Blog Archives

බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ දස වැනි සංවත්සරය වෙනුවෙන් පවත්වන ලද ජාත්‍යන්තර හමුවේ සාර්ථකත්වය

බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ දස වැනි සංවත්සරය වෙනුවෙන් පවත්වන ලද ජාත්‍යන්තර හමුවේ සාර්ථකත්වය

බ්ලොක් රූජ් (මාඕවාදී එක්සත්කම) සහ මාඕවාදී ඉතාලි කොමියුනිස්ට් පක්ෂය විසින් සංවිධානය කරනු ලැබූ ජාත්‍යන්තර හමුව නොවැම්බර් 21, සෙනසුරාදා දින පවත්වන ලදි: ‘‘බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ සිට නිර්ධන පංති විප්ලවය දක්වා!’’ බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ දස වන සංවත්සරය අවුබවිලියස් වල පැවැත්වුණ අතර කැරැල්ල ඇරඹුනේ 2005 නොවැම්බර් හි දීය. මේ රැස්වීම අතිශය දුෂ්කර තත්ත්වයන් යටතේ පවත්වන ලදි.

පළමුවෙන්ම, මේ රැස්වීම සිදු නොවන තැනට වැඩ සැලසීමට පොලිස් පීඩනය යෙදිණි, මෙය අවුබවිලියර්ස් හි දී අපේ සහෝදරවරුන්ට හිංසා පීඩා කිරීමෙන් ක‍්‍රියාත්මක කෙරිණි. නොවැම්බර් 13 කෲර ඝාතනයෙන් පසු රජය හදිසි නීතිය පැනවීමෙන් පසු තත්ත්වය තවත් දුෂ්කර විය. ඒ වන විටත් නියම ස්ථානය දැනුම් දී තිබියදී ත් (සිය ගණන් පෝස්ටර් ඇලවිණි, දහස් ගණන් අත් පත‍්‍රිකා බෙදා හැරිණි) ස්ථානය වෙනස් කිරීමට අපට බල කෙරිණි.

මෙ සියල්ලටම රැස්වීම වැළැක්වීමට නොහැකි විය, එය සාර්ථකව අවසන් විය! ස්ථානය වෙනස් කොට තිබිය දී පවා, නව ශාලාව පිරී තිබුණි, අනෙකුත් රටවල්වල සහෝදරවරුන් විසින් එවන ලද සියළු ප‍්‍රකාශන කියවන ලදි. සියළුම ප‍්‍රකාශන සහ පණිවිඩ එකට එක් කොට පොත් පිංචක් ලෙස ප‍්‍රංශ, ඉතාලි සහ ඉංග‍්‍රීසි යන භාෂා වලින් පළ කෙරෙනු ඇත.

සමාප්තියෙදී යොමු වුනේ මේ රැස්වීම හුදෙක් සිදුවීමක් නොව, ඊට ප‍්‍රතිලෝමව දිගින් දිගටම ගෙන යා යුතු සහ විස්තීර්ණ කළ යුතු ක‍්‍රියාවලියක් වශයෙනි. අධිරාජ්‍යවාදී රටවල මහජන යුද්ධය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයේ දී දිළිඳු නගරාන්ත ප‍්‍රදේශ තුළට තවදුරටත් ඇතුල් විය යුතු බව මෙහිදී සටහන් කෙරුණි.

බ්ලොක් රූජ් (මාඕවාදී එක්සත්කම)

බෑන්ලියස් කැරැල්ලේ දස වන සංවත්සරය සඳහා පවත්වන ලැබූ ජාත්‍යන්තර රැස්වීමෙහි සාර්ථකත්වය

රාජ්‍ය හදිසි නීතිය යටතේ, පැරීසියේ දී, යුරෝපයේ විවිධ රටවලින් පැමිණි මාඕවාදීහු සහ අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් පීඩාවට පත් කෙරෙන රටවල් වල පක්ෂ සහ සංවිධාන වල සහයෝගය ඇතිව සහ අනෙකුත් අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේග වල පැමිණීමෙන්, කොවැම්බර් 15 ඩයිච් හි ප‍්‍රතිගාමී ප‍්‍රහාරය නිසා ඇති වූ තත්ත්වයට අභියෝග කරමින් විප්ලවීය රැස්වීමක් පවත්වන ලදි.

