිරීමට ආසන්න වන විට ‘අහිංසකයින්’ මරා දැමීම සහ ‘මානවවාදී අර්බුද’ ගැන එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීහු විශාල ආන්ෙදා්ලනයක් සහ හඬගෑමක් ඇති කළහ. 2008 සැප්තැම්බර් සිට ඉදිරියට ජන සංහාරක යුද්ධය සිදු වන විට, 50,000 කට අධික ජනතාවක් මරා දැමෙනු දුටුවද ඔවුහු යුද්ධය අවසන් කිරීමට සැබෑ ප‍්‍රයත්නයක් නොගත්හ. මානව හිමිකම් සහ හිංසනයන් ගැන සහ ‘අහිංසකයන්’ ගේ ‘බිහිසුණු තත්වය’ ගැන කිඹුල් කඳුලූ හෙළමින් කළ ඔවුන්ගේ කෑ ගැසීම එක්සත් ජනපද අභිලාශයන්ට පටහැණිව ශ්‍රී ලංකා රජය කිසිවක් සිදු නොකළ යුතුය කියන සැඟවුණු තරවටුවකි – ඒ කෙසේද යත්, චීනය ඈතින් තැබිය යුතුය. චීනය ශ්‍රී ලංකාව වෙතට විශාල ආක‍්‍රමණයක් කිරීමත් සමග එක්සත් ජනපදය සිය පීඩනය ඉහළ නංවමින් සිටී. ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති, මහින්ද රාජපක්‍ෂට උපදේශකවරයෙකු ලෙස වරක් වැඩ කළ (දැන් සම්බන්ධතාවයක් නොමැති), ඇමෙරිකන් නීතිඥයෙකු, එක්සත් ජනපද අධිකරණයක ශ්‍රී ලංකාව සිදු කළ යුධ අපරාධ ගැන නඩුවක් පිළියෙල කරයි. සිත්ගන්නා සුළු දෑ වන්නේ මහින්ද රාජපක්‍ෂගේ සොහොයුරා සහ ශ්‍රී ලංකා ආරක්‍ෂක ලේකම් වන ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ සහ හමුදා ප‍්‍රධානී සරත් පොන්සේකා යන දෙනොටම එක්සත් ජනපද පුරවැසිකම හිමිව තිබීමයි. චීනය ශ්‍රී ලංකාව තුළය යන පංගුපේරුවෙන් එක්සත් ජනපදයට, ඕනෑම මොහොතක, ශ්‍රී ලංකා රජයට බලපෑම් කිරීමට මෙය භාවිතා කළ හැකිය.

චීනය නව-නාසීන්ට නවීන අවි ආයුධ සහ ආධාර සැපයූවා පමණක් නොව දහස් ලණන් සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීම ගැන ශ්‍රී ලංකාව හෙළා දකිමින් එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්‍ෂක කවුන්සිලයේ යෝජනාව ස්ථීර කිරීමේ ප‍්‍රයත්නය පවා දියකර දැමූහ. ඉන්දියාව ත් එම ජවනිකාවම රඟ පෑවේ යෝජනාවට එරෙහිවීමෙන් නොනැවතී සමහර අනෙක් රටවල් ද එයට එරෙහිව ඡන්දය දීමට නම්මවා ගනිමිනි.

එක්සත් ජාතීන්, යුධ මුක්ත කලාපයේ සිවිල් වැසියන්ගේ තත්වය අන්වේශණය කිරීමට යවා තිබුණු සිය නිරීක්‍ෂක, විජේ නම්බියාර්, ශ්‍රී ලංකා රජයට මුළුමනින්ම පිරිසදු සහතිකයක් ලබා දුන්හ. ඔහුගේ සොහොයුරු සතිෂ් නම්බියාර් ශ්‍රී ලංකා රජයේ ආරක්‍ෂාව හා සම්බන්ධ කාරණාවලදී උපදේශකයෙකු වන බව පෙන්වා දීම නුසුදුසු දෙයක් නොවේ. එක් සොහොයුරෙක් ජාතික විමුක්ති යුද්ධය අනුකම්පා විරහිතව පොඩි පට්ටම් කිරීමට උපදෙස් දෙන අතර අනෙක් සොහොයුරා ‘මානව හිමිකම්’ උල්ලංඝණය අධීක්‍ෂණය කරයි. සිවිල් වැසියන්ගේ තත්වය නිරීක්‍ෂණයට, ජන සංහාරක යුද්ධයට පසුව ලංකාවට පැමිණි, එක්සත් ජාතින්ගේ මහ ලේකම්, බරපතළ ෙදා්ෂාරෝපණයට ලක් වූහ. ඔහු ඇත්තෙන්ම ශ්‍රී ලංකා හමුදා ෆැසිස්ට්වාදීන් සිදුකළ සිවිල් වැසියන් ඝාතනය සහ අනෙකුත් යුධ අපරාධ සඟවා තැබූහ. ඇත්ත වශයෙන්ම කියතොත් එක්සත් ජාතීන් ශ්‍රී ලංකා රජය LTTE ‘ත‍්‍රස්තවාදීන්’ අභිබවා ලබාගත් ජයග‍්‍රහණය ඔසවා තබමින් යෝජනාවක් ස්ථීර කළහ. ලොව පුරා මිලියන ගණන් ජනතාව, විශේෂයෙන්ම දමිළ ජනතාව, ඝාතනයන් හෙළා දකිමින් මේ ජනසංහාරක යුද්ධය අවසන් කිරීමට බල කරමින් සිදු කළ විරෝධතා තිබියදී පවා එක්සත් ජාතීහු ඇත්ත වශයෙන්ම දමිළ සංහාරයට, ඉඩ හළහ. ඊලාම් දමිළයින් ද ඇතුළු, දමිළයින් 14 දෙනෙකු ජිනීවා හි එක්සත් ජාතීන්ගේ කාර්යාලය ඉදිරිපිට දිවිනසාගත්තද, ඔවුහු ඒ ගැන කරදර නොවූහ.

ලොව පුරා විරෝධතාවයන් සහ ජන මතය ගණනකට නොගෙන, මේ ප‍්‍රතිගාමීහු ඒකාබද්ධව අහිංසක වැසියන් බිහිසුණු ලෙස ඝාතනය කිරීම සිදුකරගෙන යද්දී, දශක කීපයක් තිස්සේ ක‍්‍රමානුකූලව ජනවාර්ගික පවිත‍්‍රකරණයකට ලක් වෙමින් සිටි ඊළාම් ජනතාව සඳහා යුක්තිසහගත නිජබිමක් වෙන් කිරීමට සහ නිදහස උදෙසා වූ අරගලය පොඩි පට්ටම් කර දැමීමෙන් ශිෂ්ට සම්පන්න සමාජයේ සියළුම ප‍්‍රජාතන්තවාදී ධර්මතාවන් නිග‍්‍රහයට ලක් කිරීම ප‍්‍රදර්ශනය කළහ. මේ මස්වැද්දන් අතිදුෂ්ඨ අපරාධ සිය කොල්ලකාරී අභිලාශයන්ට සේවය කිරීම පිණිස සිදු කරනු ඇත යන්නට සාක්‍ෂ්‍ය ලෙස එකම විදියේ ජන සංහාරයන් මේ ප‍්‍රතිගාමීන් විසින් ඉරාකයේ, ඇෆ්ගනිස්ථානයේ සහ දැන් පකිස්ථානයේ ස්වැට් කලාපයේ සිදු කොට තිබේ. කුමන වෙනස් කම් තිබුණත් පෙනෙන දෙයනම්, සිය අධිරාජ්‍යවාදී/ව්‍යාප්තවාදී අභිලාශයන් ලූහුබැඳීමට කලාපය තුළ යුද්ධෝපායික ආධිපත්‍යය අත් කර ගන්නේ කෙලෙසද යන්න ගැන පමණක් තැකීමයි.

LTTE යේ පරාජය සහ එහි පාඩම්

ජාතික විමුක්ති යුද්ධය සාර්ථකව දශක තුනකට වඩා වැඩි කාලයක් පවත්වාගෙන ගිය LTTE ය හතරවෙනි ඊළාම් යුද්ධය පරාජයට පත්වූවා පමණක් නොව තමන්ගේ සියළු කඳවුරු සහ දහස් ගණන් වූ සිය සොල්දාදුවන් ජීවිතක්‍ෂයට, තුවාළවීමට හෝ අත් අඩංගුවට පත් වූහ. අඩු පාඩු පිරිමසාගෙන වෙනම නිජබිමක් සඳහා වූ ඔවුන්ගේ අරගලය පෙරසේම පවත්වාගැනීමට ඔවුන්ට සැලකිය යුතු කාලයක් ගනු ඇත. LTTE ය විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ යුද්ධය සූරාකෑමට, අයුක්තියට සහ පීඩනයට එරෙහිව සටන් වදින සියල්ලන්ටම, විශේෂයෙන්ම සන්නද්ධ අරගලවල නියුතු වන අයට ආශ්වාදයක් වනු ඇත. LTTE යේ පරාජය දමිළ ඊළාම් ජනතාවට පමණක් නොව පීඩකයන්ට එරෙහිව සන්නද්ධ අරගලවල නිරත වන සියල්ලන්ටම දැවැන්ත පාඩුවක් වන්නේය. මෙතරම් බලසම්පන්න සටන්කාමී බලසේනාවක් පරාජයට පත් වීම මේ අරගලයට සහයදක්වමින්/අනුබල දෙමින් සිටි ජනතාව අතර සැලකිය යුතු  තරමක බලාපොරොත්තු කඩවීමක් ඇති වීම ස්වාභාවික දෙයකි. එමනිසා, එහි පරාජයට හේතුපාදක වූ කරුණු පාඩම් ලෙස ගැනීමට වටහාගැනීම ලොව මුළුල්ලේ වූ සියළු ජාතික ව්‍යාපාරවලට සහ ඉන්දියාවේ සහ දකුණු ආසියාවේ සන්නද්ධ අරගලවල නියුතුවන බලවේග සඳහා බෙහෙවින් අවශ්‍ය කරන දෙයකි.

            මතු දැක්වෙන්නේ සැලකිල්ලට ගත යුතු ප‍්‍රධාන කාරණාවන්ය.

a) LTTE ය දශක තුනකටත් වඩා ජාතික විමුක්ති යුද්ධයක් මෙහෙයවමින් සිටි සටන්කාමී සංවිධානයකි. මේ කාලය මුළුල්ලේ එය බොහෝ උච්චාවචනයන්ට මුහුණ පා තිබුණු අතර මේ වන විට තමන්ගේ සියළු කඳවුරු අහිමි කරගෙන තිබේ. නමුත් ඔවුහු කවදාවත් ‘‘දමිළ ඊළාමය’’ සඳහා වන සිය අරමුණ, අතිශය දුෂ්කර අවස්ථාවලදී පවා අනතුරේ නොදැමූහ. එසේ වුවද, ඔවුන්ගේ මතවාදය සහ පංති පදනම ස්වභාවයෙන් ධනේශ්වර වේ. මේ නිසා, ඔවුන්ට සිය ආදරණීය අරමුණ වූ දමිළ ඊළාමයේ මිතුරන් සහ සතුරන් අතර වෙනස  හඳුනාගන්නට නොහැකි වූහ. ඔවුහු සිය ජනතාව – වෙතටම ප‍්‍රවේශ වූහ, උදාහරණ ලෙස, ඊළාම් දමිළ, දමිළ ඊළාමයේ කොටස්කරුවන් වන ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු නැගෙනහිර ජීවත්වන මුස්ලිම්වරුනුත්, ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම කොටසේ වතුකරයේ ජීවත්වෙන දමිළයින්, සිංහල ජනතාව, දමිළ ඊළාම් අරමුණ වෙනුවෙන් හැම විදියකින්ම සහය පළ කළ ඉන්දියාවේ දමිළ ජනතාව, තමිල්නාඩුවේ ධනේශ්වර පක්‍ෂ, ඉන්දීය රජය සහ අධිරාජ්‍යවාදීහු – සියළු ම ආකාරයේ මේ විවිධ බෙලවේග ධනේශ්වර දෘෂ්ඨියෙන් දූෂිත වූහ. ඔවුහු සිංහල-බෞද්ධ වර්ගවාදීන් සමග කටයුතු කිරීමේ දී පාලක පංතිය සහ පීඩිත මහ ජනතාව අතර ඇති පංති වෙනස සැලකිල්ලට නොගෙන සිංහල වැඩ කරන ජනතාව පවා ඉලක්ක කර ගත්හ.

දමිළ-විරෝධී වැඩසටහන් වලට උල්පන්දම් දීමට සහ සිංහල ජාතිය ‘ආරක්‍ෂාකිරීම’ මුවාවෙන් දමිළයින්ට එරෙහි ඕනෑම විදියක කෲරකම් සිදු කරන්ට සහ සිංහල ජනයා ඔවුන්ගේ සැබෑ ප‍්‍රශ්නවලින් ඉවතට යවන්නට, ජාතිවාදයෙන් හැම විටම ශක්තිය ලබන ශ්‍රී ලංකා පාලක පංතියට මෙය විපුල අවස්ථාවන් උදා කර දුන්හ. එසේ වුවද අහිංසක මිනිසුන් මැරීමට ඉඩහළ, ජාතිවාදී මනෝභාවයන් වල ආධිපත්‍යය නිසා, වෙනම නිජබිමක් සඳහා වූ ඔවුන්ගේ අරගලයට සිංහල ජනතාවගේ අනුකම්පාව දිනාගත නොහැකි වනු ඇත. වැඩිදුරටත්, වෙන්වීමේ අයිතිය ඇතුළුව, ඊළාම් ජනතාවගේ ස්වයං-තීරණයේ අයිතිය පිළිගන්නා, ලංකා සම සමාජ පක්‍ෂය (LSSP) වැනි සංවිධාන පවතිද්දී, ශ්‍රී ලංකා පාලක පංතියට එරෙහිව එක්සත් අරගලයක නියැලීමේ හැකියාවක් තිබුණි, කොපමණ දුබල වුවත් එය විය හැකිව තිබුණි. නමුත් එහි ධනේශ්වර ජාතිකවාදී දර්ශනය නිසා, සිය උපායමාර්ගයන් වර්ධනය වුවද LTTE ය මේ පැති සැලකිල්ලට ගත්තේ නැත. ඔවුහු තමන්ගේම ජනතාව අතර වූ සම්බන්ධතාවයන්හි දී පවා, පංති වෙනස්කම් සැලකිල්ලට ගත්තේ නැත. යථාර්ථය වූයේ, වැඩ කරන පංතිය සහ ධනේශ්වර පංතිය අතර ගැටුම් පවතින විට ඔවුහු ධනේශ්වර පංතියට සහය දීමේ ස්ථාවරය ගැනීමයි.

