Blog Archives

ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) අන්ද්‍රා-ඔඩිෂා සීමා විශේෂ ෂෝනල් කොමිටියේ මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක ජගබන්ධු විසින් නිකුත් කළ ප‍්‍රකාශනය

ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) අන්ද්‍රා-ඔඩිෂා සීමා විශේෂ ෂෝනල් කොමිටියේ මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක ජගබන්ධු විසින් නිකුත් කළ ප‍්‍රකාශනය.

Excerpt from: [https://www.redspark.nu/en/peoples-war/india/cpimaoist-statement-on-malkangiri-encounter/]

naxalites-Rally

[http://www.virasam.org වෙබ් අඩවියේ පළවූ ලිපියකින් පරිවර්තනය කරන ලදි.]

ඔක්තෝම්බර් 24 වෙනි දින අන්ද්‍රා සහ ඔඩිෂා පොලීසිය විසින් ඔඩිෂාහි මල්කාංගිරි දිස්ත‍්‍රික්කයේ රාමගුඩා ගම අසල අපේ කඳවුරට එල්ලකළ ඒකාබද්ධ ප‍්‍රහාරය ගැන සහ සහෝදරවරු 31 දෙනාගේ සංහාරය ගැන මේ දක්වා පොලිස් නිළධාරීන් විසින් නිකුත් කරන ප‍්‍රකාශන, ඇත්තටම එහි සිදුවුයේ කුමක්ද යන්නට මුළුමනින්ම පරස්පර බැවින් ජනතාව නොමග යවා ඇත. පොලීසිය අපව මුළුමනින්ම වටකොට තිබුණු බැවින් අපේ පාර්ශවයෙන් යම් ප‍්‍රමාදයක් සිදුවුණි.

ඇත්තටම සිදු වූ දෙය වූයේ, ඔක්තෝම්බර් 23 වන දින උදෑසන රාමගුඩා ගම අසලට ළඟා වූ අපේ ස්ක්වේඩය එතැන කඳවුරු ගැසීය. එම රාත‍්‍රියේත් අපි එම ගම්මානය අසල නිදා සිටියෙමු. ඊළඟ දිනයේ උදෑසන, පොලීසිය අපේ කඳවුර වෙත ගමන් කරනු දුටු මිනිස්සු එය අපට දැනුම් දීමට උත්සාහ කළ නමුදු පොලීසිය ඔවුන්ව අත්අඩංගුවට ගෙන තොරතුරු අප වෙත ළඟාවීම වැළැක්වූහ. උදෑසන 6 ට පමණ අප නම් අඬගැසීම සිදු කරන විට පොලීසිය අංශ දෙකකින් අපේ කඳවුර අසලටම ළඟාවී තිබුණි. ක්ෂණිකවම අනතුර දැනුනු අපේ මහජන විමුක්ති ගරිල්ලා හමුදාව වෙඩි තබන්නට පටන් ගත්හ. අසල්වැසි ගම්වලින් පැමිණ අප සමග සිටි සමහර නිරායුධ ආදිවාසී තරුණයෝ සහ තරුණියෝ, අසල ගම වෙත දිව යන්නට පටන් ගත්හ. ඉවක් බවක් නැතිව පොලීසිය වෙඩි තැබීම නිසා ඒ දිව ගිය අය සහ අපේ කඳවුර අසල දොළෙහි මාළු අල්ලමින් සිටි ආදිවාසීන් සමහරෙකු මරණයට පත් වූහ. බොහො දෙනෙකු වෙඩි තැබීමෙන් තුවාල ලද අතර ඔවුන්ව පණ පිටින් අල්ලා ගනු ලැබූහ. ප‍්‍රහාරය යටතේ, අපේ ස්ක්වේඩය කඳවුරෙන් ආරක්ෂිතව පසු බැස්සහ. කඳවුරේදී අපි කිසිදු භෞතික හානියකට ලක් නොවීමු.