සටන්කාමී සහ කලහකාරී පසුබිමක් තුළ, 2005 වසරේ බෑන්ලියස් හිදී තරුණ ජනයා සහ නිර්ධනීන් කැරලි ගැසීම ආචාරයට ලක් කෙරුණු අතර එහි ඓතිහාසික වැදගත්කම නැවත ව්‍යාප්ත කෙරුණි, විශ්ලේෂණය ට ලක් කෙරුණි.

මාඕවාදීහු මැද පෙරදිග අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධ වලට සහ, ප‍්‍රංශයේ සහ අනෙකුත් රටවල්වල රාජ්‍ය හදිසි නීති වලට විරුද්ධ වන අතර ඔවුහු පැරීසියේ බෑන්ලියස් පොදු ජන අරගලයේ දී ද තරුණයන්ගේ පැත්ත ගන්නා බව උස් හඬින් කිව යුතුය.

සහභාගි වූ බලවේග, අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ ඔවුන්ගේ යුද්ධ සමග සටන් කිරීමේ දී සිය වගකීම් ගැනීමට සූදානම් බවත්, සියළු අධිරාජ්‍ය විරෝධී මහජන අරගලවලට සහය දෙන බවත් මහජන යුද්ධයේ විශ්වනීයත්වය තරයේ ප‍්‍රකාශ කරන බවත් සඳහන් කළහ.

රැස්වීමේ සියළු කථා ඇතුළත් පොත් පිංච, සියළු විප්ලවවාදීන්, අධිරාජ්‍ය-විරෝධීන්, කොමියුනිස්ට් සහ මාඕවාදී බලවේග වලට සිය විප්ලවීය භාවිතාවත් සමග දිගටම සාකච්ඡාවක් ගෙන යාමට ඉඩ හැරිය යුතු බැවින් ඉදිරි සති වලදී ඉංග‍්‍රීසි, ප‍්‍රංශ සහ ඉතාලි බසින් පළ කෙරෙනු ඇත.

තොරතුරු සැපයීම – මාඕවාදී තොමියුනිස්ට් පක්ෂය ඉතාලිය

නොවැම්බර් 2015

සිග්නල් ෆයර් වෙතින් පරිවර්තනය කරන ලදි

France: A monstrous massacre, a dangerous”national unity” and a possible alternative

France: A monstrous massacre, a dangerous”national unity” and a possible alternative

14 January 2015. A World to Win News Service. The monstrous massacre of the Charlie Hebdo magazine staff by Islamic fundamentalists, like the wanton murder of four hostages at a kosher supermarket two days later, rightly shocked many millions of people. Much of France seems to be united by the slogan “Je suis Charlie” (I am Charlie). But these words are being used by different classes with different and opposed interests. They cover very different perspectives on what happened and what should happen now.

In the hours following the massacre and on the following nights many thousands of middle class young people and others gathered to express their stunned outrage and comfort each other. Whether they had ever read the magazine or not, they carried signs saying “Je suis Charlie” to express solidarity with what they viewed as a symbol of a critical spirit they wanted to defend. They also chanted “Pas d’amalgame” (Don’t mix things up), meaning don’t use this to attack Muslims in general. The strong fear that it would – and that the future would be much worse than the present – heightened the tragic atmosphere.

But regardless of these concerns, the official response has had nothing to do with defending freedom of expression or any other kind of real freedom. President Francois Hollande staged two major public ceremonies following the Islamist attacks. One was a symbolic march from Place de la Republique in which 44 heads of state and government, the people in charge of perpetrating and maintaining the intolerable world order, literally walked arm in arm. The other was to award the highest rank in the Legion of Honour to the three police killed in the attacks.

France’s moment of national unity comes down to this: more than a million people marched behind the procession of the world’s rulers and their associates and flunkies at Paris’s Place de la Republique. And in an extremely unusual phenomenon in France, said to be unique at that square best known for protests, people spontaneously and repeatedly applauded the police.