එපරිද්දෙන්ම, ඔවුහු පුළුල් බහුජනතාවගේ සහයෝගය ලබා ගැනීමට පරිශ‍්‍රම දැරීමට වඩා ධනේශ්වර පංතියේ සහ තමිල්නාඩුවේ එම පක්‍ෂවල සහය ලබා ගැනීමට වඩ වඩා පෙළඹුණහ. පුළුල් බහුජනතාව – කම්කරුවන්, ගොවියන්, ශිෂ්‍යයින්, තරුණයින්, සුළු-ධනේශ්වර පංතිය සහ බුද්ධිමතුන් – දමිළ ජනතාවගේ අභිප‍්‍රායන්, සහ දමිළ ජනතාව සඳහා වෙනම නිජ බිමක් යන යුක්ති සහගත කාරණය පිළිගැනීම නිසා සිය සහයෝගය ස්වේච්ඡාවෙන්ම ලබා දුන්හ. තමිල්නාඩුවේ ජනතාව, විප්ලවවාදීහු සහ අනෙක් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී බලවේග, සිය නොපසුබස්නා සහයෝගය ඊළාම් අරගලයට සහ LTTE යට ලබා දුන්හ. නමුත් LTTE ය ඉන්දියාවේ මාඕවාදී සංවිධාන සමග කිසිදු සම්බන්ධතාවයක් නොපවත්වන ලෙස දැඩි ලෙසම සිය කාඩර්වරුන්ට අවවාද කිරීම පවා සිදු කළහ. ජාත්‍යන්තර මට්ටමේදී පවා තත්ත්වය එයම විය. LTTE ය ලෝකය පුරා ශක්තිමත් ජාලයක් වන දමිළ ඩයස්පෝරාව පිහිටුවා තිබුණේය. නමුත් ඔවුහු කිසිදු බලවත් ප‍්‍රයත්නයක් සටන් වදින ජනතාව සමග හෝ සංවිධාන සමග සමීප සම්බන්ධතාවයන් ගොඩ නගා ගැනීමට හෝ ඔවුන්ගේ සහය ලබා ගැනීමට දරා නොතිබුණි. වඩාත් ඔවුහු අධිරාජ්‍යවාදී රජයන්ගේ හෝ එම රජයන්හි බලපුළුවන්කාරයින් ගේ උපකාරයෙන් ආරක්‍ෂාව සලසා ගැනීම කෙරේ යොමුවූහ. එය ජාතියකට සීමාවූ ආකල්පයක් පමණක් නොවන නමුදු බෙහෙවින්ම ජනතාවට වඩා ධනේශ්වර පංතිය කෙරේ බලපැවැත්වීමේ පංති දෘෂ්ඨිය වූහ.

මතවාදීව LTTE යේ අභිලාශයන්ට මාක්ස් ලෙනින් මාඕවාදය පටහැණි බව අතිශයින් පැහැදිලිය. වරක් එය ‘‘සමාජවාදී දමිළ ඊළාමය’’ ක් සඳහා යන සටන් පාඨය දැරීය. නමුත් කෙටි කලකින්ම එය ඉවත් කර ගත්තේ එය ඔවුන්ගේ පංති අවශ්‍යතාවයන්ට පටහැණි බැවිණි.

b) LTTE ය ජාතික විමුක්ති අරගලය සඳහා සන්නද්ධ අරගලය ආරම්භ කළේ ක‍්‍රියාකාරම් අතලොස්සක් පමණක් සිදු කළ ගරිල්ලා බල ඇණියක් ලෙසයි. 1983 දී විශාල පරිමාණයේ දමිළ-විරෝධී වැඩසටහන වන, ‘‘කළු ජූලිය’’ සමයේ දී එහි ශක්තිය හුදෙක් 30 දෙනෙක් පමණක් වූ අතර, හතරවන ඊළාම් යුද්ධය ඇරඹීමත් සමග 30,000-40,000 ක් පමණ ප‍්‍රමාණයක් වූහ. පසුගිය යුද්ධයේ අවසන් අදියරේදී LTTE ගරිල්ලන් 22,000 ක් පමණ මරණයට පත් වූ බව සහ තවත් 10,000 කට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් තුවාල කරුවන් වී, අත් අඩංගුවට පත් වී හෝ යටත් වී ඇති බව ශ්‍රී ලංකා හමුදාව නිළ වශයෙන් ප‍්‍රකාශයට පත්කළහ. දේශපාලන බලය අල්ලා ගැනීම පිණිස සටන් කරන ඕනෑම සංවිධානයක් සතුරාගෙන් භූමිය අත්පත් කරගෙන එහි ජනතා පාලනයක් ඉදි කළ යුතුය. එබැවින් යුද්ධය ගරිල්ලා සංග‍්‍රාමයෙන් ස්ථානීය සංග‍්‍රාමය කරා සහ ගරිල්ලා හමුදාව සාමාන්‍ය/සම්මත හමුදාවක් බවට පරිවර්තනය වනු ඇත. 2006 ජූලි වල දී හතරවන ඊළාම් යුද්ධය මුලපිරීමට පෙර, ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු නැගෙනහිර තුළ වර්ග කිලෝමිටර 16,000 ක භූමි භාගයක් LTTE යේ පාලනයට නතුව මෙම ප‍්‍රදේශවල ඔවුන්ගේම සිවිල් සහ යුධ පාලනයක් පවත්වාගෙන ගියහ. මෙතැන් සිට, තෙවසරකට ආසන්න කාලයක් තුළදී ඔවුන් සිය භූමිය ටිකෙන් ටික අහිමි කර ගත්හ. වසරකට පසුව, 2007 ජූලි වලදී, තොප්පිගල පරාජයෙන් පසුව ඔවුහු නැගෙනහිර පළාතෙහි ත‍්‍රිකුණාමළයේ පාලනය මුළුමනින්ම නැති කර ගත්හ.

රජය වහාම මැතිවරණ නාටකය පවත්වා සිය ඒජන්තවරු සහ ද්‍රෝහී කරුණාගේ පක්‍ෂය පළාත් සභාව ලෙස පිහිටවූහ. නැගෙනහිර පළාත අත්පත් කර ගත් පසු ශ්‍රී ලංකා හමුදාව උතුරු පළාතේ ප‍්‍රහාර ගැන සිය අවධානය යොමු කළහ. 2007 සැප්තැම්බර් සිට ඉදිරියට LTTE ය සිය ප‍්‍රදේශයන් අහිමි කර ගන්නට පටන් ගත්තේ ඒවා එකින් එක ශ්‍රී ලංකා හමුදාව අතට පත් වීමෙනි. මේ සමස්ත කාලය තුළ සිය භූමි ප‍්‍රදේශ අහිමි වීම සහ වඩාත් දුර්වල තත්වයට පත් වීම සහ සතුරු ප‍්‍රහාරවලට වඩාත් නිරාවරණය වීම යන කාරණා ගැන නොතකා LTTE ය ස්ථානීය සංගාම මොඩලයෙහිම එල්ලී ගත්හ. ඔවුහු සිය ස්ථානීය සංග‍්‍රාමය ගරිල්ලා සංග‍්‍රාමය කරාවත් වෙනස් කළේ නැත. යම් ස්ථානයක් අත් නෑර තබාගැනීමෙන් හෝ අල්ලාගෙන සිටීමෙන් යුද්ධයේ ජයග‍්‍රහණය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීම ස්ථානීය සංග‍්‍රාමයෙහි මූලධර්මය වේ. එම අවස්ථාව ඔබට වරක් අහිමි වූ විට එයින් ඉතිරිව තිබෙන ස්ථානයන් වෙතට සිය ප‍්‍රහාර මෙහෙයවීමට සතුරාට අධික ඉඩකඩක් සැපයීමෙන් එයම පවත්වාගැනීම නිරර්ථක දෙයකි. මෙහෙයුම් කළාපය පුළුල් කිරීම සහ ගරිල්ලා ක‍්‍රමය තෝරාගැනීම වෙනුවට, සතුරා සිය ප‍්‍රහාර නාභි ගත කරන විට, ජනතාව සමග ඔවුන්ගේ බල ඇණි වඩ වඩාත් කුඩා ප‍්‍රදේශයකට පසුබැස්සාහ. යුධ ක‍්‍රියාකාරකම් වලට ඔබට ප‍්‍රමාණවත් තරම් ඉඩ කඩක් නොලැබීම නිසා මේ උපාය සිය දිවි නසා ගැනීමකි. තමන් යුද්ධය ඉතා සුළු තත්වයක සිට ඉහළ මට්ටමක් කරා සංවර්ධනය කළාය යන කාරණය නොතකා, යුද්ධයේ අවශ්‍යතාවයන්ට සහ තත්වයන්ට අනුව, එක් සංග‍්‍රාම ක‍්‍රමයකින් තවත් සංග‍්‍රාම ක‍්‍රමයකට මාරු වීමේ නම්‍යශීලීතාවය, LTTE ය විසින් තෝරා නොගත්හ.

ගරිල්ලා සංග‍්‍රාමය, ජංගම සංග‍්‍රාමය සහ ස්ථානීය සංග‍්‍රාමය වැනි – විවිධ ආකාරයේ යුධ ක‍්‍රමයන් වල නියැලීමේ දැවැන්ත අත්දැකීම් සම්භාරයක් තිබියදී – ඔවුන් අසමත් වූයේ ඇයි? වැඩි වෙන සිවිල් ජීවිත හානි සමඟ ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාව යැයි කියන අධිරාජ්‍යවාදීන්, ඉන්දීය රජය, ජන සංහාරක යුද්ධය නැවැත්වීමට ශ්‍රී ලංකා රජයට බල කරාවි යැයි අපෙක්‍ෂා කළහ. නමුත් මේ සියළු ප‍්‍රතිගාමීහු, මෙයට පෙර අප දැක තිබූ ආකාරයට ම, ඔවුන්ගේ අභිලාශයන් ඉෂ්ට සිද්ධ කර ගැනීමට කැමැත්තෝ මිස ඔවුන්ගෙන් කිසිවෙකුත් ජනතාව පෙළෙන පීඩාවන් ගැන හෝ ජාතික පීඩනයට එරෙහිව ගෞරවනීය විසඳුමක් ලබා ගැනීම ට උදව් කිරීම කෙරේ අවධානය යොමු නොකළහ. LTTE නායක ප‍්‍රභාකරන් 1993 දී වරක් පැවසූ පරිදි ‘‘මේ ලෝකයේ සෑම රටක්ම ඔවුන්ටම අයත් වූ අභිලාශයන්ට අනුව ඉදිරියට ගමන් කරයි. ඒවා වත්මන් ලෝකයේ ක‍්‍රියා පටිපාටිය වන ආර්ථික සහ වෙළඳ අභිලාශයන් මිස, යුක්තියේ සදාචාර ධර්මතාවයන් හෝ ජනතාවගේ අයිතීන් නොවේ. රටවල් අතර ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතාවයන් සහ තානාපතිකම් තීරණය වන්නේ එවැනි අභිලාශයන්ට අනුවයි. එමනිසා ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාව විසින් අපේ අරමුණට සදාචාරමය සුජාතභාවයක් ඉක්මනින්ම ලබාදේවි යැයි අපට අපෙක්‍ෂා කළ නොහැක. …යථා තත්වයේදී, අපේ අරගලයේ සාර්ථක බව රඳා පවත්නේ අප මතයි, ලෝකය මත නොවේ. අපේ සාර්ථකත්වය අපේ ප‍්‍රයත්නයන් මත, අපේ ශක්තිය මත, අපේ ධෛර්ය්‍යය මත රඳා පවතී…’’ අධිරාජ්‍යවාදී සහ ප‍්‍රතිගාමී බලය ගැන සෑහෙන දුරට නිවැරදි අවබෝධයක් තිබියදී, LTTE ය එය භාවිතයට නැංවීමට අපෝහොසත් වූහ.

c) LTTE ය ශ්‍රී ලංකා රජයට එරෙහිව දැඩි ලෙස පසුගිය දශක තුන තිස්සේ ජාතික විමුක්ති අරගලයක නිරත වෙමින් තිබුණි. මේ අරගලය ශ්‍රී ලංකාවේ කොම්ප‍්‍රෙදා්රු පාලක පංතියට එරෙහිව තිබුණද, වාස්තවිකව එය ඍජුවම අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිවත් යොමුවූහ. නමුත් LTTE යට කවදාවත් අධිරාජ්‍ය-විරෝධී දිශානතියක් හෝ වැඩසටහනක් ජාතික විමුක්ති අරගලය තුළ නොතිබුණි. නිදහස්, ස්වයං-විශ්වාසය ඇති දමිළ ඊළාමය සඳහා වූ එහි වැඩසටහන කොම්ප‍්‍රෙදා්රු පාලක පංතියෙන් වෙනම රාජ්‍යයක් දිනා ගැනීම ඉලක්ක වූවා මිස අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සූරාකෑමෙන් සහ පීඩනයෙන් ගැලවීම කෙරේ ඉලක්කව නොතිබුණි. එය පමණක් නොව, එය අධිරාජ්‍යවාදී රජයන් දමිළ ඊළාමයේ මිතුරන් ලෙස දුටු අතර හැම විටම ඔවුන්ගේ සහය සිය අරගලයට ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළහ. මෑත යුද්ධයේදී පවා එය, ලෝක ජනතාවගේ අංක එකේ හතුරා සහ ශ්‍රී ලංකාව ඇතුළු ලොව මුළුල්ලේ සියළු ප‍්‍රති-විප්ලවවාදී පාලක පංති වල නායකයා වන, එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදය, තමන් ගලවා ගැනීමට පැමිණේවියැයි, අවසන් මොහොත දක්වා අපේක්‍ෂා කළහ. මෙය දමිළ ඊළාම් ජනතාවගේ සහ ගරිල්ලන්ගේ අධිරාජ්‍ය-විරෝධී විඥතභාවය මොට්ට කර තිබුණි.

d) ඊළාම් විමුක්ති යුද්ධය ගරිල්ලා සංග‍්‍රාමයෙන් ස්ථානගත සංග‍්‍රාමය කරා මාරු වන විට එය අලූත් සහ නවීන යුද්ධායුධ කෙරේ පදනම් වීම අතිශයින්ම වැඩි විය. එය ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම සිය සැපයුම් සඳහා අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් සහ ජාත්‍යන්තර අවි වෙළඳසැල් කෙරේ පදනම් වූහ. එතැන් සිට, මේ රටවල්වල බලයෙන් එය පහර ගැසූහ. මෙය අවබෝධ කරගැනීමෙන්, ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති රාජපක්‍ෂ සාර්ථකව සිය තානාපති සම්බන්ධකම් අවි සැපයුම් නැවැත්වීමට යෙදවූහ. එපරිද්දෙන්ම එය යුරෝපයේ සහ උතුරු ඇමෙරිකාවේ ජීවත් වෙන්නන්ගෙන් ඊළාම් අරගලය සඳහා අරමුදල් ගැනීමද වළක්වා ලූහ. ‘ත‍්‍රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධය’ යන්නෙන් මේ රටවල් ෆැසිස්ට්වාදී රාජපක්‍ෂට උදව් කළ විට අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් කෙරේ පදනම් වීම LTTE යට හානි කළහ. ස්වයං-විශ්වාසය, ආර්ථික සහ දේශපාලන කටයුතු මත පමණක් නොව ප‍්‍රතිගාමී රජයකට එරෙහිව සටන් කිරීමේදී ගරිල්ලාවන්ට බෙහෙවින් වැදගත් වන යුධමය සැපයුම් ගැනද විය යුතුය.