කෙසේ හෝ, එම වෙලාව වන විට පොලීසිය අපේ කඳවුර වලලූ දෙකකින් වට කරන ලදි. අපි මිනිත්තු 40ක පමණ වෙලාවක් වෙඩි තැබීමෙන් පසු ආරක්ෂිතව පළමු වළලෙන් පසු බැස්සෙමු. නමුත් ඒ වන විට අපව තවත් වළල්ලකින් වට කොට තිබුණි. අපව වටකොට සිටි පොලිස් නිළධාරීහු උස්බිම් සහ අප පසුබසිමින් සිටි මාවත් අල්ලාගෙන සිටි අතර හැම පැත්තකින්ම වෙඩි නිකුත් වන්නට විය. ඒ වෙලාවේ, වෙඩි තැබීම පැයකට වඩා වැඩි විය. පොලීසිය උණ්ඩ වට දහස් ගණන් වෙඩි තැබූ අතර අපි වට සිය ගණනක් වෙඩි තැබුවෙමු. දෙවන පොලිස් වලල්ල බිඳ දැමීමේදී, තවත් උස් බිමක් හරහා යාමට අපිට සිදු විය. ඒ අතර වූයේ තැනිතලා බිමකි. ඒ වෙලාවෙ පොලිස් සේනාංක අපට බෙහෙවින් සමීප වූහ. සිය ගණන් වූ පොලිස් නිළධාරීහු උස් බිමේ වාසිය අත කරගත් අතර තැනිතලා බිමේ වූ අපි අවාසිදායක තත්ත්වයක සිටියෙමු. පොලීසිය වේගවත් සහ ඉවක් බවක් නැති වෙඩි ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කළහ. දෙපසින්ම එල්ලවූ වෙඩි වරුසාව බිඳගෙන යෑමේදී අපේ සහෝදරවරු සමහරෙකු ජීවිතක්ෂයට පත්වූ අතර වැඩි දෙනෙකු තුවාල ලැබූවද ඉතිරි අය දිවි ගලවා ගත්හ. සිය ගණන් පොලිස් නිළධාරීහු තුවාල ලබා ගමන් කිරීමට නොහැකිව සිටි අපේ සහෝදරවරුන් අසලට පැමිණ වෙඩි තබා මරා දැමූහ. එවිට පවා තුවාලත් සමග සමහරු සහෝදරවරු පැන ගත්හ.

ඊළඟ දින, ඔක්තෝම්බර් 25, අමතර පොලිස් බල ඇණි ලබාගෙන අපේ සහෝදරවරු පලා යෑම වැළැක්වීමට  සමස්ත ප‍්‍රදේශයම සෝදිසියට ලක් කළහ. එම දිනයේම අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් පොලිස් අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල් එම ස්ථානයට පැමිණි අතර සමහර විට ඔහු ආරාධිත අමුත්තෙකු වූවා විය හැකිය. ඒ වන විටත් පොලීසිය භාරයේ සිටි සාමාන්‍ය ආදිවාසී තරුණ පිරිමි සහ කාන්තාවන් 4 දෙනෙකු, මරා දමා සටනක් පිළිබඳ තවත් කතාවක් ගොතන ලදි. එම දිනයේ මිය ගිය පුද්ගලයින් වනුයේ කෝමාලි (කොඩුරුගුඩා ගම්මානය), ෂ්‍යාමලා (පිල්ලිපොදුරු), කාවේරි මුදිලි සහ ලන්චා මුදිලි (දක්ලපොදුරු) යන අයයි.

වටලෑමේදී පොලීසිය විසින් අල්ලාගනු ලැබූ තුවාල ලද තවත් කාන්තා සහෝදරියක්, ඔක්තොම්බර් 26 වෙනි දින රාමගුඩා ගමේ ජනතාව ඉදිරිපිටදී මරා දමන ලදි. එපරිද්දෙන්ම, තුවාල නිසා අසනීප තත්ත්වයේ සිටි තවත් සහෝදරවරු දෙදෙනෙක් වන ගවුතම් සහ නරේෂ් යන දෙදෙනා ගම්වැසියන් ඉදිරිපිටදී ඔක්තෝම්බර් 27 වන දින උදෑසන 7ට මරා දමනු ලැබුවේ සටනක ප‍්‍රබන්ධය නැවත වතාවක් නිර්මාණය කරමිනි.

මේ ආක‍්‍රමණයට විරෝධය දැක්වීමේදී අපේ සහෝදරවරු අතිශය නීර්භීත, ධෛර්ය සම්පන්න, පංති ආවේෂයක් සහිත පරිත්‍යාග කිරීමේ ආත්මය ප‍්‍රදර්ශනය කළහ. ඔවුන්ගේ ජීවිත ඇද වැටෙද්දී පවා, ඔවුහු සිය ආයුධ සතුරා අතට පත්වන්නට ඉඩ නොදී ආයුධ සිය සහෝදර සගයින් අතට පත් කළහ. ඔක්තෝම්බර් 24 සිට 27 දක්වා යන දින හතර මුළුල්ලේම පැවති මේ සංහාරයෙන් සහෝදරවරු 31 දෙනෙකු දිවි පිදූහ. ඔවුන්ගෙන් නව දෙනෙකුම නිරායුධ සාමාන්‍ය ආදිවාසී පිරිමි සහ කාන්තාවන් විය. මිය ගිය ඔවුන් නව දෙනාම පොලීසිය විසින් පණ පිටින් අල්ලාගෙන ඔක්තෝම්බර් 24 වන දින ඉන් හතර දෙනෙක්ද, ඔක්තෝම්බර් 25 වන දින තවත් හතර දෙනෙක්ද පොලීසිය ඉවත් කර ගන්නා දින තවත් එක් අයෙක්ද මරා දමනු ලැබූහ.