In the name of defending democracy against Islamism, parliament immediately voted to reaffirm French participation in the U.S.-led war in Iraq and the mission of the country’s 3,000 troops sent to re-establish French authority in its former colonies in west Africa. Leading politicians also united on the need to step up surveillance and control throughout society, establish France’s own vast databases on everyone instead of relying on the U.S., and vigorously police the Internet and public speech. “In France, certain positions are not an opinion – they are a crime,” warned Prime Minister Manuel Valls. He proclaimed that there will be a “before and after” the 7 January attack.

Between 9-13 January, at least six people were arrested, immediately tried under special procedures and sentenced to prison terms ranging from three months to four years for “public apology for terrorist act”. None were accused of any connection with jihadi groups or violent acts. Five were convicted of mouthing off to police while getting a ticket and/or in a state of extreme drunkenness, and one for comments on his Facebook page. It has been announced that police and prosecutors will pay special attention to rap videos, because they often express the kind of “hate speech” to be banned – hatred for the police and the unjust social order the police enforce. The police specialize in making life hell for youth in the country’s public housing ghettos long before Islamism (movements for an Islamic state) was very influential there, and the repression of this “dangerous class” has come to the top of the government’s agenda.

A large section of France’s lower classes (although far from all), and the most politically and socially oppressed, are the children of people from French colonies brought to work in the country’s assembly plants, construction sites and service industries. Because France has little or nothing to offer these youth but life-wasting unemployment punctuated by demeaning jobs, their very existence is considered a problem. Any impulse among them that could get out of control is considered a serious threat to the social order they are at the bottom of.

Today’ global collision between Western imperialism and Islamic fundamentalism is conditioning developments in these ghettos. Just as Islamism has wrongly come to be seen as a challenge to all that France and the West have inflicted on Africa and the Middle East, many French people whose origins lie in those countries (and even converts from among the poor of other origins) have wrongly come to see a reactionary, anti-people Islamic fundamentalism as a solution to the humiliation and misery inflicted upon them.

The concept of secularism (separation of church and state) arose out of the needs of the French bourgeoisie in its revolution against the feudal monarchy and a century of political battles against the Catholic Church, the chief representative of remnants of the old order. But in the mouths of the French ruling class today, it is little more than a code word for anti-Islamism, which in turn is driven not by disdain for religion but for the people who hold a particular set of religious beliefs, as if their religion were a sign of their inferiority and therefore a justification for their exclusion from certain privileges and their place in society. This is closely linked to France’s role in the broader Western imperialist effort to solidify control over the peoples and countries in the Middle East and North Africa where Islamic fundamentalism has been a major source of contention and opposition. It is not surprising that attacks on Islam are often seen as
not a purely religious question, but as an attack on people’s identity and dignity as human beings.

Now even pro-government Muslims and Islamic organizations are being asked to take a public stand against terrorism, at least that kind of terrorism that France’s ruling circles oppose. All are to be considered guilty unless they acknowledge their acquiescence to the French power structure and its so-called “values”. In contrast, it would be considered racist to demand that French Jews – as Jews – take a public position against Israeli state terrorism in exchange for their right to practice their religion and hold to their religious and ethnic identity.

Those who warn that the massacres will “feed the ambitions of the far right” are not wrong, but the necessities faced by French imperialism overall should also be taken into account. The conditions that help foster the rise of Islamic fundamentalism have been created by the workings of monopoly capital itself, in France and globally, and will not go away. Everything French imperialism has done in the name of combating Islamism, from repression at home to foreign invasions in partnership and competition with the U.S., has only exacerbated that dynamic. In this situation, it is not just the fascist enemies of the republican form of bourgeois rule who are alarmed by the “softness” of France’s middle classes and determined to shake them out of their passivity and make them more active accomplices for French imperialism.