e) එක්සත් පෙරමුණ ගැන ප‍්‍රශ්නයේදී එයට වැරදි ප‍්‍රවේශයක් තිබුණි. එය පොදු සතුරාට එරෙහිව එක්සත් කළ හැකි සියළුම බලවේග එක්සත් කිරීමට අසමත් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම එහි ප‍්‍රවේශය වී තිබුණේ ශ්‍රී ලංකා රජයේ හමුදාවට එරෙහිව සටන් කරන සියළු බලවේග එක්සත් කිරීම වෙතය. ආධිපත්‍ය සහ නායකත්ව ස්ථානය සඳහා වූ සිය අරගලය තුළදී අනෙකුත් සුළු-ධනේශ්වර සටන්කාමී කණ්ඩායම් වැනසීම සිදු වූවා පමණක් නොව, දමිළ ඊළාම් බෙදී වෙන්වීම සඳහා සටන්වැදුණු අව්‍යාජ බලවේග වන ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකු ශ්‍රී ලංකා රජයේ හෝ ඉන්දීය රජයේ ඒජන්තවරු බවට පත් වූහ. මාක්ස් ලෙනින් මාඕවාදී මතවාදයෙන් යුතු වූ සහ නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී වැඩසටහනක් සහිත වූ දමිළ ඊළාම් ජාතික විමුක්ති පෙරමුණ (NLFT), දමිළ ඊළාම් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (PLFT), නිර්ධනපංති පෙරමුණු සංවිධානය (PrOVO) වැනි විප්ලවවාදී බලවේගවලට දමිළ ප‍්‍රදේශ වල ක‍්‍රියාකාරී වීමට ඉඩ නොහළහ. එක්කෝ ඔවුන් සිය ක‍්‍රියාකාරකම් නැවැත්වීමට විමසීමට හෝ මරා දැමීමට ලක් විණි.

f) දමිළ ඊළාමයේ කලාප තුන වන යාපනය, වන්නිය සහ නැගෙනහිර යන කලාප අතර කලාපීය වෙනස්කම්, විශේෂයෙන්ම උතුරු සහ නැගෙනහිර, සැලකිල්ලට ගෙන තිබුණේ නැත. මේ තත්වයෙන් ප‍්‍රයෝජන ගැනීමට සහ නැගනහිර කලාපයේ ජනතාව LTTE යට විරුද්ධව හැරවීමට මෙය කරුණා වැනි ද්‍රෝහීන්ට ඉඩ සැලසූහ.

g) මුස්ලිම්වරුන්ට වැරදි ලෙස සැලකීම නිසා එය දමිළ ඊළාමයේ කොටසක් හෝ පංගුකරුවන් වීමට සිටි මුස්ලිම් ප‍්‍රජාව අමනාප කර ගත්හ. 1990 ඔක්තෝබර් වලදී, තමන් සතු සියළු දෑ සමග, මුස්ලිම්වරු 28,000 ක් යාපනයෙන් බලෙන් නෙරපීම දමිළ ඊළාම් අරගලයට දරුණු ලෙස බලපෑහ. ජනතාව බෙදීමට අවස්ථාවක් එන තෙක් හැම විටම බලා සිටි, පාලක පංතිය, එය ප‍්‍රයෝජනයට ගෙන දමිළයින් සහ මුස්ලිම්වරු අතර ස්ථීර බෙදීමක් ඇති කළහ. මුස්ලිම්වරු අතර සිටි ප‍්‍රභූවරු ශ්‍රී ලංකා පාලක පංතිය සමග සම්මුතියට එළඹ මුස්ලිම් ජනගහනයෙන් සැලකිය යුතු කොටසක් අරගලයෙන් ඉවතට ගත්හ.

h) ‘‘ජනතාව ඉතිහාසය නිර්මාණය කරයි’’ යන මාඕවාදී සිද්ධාන්තය වෙනුවට ‘‘වීරයෝ ඉතිහාසය නිර්මාණය කරති’’ යන්න LTTE යේ ප‍්‍රවේශය විය. මෙය අනුගමනය කිරීමෙන් මාඕවාදී ක‍්‍රමයට මහජන යුද්ධය සංවර්ධනය කිරීම වෙනුවට යුද්ධය සංවර්ධනය කිරීමේ ධනේශ්වර ක‍්‍රම යොදා ගත්හ. උදාහරණයක් ලෙස, ඉතා බලවත් සුපිරි බලවතෙකු වූ, එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදයට සහ එහි රූකඩ පාලකයින්ට එරෙහි ජාතික විමුක්ති යුද්ධයේදී, කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය විසින් නායකත්වය දෙනු ලැබූ ශ්‍රේෂ්ඨ වියට්නාම් ජනතාව ‘‘සන්නද්ධ ජනතාව සාගරයක’’ සිය සතුරා ගිල්වූහ. නමුත් ඊළාම් විමුක්ති යුද්ධයේදී ජනතාව යුද්ධයේ නියුතු LTTE යට සහය දැක්වීම පමණක් කළහ. ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට එරෙහි යුද්ධයේදී ජනතාව දශක තුන හමාරක කාලයක් තිස්සේ සිවිල් යුද්ධයේ බියජනක බව දරා සිටියේය යන කාරණය සැලකිල්ලට නොගෙන LTTE ය ධනේශ්වර දර්ශනයේ ආකෘතියට අනුව ජනතාව සන්නද්ධ නොකළහ. ඔවුහු යුධකාමී හෝ දිග්ගැස්සුණු ඕනෑම අරගලයකදී ඉතිහාසයේ සැබෑ නිර්මාණකරුවන් වන්නේ ජනතාව සහ ජනතාවම පමණක්ය යන ලොව පුරා සටන් කරන ජනතාවගේ ඓතිහාසික සත්‍යය සහ  අත්දැකීම් උරා ගැනීමට අසමත් විය; මෙයින් ඉවත්වීම නොවැළැක්විය හැකි ලෙස පරාජයට මුහුණපායි.

සමාප්තිය

මේ සියළු දුබලකම් සහ සීමාවන් තිබියදී පවා LTTE ය මේ දක්වා ඉතා දැඩි ලෙස සටන් කොට ඇත. දහස් ගණන් සිය කාඩර්වරු සහ නායකයින් කීර්තිමත් සම්ප‍්‍රදායකට අනුව දිවි පුදා ඇත. සැකයකින් තොරව මෑත යුද්ධයේ LTTE යේ පරාජය ඔවුන්ගේ දීර්ඝ අරගලයේ පරාජයද වනු ඇත. එනමුදු දශක තුනක සන්නද්ධ අරගලය සහ වෙනම නිජ බිමක් සඳහා වූ දමිළ ඊළාම් ජනතාවගේ අව්‍යාජ අභිලාශයන් සහ ඔවුන්ගේ කැප කිරීම් අපතේ නොයනු ඇත. ශ්‍රී ලංකා රජය ප‍්‍රධාන ජයග‍්‍රහණයක් සනිටුහන් කොට LTTE ය සහ එයින් ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාරය  දුර්වල කිරීමට හැකි වුවද, එවැනි ව්‍යාපාරයක වර්ධනය තවමත් පවත්වාගැනීම සඳහා වන තත්වයන් වඩා බරපතල ලෙස පවා තවමත් පවතී. ඇරත්, ඔවුහු අවසානය දක්වාම සතුරා ඉදිරිපිට බියට පත් නොවී ඔවුන්ට යටත් නොවී සටන් වැදුණහ. අතීත වැරදිවලින් ඉගෙන ගනිමින්, නව පරපුරක විප්වවාදීන්ට ගිනි අවි අතට ගැනීමට මෙය ආශ්වාදයක් වනු ඇත.

යුද්ධය හමාර වී මාස දෙකකට පසුව පවා 300,000 වැඩි දමිළ ජනතාවක් තවම නාසි සමූලඝාතක කඳවුරු වලට වඩා නරක යුධ මුක්ත කලාපයේ, සැනසිල්ලක් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටී. අද පවා නිදහස් මාධ්‍යවේදීන්ට හෝ ජාත්‍යන්තර ආධාර ඒජන්සියකට මෙම කඳවුරු වළට පැමිණීමට ඉඩ දී නැත. මෙම කඳවුරුවලින් කාන්දුවන ප‍්‍රවෘත්තිවලින් කියැවෙන්නේ දමිළයින්ට විඳීමට බල කොට ඇති භයංකර තත්වයයි. බාලයින් සහ කාන්තාවන් ක‍්‍රමානුකූලව ඔවුන්ගේ පවුල් වල සාමාජිකයින්ගෙන් වෙන් කොට හඳුනා ගත නොහැකි ලෙසට පත් කොට ඇත. ඔවුන්ගේ නිවෙස් වලට ආපසු යවන්නැයි ඔවුන්ගේ නිරන්තර ඉල්ලීම පිළිගෙන නොමැත. ආහාර, ජලය, සනීපාරක්‍ෂාව සහ අනෙකුත් මූලික පහසුකම් මිනිසුන්ට සපයා නැත. රාජපක්‍ෂ රජය පලස්තීනයේ යුදෙව්වාදීන්ගේ ක‍්‍රමවේදයට අනුව, දමිළ ප‍්‍රදේශ සිංහල ජනාවාස බවට පත් කිරීමට සැලසුම් කරමින් සිටී. ශ්‍රී ලංකා හමුදා ප‍්‍රධානී, සරත් ෆොන්සේකා, විවෘතවම ප‍්‍රකාශ කළේ දමිළයින් ලංකාව තුළ දෙවන පංතියේ පුරවැසියන් ලෙස ජීවත් වීමට සූදානම්ව සිටිය යුතු බවයි.

සිය වැරදිවලින් ඉගෙනගෙන, දමිළයින්, ඔවුන්ගේ අරමුණ වන ජාතික පීඩනයෙන් සහ හිංසනයෙන් විමුක්තිය ලැබීම පමණක් නොව පංති සූරාකෑමෙන් සහ පීඩනයෙන්ද විමුක්තිය ලබන තෙක් සටන් කිරීමට බැඳිය යුතුය. ඉන්දියාවේ සහ ලෝකය පුරා සිටින සියළු ප‍්‍රගතිශීලී, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සහ විප්ලවීය ජනතාව වෙනම නිජබිමක් සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළ ජනතාවගේ යුක්ති සහගත අරගලයට සහය ලබා දෙනු ඇත.

~අවසානයි~

ABar-11

දමිළ ඊළාම් අරගලය සහ එහි පාඩම් – I කොටස

I කොටස

දමිළ ඊළාම් අරගලය සහ එහි පාඩම්

[ඉන්දියාවේ විප්ලවීය සඟරාවක් වන, ජනතා සත්‍ය #7, (http://www.bannedthought.net/India/PeoplesTruth/PeoplesTruth07.pdf) කලාපයෙනි, 2009 සැප්තැම්බර්, 20-30 පිටු සහ 12 වෙනි පිටුව.]

රවීන්ද්‍රන් විසිනි

[පරිවර්තනය :  ශ්‍රී කාන්ත]

2009 මැයි 18 වැනි දින, ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ LTTE යට එරෙහිව දශක තුනක් තිස්සේ තිබූ යුද්ධය හමාර වූ බව ප‍්‍රකාශ කළහ. කොටින්ට එරෙහිව ශ්‍රී ලංකා හමුදාව අවසන් ජයග‍්‍රහණය දිනා ගෙන ඇති බව ඔහු ප‍්‍රකාශ කළහ. ශ්‍රී ලංකා හමුදාව සහ රජයත් LTTE නායක, ප‍්‍රභාකරන්, සහ අනෙකුත් ඔහුගේ ලූතිනන්වරු යුද්ධයෙන් මිය ගිය බව ප‍්‍රකාශ කොට ප‍්‍රභාකරන්ගේ මළ සිරුරේ සේයාරූ විද්‍යුත් සහ මුද්‍රිත මාධ්‍ය ඔස්සේ ප‍්‍රදර්ශනය කළහ. 20 වෙනි දින, ශ්‍රී ලංකා රජය මේ ‘ජයග‍්‍රහණය’ ‘සැමරීම’ ට ජාතික නිවාඩු දිනයක් ප‍්‍රකාශයට පත් කළහ. මේ ප‍්‍රකාශය සිදු කිරීමට කල් ගැනීම ශ්‍රී ලංකාවේ, ඉන්දියාවේ සහ සමස්ත ලෝකයේ වර්ධනයන් දෙස සමීපව නිරීක්‍ෂණය කරමින් සිටි ජනතාව අතර සැක සංකා ඇති කළහ. ශ්‍රී ලංකා රජය ඕනෑකමින්ම ඉන්දියාවේ මැතිවරණ ප‍්‍රතිඵල ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පසුව මේ ප‍්‍රවෘත්තිය විසුරුවා හැරීමෙන් එය පෙනෙන්නට තිබේ. ශ්‍රී ලංකා රජය සහ කොංග‍්‍රස් පක්‍ෂය විසින් මෙහෙයවන එක්සත් ප‍්‍රගතිශීලී සන්ධාන රජය මෙය සමරන අතරතුර, ලොව මුළුල්ලේම ඊළාම් අරගලයට සහ කොටින්ට සහය දැක්වූවන්/හිතවාදීන් දශ ලක්‍ෂ ගණනක් දමිළ ඊළාම් වෙන්වීම පිණිස වූ අරගලය අවසානයට පත් වූ බව විශ්වාස කළ නොහැකිව කම්පිත වූහ. පැය 24ක් ඇතුළත, ශ්‍රී ලංකා රජයේ ප‍්‍රකාශය ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළ කොටි, කොටින්ගේ නායකයා සහ අනෙකුත් LTTE නායකයින් අරක්‍ෂිතව සිටින බවත් දමිළ ඊළාම් අරගලය ඊළාම් ජනතාවට වෙනම නිජ බිමක් අත් කර දීමේ එහි අරමුණ සාක්‍ෂාත් කර ගන්නාතෙක් පවත්වාගෙන යන බව ප‍්‍රකාශයට පත් කළහ.

තමිල්නාඩුවේ සහ ලොව පුරා දමිළයෝ විරෝධතා ව්‍යාපාර පැවැත්වුහ, ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රියාවන් සමහරක් පවා සිදු විණි. වෙනම ඊළාම් නිජ බිමක් සඳහා වූ සන්නද්ධ අරගලය අර්බුදයට ලක් කොට, LTTE ය අභිබවා තීරණාත්මක ජයග‍්‍රහණයක් ලබාගත්තේ යැයි ශ්‍රී ලංකා රජය කළ ප‍්‍රකාශය කෙසේ වුවද, අඩුම තරමින් අද වන විට, ශ්‍රී ලංකා රජය LTTE ය පරදවා ප‍්‍රධාන යුධමය ජයග‍්‍රහණයක් අත්පත් කර ගත් බවට කිසිදු සැකයෙක් නැත. අතිශයින් බලවත් ගරිල්ලා හමුදාවක් වූ, LTTE ය, එවැනි පරාජයක් ලබා තිබුණේ කෙසේද, ඔවුන්ට එවැනි පරාජයක් අත්කර දීමට ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට හැකිවූයේ කෙසේද? මේ පරාජයත් සමග, දශක තුන හමාරක කාලයක් තිස්සේ ස්වයං-තීරණය සඳහා වූ සන්නද්ධ අරගලය නිමාවට පත් වූයේද?  ශ්‍රී ලංකා රජය ඊළාම් ජනතාවගේ සැබෑ අවශ්‍යතාවයන් ඉෂ්ට සිද්ධ කරයිද? දමිළ ජනතාවට සිංහලයින් සමග ශ්‍රී ලංකාවේ සමාන පුරවැසියන් ලෙස ජීවත් විය හැකිද? ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළයින්ගේ අනාගතය කුමක් වේද? නිදහස, ජාතික විමුක්තිය සහ ජනතා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය උදෙසා සටන් වදින්නන්ට සහ දමිළ ඊළාමය සඳහා අව්‍යාජව සහය දුන් අයවළුන්ට යන මේ සියල්ලටම මේවා වැදගත් ප‍්‍රශ්න වෙති. දමිළ ඊළාම් අරගලය අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා එහි විකාශය සහ වර්ධනය දෙස බැලීම අත්‍යවශ්‍යවේ.