දිවි පිදූවන්ගේ විස්තර:

  1. කොම්රේඩ් ප‍්‍රසාද් @ බකුරු වෙන්කටරමාන ( අ.ඔ.සී.ක.), බකුරු, විශාකාපත්නම්

  2. කොම්රේඩ් දයා @ කිෂ්තයියා ( අ.ඔ.සී.ක.), නල්ගොන්ඩා දිස්ත‍්‍රික්කය

  3. කොම්රේඩ් ගංගධාර් @ ප‍්‍රභාකර් (ඩි.කො.සා.), යප‍්‍රාල්, රන්ගරෙඩ්ඩි දිස්ත‍්‍රික්කය

  4. කොම්රේඩ් කිරාන් @ සුවර්නරාජු (ඩි.කො.සා.), බටහිර ගෝදාවරී දිස්ත‍්‍රික්කය

  5. කොම්රේඩ් මුන්නා @ පෘද්වි (ප්ලෑටූන් නියෝජ්‍ය), අලකුරපාදු, ප‍්‍රක්ෂාම් දිස්ත‍්‍රික්කය

  6. කොම්රේඩ් බිර්සු @ කෙසාවරාඕ (සෙ.ක.), තඩිපාලෙම්, විශාකාපත්නම්

  7. කොම්රේඩ් රාජේෂ් @ සෝම්ලූ (සෙ.නි.), කොට්ටම්, බිජාපූර් දිස්ත‍්‍රික්කය

  8. කොම්රේඩ් එර්රලූ @ නන්ගලූ (ඒ.කො.සා.), එර්රම්, බිජාපූර් දිස්ත‍්‍රික්කය

  9. කොම්රේඩ් බුද්ධි @ බුද්‍රි සෝරි (ඒ.කො.සා.), ගුර්නම්, බිජාපූර් දිස්ත‍්‍රික්කය

  10. කොම්රේඩ් මංජුල @ උන්ජි (ඒ.කො.සා.), නන්ගෙල්ගුඩෙම්, සුක්මා දිස්ත‍්‍රික්කය

  11. කොම්රේඩ් ගවුතම් (තාක්ෂණික ස්ක්වේඩයේ කමාන්ඩර්), කන්කර් දිස්ත‍්‍රික්කය

12 කොම්රේඩ් මුරලි @ සිම්හචලම් (ඒ.කො.සා.), විෂියනගරම් දිස්ත‍්‍රික්කය

  1. කොම්රේඩ් මධූ @ දසූ (ඒ.කො.සා.), බටහිර ගෝදාවරී දිස්ත‍්‍රික්කය

  2. කොම්රේඩ් ලතා @ භාරතී (ඒ.කො.සා.), හයිද්‍රාබාද්

  3. කොම්රේඩ් මමතා @ බොට්ටු කුන්ඩනා (ම.මි.), ශ‍්‍රීකාකුලම් දිස්ත‍්‍රික්කය

16 කොම්රේඩ් දාසු @ සධූරම් (ම.මි.), වකපල්ලි, විශාකාපත්නම් දිස්ත‍්‍රික්කය

  1. කොම්රේඩ් නරේෂ් @ සුරේෂ් (ම.මි.), සමනා, කොරාපුට් දිස්ත‍්‍රික්කය

  2. කොම්රේඩ් තිලකා (ම.මි.), බටහිර බස්තාර්, බිජාපූර් දිස්ත‍්‍රික්කය

  3. කොම්රේඩ් ගන්ගා @ ගන්ගා මාධවී (ම.මි.), සීලකොටා, විශාකාපත්නම් දිස්ත‍්‍රික්කය

  4. කොම්රේඩ් රජිතා @ කමී (ම.මි.), නානදරී, විශාකාපත්නම් දිස්ත‍්‍රික්කය

  5. කොම්රේඩ් ජයොති (ම.මි.), සුමනෝවා, විශාකාපත්නම් දිස්ත‍්‍රික්කය

  6. කොම්රේඩ් කමලා @ ලක්කි (ම.මි.), අලූම්, බිජාපූර් දිස්ත‍්‍රික්කය

[අ.ඔ.සී.ක.-අන්ද්‍රා-ඔඩිෂා සීමා විශේෂ කලාප කමිටු සාමාජික; ඩි.කො.සා.-ඩිවිෂනල් කොමිටි සාමාජික; ඒ.කො.සා.-ඒරියා කොමිටි සාමාජික; සෙ.ක.-සෙක්ෂන් කමාන්ඩර්; සෙ.නි.-සෙක්ෂන් නියෝජ්‍ය; ම.මි.-මහජන මිලීෂියාව]