In a way, the attack on Charlie Hebdo and the supermarket slaughter could be considered a godsend for the French ruling class. These events have galvanized much of its squabbling ranks and called them to attention, served as a pretext for ratcheting up long-standing repression and foreign invasions, and above all, enabled it to bring a far broader section of the middle classes into greater support for its reactionary projects. No matter what many people may think “national unity” means right now – whether free speech, no exclusion of minorities, defence of secularism or even a “republican unity” against the fascist right – in reality it means rallying around a system and state – and its armed enforcers at home and abroad – that causes terrible suffering around the world and in France itself.

The attack on Charlie Hebdo is being called the equivalent of 11 September 2001 in the U.S., both by people who fear that France will follow the American example and those who believe that France’s ambitions require catching up in repression and foreign aggression. But things have not worked out well for the U.S. since then. Defiant resistance and revolutionary work there has proved to be a major mood-creating factor in the development of events, especially insofar as a more positive dynamic between the most oppressed and some of the middle classes has begun to emerge.

The polarisation of the population in France today is very unfavourable. The most oppressed are effectively surrounded. The middle classes, with some exceptions, are now generally inclined to look to the state for the solution to their fears and unease. The status quo is little loved, yet opposition to it has been left to contending Islamic and Catholic fundamentalists, and fascists, all united in the view that women’s submission is the keystone for the society they want. But the possibility for a different and far more favourable kind of polarization can also be glimpsed in today’s situation.

An increasing number of people in France “have come to believe that the lives their parents had to lead are not worthy of living,” a commentator wrote. Neither France’s capitalist “values” and institutions nor any kind of religious fundamentalism can offer a real way out of the oppression and degradation that imprison people at the bottom of society and actually make a liberating life possible for the broad majority. A vision of a different kind of society and a plan for getting it that represented something real could become an increasingly powerful alternative. A movement whose goal is the emancipation of humanity, with the oppressed among those at the forefront, could start to break away a huge section of the middle classes who are now saying “I am Charlie” from the grip of the ruling class and open the way to much more positive and liberating perspectives.

(Based in part on a report from a reader in France.)
– end item –

ගොන්ෂාලෝ ගේ ජීවිතය ආරක්‍ෂා කරන්න 2013 සැප්තැම්බර් 24

ගොන්ෂාලෝ ගේ ජීවිතය ආරක්‍ෂා කරන්න 2013 සැප්තැම්බර් 24

Abinael

1992 සැප්තැම්බර් සිට සභාපති ගොන්ෂාලෝ, පේරු විප්ලවයේ නියමුවා, මුළුමනින්ම හුදෙකලා කොට ප‍්‍රාණ ඇපකරුවෙකු ලෙස ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම ඇමෙරිකන් අධිරාජ්‍යදීන්, ඇතුළු අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් සහය ලබන, පේරුව තුළ ජයග‍්‍රාහී වී සිටින දූෂිත, ජන සංහාරක ජනතා නාශක රාජ්‍ය තන්ත‍්‍රය විසින් තබා ගෙන සිටී.

විප්ලවය වෙනුවට ප‍්‍රධාන කොන්දේසියක් ලෙස ඔහුව හඳුන්වා දෙමින්, මේ සෑම වර්ෂයකදී ම පේරු හි පාලක පංතිය සහ අධිරාජ්‍යවාදීහු ස්ථිර ලෙස ඔහුගේ විප්ලවීය අවංකභාවය මැඩලීමට ප‍්‍රයත්න දරා තිබුණි, එහෙත් ඔවුහු හැම විටම ඔහුට විවෘතව කතා කිරීමට ඇති අයිතියට සහ ඔහුගේ තත්වය ගැන දැනගැනීමට ඉඩ නොදුන්නා සේම ඔහුගේ ශාරීරික තත්වයට සහ ඔහුගේ ජීවිතයට එරෙහි තර්ජනයන් අළුත් කරමින් සිටී.

සැප්තැම්බර් 24 වෙනි දින වන අද, ෆුජිමෝරි පාලනය විසින් අශ්ශීල ලෙස ඉදිරිපත් කරන ලද කූඩුව තුළ සිට හඬ නගමින් කළ, ඔහුගේ දක්‍ෂ කථාවේ 21 වෙනි අනුස්මරණ දිනය සටහන් වේ.