දමිළ ඊළාම් වෙන්වීමේ අවශ්‍යතාවයෙහි සම්භවය

ක‍්‍රි.පූ. 500දී දිවයිනට ඉන්දියාවෙන් පැමිණි විජය කුමාරයාගෙන් සිය සම්භවය සිදු වූ බව සිංහල ජනතාව ප‍්‍රකාශ කරති. විජය කුමාරයා පැමිණීමට පෙර දිවයිනේ ඒ වන විටත් දමිළයින් ජීවත් ව සිටියහ. සිංහල ඉතිහාසඥ සහ කේම්බි‍්‍රජ් පඬිවරයෙකු වන පෝල් පීරිස්

‘‘..ඉන්දියාවෙන් සැතපුම් 30 ක පමණ දුරින් පිහිටියා වූ රටක් වීම නිසා ඉන්දීය මස් මරන්නන් සෑම උදයකම මසුන් මැරීමට යාත‍්‍රා කරන විට එය දකින්නට ඇත, යාත‍්‍රා කිරීමට දන්නා මිනිසුන් මගින් ඉක්මනින්ම මිනිස්සු එය මහද්වීපයක් ලෙස අල්ලා ගන්නට ඇත… විජය කුමාරයා පැමිණෙන්නට බොහෝ කලකට පෙර, ශ්‍රී ලංකාවේ සමස්ත ඉන්දියාවේම ගෞරවයට පාත‍්‍රවූ සහ උරුමයක් බවට පත් වූ ශිවගේ හඳුනාගත් ඊශ්වරම් 5 ක් වූහ. මේවා තිරුකෙතීස්වරම් ළඟ මහාතිත්ත; මුන්නේශ්වරම්වලට නතුව තිබෙන සාලවත්තේ සහ පර්ල් ෆිෂරි; තොන්ඬේස්වරම් ළඟ මාන්තොට; තිර්කොනේස්වරම් ළඟ කොට්ටියාර් මහා බොක්ක සහ නකුලේස්වරම් ළඟ කන්කසන්තුරෙයි’’. (පෝල් ඊ. පීරිස්: නාගදීප සහ යාපනයේ බෞද්ධ නශ්ඨාවශේෂ: රාජකීය ආසියානු සංගමයේ ජර්නලය, ලංකා ශාඛාව 28 කාණ්ඩය)

1505 දී දිවයිනට පෘතුගීසි යටත්විජිතවාදීහු පැමිණෙන කාලය වන විට දමිළයන්-මත පදනම් වූ යාපනය, සහ සිංහලයින්-මත පදනම් වූ කෝට්ටේ සහ මහනුවර ලෙසින් හඳුන්වන රාජධානීන් 3 ක් විය. 1619 දී, පෘතුගීසි දමිළ රජු පරාජයට පත් කොට යාපනය රාජධානිය ඈඳා ගත්හ. 1656 දී, ලන්දේසි පැමිණුනු අතර පසුව 1796 දී, බි‍්‍රතාන්‍යයෝ දිවයින යටත් කර ගත්හ. 1802 දී, ලංකාව රැජිනගේ යටත් විජිතයක් විය. 1833 දී, මුලූ ලංකාවම පළමු වරට බි‍්‍රතාන්‍යයන් විසින් එක් පරිපාලනයක් යටතට ගනු ලැබිණි. එම කාලය තුළම, බි‍්‍රතාන්‍යයෝ තේ, කෝපි සහ පොල් වගාවන් වල වැඩ කිරීමට ශ‍්‍රමිකයින් තමිල්නාඩුවෙන් (තමිල්නාඩු- දකුණු ඉන්දියාවේ ප‍්‍රාන්තයකි) ගෙන ඒම ඇරඹූහ.

දශලක්‍ෂ 17 ක්, පමණ වන දිවයිනේ ජනගහනයෙන් 5න් එකක් දමිළ වන අතර තුන් කාලකට මඳක් අඩුවෙන් සිංහල වේ. දමිළ ජනතාව විශාල වශයෙන් උතුරු නැගෙනහිර සහ වතු වගාවන් ඇති මධ්‍යම කඳුකරයේ, වාසය කරන අතර රටේ දකුණ සහ බටහිර මෙන්ම මධ්‍යම පෙදෙස්වල සිංහල ජනයා වාසය කරති. උතුරු-නැගෙනහිර දමිළ නිජ බිම් ප‍්‍රදේශය වර්ග සැතපුම් 7,500 ක් හෝ වර්ග කිලෝමීටර් 19,509 ක් විය.

1919 දී, දමිළ සහ සිංහල යන දෙගොල්ලන්ගෙන්ම සමන්විත, ලංකා ජාතික සංගමය, දමිළ අයෙකු වූ අරුණාචලම් පොන්නම්බලම්ගේ නායකත්වය යටතේ පිහිටවූහ.  පසුව 1921 දී, ඔහු ලංකා ජාතික සංගමයෙන් ඉවත් වූයේ එය සිංහල පමණක් නියෝජනය කරන බව පවසමිනි. යටත්විජිත පාලනය යටතේ ඒකීය රාජ්‍යයක් ලෙස අවධාරණය කළ සොල්බරි ව්‍යවස්ථාව 1947 දී, ප‍්‍රඥප්ත කරන ලදි. 1948 බි‍්‍රත‍්‍රාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීහු සිංහල කොම්ප‍්‍රෙදා්රු පංතියට බලය පවරා ලංකාවෙන් පිටත්ව ගියහ. සිංහල පාලක පංතිය, ශ්‍රී ලංකා දිවයින මුළුමනින්ම සිංහලයින්ගේ නිවහන ලෙස සලකන අතර ඒකීය සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍යයකට සීමා කරන යටත් වීමට සහ ස්වීයකරණයට ලක් විය යුතු ‘පිටස්තරයින්’ ලෙස දමිල ජනතාව සලකනු ලැබීය.

1949 දී බලය ලබා ගත් වහාම, සිංහල පාලක පංතිය තමිල්නාඩුවෙන් ගෙන්වූ වතු කම්කරුවන්ගේ ප‍්‍රජා අයිතිය අහෝසි කළහ. පුරවැසිභාවය පිළිබඳ 1949 පනත ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති දශලක්‍ෂ ගණන් දමිළ වැවිලි කම්කරුවන්ට ප‍්‍රජා අයිතිය සහ රාජ්‍යය අහෝසි කළහ. 1949 දී ඊළාම් ජාතියේ පියා ලෙස හැඳින්වූ, S.J.V.චෙල්වනායගම්ගේ නායකත්වය යටතේ දමිළ ෆෙඩරල් පක්‍ෂය (FP) පිහිටවනු ලැබූහ. එහි පළමු සමුළුව 1951 දී පවත්වනු ලැබූ අතර උතුරු නැගෙනහිර පෙදෙස්වල ජීවත්වන දමිළයන්ට ප‍්‍රාදේශීය ස්වාධිපත්‍යය සහ පාලන බලය පිළිබඳ ෆෙඩරල් ආකෘතියක් සඳහා වන ව්‍යාපාරයක් උදෙසා වූ සිය අභිලාශය ප‍්‍රකාශයට පත් කළහ. 1956 දී, සොලමන් බණ්ඩාරනායක සිංහල ජාතිවාදී රැල්ල මත ඡන්දයෙන් තේරී පත්වූහ. 1956 දී සිංහල භාෂාව තනිකරම රාජ්‍ය භාෂාව ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කළ අතර සිංහල බෞද්ධ ජාතිභේදවාදයට අනුබලදෙන වෙනත් ක‍්‍රියාමාර්ගයක් රජය හඳුන්වාදුණි. 1980 දී ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති වූ, J.R.ජයවර්ධන, සිංහල ජාතිවාදයට විවෘතවම අනුබල දුන්හ ‘‘…වසර 2500ක් තිස්සේ පැවති සමස්ත සිංහල වර්ගයාට, සිය භාෂාව සහ ආගම අතිශය උන්නදුවකින් යුතුව ආරක්‍ෂා කර ගැනීමට, සිය ජන්ම අයිතියෙන් කොටසක්වත් නොදී ආරක්‍ෂා කර ගැනීම සඳහා සටන් කිරීමටකාලය පැමිණ තිබේ… මම ව්‍යාපාරය මෙහෙයවන්නෙමි…’’ (J.R.ජයවර්ධන, ශ්‍රී ලංකා ටි‍්‍රබියුන් (Sri Lanka Tribune) හි සිංහල විපක්‍ෂ නායකයාගේ වාර්තාව: 1957 අගොස්තු 30)

1958 දී, බණ්ඩාරනායක සහ දමිල නායක චෙල්වනායගම් ලංකාවේ උතුරු සහ නැගෙනහිර දමිළයින්ට පුළුල් පරාසයක බලයක් පවරමින් ෆෙඩරල් විසඳුමක් සඳහා (B-C ගිවිසුම) අත්සන් කළහ. නමුත්, ගිවිසුම අත්සන් කොට සතියක් ඇතුළත රජය සිංහල සහ බෞද්ධ ජාතිවාදීන්ගේ බලපෑමට යටත්ව ඒකපාර්ශ්වීයව ගිවිසුම අත් හළහ. මෙයට විරෝධය දැක්වීමක් ලෙස, සාමකාමී ප‍්‍රතික්‍ෂේප කිරීමේ ව්‍යාපාරයක් ෆෙඩරල් පක්‍ෂය විසින් දියත් කළහ. ඊට ප‍්‍රතිචාර දැක්වීමට රජය පොලිස් සහ හමුදා බලඇණි යවමින් ව්‍යාපාරය මර්ධනය කොට සිංහල පෙදෙස්වල දමිල-විරෝධී දාමරික කම් මුදා හළහ. 200 කට වැඩි දමිළයින් ප‍්‍රමාණයක් මරණයට පත් වූ අතර දහස් ගණන් විතැන් වූහ.

1959 දී බෞද්ධ පැවිද්දෙකු විසින් සොලමන් බණ්ඩාරනායක ඝාතනය කළාට පසුව, ඔහුගේ බිරිඳ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක, ලොව පළමු කාන්තා අගමැතිනිය බලයට පත් වූහ. ඇය සිංහල ජාතිවාදී ක‍්‍රියාමාර්ගයන් දිගටම ගෙන ගියහ. 1972 දී, ලංකාව ශ්‍රී ලංකා ලෙස නම් කොට බුද්ධාගම රටේ ප‍්‍රධාන ආගම බවට පත් කළහ. මේ ක‍්‍රියාමර්ගයන් තවදුරටත් දිවයිනේ දමිළයින් එදිරිවාදීබවට සහ පිටස්තරයින් බවට පත් කළහ. 1964 දී, සිරිමාවෝ-සාස්ත‍්‍රී ගිවිසුම රටක් නැති වැවිලි කම්කරුවන් ඉන්දියාවට නැවත පැමිණවීම සඳහා අත්සන් කළහ. 1965 දී, B-C ගිවිසුම දියාරු කිරීමක් වූ ඩඩ්ලි-චෙල්වා එකඟතාවය, අත්සන් කැරිණි. සිංහල වර්ගවාදීන්ගේ සහ බෞද්ධ පූජකවරුන්ගේ විරෝධය මත ගිවිසුම කි‍්‍රයාවට නැංවීමෙන් තොරව ඉවත දැමිණි. විරෝධය දැක්වීමක් ලෙස, පළාත් පාලන ඇමති, ෆෙඩරල් පක්‍ෂයේ තිරුචෙල්වම් ඉල්ලා අස්විණි.

1972 දී ලංකාව මැයි 22 වන දින ජනරජයක් බවට පත්වූ අතර නිළ වශයෙන් ශ්‍රී ලංකා ජනරජය ලෙස නම් කළහ. ඇත්ත වශයෙන්ම බුද්ධාගම රාජ්‍ය ආගම බවට පත් කිරීමෙන් ඊළාම් සහ වතු වගා ශ‍්‍රමිකයින් යන දෙපාර්ශ්වයේම දමිළයින්, දෙවන පංතියේ පුරවැසියන් ලෙස ශ්‍රේණි ගත කිරීමට ඇද දැමූ සිංහල-අධිපතිවාදී ‘‘ජනරජ ව්‍යවස්ථාව’’ සමගි පෙරමුණු රජය රටට ප‍්‍රඥප්ත කළහ.

රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය යටතේ වර්ධනය වන සීමාන්තික ජාතිවාදයෙන් තර්ජනයට ලක් වූ දමිළ පක්‍ෂ ෆෙඩරල් පක්‍ෂය, G.G. පොන්නම්බලම් විසින් නායකත්වය දුන් දමිළ කොංග‍්‍රහය (TC), සහ තොන්ඩමන් විසින් නායකත්වය දුන් ලංකා කම්කරු කොංග‍්‍රසය (CWC), ඇතුළත්ව පිහිටුවා ගත් දමිළ එක්සත් පෙරමුණ (TUF), 1976 දී දමිළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ (TULF) ලෙසින් නම වෙනස් කරන ලදි. කුඩා තරුණ කණ්ඩායමක් දමිළ නව කොටි (TNT) යන සටන්කාමී සංවිධානය පිහිටුවා ගත්හ; පසුව 1976 දී එහි නම දමිළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය (LTTE) ලෙස වෙනස් වී යාපනය අර්ධද්වීපය තුළ දමිළ අයිතීන් සඳහා සටන් කිරීමට 17 හැවිරිදි වේලූපිල්ලෙයි ප‍්‍රභාකරන් විසින් නායකත්වය දෙනු ලැබූහ.