සාමාන්‍ය ආදිවාසීන්

  1. ලාචා මෝදිලි, දක්ලපොදුරු, මල්කාංගිරි දිස්ත‍්‍රික්කය

  2. කාවේරි මෝදිලි, දක්ලපොදුරු

  3. බුමිලි, බච්චරපොදුරු

  4. මල්කාන් පාන්ගි, බච්චරපොදුරු

  5. අමලා, බච්චරපොදුරු

  6. ෂින්ඬේ, මුක්කුදුපල්ලි

  7. ෂ්‍යාමලා, පිල්ලිපොදුරු

  8. ජයා, කොදුරුගුඩා

  9. කෝමාලි, කොදුරුගුඩා

අධිරකණ පරීක්ෂණයක් අපි ඉල්ලා සිටිමු

අපගේ දිවි පිදූවන්ගේ මෘත සිරුරු සමග පොලීසිය ඉතාම අමානුෂික ආකාරයෙන් කටයුතු කර තිබුණි. කඩිනමින් පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණය පැවැත්වූ අතර, ඥතීන්ට සහ මිතුරන්ට මෘත සිරුරු හඳුනා ගැනීමට ඉඩ ලබා නොදුන්හ. ඔවුන්ගේ ඡායාරූප ප‍්‍රදර්ශනය නොකළ අතර මෘත සිරුරු සාමාන්‍ය ඝණ කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටිවල රැගෙන ගියහ. පවුලේ අයවලූන්ට මෘත සිරුරු ඔවුන්ගේ පෙදෙස්වලට ගෙනයන්නට හෝ යන්තම් හෝ දැකගන්නට ඉඩ ලබා නොදුන්හ. අපේ පක්ෂය නිහතමානී ලෙස මේ දිවි පිදූ සියල්ලන්ටම ඉහළම උත්තමාචාරය පුද කර සිටී. අපේ පක්ෂය පවුලේ සාමාජිකයින්, ඥතීන් සහ මිතුරන් සමග ශෝකය බෙදා ගනියි. මරා දමනලද අපගේ දිවි පිදූ සහෝදරවරුන් වෙනුවෙන් රජයෙන් පලිගන්න බවට අපේ පක්ෂය ප‍්‍රතිඥ දෙයි. අවසන් මොහොත දක්වා ඔවුන් ගෙන ගිය කාර්ය අපේ පක්ෂය දිගටම රැගෙන යන බව තරයේ කියා සිටී. ව්‍යාපාරයට පැමිණි දිවි පිදූ සියළුම සහෝදරවරු සමාජයේ බෙහෙවින්ම පීඩිත කොටස්වලින් පැමිණි අයයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ගෙන ඒමට ඔවුහු දිවි පිදූහ. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ගැටලූව විසඳන්නට සන්නද්ධ අරගලය හැර වෙන මාවතක් නොමැති බව පෞද්ගලිකවම පසක් කරගෙන ඔවුහු ආයුධ අතට ගත්හ. රජය පවසන පරිදි මෙය නීතියක් හෝ පිළියෙල කරන ලද ගැටළුවක් නොවේ. මෙය අපේ ජනතාවගෙන් සියයට අනූවකගේ ගැටළුවකි. එය අපේ ජනතාවගේ සමාජ ආර්ථික ගැටළුවකි. මේ ගැටළුව අපේ සහෝදරවරු මරා දැමීමෙන් පමණක් විසඳිය නොහැකිය. මේ ගැටළුව විසඳෙන තෙක්ම ජනතාව දිගටම සටන් වදිනු ඇත. මේ සියළු සටන් කරන ජනතාවගෙන් අපි නායකත්වය නැවත  සංවර්ධනය කන්නෙමු. අපේ සහෝදරවරු දිවි පිදීමෙන් ඇතිවූ අඩුව අපි පුරවා ලන්නෙමු. ජීවිත පරිත්‍යාගය අපේ පක්ෂයට අළුත් දෙයක් නොවේ. ජීවිත පරිත්‍යාගයේ මාවත ඔස්සේ අපි අපේ ව්‍යාපාරය ඉදිරියටම ගෙන යමින් සිටිමු. මේ සුවිශේෂ සිදුවීම තුළ, සතුරාව තක්සේරු කිරීමේදී අප අතින් සිදුවූ වරදට අපි විශාල වන්දියක් ගෙවීමු. ජනතාව ඉදිරියේ නිහතමානීව අපි අපේ වැරදි සඳහා සමාව ඉල්ලා සිටිමු. අපේ දිවි පිදූවන්ගේ අරමුණ ඉදිරියට ගෙන යෑමට සහ සතුරා සමග වන අපේ පංති ආවේශගත සටන ඔසවා තබන ලෙස අපි ජනතාවගෙන් ආයාචනා කර සිටින්නෙමු. නිරායුධ ආදිවාසී තරුණයින් නව දෙනෙකු පණ පිටින් අල්වාගෙන මරාදැමීමේ මිනීමැරුමට අධිකරණමය පරීක්ෂණයක් ක‍්‍රියාවට නැංවිය යුතු බවට අපි බල කර සිටිමු. සියළුම ජනතාවගෙන් සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදීන්ගෙන් මේ සංහාරය හෙලා දකින ලෙස අපි ඉල්ලා සිටිමු.