අපි මේ සියළු වර්ෂයන් තුළ මේ කථාව සහ සභාපති ගොන්ෂාලෝ ආරක්‍ෂා කිරීම, පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට සහය දීම අත් හැර දැමුවේ නැත, අද පවා, පේරු හි මහජන යුද්ධය වංගු සහිත අවස්ථාවකින් පීඩා ලබන අතරතුර ඒවා ජය ගැනීමට පක්‍ෂය අරගල කරයි, අපි පේරුහි සහ විදේශයන්හි සිටින සහෝදරවරුන්ට, පක්‍ෂයේ පළමු සම්මේලනයේ දී පිළිගත් ආකාරයට, 25 වෙනි සංවත්සරයෙදී නැවත මතු කළ, සභාපති ගොන්ෂාලෝ විසින් පෙන්වා දෙනු ලැබූ මතවාදය සහ භාවිතාව සහ මහජන යුද්ධයේ මාවත රැගෙන යන්ට සහය දෙන්නෙමු,

1992 සැප්තැම්බර් 24, සභාපති ගොන්ෂාලෝ උස් හඬින් සහ පැහැදිලිව පැවසූ පරිදි:

‘‘අපි මෙහි ජනතාවගේ දරුවන් ලෙස සිටින්නෙමු, අපි මේ අගල්වල  සටන් කරමින් සිටිමු. ඔවුහු ද යුද්ධයේ අගල් වෙති, එමෙන්ම කොමියුනිස්ට්වරු ලෙස අපි එය සිදු කරන්නෙමු! මක් නිසාද යත් අපි මෙහි ජනතාවගේ අභිලාෂයන්, පක්‍ෂ මූලධර්මයන්, මහජන යුද්ධය ආරක්‍ෂා කරමින් සිටින බැවිනි. ඒ අපි කරන දෙයයි, අපි එය කරමින් සිටින අතර එය වඩාත් ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු!… මාවත දිගුය අපි එයට ළඟා වන්නෙමු. අපි විජයග‍්‍රහණය කරන්නෙමු! … අප ට අවශ්‍ය වන්නේ කුමක්ද? අපිට මූර්තිමත් වීමට මා ඕවාදය අවශ්‍යය,  එය මේ පැමිණෙමින් පවතින ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයේ නව රැුල්ලට නායකත්වය දීමට සහ එය පදවාගෙන යෑමට කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ ඉදි කරමින්, මූර්තිමත් වෙමින් තිබේ.’’

මේ වචන අද පවා පේරු විප්ලවයේ ඉදිරිගමන ට නිර්දේශ ලක්‍ෂයක් ලෙස පවතින්නා සේ ම ලෝකය තුළ තවම ශ්‍රේෂ්ඨ වටිනාකමක් ඇති අතර කොමියුනිස්ට්වරු ලෙස අපි ඔහුව සහ පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය සහ ශ්‍රේෂ්ඨ ජනතාව විනාශ කිරීමට ප‍්‍රයත්න දරන අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ පේරුව තුළ සිටින ප‍්‍රතිගාමීන් යන මේ සියල්ලන්ටම එරෙහිව ඔහුගේ ජීවිතය ආරක්‍ෂා කිරීමට අපේ කැප වීම අළුත් කරමු.

Partido Comunista do Brasil (Fraccion Roja)
Comité de Construccion del Partito Comuunista Maoista de Galicia
Partie Communiste Maoiste de France
Partito comunista maoista-Italia

ලෝක ධනවාදී සහ අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමය මුහුණදෙන ඇවිස්සී ඇති අර්බුද

ලෝක ධනවාදී සහ අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමය මුහුණදෙන ඇවිස්සී ඇති අර්බුද

MKF_assemblee

– කම්කරුවන්ගේ විජයග‍්‍රහණයට එරෙහි ධනේශ්වරයේ ආක‍්‍රමණයක්
– ෆැසිස්ට් කණ්ඩායම් වල නැගී සිටීමක්
– පොදුජනයාගේ කණ්ඩායම් අතර ප‍්‍රතිගාමී අදහස්වල මතුවීමක්
– ජනතා ව්‍යාපාර අතර ව්‍යාකූලතාවය, සමාජ-ජාතිභේදවාදය සහ අවස්ථාවාදය මතුවීමක්
– ධනේශ්වර මාධ්‍ය උපකරණ මේ අදහස් පැතිරවීමට වාහකයක් වේ.