1974 දී උග‍්‍ර සිංහල ජාතිභේදවාදීහු කුමන්ත‍්‍රණය කර යාපනයේ පැවති ගෞරවනීය ජාත්‍යන්තර දමිළ සංස්කෘතික සම්මේලනයට පැමිණෙන්නන් වෙත සිංහල පොලිස් ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කළහ. දමිළ ජාතිකයින් නව දෙනෙකු මරු මුවට පත් වූ අතර බොහෝ දෙනෙකු තුවාල ලැබූහ. විශ්ව විද්‍යාල ප‍්‍රවේශයේදී දමිළ සිසුන්ට සමාන අයිතීන් ලැබීම තහනම් කිරීමේ ‘‘ප‍්‍රමිතිකරණය’’ හඳුන්වාදීමත් සමග රජය විසින් දමිළ ජනතාවට සිදු කළ අසාධාරණයන්හි උච්චත්වයට පැමිණියහ. මෙම ක‍්‍රියාමාර්ගයන් දමිළ ජනතාවට උසස් අධ්‍යාපනය සහ රැකියා ලැබීම අහිමි කරමින් නොනැවතී ඔවුන්ට රාජ්‍ය පරිපාලන සහ පොලීසි, හමුදාවල තනතුරු දැරීම පවා අනුක‍්‍රමයෙන් වළකාලීම ඉලක්ක කර ගත්හ. 1976 දී ඔඹඛත්‍, ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළ ජනතාවගේ පැවැත්ම සහතික කරගැනීමට, ‘‘ස්වයං තීරණ අයිතිය මත පදනම් වූ, නිදහස්, ස්වෛරී, ආගම් රහිත, දමිළ ඊළාම් සමාජවාදී රාජ්‍යයක්’’ පිහිටුවීමේ ‘‘වඩ්ඩුකොඩායි විසඳුම’’ (“Vaddukoddai Resolution”) වෙත යොමු විය. දමිළ ඊළාම් රජයක් සඳහා වෙන්වීමේ සටන් පාඨය ඇතිව, TULF 1977 දී මහ මැතිවරණයට තරඟ කළහ. 90% කට වැඩි බහුතරයක් ඊළාම් වෙන්වීමට ඡන්දය ලබා දුන්හ. එය ජනමත විචාරණයක් පමණක් නොවුණු අතර දමිළයින්ගේ ස්වයංතීරණ අයිතියේ අරමුණු සඳහා සාමකාමී ක‍්‍රියාවලියක් විය. නමුත් සිංහල-බෞද්ධ උග‍්‍ර ජාතිභේදවාදීහු දමිළ අයිතීන් සහ අභිලාශයන් පිළිගැනීම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරන ලදි; ඒ වෙනුවට රාජ්‍යය අනුග‍්‍රහය ලැබුණු ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රියා ඔවුන්ගේ සැබෑ අයිතීන් පාගා දැමීමට මුදවා හරින ලදි. දමිළ ජනතාවගේ අනන්‍යතාවය සහ ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය විනාශ කිරීමේ ක‍්‍රියාදාමය තුළ, නැවත කිසි ලෙසකින්වත් ලබා ගත නොහැකි සහ සංස්කෘතික වටිනාකමකින් යුත් දමිළ අත් පිටපත් ඇතුළුව, කෘතීන් 95,000 කට වඩා අන්තර්ගත ඉතා දුර්ලභ පොත් එකතුවක් සතු වූ යාපනය මහජන පුස්තකාලය ශ්‍රී ලංකා රජයේ සන්නද්ධ බලඇණි විසින් අමාත්‍යවරු දෙනෙකු වන, ගාමිනී දිසානායක සහ සිරිල් මැතිව් ගේ මග පෙන්වීම යටතේ පුළුස්සා විනාශ කර දමන ලදි.

විමුක්ති යුද්ධයේ-පූර්ව සමයේදී, 1983 ජූලි හිදී (කලූ ජූලිය ලෙසින් හැඳින්වුණු), ඉතා සැලසුම් සහගත ආකාරයට සිදු කළ, දමිළ විරෝධී ව්‍යාපාරය, ඉතා කෲරතම සහ සැවොම දන්නා සමූලඝාතනයයි. එය ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළ බහුතරයක් ජීවත් වූ උතුරු නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවල පමණක් නොව රට පුරාම හැම තැනම සිදු විය. 4000 කට අධික ජනතාවක් ඝාතනය කෙරුණු අතර දහස් ගණනකට උන්හිටිතැන් අහිමි විය. ඔවුන්ගේ දේපළ කොල්ලකෑමට සහ විනාශ කිරීමට ලක් විණි, එයින් ඔවුන්ගේ ජීවත්වීමේ ක‍්‍රමවේදයන් මුලිනුපුටා දැමීය. එපමණක් නොව සිරගෙවල්වල දමිළ සිරකරුවන්ගේ ඇස් උගුල්ලූවා මිලේච්ඡ ලෙස ඝාතනය කෙරිණි. දශලක්‍ෂ එකහමාරකට (1,50,000) වඩා වැඩි ජනතාවක් සරණාගතයන් ලෙස ශ්‍රී ලංකාවෙන් ඉන්දියාවට සහ බටහිර රටවල් වලට පලා ගියහ. දාමරිකයන්ට ඍජුව උල්පන්දම් දෙමින්, ජනාධිපති ජයවර්ධන කීවේ ‘‘මම දමිළ ජනතාවගේ මතය ගැන සැලකිලිමත් වෙන්නෙ නැහැ… අපිට දැන් ඔවුන් ගැන හෝ, ඔවුන්ගේ ජීවිත හෝ ඔවුන්ගේ මතයන් ගැන හිතන්න බැහැ… ඔබ උතුරු පෙදෙස්වලට පීඩනය වැඩි කරත්ම, මෙහි සිංහල ජනයා වැඩියෙන් සතුටට පත් වේවි… ඇත්තෙන්ම මම දමිළයින් මැරෙන්නට අරිනවනම්, සිංහලයින් සතුටු වේවි.’’ (ජනාධිපති J.R.ජයවර්ධන, Daily Telegraph, 1983 ජූලි 11)

මේ සිදුවීම දමිළ ඊළාම් ජනතාවගේ ස්වයං-තීරණ අයිතිය සඳහා වූ අරගලයේ තීරණාත්මක හැරුම් ලක්‍ෂයක් විය. ඡන්ද අයිතිය අහෝසි කිරීම, රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය සහිතව දමිල නිජ බිම තුළ ක‍්‍රමානුකූලව උතුරු සහ නැගෙනහිර පෙදෙස්වල සිංහල ජනාවාස ඉදිකිරීම, භාෂාවට වෙනස්කම් කිරීම, රැකියා ප‍්‍රතිපත්ති සහ සරසවි ප‍්‍රවේශයේදී ‘ප‍්‍රමිතිකරණය’ වැනි ව්‍යවස්ථාදායක සහ පරිපාලන පනත් මාලාවකින් දිවයින පුරා සිංහල බෞද්ධ ආධිපත්‍යය වඩා ශක්තිමත් කිරීම බලාපොරොත්තු වුණු ශ්‍රී ලංකා රජයේ ‘‘පාර්ලිමේන්තු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’’, ගැන දමිළ ජනතාවට තව දුරටත් විශ්වාසයක් නොවීය.

අරගලය අවිහිංසාවාදී, සාමකාමී මාවතෙන් සන්නද්ධ අරගලය දක්වා මාරු විය. දහස් ගණන් තරුණයෝ විවිධ සන්නද්ධ සංවිධානවලට එක් වූහ. ඔවුහු මුලින්ම ඉන්දියාව තුළ ඉන්දීය රජයේ සහයෝගය ඇතිව සන්නද්ධ පුහුණුව ලබන විට ඉන්දීය ව්‍යාප්තවාදීන්ට (සෝවියට් සමාජ-අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ආධිපත්‍යය යටතේ) සිය ව්‍යාප්තවාදී අරමුණු සපුරා ගැනීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා රජයට (එවක එක්සත් ජනපද ආධිපත්‍යය යටතේ පැවති) බලපෑම් එල්ල කිරීම ට ප‍්‍රශ්නය භාවිතා කිරීමට අවශ්‍ය වූහ. ජනතාව පාර්ලිමේන්තුවාදී සහ සාමකාමී ක‍්‍රමවේදයන් ඔවුන්ට ශිෂ්ට ලෙස ජීවත්වීමට ඇති අයිතිය මෙන්ම ඔවුන්ගේ අභිමානය සහ අයිතීන් සෝදාපාලූවට ලක් කොට තිබෙන බව අවබෝධ කර ගත්හ. එතැන් සිට ඔවුහු පාර්ලිමේන්තුවාදී දේශපාලකයන් ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළ අතර මුළු හදවතින්ම සන්නද්ධ අරගලයට සහය දුන්හ. මේ කාරණය සඟවමින් ඉන්දීය රජය සහ මාධ්‍ය, විශේෂයෙන්ම ඉංග‍්‍රීසි ප‍්‍රවෘත්ති පත‍්‍ර සහ රූපවාහිනී නාලිකා, දමිළ ඊළාම් අරගලයේ ඉතිහාසය සිතාමතා විකෘති කරමින් සහ බොරු ප‍්‍රචාරය කරමින්,‘ත‍්‍රස්තවාදය’ යන ඔවුන්ගේ වචනය භාවිතා කරමින්, සන්නද්ධ අරගලය ගැන විශාල ආන්ෙදා්ලනයක් සහ මොරදීමක් ඇති කරමින් තිබුණි. එතැන් සිට, වසර කිහිපයක් තුළ LTTE ය, ඊළාම් වෙන්වීම සඳහා සටන් වදින ප‍්‍රමුඛ පෙළේ සංවිධානයක් ලෙස ඉදිරිපත් වෙමින් තිබුණි; මේ ක‍්‍රියාවලිය තුළ ඔවුහු සාහසික ලෙස අනෙක් සංවිධාන පාගා දැමූ අතර, ඔවුන් හැම කෙනෙක්ම මුලූමනින්ම පාහේ ඉන්දීය සහ ශ්‍රී ලංකා රජයේ ඒජන්තයින් බවට පත්ව තිබුණි.

සිවිල් යුද්ධය සහ සාම කථා

1983 ජූලි, LTTE ය රටේ උතුරු පෙදෙසේ හමුදා භට පිරිසකට එල්ල කළ ප‍්‍රහාරයෙන් සොල්දාදුවන් 13 දෙනෙකු මරා දැමිණි. ජාතිභේදවාදී මනෝභාවයන් අවුස්සවමින් ශ්‍රී ලංකා රජය රට තුළ කොළඹ සහ අනෙක් පෙදෙස්වල සංහාරයන් සහ වධ දීම් සංවිධානය කළහ. දමිළයන් 4,000 ක් පමණ මරා දමන ලදුව, දහස් ගණන් සිංහල-බහුතරයක් විසූ පෙදෙස් වලින් පලා ගියහ. මෙය සිවිල් යුද්ධය හෝ පළමු ඊළාම් යුද්ධයේ ඇරඹුම සටහන් කළහ.

1983 දී සිවිල් යුද්ධය ඇරඹීමෙන් පසු, LTTE යේ මෑත පරාජය දක්වා, යුද්ධ හතරක් සහ සාම සාකච්ඡා හතරක් පැවැත්විණි. පළමු සාම ක‍්‍රියාවලිය 1985 දී භූතානයේ අගනුවර වන තිම්පු හි දී ඉන්දීය ව්‍යාප්තවාදීන්ගේ මැදිහත්වීම යටතේ ඇරඹුණි. LTTE ය සහ අනෙක් සන්නද්ධ සංවිධාන දමිළ ජනතාව වෙනුවෙන් වෙනම ස්වෛරී රාජ්‍යයක අවශ්‍යතාව අත් හරිමින් සාකච්ඡාවලට සහභාගි වුණද දමිළ ජනතාව ජාතියක් ලෙස පිළිගත යුතු බව සහ ශ්‍රී ලංකාව විසින් උතුරු සහ නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශය එක් කොටසක් වශයෙන් ඊළාම් දමිළයින්ගේ නිජබිම ලෙස පිළිගැනීම ඇතුළුව වෙන් වීමට ඇති අයිතිය ද පිළිගත යුතු බව ඉදිරියට දැමීය. ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් දමිළ ජනතාවගේ සැබෑ අභිලාශයන් පිළිගැනීම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කිරීම නිසා සාකච්ඡා බිඳ වැටුණි.

නමුත් ශ්‍රී ලංකා සහ ඉන්දීය රජයන් විසින් ජාතික විමුක්ති යුද්ධයේ නියැලූණු සන්නද්ධ හෝ ඊළාම් ජනතාවගේ නියෝජිතයන් ගේ සහභාගිත්වයක් නැතිව 1987 ජූලි 29 වන දින ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම අත්සන් තැබිණි. ඒ වෙනුවට ඉන්දීය ව්‍යාප්තවාදීහු තමිල්නාඩුව තුළ කඳවුරු ඇති කර ගැනීමට සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වලට ඉඩ හළ අතර යුධ අවි, පතරොම්, සහ හමුදා පුහුණුව ඔවුන්ගේ එකඟතාව මත ලබා දුණි. ශ්‍රී ලංකා රජය දමිළයන්ට බලය විමධ්‍යගත කිරීමක් ලබා දෙමින්, ව්‍යවස්ථාවෙහි 13 වෙනි සංශෝධනය ඉදිරියට ගෙන ආහ. LTTE ය සහ ඊළාම් ජනතාව සිය අව්‍යාජ ඉල්ලීම වූ ස්වයං නිර්ණ-අයිතිය අහළකවත් නොවුණු, ඒකීය සිංහල රජයක් යටතේ පළාත් සභා බලතල පමණක් තිබෙන නිසා ගිවිසුම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළහ. තවදුරටත් ගිවිසුම ක‍්‍රියාවට නැංවීමට, ඉන්දීය රජය 140,000 ක ශක්තිමත් ‘‘සාම-සාධක’’ බල ඇණියක් ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු සහ නැගෙනහිර කොටස් වලට යැවූහ, ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට අනුව ඉන්දියාව ඔවුන්ගේ යුද්ධෝපායික වාසි ආරක්‍ෂා කර ගත්හ. ‘‘ඉන්දීය රජයේ අවශ්‍යතාවයන්ට බාධා පමුණුවන ලෙස වෙනත් රටකට ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඇති ත‍්‍රීකුණාමලය හෝ වෙනත් වරායන් භාවිතා කිරීමට ඉඩ නොදීමට’’ ශ්‍රී ලංකා රජය එකඟ විය.