ආයුධ සන්නද්ධ බල ඇණි ඉවත් කර ගනු

කපා හැරි ප‍්‍රදේශය මාඕවාදීන් විසින් ආරක්ෂිත කලාපයක් ලෙස භාවිතා කරන බවට පොලීසිය විසින් ගෙන යන ප‍්‍රචාරය අමූලික බොරුවකි. මේ කලාපයේ ජනතාව, අපේ පක්ෂයේ නායකත්වය යටතේ, බොක්සයිට් කැණීමට එරෙහිව සහ බලිමේලා ජලාශය ඉවත් කිරීමේ ගැටළුවට විසඳුම් ඉල්ලා රජය සමග සටන්කාමී අරගලවල නියුතුවූහ. අපේ පක්ෂය, මේ ප‍්‍රදේශයේදී, වගා කරන්නාට ඉඩම් යන සටන්පාඨය යටතේ ඉඩම් අක්කර සිය ගණනක් අත්පත් කරගනිමින් ඉඩම් අහිමි ජනයා අතර ඒවා බෙදා දීමේ කෘෂිකාර්මික වැඩසටහනක් දියත්කොට තිබුණි. එපරිද්දෙන්ම, අපේ පක්ෂය සුභසාධක සහ සංවර්ධන වැඩකටයුතු ගණනාවක් මේ ප‍්‍රදේශය තුළ දියත් කොට තිබුණි. මේ ගැන ක්‍රෝධයෙන් මුසපත් වෙමින්, රාජ්‍ය බලඇණි, විශේෂයෙන්ම අන්ද්‍රා සහ ඔඩිෂාහි පොලීසිය ඒකාබද්ධව පසුගිය වසර ගණනාව තිස්සේ ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම් දියත් කිරීමේ නාමයෙන් මේ ප‍්‍රදේශයට පහර දුන්හ. ඔවුහු මහජන විමුක්ති ගරිල්ලා හමුදාවේ සහ ජනතාවගෙන් කිහිප දෙනෙකු මරා දැමූහ. පසුගිය වසර දෙකේදී, ඔවුහු අපගේ නායකත්වය මරා දැමීම කෙරේ යොමවූහ. ඔක්තෝම්බර් 24 සංහාරය එම මෙහෙයුමේ අංගයකි. කෙසේහෝ, පොලීසිය පවසන අන්දමට එම ස්ථානයේ ඒ මොහොතේ ඉහළ කමිටු රැස්වීමක් හෝ සමුළුවක් නොවීය. අපේ ස්ක්වේඩය එහි පැමිණියේ එම ප‍්‍රදේශය තුළ සාමාන්‍ය සංවිධානමය සංචාරයක් ලෙසිනි. පොලීසිය නිවැරදි තොරතුරුවලට අනුව ඔක්තෝම්බර් 23 රාත‍්‍රියේ අපේ කඳවුර අසලට හොර රහසේම පැමිණ අපව වට කළහ. පසුදින උදෑසන අමතර බලසේනා ලබා ගැනීමෙන් පසුව උදෑසන 6 ට ඔවුහු පහර දුන්හ. මෙහිදී ඔවුහු හිටපු ක‍්‍රියාකාරිකයින්ගෙන් සහ යටත්වූවන්ගෙන් උදව් ලබා ගත්හ. මේ සිදුවීමට හේතුවුණ අපේ වැරදි අපි ඇත්තවශයෙන්ම විමර්ශණය කොට ජනතාවගේ සහය ඇතිව මේ සංහාරයට උදව් කළ ඔත්තුකරුවන්ට සහ පාවාදෙන්නන්ට දඬුවම් කරන්නෙමු. දැන් පවා, සිය ගණන් පොලිස් බල ඇණි ජනතාව ත‍්‍රස්ත කිරීමට අඛණ්ඩව මේ ප‍්‍රදේශය තුළ ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම් වල නියැලෙන අතර ජනතාවට සිය පැසුණු අස්වනු නෙළා ගැනීමට හෝ සිය ගවයින් රැකබලා ගැනීමට ඉඩකඩක් නොමැත. පොලීසිය ඉවත් කර නොගන්නේනම් ප‍්‍රාන්ත දෙකේම ටීඩීපී සහ බීජේපී පක්ෂ දෙකේ පාලක පන්තියට වන්දි ගෙවීමට සිදුවනු ඇත.