විප්ලවීය ව්‍යාපාරයට මගපෙන්වන බලවේගය ලෙස නිර්ධන පංතියේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ගොඩ නැගීමේ වගකීම ගැනීමට කොමියුනිස්ට්වරුන්ට සිදුවේ.  නිර්ධනීන්ගේ සහ ජනතාවගේ ජයග‍්‍රහණය උදෙසා, ධනේශ්වර රජය විනාශ කර දැමීමට සහ නිර්ධන පංතියේ ආඥදායකත්වය පිහිටුවීමට විප්ලවීය අරගලයට නායකත්වය දීමේ යථා දර්ශනය ඇතිව, කම්කරු පංතිය සමග සන්ධානගත විශාල ජනකායක් එක්රැස් කරමින් එක්සත් පෙරමුණක් ගොඩනගන්න, සංවර්ධනය කරන්න.

ජනතා ව්‍යාපාර ධනේශ්වර ස්ථාවරයන්ට සම්බන්ධ කරන සහ බලවත් කරන ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදී ස්වරූපයන් සහ විප්ලවීය මාවත අතර පැහැදිලි ලෙසම සීමා මායිම් ලකුණු කිරීම අත්‍යවශ්‍යය.

උපායිකව, කම්කරු පංතිය, නිර්ධන පංති විප්ලවයේ විජයග‍්‍රහණය උදෙසා ධනවාදයට සහ උන්ගේ රජයට එරෙහි අරගලය නිශ්චය කරමින් සිටී.

නිර්ධන පංති සහ ජනතා ව්‍යාපාරවලට මුවාත තබමින්, කම්කරු පංති ස්වාධිපත්‍යය නැවත ගොඩනැගීම වෙනුවෙන්, කම්කරු පංතියේ දේශපාලනික මෙන්ම ආර්ථික අරගලයේ පෙරමුණට පක්‍ෂය පැමිණිය යුතුය.

මේ ක‍්‍රමය ඉබේම බිඳ වැටෙන්නේ නැත, සෑම පෙරමුණකම පියවරෙන් පියවර දිග්ගැස්සුණු මහජන යුද්ධයක නිරත වෙමින් සහ උපායික සංවිධානමය තත්ත්වයන් සූදානම් කොට සටන් වැද ධනේශවර ක‍්‍රමය පරාජයට පත් කළ යුතුය.

එම නිසා අපේ සංවිධාන දෙක සහ එමෙන්ම හිතවාදීහු, මාක්ස්-ලෙනින්-මා ඕවාදීන් තනි පක්‍ෂයක් ලෙස එක්සත් කිරීමේ ක‍්‍රියාවලියේ ආරම්භක පියවර තබා තිබේ.

එක්සත් වීමේ ක‍්‍රියාවලිය ඔස්සේ අපේ න්‍යායික දැනුම ගැඹුරු කිරීමට සහ එය ප‍්‍රායෝගිකත්වයට නැංවීමට, අපි එකට එක්වී ඒකීය දින සංවිධානය කළෙමු.

මේ ක‍්‍රියාවලිය සම්පූර්ණ කිරීමෙන්, වර්ධනය වෙමින් තිබෙන ජාත්‍යන්තර මා ඕවාදී ව්‍යාපාරයේ සමගිය සහ සංවර්ධනය ශක්තිමත් කිරීමට ඉඩ සලසනු ඇත. ඉන්දියාව, පිලිපීනය, පේරු, තුර්කිය, නේපාලයේ මා ඕවාදීහු මහජන යුද්ධයේ නිරත වෙමින් හෝ ප‍්‍රතිසංවිධානය වෙමින් සිටී.

කොමියුනිස්ට් සංවිධාන – රතු අනාගතය (Red Future); ප‍්‍රංශයේ මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (MCPF); සහ හිතවාදීහු.