ඉන්දීය රජය රඟ දැක්වූ මේ ක‍්‍රියාවලිය, ජාතික විමුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් වැදුණු අව්‍යාජ සටන්කරුවන්ගේ සිත් තුළ සැක සංකා මතු කළහ. ඉන්දීය රජය තමන්ට හානිදායක දෑ සිදුකොට තමන්ව පාවාදී ඇති බව ඔවුන්ට හැෙඟන්නට විය. සාම සාකච්ඡා දිගටම පවතින විට LTTE ය සහ ඉන්දියාව අතර සබඳකම් තවදුරටත් වඩා නරක අතට හැරෙන්නට විය. 1988 ඔක්තෝබර් 4 දී, ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව බෝට්ටුවක් සහ පුලෙන්ද්‍රන් සහ කුමාරප්පා යන ඉහළ පෙළේ නායකයින්ද ඇතුළු LTTE ක‍්‍රියාකාරිකයින් 17 දෙනෙකු අත් අඩංගුවට ගත්හ. මෙයට මැදිහත් වී ඔවුන්ව නිදහස් කරන්නැයි LTTE ය ඉන්දීය රජයෙන් ඉල්ලීය. ඉන්දීය රජය රඟපෑ මෙම දෙබිඩි පිළිවෙතට එරෙහිව LTTE යේ දේශපාලන අංශයේ ලූතිනන් කර්නල් තිලීපන් විරෝධය පෑමට ආහාර වැරීමේ උපවාසයක නියුතුව පසුව මිය ගියහ. නමුත් රැඳවියන්ව කොළඹට මාරු කිරීම අරඹද්දී ඉන්දීය රජය ශ්‍රී ලංකා රජයට උපායිකව සහය ලබා දුන්හ. ඉන් අනතුරුව සිරගත කෙරුණු සියළු LTTE සාමාජිකයෝ විරෝධතාවයන් සහ ගැටුම්වල ගිනි පුපුරු අවුළුවමින් සමූහ ලෙස සිය දිවි නසා ගත්හ. සාම සාකච්ඡා නැවතුණු අතර සිවිල් යුද්ධය නැවත ඇරඹිණි. ශ්‍රී ලංකා රජය ඉන්දීය සාම සාධක හමුදාවෙන් (IPKF) කැරලිකරුවන් මර්ධනය කරන්නැයි ඉල්ලා සිටියහ. 1988 ඔක්තෝබර් 9 වෙනි දින, ඉන්දීය සාම සාධක හමුදාව ‘‘පවන් මෙහෙයුම’’ යන කේත නාමයෙන් LTTE යට එරෙහි මෙහෙයුම ඇරඹූහ.

ඔවුහු සම්පූර්ණ මෙහෙයුම සති කීපයකින් අවසන් කිරීමට බලාපොරොත්තු වූහ. නමුත් අනපේක්‍ෂිත ලෙස ඔවුහු යුද්ධය තුළ එරුණු අතර, 1700 කට වඩා මරණයට පත් වී දහස් ගණනක් ආබාධිත බවට හා තුවාළකරුවන් බවට පත් විණි. අවසානයේදී 1990 මාර්තු වල ඔවුන්ට නින්දාසහගත ලෙස පසුබැසීමට බල කෙරිණි.

නැගෙනහිර පළාතේ පළාත් සභා ඡන්දය ඉන්දීය සහ ශ්‍රී ලංකා රජයන්වල ඒකාබද්ධ තුවක්කු බලයෙන් පවත්වන ලදි. LTTE ය ඡන්දය වර්ජනය කරන විට, EPRLF වැනි අනෙක් සටන්කාමී කණ්ඩායම් ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන්ගේ පන්දම්කරුවන් වී එයට සහභාගිවූහ. අද පවා ඉන්දියානු රජය සහ එහි හොරණෑකරුවන් ‘වාර්ගික අර්බුදයට’ දේශපාලන විසඳුමක් යන මැයෙන් කෑ ගසමින් සිටින්නේ ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන් විසින් 1987 දී ඇති කළ එකම ‘විසඳුම’ වටේ කේන්ද්‍රගත වෙමිනි. ඇත්තෙන්ම, සිංහල-බෞද්ධ වර්ගවාදීහු දමිළයන්ට මේ නාමික ‘බලය ලබාදීමට’ පවා එරෙහි වූහ. පසුව, ශ්‍රී ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ‘ව්‍යවස්ථා විරෝධීයැයි’ 13 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට පහර දුන්හ.

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඉන්දියානු සන්නද්ධ බල ඇණි විද්‍යාමාන වීමට සහ ගිවිසුමට වූ විරෝධය වටා එක්රොක් වීම සිංහලයින් අතරද විය. පේ‍්‍රමදාස රජය සිය චාටුකාර එදිරිවාදීන්ට, LTTE යට, ඉන්දියානු හමුදාවට එරෙහිව සටන් වැදීමට ආයුධ පවා සැපයූහ. ඔවුන්ගේ බලයෙහි අනතුරුදායක බව දැනීම නිසා පේ‍්‍රමදාස රජය ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව ඉවත් කර ගන්නැයි ඉල්ලා සිටියහ. 1989 දී රජිව් ගාන්ධි මැතිවරණයෙන් පරාජයට පත් වීමත් සමග සහ තමිල්නාඩුවේ බලපෑම නිසා V.P.සින්ග් රජය ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාවට 1990 මාර්තු වලදී ඉවත් වීමට නියෝග කළහ. සාම සාධක හමුදාව ඉවත්ව ගිය පසු LTTE ය සහ කොළඹ අතර තාවකාලික සංහිඳියාවක් පැවතුණි. නමුත් 1990 ජුනි වලදී නැවත යුද්ධය පුපුරා ගියහ. මෙලෙස දෙවන ඊළාම් යුද්ධය ඇරඹුණහ.

ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව ඉවත් කරගත් පසු, LTTE ය උතුරු නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවල සිය තත්වය ශක්තිමත් කර ගත්හ. LTTE ය සමග සාමය යන සටන් පාඨයෙන් චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ ජනතා සන්ධානය (PA) බලයට තේරී පත් වූ පසු, 1995 ජනවාරි වලදී සටන් විරාම ගිවිසුම අත්සන් කරන ලදුව සාකච්ඡා ඇරඹූණි. නමුත් ශ්‍රී ලංකා රජයේ දරදඬු ස්වභාවය නිසා එයත් අසාර්ථක වුහ. තෙවන ඊළාම් යුද්ධය 1995 අපේ‍්‍රල් වලදී පිපිරී ගියහ. ලංකා ගුවන් හමුදාව ජෙට් යානා මගින් නාවලී හි සාන්ත පීටර් පල්ලියට බෝම්බ දැමීමෙන් සිවිල් වැසියන් 125 දෙනෙකු මරා දමමින් සහ 150 කට තුවාල සිදු කිරීමෙන් ශ්‍රී ලංකා රජයේ යුධ ආක‍්‍රමණය වඩා බිහිසුණු තත්ත්වයකට පත් වූහ. සති හතක් තියුණු ලෙස සටන් කිරීමෙන් පසු රජයේ බල ඇණි දශකයක පමණ ආසන්න කාලයකට පසුව පළමු වරට සාර්ථකව යාපනය සිය පාලනය යටතට ගත්හ. ජයග‍්‍රහණය සනිටුහන් කිරීමට, ශ්‍රී ලංකා ආරක්‍ෂක ඇමති, අනුරුද්ධ රත්වත්තේ, යාපනය කොටුව තුළ 1955 දෙසැම්බර් 5 වන දින ජාතික ධජය එසවූහ. රජය ඇස්තමේන්තු කළ පරිදි අඩුම තරමින් සොල්දාදුවන් සහ කැරලිකරුවන් 2,500 ක් පමණ ආක‍්‍රමණයෙන් මරණයට පත් වී, 7000ක් තුවාල ලැබූහ.

LTTE ය 1999 දී දියත් කළ සිය ‘‘නොනවතින රැල්ල මෙහෙයුම’’ ප‍්‍රතිප‍්‍රහාරයෙන් සහ සතුරාට එල්ල කළ අනෙක් ප‍්‍රහාර 17 න් තමන්ට අහිමි වූ සියළු ප‍්‍රදේශ නැවත අත්පත් කර ගත්හ. දින තුනකටත් වඩා අඩු කාලයක් තුළ දියත් කළ එම තනි මෙහෙයුමෙන්, LTTE ය 1200 කට අධික ශ්‍රී ලංකා සොල්දාදුවන් මරා දැමූහ. එය ජාතීන් දෙක සම්මුතිගත ලෙස සටන් වැදුණු යුද්ධයකි. එය ශ්‍රී ලංකා හමුදාවේ සන්නද්ධ බල ඇණි වලට කිළිනොච්චි නගරය සහ අවට ප‍්‍රදේශ සමග ඇති සියළු ගොඩබිම් සහ මුහුදු සම්බන්ධතාවයන් කපා දමමින් අලිමංකඩ (ගෙඹි මෙහෙයුම) සාර්ථකව අල්ලා ගත්හ. 2000 අපේ‍්‍රල් 22 වන දින, 17 වසරක් තිස්සේ යාපනය අර්ධද්වීපය වන්නි ප‍්‍රධාන භූමියෙන් වෙන් කරන ලද, අලිමංකඩ හමුදා සංකීර්ණය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටී LTTE ය අතට පත් වූහ. 40,000 ක පමණ ශ්‍රී ලංකා සොල්දාදුවේ LTTE ය විසින් වට කෙරුණු පසු බිහිසුණු තත්ත්වයක් උද්ගත විය. විනාශ වීම හෝ යටත් වීම හැරෙන්නට ඔවුන්ට වෙන විකල්පයක් නොවීය. ඉන්දීය හා එක්සත් ජනපද මැදිහත්වීම හරහා පමණක් මෙය වළක්වනු ලැබීය. ඉන්දියානු රජය එවකට LTTE යට තර්ජනයක් වූ හෙයින් ඔවුන්ට තව දුරටත් ප‍්‍රගතියක් අත් නොවුණා මෙන්ම දරුණු ප‍්‍රතිවිපාකයන්ට මුහුණ දීමට සිදු විය. ඒ මදිවට ශ්‍රී ලංකා සොල්දාදුවන්ගේ දිවි ගලවා ගැනීමට ඉන්දීය නාවික යාත‍්‍රා ද එවනු ලැබිණි. ඉන්දීය හෝ එක්සත් ජනපද රාජ්‍යයන්හි තර්ජනයකට සූදානම්ව නොසිටි බැවින් LTTE ය ඉදිරියට නොගියහ.

දමිළ ජනතාවගේ ජාතික ප‍්‍රශ්නයට යුධමය විසඳුමක් දීමට සිංහල පාලක පංතිය අසමත් වීමත් සමග, රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය සාම කරලිය උඩ තරඟ වැද 2001 මැතිවරණය ජයගති. නෝර්වේ මැදිහත්වීම මත 2001 දෙසැම්බර් සාම සාකච්ඡා නැවත ඇරඹිණි. LTTE ය දින 30ක සටන් විරාමයක් ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පසු රජය විසින්ද එය ප‍්‍රකාශයට පත් කළහ, විධිමත් අවබෝධතා ගිවිසුමක් (MoU) 2002 පෙබරවාරි 22 අත්සන් කොට, නිත්‍ය සටන් විරාම එකඟතාවය, CFA, පිහිටුවනු ලැබූහ. සටන් විරාමය නිරීක්‍ෂණයට විශේෂඥ කමිටුවක්, ලංකා නිරීක්‍ෂණ මෙහෙය, නෝර්වේ සහ අනෙක් නෝඩික රාජ්‍යයන්ගෙන් යුක්තව පිහිටවූහ. පළමු සාම කථාබහ 2002 සැප්තැම්බර් 16 වන දින තායිලන්තයේ ඵූකට් හි දී පවත්වනු ලැබූහ, මෙහි සාකච්ඡා වට බොහෝ ගණනක් විය. LTTE ය ඔවුන්ගේ කළින් සථාවරය වූ දමිළ ඊළාම් බෙදීම සමථයකට පත් කරගෙන අන්තර්වාර ස්වයං-පාලන (Interim Self-Governing Authority – ISGA) බලයක් වෙනුවෙන් යෝජනා ඉදිරිපත් කොට, ඊළාම් ප‍්‍රශ්නය සඳහා ෆෙඩරල් විසඳුමකට එකඟ විය. රජයද පළමු වතාවට ඔවුන්ගේ පාර්ශ්වයෙන්, දමිළ ජනතාව කලින් යෝජනා කළ බලය විමධ්‍යගත කිරීමට වඩා දුර යමින් ෆෙඩරල් විසඳුමකට එකඟ විය. කොටි සංවිධානය ISGA සහමුලින්ම LTTE ය විසින් පාලනය කිරීමට සහ උතුරු-නැගෙනහිර පෙදෙස් වලද පාලන බලය හැසිරවීමට යෝජනා කළහ. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ උතුරු නැගෙනහිර කලාප LTTE යට මාරු කරන්නේ යයි කෑ ගසමින් ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පෙදෙස්වල සිංහල-බෞද්ධ උග‍්‍ර ජාතිභේදවාදීන්, විශාල ඝෝෂාවක් සහ වැළපිල්ලක් ඇති කොට රජයට සාම ගිවිසුම විධිමත් ලෙස පවත්වාගෙන යාමට හැකි නොවන සේ බලපෑම් කළහ.

ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ISGA ට එරෙහි වී හදිසි නීතිය ප‍්‍රකාශ කළහ. ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීහු සහ ඔවුන්ගේ පා ලොවින්නන් වන ද හින්දු, N. රාම්, සුබ‍්‍රමන්‍යා ස්වාමි යන අය මේ කරුණු සහ සත්‍යය ඉන්දියානු ජනතාවගෙන් සඟවමින් (LTTE ය සම්මුතියකට එළඹෙන්නට පවා කැමතිව සිටියදී), LTTE ය විනාශකාරී ක‍්‍රියාවන්ට පමණක් කැමති කිසිදු සාකච්ඡාමය එකඟතාවයකට නොකැමැති ‘ත‍්‍රස්තවාදී’ සංවිධානයක් යැයි ඉහළට නැග කෑ ගැසූහ. ඉන්දියානු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ හතරවෙනි ප‍්‍රාන්තය ඇත්තෙන්ම ඉන්දීය මහ ධනපතියන්ගේ සහ ශ්‍රී ලංකා ජාතිවාදීන්ගේ ඒජන්තයින් ලෙස ක‍්‍රියා කොට දමිළ ඊළාම් ජනතාවගේ සෑබෑ අයිතීන්ට සහ LTTE ය නිරතව සිටි යුක්ති සහගත සන්නද්ධ අරගලය ට එරෙහිව පොදුජන මතය සකස් කළහ. ජාතික ප‍්‍රශ්නය වෙත වෙනත් විසඳුමක් වෙත ළඟා වීමට හැකියාවක් නොතිබියදීත්, සාම සාකච්ඡා ඉදිරියට නොගියද, සටන් විරාමය 2006 ජූලි දක්වා පැවතිණි.

මහින්ද රාජපක්‍ෂ, සුප‍්‍රකට ජාතිවාදී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සමග මැතිවරණ සන්ධානයට එක්ව, 2004 දී වික‍්‍රමසිංහ පරාජයට පත් කරමින් බලයට පත් වූහ. විවෘතවම සාම ක‍්‍රියාවලියට එරෙහි වූ රාජපක්‍ෂ, LTTE යට එරෙහි විශාල ආක‍්‍රමණයක් සැලසුම් කළහ. පැරණි පරාජයන්ගේ පාඩම් සැලකිල්ලට ගනිමින් ඔහු සිය මිත‍්‍ර රටවල්වලින්, විශේෂයෙන්ම ඉන්දියාව සහ චීනය, මගින් එකට එක් කළ ආර්ථික, යුධමය සහ දේශපාලනමය යන අත්‍යවශ්‍ය සහයෝගය කෙරේ අවධානය යොමු කොට, සිය බලඇණි අවසන් ප‍්‍රහාරයක් සඳහා සූදානම් කළහ. එය LTTE යට එරෙහිව විශේෂයෙන්ම LTTE යට දමිළ ඩයස්පෝරාව හරහා ශක්තිමත් සහයෝගයක් තිබෙන,  බටහිර රටවල්වල තානාපති මෙහෙයුම් පවා දියත් කළහ. ඊට අමතරව රජය LTTE ය භේද කොට බිඳ දමා, කරුණාව ඊළාම් ජනතාවගේ ද්‍රෝහියෙකු බවට පත් කර සිය පාර්ශ්වයට දිනා ගති. මෙය පමණක් LTTE ය නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශය තුළ බිඳ වැටීමට හේතු විණැයි නොසිතිය යුතුය, ඒ හැර රජයට මේ දක්වා දැන ගත නොහැකිව තිබූ බොහෝ යුධමය රහස් අනාවරණය විණි.