විප්ලවීය සුභපැතුම්

 

Advertisements

ආර්කේ සහ ආදිවාසීන් නිදහස් කරනු: වරාවරා රාඕ

ඉන්දියාව
ආර්කේ සහ ආදිවාසීන් නිදහස් කරනු: වරාවරා රාඕ

 varavara-rao

විප්ලවීය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණේ සභාපති වරාවරා රාඕ, මාධ්‍ය නිවේදනයක් නිකුත් කරමින්, ආර්කේ සහ ආදිවාසීන් නව දෙනා යුධ සිරකරුවන් බැවින් ජාත්‍යන්තර නීතියට ගරු කොට ඔවුන් නිදහස් කරන ලෙස පොලීසියෙන් සහ රජයෙන් ඉල්ලා සිටී. ඔහු මල්කාංගිරි ව්‍යාජ සටනේ සමස්ත කතාව සවිස්තරව පැහැදිලි කළහ. ඔහු දක්වන ආකාරයට ‘‘මේ ප‍්‍රහාරය ‘ඔපරේෂන් ආර්කේ’ ලෙස හැඳින්වුවද, එහි සැබෑ අරමුණ අන්ද්‍රා ඔඩිෂා දේශසීමා ප‍්‍රදේශයේ ඇති වටිනා ඛණිජ සොයා ගැනීමයි. මේ මාඕවාදීන් සහ ආදිවාසීන් දඩයම් කිරීම ඇත්ත වශයෙන්ම හරිත දඩයම් මෙහෙයුමේ තෙවන අදියරයි. දැන් එය ‘මිෂන් 2016-ජනතාවට එරෙහි යුද්ධය’ ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. ප‍්‍රහාරවලට ලක්වූවන්ගෙන් අඩකටත් වඩා ආදිවාසීන් වන අතර එයිනුත් අඩකටත් වඩා කාන්තාවන් වේ.’’

————————————————————————————-

යුධ සිරකරුවන් වන තුවාල ලද ආර්කේ සහ අනෙකුත් ආදිවාසීන් 9 දෙනා නිදහස් කර ජාත්‍යන්තරයට ගරු කරනු. මේ අවස්ථාවේ ගේ‍්‍රහවුන්ඩ් සහ ඔවුන්ගේ ඔඩිෂා සගයින්ට කිසිදු අවස්ථාවක් හිමි නොවේ. හොඳින් ආයුධ සන්නද්ධව, 80ක් පමණ වූ ඔවුන් ප‍්‍රහාරයට දින තුනකට පෙර මුන්චින්ග්පුට් වලට හෙලිකොප්ටර් වලින් රැගෙන ගියහ. වියලි ඵල පමණක් ඉතිරි කරමින් ඔවුහු කිසිවෙකුගේ ඇසට හසුනොවන්නට සැලකිල්ලෙන් යුතුව කිලෝමීටර 25ක් ආවරණය කළහ. ‘සමහර වෙලාවල් වලදී මීටර් 200ක් ගමන් කිරීමට පැය දෙකක් පමණ ගත කළ අපි තවත් තැනෙක කිලෝමීටර් 2ක් මිනිත්තු 30කින් ගමන් කළෙමු. අපි දිය පහරවල් වල කරවටක් ජලයේ ගිලී පිහුණුවෙමු.’ සිය අනන්‍යතාවය හෙලි කිරීමට අකමැති වූ ගේ‍්‍රහවුන් කොමාන්ඩෝ කෙනෙකු පැවසීය. ඔවුහු රේඩියෝ යන්ත‍්‍ර නිහඬ කොට අදාල ප‍්‍රදේශයට ජීපීඑස් සංඥවලට අනුව ප‍්‍රවේශ වූහ.

ප‍්‍රහාරක කණ්ඩායම ‘V’ හැඩයට කඳවුරට ළඟා වී වෙඩි තබන්නට පටන් ගත්තේ මාඕවාදීන්ට පලා යාමට එක් දිසාවක් පමණක් විවර කරමිනි. ‘පලායන පෙදෙසේ උස් බිමක් වූ අතර අපේ මිනිසුන්ට හරස් වෙඩි වැදීමට ඉඩ ඇති බැවින් අපි කඳවුර වට නොකළෙමු. තනි මුරකාරයින් වෙඩි තැබීමෙන් නිදා සිටින කාඩර්වරුන්ට අනතුරු හඟවන්නටත් පෙර, අප පහරදුන් අතර ඔවුන්ගේ ප‍්‍රතික‍්‍රියාව අප අපේක්ෂා කළාටත් වඩා අඩු විය.’ එසේ කීවේ ප‍්‍රති-මාඕවාදී මෙහෙයුම්වල නියුතු ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් නිළධාරියෙකි.

මූලාශ‍්‍ර වල කියැවෙන අන්දමට ප‍්‍රහාරය සැලසුම් කිරීම ඔඩිෂා, අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් සහ චටිස්ගාර් හි ඉහළ පොලිස් නිළධාරීන් සහ පැරාමිලිටරි බල ඇණි අතර උපදෙස් ලබා දීමෙන් සිදුවිය.

මෙය 2016 ඔක්තෝම්බර් 31 ‘ද හින්දු’ වෙබ් අඩවියෙන් උපුටා ගත්තකි. මෙය මගින්, අන්ද්‍රා ඔඩිෂා දේශසීමා ප‍්‍රහාරය සැබෑ එකක් නොවන බවත් එය අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් ගේ‍්‍රහවුන් කොමාන්ඩෝ සහ ඔවුන්ගේ ඔඩිෂා සගයින් සහ මධ්‍යම රජයේ පැරාමිලිටරි සේනාංක සිදු කළ ඒක පාර්ශ්වික ප‍්‍රහාරයක් බවට අප සිදු කළ චෝදනාව සනාථ කරවයි. එය සැලසුම් කළ මිනීමැරුමකි.

මෙතෙක් සිදුවූ විශාලතම ප‍්‍රහාරය වන මෙය ඔක්තෝම්බර් 23 වන දින මධ්‍යම රාත‍්‍රියේ සිට ඇරඹි මෙහි පළමු අදියර අවසන් වූයේ ඔක්තෝම්බර් 29 වන දින අවසන් කරන්නට සිදු වූයේ පුද්ගලයින් 32 දෙනෙකු මරණයට පත්වීමට දැඩි ලෙස දෝෂාරෝපනයට ලක්වූ වාතාවරණයක් නිසාවෙනි. පළමු හානිය සිදුවූයේ ඔඩිෂා හි මල්කාංගිරි දිස්ත‍්‍රික්කයේ බෙජ්ජංගි රාමගුඩා ප‍්‍රදේශයේ 18.00 ට පමණය. එය බලිමෙලා ජලාශය අසල අන්ද්‍ර ප‍්‍රදේශ් සහ ඔඩිෂා අතර පිහිටා තිබුණු රක්ෂිත ප‍්‍රදේශයයි. මෙම ඝාතක ප‍්‍රහාරය 4 දෙනෙකුගේ අරඹා පසුව 2 දෙනෙක්ද, සහ 4 දෙනෙකුගෙන් අවසන් කළහ.

අපි එය දැන ගැනීමට 24 වන දින උදෑසන පැයේදී එම ස්ථානයට පැමිණියෙමු. අන්ද්‍රා එස්අයිබී හිතාමතාම ව්‍යාජ තොරතුරු ලබා දුන්හ. එය ‘ඔපරේෂන් ආර්කේ’ ලෙස හැඳින්විණි. ඉලක්කය වූයේ අක්කිරාජු හරාගෝපාල් නොහොත් රාමක‍්‍රිෂ්ණා (ඉන්දීය කොමියුනිස්ට් පක්ෂය මාඕවාදී හි මධ්‍යම කාරක සභා සාමාජිකයෙකි.), ගජර්ලා රවී නොහොත් උදේ (අන්ද්‍රා ඔඩිෂා සීමා විශේෂ ෂෝනල් කොමිටියේ ලේකම්වරයායි.), චලාපාති (අන්ද්‍රා ඔඩිෂා සීමා විශේෂ ෂෝනල් කොමිටියේ සාමාජිකයෙකි) සහ අරුණා (චලාපාතිගේ බිරිඳයි) යන අයයි.

2004 ට පෙර, ගජර්ලා රවි නොබෙෙදුණු අන්ද්‍ර ප‍්‍රදේශ් රජය සමග පැවැත්වූ ‘සාකච්ඡාවන්ට’ සහභාගි වූහ. ඔහු එවකට උතුරු තෙලෙංගානා විශේෂ කලාප කමිටුවේ ප‍්‍රාන්ත කොමිටි සාමාජිකයෙකි.