හතරවෙනි ඊළාම් යුද්ධය ඇරඹීමත් සමග LTTE ය විසින් වසා දමා තිබූ, මාවිල් ආරු සොරොව්ව විවෘත කිරීමේ ව්‍යාජ හේතුව සමගින් ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව 2006 ජූලි 26 වෙනි දින, ආක‍්‍රමණයක් දියත් කළහ. මෙය මගින් රජය යටතේ පාලනය වන නැගෙනහිර 15,000 වඩා වැඩි ගම්මාන ප‍්‍රමාණයකට වාරි ජලය සපයනු බව කියනු ලැබේ. ශ්‍රී ලංකා නිරීක්‍ෂණ මෙහෙය LTTE ය සොරොව් ගෙට්ටුව විවෘත කිරීමට නම්මවා ගත්හ. නමුත් ශ්‍රී ලංකා රජය ‘‘උපයෝගීතා දෑ කේවල් කිරීමට භාවිතා කළ නොහැකි යයි’’ යන ප‍්‍රකාශයත් සමග ආක‍්‍රමණය නැවැත්වීම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළහ. ශ්‍රී ලංකා නිරීක්‍ෂණ මෙහෙය ප‍්‍රහාරයන් හෙළා දැක ‘‘ඉතා පැහැදිලිවම ඔවුන්ට (රජය) ජලය ගැන කිසිදු සැලකිල්ලක් නැත. ඔවුහු වෙන යම් දෙයක් ගැන රුචියෙන් සිටී’’ යයි ප‍්‍රකාශ කළහ.

2006 සිට ඉදිරියට යන්නට වූ රජයේ බල ඇණි අනුක‍්‍රමයෙන් නමුදු ශක්තිමත් ලෙස පෙර LTTE යේ පාලනයට නතුව පැවති ප‍්‍රදේශ එකකට පසු එකක් වශයෙන් අල්ලා ගන්නට විය. පළමුවෙන්ම රජය 2007 ජූලි වන විට නැගෙනහිර මුළු පාලනය අත් කර ගැනීම කෙරේ කේනද්‍රගත වූහ. යුධමය වශයෙන් ජයග‍්‍රහණය කළ පසු දේශපාලන වශයෙන් තහවුරු කර ගැනීමට මැතිවරණ කෝලම පවත්වා ද්‍රෝහී කරුණාගේ පක්‍ෂය, ටැමිල් මක්කල් විදුතලයි පුලිගල් (TMVP), බලයට ගෙන ආහ. එතැන් සිට, 2007 සැප්තැම්බර් වලදී, එය උතුර මත කේන්ද්‍රගත වී, පළමුවෙන්ම මන්නාරම අල්ලාගත් පසු එය LTTE ය විසින් පාලනය කළ අනෙක් සියළු ප‍්‍රදේශ අවසානයේදී අත්පත් කරගැනීමට මං සැලසූහ.

සිවිල් යුද්ධය ඇරඹීමෙන් පසු, පසුගිය 25 ස් වසර තුළ, LTTE ය විසින් පාලනය කළ භූමිය යුද්ධයේ සංවර්ධනයට අනුව අඩු හෝ වැඩි වූහ. නමුත්, මෑත යුද්ධයේදී එහි පරාජය තෙක්, එය හැමවිටම සිය පාලනය යටතේ කිසියම් ප‍්‍රදේශයක් හැසිරවූහ. LTTE ය සිය ප‍්‍රදේශ තුළ සමාන්තර රජයක පාලනය ගෙන ගියහ. එය සතුව අධිකරණ, පොලීසි, ආදායම්, රූපවාහිනී සහ රේඩියෝ මධ්‍යස්ථාන, මූල්‍ය සහ බැංකු කටයුතු, සංක‍්‍රමණික, ව්‍යාපාරික, කෘෂිකර්මය යනාදී ආකෘතීන් පැවතියහ. යුධමය වශයෙන්, LTTE ය 1983 දී 30 දෙනෙකුගේ ගරිල්ලා බල ඇණියක සිට දහස් ගණන් බල ඇණි සහිත වූ සම්මත හමුදාවක් දක්වා වර්ධනය වූහ. එය සතුව පාබල බි‍්‍රගේඩ, කාන්තා බි‍්‍රගේඩ, කොමාන්ඩෝ ඒකක සහ බිම් බෝම්බ ඇතිරීමට විශේෂඥ ඩිවිෂන්, ස්නයිපර්, මෝටාර් සහ ආටිලරි වෙඩි, ප‍්‍රතිරෝධී ටැංකි සහ සන්නද්ධ කාර් යනාදිය විය. කොටි සතුව මුහුදු කොටි ලෙසින් හඳුන්වනු ලැබූ නාවික අංශයක් තිබුණු අතර ගුවන් කොටි ලෙසින් හැඳින්වූ ගුවන් ඒකකයක් වූ ලොව එකම ගරිල්ලා හමුදාව එය විය. LTTE ය සතුව නාවික යාත‍්‍රා බොහොමයක් සහ සීමිත ගුවන් යානා ප‍්‍රමාණයක් විය.

==>> II කොටස බලන්න

සහෝදර ශන්මුගදාසන් දිගු කල් දිනේවා!!!

උපැටුම – A WORLD TO WIN    #19   (1993)

සහෝදර ශන්මුගදාසන් දිගු කල් දිනේවා!!!

සහෝදර ශන්මුගදාසන්ගේ අභාවය ගැන

විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ (RIM) කමිටුවේ ප‍්‍රකාශනය

1993 පෙබරවාරි 15

Com.Shan visit Mao during the GPCR

Com. Shan visit Mao during the GPCR

ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (මාඕවාදී) සම ලේකම් සහෝදර N.ශන්මුගදාසන් 74 වැනි වියැතිව සිටියදී ස්වාභාවික හේතුවක් නිසාවෙන් පෙබරවාරි 8 වන දින මිය ගිය පුවත සැලවීමෙන් විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ කමිටුව අත්‍යන්ත ශෝකයට පත් වූහ.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් සිය ජීවිතය කොමියුනිස්ට්වාදය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමේ අභිලාශය වෙනුවෙන් කැප කළහ. ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ පුළුල් මහජන ගෞරවයට පාත‍්‍ර වූ අයකු මෙන්ම කම්කරු, ගොවි, විප්ලවවාදී බුද්ධිමතුන් සහ ප‍්‍රගතිශීලීන්ගේ පුළුල් කොටස්වල ආදරයට පාත‍්‍ර වූහ. ඔහුගේ ජීවිතය ශ්‍රී ලංකාවේ විප්ලවීය ව්‍යාපාරය සමග සහ ජාත්‍යන්තර විප්ලවීය ව්‍යාපාරයේ ඉතිහාසය සමග වෙළී බැඳී ඇත. ඔහු පැවසූ ලෙසම ‘‘1939 දී කොමියුනිස්ට්වාදියෙකු බවට පත් වූ මම නැවත කිසිවිටක ආපසු නොහැරුණෙමි.’’

එවක ලංකාව යටත් විජිතයක්ව පැවතියද සහෝදර ශන්මුගදාසන් අව්‍යාජ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයක් ගොඩනැගීමේ අරගලයට සහභාගි වූහ. එවක ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ ආධිපත්‍යය පතුරුවා සිටි ට්‍රොට්ස්කිවාදීන්ට එරෙහිව ඔහු සටන් වැදුණහ. ඔහු, ජෝශෆ් ස්ටාලින්ගේ නායකත්වය යටතේ සෝවියට් සංගමයේ නිර්ධන පංතිය ලබාගත් දේවල් ආරක්‍ෂා කිරීමේ දෘඩතර ආරක්‍ෂකයෙකි.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් මාඕ සේතුං වටේ පෙළගැසුණු සහ කෘෂෙව්ගේ සංශෝධනවාදයට එරෙහිව දියත් කළ ශ්‍රේෂ්ඨ අරගලයේදී චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය වටා පෙළ ගැසුණු පළමු කොමියුනිස්ට් නායකයින්ගෙන් කෙනෙක් විය. ජනතාව විසින් සිදු කරනු ලබන විප්ලවවාදී ප‍්‍රචණ්ඩත්වය සහ නිර්ධන පංති ආඥදායකත්වයේ අවශ්‍යතාවය සහෝදර ශන්මුගදාසන් විසින් ආරක්‍ෂා කරන ලදි.

ඔහු චීනයේ ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවය ආරක්‍ෂා කළ දෘඩතර ආරක්‍ෂකයෙකි. මාඕ සේතුං සහ චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ අනෙකුත් විප්ලවීය නායකයින් සමග කළ සාකච්ඡාවන්හි පදනම්ව, සහෝදර ශන්මුගදාසන් ‘‘මාඕ සේතුං චින්තනයේ දීප්තිමත් රතු පතාකය ඔසවමු’’ යන හිසින් යුතු අත් පොත සකසන ලදි. මේ ප‍්‍රකාශනය, මාඕ සේතුංගේ සමහර ඉගැන්වීම් පතුරුවා ලීමට සහ ප‍්‍රචලිත කිරීමට උදව් කරමින්, ලොව පුරා පුළුල්ව සංසරණය වූහ.

1971 දී ශ්‍රී ලංකාවේ ප‍්‍රතිගාමී රජය විසින් සහෝදර ශන්මුගදාසන් ව වසරක කාලයක් සිරගත කරන ලදි.

1976 දී මාඕගේ මරණය සිදු වීමෙන් පසුව ඇති වූ කුමන්ත‍්‍රණයෙන් පසු, නව සංශෝධනවාදී පාලනයට එරෙහි වූ මුල් අය අතර සහෝදර ශන්මුගදාසන් විය. එන්වර් හෝක්සා මාඕ සේතුං චින්තනයට පහර දෙද්දී, බොහෝ දෙනෙකු පසෙකට වැනෙන විට සහෝදර ශන්මුගදාසන් දැඩිව නැගී සිටියහ.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය බිහිවීමට මං සැලසූ මාක්ස්-ලෙනින්වාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල පළමු සහ දෙවන ජාත්‍යන්තර සම්මේලන දෙකටම පැමිණියහ. එම ස්ථාවරයන් තිරසරව ඔසවාගෙන සිටිමින් දැඩි ලෙස අරගල කරමින් සහ අනෙක් අය සමග සමගිය පිණිස උත්සාහ දැරීම යන තැන්හි දී සහෝදර ශන්මුගදාසන් මේ ක‍්‍රියාවලිය තුළ තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටු කළහ.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් කළින් වූ ශ්‍රේෂ්ඨ අරගල තුළදී ඉදිරියට පැමිණ තිබුණු සහ චීනයේ සංස්කෘතික විප්ලවයේ බලපෑම යටතේ ඉදිරියට පැමිණි විප්ලවවාදීන් අතර වූ සජීවී සම්බන්ධතාවයන් කිහිපය අතරින් එක් අයෙකි. ඔහුගේ පරිණත බව සහ විශ්වාසනීයත්වය, ඔවුන් බිහි කළ විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයට පණ පෙවීමේදී බලවත් ලෝහයක් මෙන් විය; ඔහු ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ සැතපුම් කණුවක් ලෙස ගෞරවයට පාත‍්‍ර වේ.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් දිවයිනේ උතුරු නැගෙනහිර දමිල ජනයාට එරෙහිව ගෙන ගිය ශ්‍රී ලංකා රජයේ යුද්ධයේදී ක‍්‍රියාශීලී විරුද්ධවාදියෙක් විය.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් 1991 දී ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (මාඕවාදී) වැදගත් සම්මේලනයක් පෞද්ගලිකවම කැඳවමින් එය මෙහෙයවූහ. මෙලෙස, ඔහුගේ සෞඛ්‍ය තත්වය පිරිහෙමින් පවතින විටදී පවා, සිය පුද්ගල අභිලාෂයන්ට ඉහළින් නිර්ධන පංතියේ සහ විප්ලවයේ අභිප‍්‍රායන් තැබූහ, සහෝදර ශන්මුගදාසන් නව පරපුරක නායකත්වයක් ඇති කරමින් පක්‍ෂයේ අනාගතය සහතික කිරීමට ක‍්‍රියාකාරීව කටයුතු කළහ.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් පේරු වේ මහජන යුද්ධයට උෙiා්ගිමත් ලෙස සහය දැක්වූවෙකි. ඔහුගේ අවසාන ප‍්‍රසිද්ධ කාර්ය වූයේ ආචාර්ය අබිමායෙල් ගුස්මාන්ගේ ජීවිතය ආරක්‍ෂා කිරීමට, ඉදි කිරීමේදී ඔහුද පුරෝගාමියෙකු වූ ජාත්‍යන්තර හදිසි කමිටුවේ ලන්ඩන්හි පළමු මාධ්‍ය සම්මේලනයේදී කථා කිරීමයි.

නිර්ධන පංතියට සහ ජනතාවට සිදුකළ ඔහුගේ දීර්ඝ කාලින විප්ලවීය සේවාව මුළුල්ලේදී, සහෝදර ශන්මුගදාසන් කොමියුනිස්ට්වාදයේ අත්‍යන්ත විජයග‍්‍රහණය පිළිබඳ වූ උසස් බලාපොරොත්තුව කිසි කළෙක නැති කර නොගත්හ. සහෝදර ශන්මුගදාසන්ගේ ජීවිත කාලය තුළදී ලංකාවේ විප්ලවය පිළිබඳ ව වූ තීරණාත්මක ගැටළු සියල්ලම විස\ නැති වූවත්, කොමියුනිස්ට්වරුන්ට, නිර්ධනීන්ට සහ ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාව සඳහා අතිශය වැදගත් ආරම්භයක් ඔහු ලබා දී ඇති අතර එය භාවිතයෙන් සිය විමුක්තිය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීම පිණිස ඔවුහු ඉදිරියට ගමන් කරනු ඇත.

විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ කමිටුව සිය ගැඹුරු ශෝකය ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට (මාඕවාදී), සහ සහෝදර ශන්මුගදාසන්ගේ පවුලේ අයට සහ මිතුරන්ට ප‍්‍රකාශ කරයි. ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) සහෝදර ශන්මුගදාසන් සිය ජීවිතයම කැප කරන්නට යෙදුණු කරතව්‍යයන් ඉදිරියට ගෙන යමින් ඔහුට ගෞරවය පුද කරනු ඇති බව අපට සහතිකය.

ABar-11

සහෝදර ශන්මුගදාසන්ගේ 20 වෙනි ගුණ අනුස්මරණය…

2013 ජනවාරි 6 වන බදාදා –  ඩිමොක‍්‍රටික්ක්ලාස්ස්ට‍්‍රගල් (Democratic class struggle)  සඟරාවෙනි

සහෝදර ශන්මුගදාසන්ගේ 20 වෙනි ගුණ අනුස්මරණය වෙනුවෙන් ඉන්දියානු සහෝදරවරුන්ගේ ප‍්‍රණාමය

Com. Shanmugathasan

Com. Shanmugathasan

සහෝදර ශන් ට ප‍්‍රණාමය (1993 පෙබරවාරි 7 මිය ගිය)

අද ලෝක කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය ලංකාවේ සිට සහෝදර ශන්මුගදාසන්ගේ 20 වෙනි ගුණ අනුස්මරණය සමරනු ලබයි. ඔහුගේ මුළු ජීවිතයේම එක් අංගයක් වූයේ ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රශ්න ගැන හෝ අභ්‍යන්තර දමිල වාර්ගික ප‍්‍රශ්නය ගැන වූ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී ස්ථාවරයන් ආරක්‍ෂා කළ අනුකම්පා විරහිත ආත්මයයි.

විප්ලවීය විවාදයන්හි විශිෂ්ට විශාරදයෙක් වූ සහෝදර ශන් ට්‍රොට්ස්කිවාදී, හෝක්සාවාදී සහ නව වාමාංශික ප‍්‍රවණතාවයන් ප‍්‍රතික්‍ෂේප කොට හෙළා දුටහ. ඔහු දීප්තිමත් ලෙස 1950 දී ලංකාවේ මාක්ස්වාදී ව්‍යාපාරයේ ආධිපත්‍ය පතුරුවා සිටි ට්‍රොට්ස්කිවාදී බුද්ධිමතුන් ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළහ.

ඔහුගේ ජීවිතයේ අවසාන දින දක්වාම ඔහු මාක්ස්-ලෙනින්-මාඕසේතුං චින්තනයේ ගිනි සිළුව ප‍්‍රතිරාව කළහ. ඔහු චේ ගුවේරාගේ ෆොකෝ න්‍යාය සහ ලූවිස් අල්තුසර් (Louis Althusser) වැනි දාර්ශනිකයින් උග‍්‍ර ලෙස විවේචනයට ලක් කළ අයෙකි. ඇවිළෙන රතු ආලෝකයක් හැම තැනම විහිදවූ රණශූරයෙකු වැනි ඔහු මාක්ස්-ලෙනින්වාදී මතවාදයේ ධජය රැගෙන ගියහ. පසුගිය දශලක හතරක කාලය තුළ දී එවැනි මතවාදී පැහැදිලි බවක් සහ විවාදයන්හි කෙළ පැමිණියන් වූයේ කිහිප දෙනෙකි. වඩාත්ම ගැලපෙන දෙය වන්නේ සංස්කෘතික විප්ලවය සමයෙහි සහෝදර මාඕ මුණ ගැසීමට චීනයට පිටතින් පැමිණි පළමු සහෝදරවරු අතරින් එක් අයකු වීමයි. ශන් රතු ආරක්‍ෂකයින්ගේ රැස්වීමක් පවා අමතන ලදි.

සහෝදර ශන් වර්ගවාදී සමාජයක උපතින්ම දමිල වූ අයෙකි. 1972 දී සිරිමා බණ්ඩාරනායක රජය විසින් ඔහුගේ දේශපාලන මතවාදයන් නිසා ඔහුව අත් අඩංගුවට ගනු ලැබිණි. සිර ගෙදරදී ඔහුගේ රචනාවන් කලාතුරකින් ලංකා ඉතිහාසයෙහි අත් දකින්නට ලැබෙන අයුරින් පොදුජන මතය ඝට්ටනයට ලක් කළහ. එතරම් පුළුල් ලෙස ජනතාවට අනුගත වූ වෙනත් වාමාංශික පරමාදර්ශ කථනයක් නොවීය.

සහෝදර ශන් දමිල ජාතික විමුක්ති අරගලය සමග නැගී සිටි අතර දමිල කොටින්ගේ නිර්ධන පංති විශ්ලේෂණයෙහි වූ අඩුව විවේචනයට ලක් කළහ. LTTE නායකත්වය දුන් ප‍්‍රභාකරන් සහ ජාන් මුක්ති පෙරුමාන්නගේ ජාතිවාදී ප‍්‍රවණතාවයන් ඔහු ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළහ.

ඔහු දමිල විමුක්ති අරගලයේ විප්ලවීය පක්‍ෂයක නායකත්වයේ අවශ්‍යතාවය මුවහත් කරමින් සහ අනාවරණය කරමින් ආරක්‍ෂා කළහ.

දමිල ජනතාවගේ ජාතික විමුක්ති අරගලයේ අභිලාශයන් ආරක්‍ෂා කළ ඔහු කොටින්ගේ අරගලයට ඔල්වරසන් දුන්හ. එසේ වුවත් ඔහු දිගටම ඔවුන්ගේ යුධ උපක‍්‍රමය වල ෙදා්ෂ පෙන්වා දුන්හ. බොහෝ විට පොදු දමිල මතය මෙයට එරෙහි වුවද අභීත සොල්දාදුවෙකු ලෙස අනුකම්පා විරහිතව ඔහුගේ චින්තනයන් සහ මහජන යුද්ධය පිළිබඳව වූ සහෝදර මාඕ සේතුංගේ විශ්ව නීතීන් ආරක්‍ෂා කළහ.

ප‍්‍රභාකරන් විසින් නායකත්වය දුන් දමිල කොටින්ගේ පරාජයට එක් ප‍්‍රධාන හේතුවක් වූයේ දිග්ගැස්සුණු මහජන යුද්ධය ගැන වූ මාඕවාදී න්‍යාය ග‍්‍රහණය කිරීමට ඔවුන් දැක් වූ අසමත් බවයි. සහෝදර ශන්ගේ මතවාදයන්ට ගරු සරු නොදක්වමින් එය විනාශ වූහ. ඇත්ත වශයෙන්ම කියතොත් සහෝදර ශන්ගේ තර්ක විතර්ක ඇසෑම් සහ කාශ්මීර් හි සන්නද්ධ කණ්ඩායම් හෝ ශ්‍රී ලංකාවේ පවා  ජාතික අරගල ඔසවා තැබූ ඉන්දියාවේ මාඕවාදී විප්ලවවාදීන්ට ප‍්‍රබල ඉගැන්වීම් වනු ඇත.

සියල්ලන්ටම ඉහළින් ඔහු සහෝදර ගුස්මාන්ගේ නායකත්වය යටතේ පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය දියත් කළ මහජන යුද්ධයේ එක් ප‍්‍රබල ආරක්‍ෂකයෙකු විය. විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය ඉදි කිරීමට ප‍්‍රමුඛ කාර්යභාරයක් ඉටු කළ  ඔහු සිය අවසන් හුස්ම පොද දක්වා පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ සභාපති සහෝදර ගුස්මාන් අත් අඩංගුවෙන් මුදා ගැනීමට ප‍්‍රයත්න දැරූහ.

දැඩි සිතැති කොමියුනිස්ට්වාදියෙකු වශයෙන් මුවහත් අසි පතින් මාක්ස් ලෙනින්වාදයේ ප‍්‍රතිපත්ති ආරක්‍ෂා කිරීම පිළිබඳ ඔහුගේ මතකයන් සහෝදර ශන්ගේ ජීවිතයේ හොඳම අනුස්මරණයන් වන්නාහ. ඔහුගේ ජීවිතයේ අවසන් දශකයේ බොහොමයක් රෝගාබාධ වලට එරෙහිව නැගී සිටි ඔහුගේ අභ්‍යන්තර ආත්මය රතු ගිනි සිළුවක් මෙන් රාව ප‍්‍රතිරාව දෙමින් ඔහුගේ පෑනෙන් පරාවර්තනය වූහ.

අද දක්වා ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ ශේෂ වී තිබෙන අපගමනය වන ප‍්‍රවණතාවයන් අභිමුව සටන් කිරීමේදී මිල කළ නොහැකි කාර්ය භාරයක් ඉටු කළ සහෝදර ශන්ගේ අහිමිවීම සමස්තයක් ලෙස  සමස්ත කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයටම සිදු වූ පාඩුවකි.

අද දින සහෝදර ශන්ගේ 20 වෙනි ගුණ අනුස්මරණයට අපි සැම අපේ රතු උත්තමාචාරය පුද කොට ඔහුගේ මතකය වෙනුවෙන් අපගේ රුධිරය ගල්වා තබමු!

ABar-11

සහෝදර ශන්මුගදාසන් ගැන අත්දැකීම් සිහිකරනු වස්

උපැටුම – A WORLD TO WIN    #19   (1993)

සහෝදර ශන්මුගදාසන් ගැන අත්දැකීම් සිහිකරනු වස්

shan_w_Mao

M.N.රවුන්නි… ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය තුළ ප‍්‍රති-සංශෝධනවාදී අරගලයට සහය දැක්වීමට සහ දිරිමත් කිරීම සඳහා වූ ඔහුගේ නොවෙනස් වුණු ජාත්‍යන්තරවාදී කාර්යභාරය ගැන නොදන්නා දේ කුමක්ද…

CPI නායකත්වය 1962 ඉන්දු-චීන යුද්ධයේදී, නරකම ගණයේ ජාතික උග‍්‍රසීමාන්තික දේශානුරාගයට පිරිහෙන විට, යුද්ධයට හේතු වූ සැබෑ වැරදිකරුවන් සහ අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සහ ඉන්දීය කොම්ප‍්‍රෙදා්රු පාලක රජයේ අරමුණු හෙළිදරවු කරමින්, ඔහු වරින්වර ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය විසින් පළ කළ දමිල සඟරාව වන තොෂිල්ලායි (Thozhilali) වෙත ලිපි ලියූහ.

ඉන්දු-චීන සම්බන්ධතා බිඳවැටුණු පසු කෘෂෙව්වාදය හෙළිදරවු කරමින් චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය පළ කළ මතවාදී ලිපි වල පිටපත් ලබා ගැනීම අතිශයින් දුෂ්කර කාර්යයක් විය. විශේෂයෙන්ම සංශෝධනවාදීහු සෝවියට් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ සැපයුම් හොඳින් ලබන අතරතුර, මෙය අපේ කණ්ඩායම දුෂ්කරතාවයට පත් කරලීය. සහෝදර ශන්මුගදාසන් අපට උදවු කිරීමට ඉදිරියට පැමිණියහ. බොහොමයක් වැදගත් ලිපි දමිල සහ මලයාලම් භාෂාවලට පරිවර්තනය කොට ඒවා අප වෙනුවෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ මුද්‍රණය කොට, ඔහු චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ ශාස්ත‍්‍රීය ලිපිලේඛණ සාමාන්‍ය ලෙස අපට ලැබෙන්නට සැලැස්වූහ. ‘තොග්ලිඅත්ති ගැන’ සහ ‘තොග්ලිඅත්ති ගැන වැඩිදුරට’ වැනි ඔහු විසින්ම සකසන ලද ශ්‍රේෂ්ඨ විවාදවල වැදගත් ලිපි වල පරිවර්තන කියැවීම මට සිහිපත් වේ. මේ සහායකත්වය තමිල්නාඩු සහ කේරලය පුරා මදුරාසිය මධ්‍යස්ථානය කොටගත් සංශෝධනවාදී-විරෝධී ක‍්‍රියාකාරකම් පතුරුවාලීමේ ප‍්‍රධාන කාර්යභාරයක් ඉටු කළහ.

1964 දී CPI බිඳී CPM බිහි විය. නමුත් එහි නායකත්වය ඉක්මනින්ම සිය සංශෝධනවාදී පැහැය හෙළිදරව් කළහ. සහෝදර සම්බන්ධතාවයන්වල ධර්මතාවයන් උල්ලංඝණය නොකරමින් සහෝදර ශන්මුගදාසන් ස්ථීරවම ඔවුන්ගේ වැරදි විවේචනය කළහ. CPM හි 7 වන සම්මේලනය ‘සංශෝධනවාදය ගැන’ විසඳුමක් තෝරා ගත් විට, ඔහු එවිගසම එම අදහස් උදහස්වල අන්තර්ගතව තිබූ සංශෝධනවාදය හෙළිදරවු කරමින් දිගු විවේචනයකින් ප‍්‍රතිචාර දැක්වූහ. මෙය CPM නායකත්වය වෙත ලබා දීමේ දුතයා වීමට මට සිදු වූ අතර ඔහු උඩඟු ලෙස එය ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළහ. නමුත් එහි වැදගත්කම CPM තුළ වූ කොමියුනිස්ට්වරුන්ට සිය අරගලය සහ කැරලි ගැසීම පවත්වාගෙන යන්නට යහපත් දිශානතියක් ලෙස පැවතුණි.

1967 දී නක්සල්බාරි සන්නද්ධ කැරල්ල පැන නැගුණු විට සහෝදර ශන්මුගදාසන් සහ ඔහුගේ පක්‍ෂය එයට ආචාර කළහ. මේ වකවානුවේදී මා කේරලයට යවා තිබුණද, ඔහු ඉක්මනින්ම රහසිගත සම්බන්ධතාවයන් පවත්වාගැනීමට ක‍්‍රමයක් සොයා ගත්හ. ‘විමුක්තිය’ (සමස්ත ඉන්දියා විප්ලවවාදීන්ගේ සංවිධාන කමිටුවේ නිළ සඟරාව) හි පළවුණු ඔහු විසින් ලියන ලද ‘ඉන්දියානු විප්ලවයේ ජයග‍්‍රහණයට නායකත්වය දිය හැක්කේ මාඕසේතුං චින්තනයට පමණි’ යන්න මූලික ලිපි 4 න් එකක් ලෙස තෝරා ගත්හ. කේරලයෙහි පමණක් එහි මලයාලම් පරිවර්තනය මුද්‍රණයන් ගණනාවක් සහිතව පිටපත් දහස් ගණනින් පළ වූහ. විවේචන කිරීමේදී සහෝදර ශන්මුගදාසන් ඔහු විසින් තේරුම්ගෙන තිබූ සංවිධායක කමිටුවේ නිකායවාදී වැරදි ගැන විවේචන මතු කිරීමට වග බලා ගත්හ.

… සහෝදර ශන්මුගදාසන් සංශෝධනවාදයට එරෙහිව අරගල කළ ආධුනික කොමියුනිස්ට්වරුන් වූ අපිට මිල කළ නොහැකි සහයක් ලබා දුන්හ.

සහෝදර M.N.රවුන්නි 60 දශකයේ සංශෝධනවාදයට එරෙහිව සිදු කළ අරගලයේදී වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කළ ප‍්‍රවීණ කොමියුනිස්ට්වාදියෙකු විය. ඔහු නක්සල්බාරි සන්නද්ධ කැරැල්ල මගින් ගිණි අවුළුවා ලූ විප්ලවීය මාක්ස්-ලෙනින්වාදී ව්‍යාපාරය බිහි කිරීමට සක‍්‍රීයව දායක වූ අතර 13 වසරක් තිස්සේ සිර ගත කරන ලදි. ඔහු දැනට කේරල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ සාමාජිකයෙකු වන අතර එහි ප‍්‍රචාරක කමිටුවේ වත්මන් ලේකම්වරයා වෙයි.