පසුව චලපාති සහ අරුණා ආරක්ෂිත බවත් ආර්කේ තුවාල ලද බවත් දැනගන්නට ලැබුණද අනතුර පහව ගොස් නොතිබුණි. ගේ‍්‍රහවුන් ඔවුන්ගේ ඉලක්ක ඝාතනය කර දැමීමට අසමත් වූ බැවින්,  විශාකාපත්නම් පොලිස් අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල් සහ ප‍්‍රාදේශීය එස්පී සහ අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් පොලිස් අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල් සිතා මතාම වැරදි තොරතුරු ප‍්‍රචාරය කොට හැරියේ මාඕවාදී පක්ෂයේ නායකයින් සහ කාඩර්වරු සහ ආදිවාසීන්ගේ ආරක්ෂාව ගැන සැලකිලිමත්ව අවදියෙන් සිටි ජනතාව නොමග යවනු පිණිසයි.

ඔක්තෝම්බර් 25 වන දින, දිවිපිදූවන්ගේ ඥතීන් සහ මිතුරන්, පවුල්වල අයගේ සංවිධානය වන අමරුලූ බන්ධු මිතෘලා සන්ගම් (ඒබීඑම්එස්) නායකත්වය යටතේ, මරණයට පත්වූ අය මල්කාංගිරිවල දමා ගොස් ඇති බවට සැක කරන බව ප‍්‍රකාශ කළහ. චීති බාබු (ඒපීසීඑල්සී සභාපති), ජී කල්‍යාන් රාඕ (වීරසාම්) සහ මම ඔවුන්ව විශාකාපත්නම් වල සිට රැගෙන ගියහ.

සවස 2 ට පමණ, මිය ගිය පුද්ගලයින් දෙදෙනෙකුගේ සේයාරූ වට්ස්ඇප් වල ප‍්‍රදර්ශනය වූහ. ඔවුන් විශාකාපත්නම් දිස්ත‍්‍රික්කයේ ගනේෂ් නොහොත් වෙන්කත‍්‍රමානා සහ තෙලෙංගානා ප‍්‍රාන්තයේ යාධරී දිස්ත‍්‍රික්කයේ, දසිරෙද්දිගුඩා වල දයා නොහොත් සමලා ක‍්‍රිස්තයියා වූහ. ඔවුන් දෙදෙනාම අන්ද්‍රා ඔඩිෂා සීමා විශේෂ ෂෝනල් කොමිටියේ සාමාජිකයින් වූහ. මල්කාංගිරි වලට ළඟා වන විට, අන්ද්‍රා ඔඩිෂා සීමා විශේෂ ෂෝනල් කොමිටියේ මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක ජගබන්ධු විසින් 18 දෙනෙකුගේ නම් ඇතුළත් ප‍්‍රකාශනයක් නිකුත් කොට ඇති බව දැනගන්නට ලැබුණි.

පසුව එයට පීකේඑම් ප‍්‍රභාකර් නොහොත් ගන්ගුලූ ද ඇතුළත් වූහ. ඔහු වූ කලී ප‍්‍රජා කලා මණ්ඩලී පිහිටවූ ආරම්භකයා වන අතර, පසුගිය 25 වසර පුරාම සුප‍්‍රකට රංගන ශිල්පියෙකු සහ සංස්කෘතික ක‍්‍රියාකාරිකයෙකු ලෙස ක‍්‍රියා කළ අයෙකි. 2014 දී තෙලෙංගානා ප‍්‍රාන්තය පිහිටවූ පසු ඔහු රහසිගතයට ගියහ. ඔහු වත්මන් තෙලෙංගානාවෙහි මෙද්චාල් දිස්ත‍්‍රික්කයේ කාන්ටොන්මන්ට් ප‍්‍රදේශයේ යප‍්‍රාල් වල අයෙකි. ඔහුගේ බිරිඳ චයිතන්‍යා මහිලා සංගමයේ නායිකාව වන දේවේන්ද්‍රා, ඇයගේ මිතුරිය වන ස්වප්නා සමග සිය නැන්දණිය වන භාරතී නොහොත් ලතාගේ (අන්ද්‍රා ඔඩිෂා සීමාවේ ඒරියා කොමිටි සාමාජිකාවකි.) මෘතසිරුර රැගෙන යාමට පැමිණි බව බොරුවකි. මැදි වියේ කාන්තාවක් වන භාරතී ඩුබා ශංකර්ගේ (අන්ද්‍රා ඔඩිෂා සීමා විශේෂ කලාප කමිටුවේ ප‍්‍රාන්ත කමිටු සාමාජිකයෙකි) බිරිඳයි. දැන් එය දෙවේන්ද්‍රා ඇයගේ ස්වාමියා ප‍්‍රභාකර්ගේ මෘත දේහය රැගෙන යන්නට පැමිණී බවට හැරවී ඇත.

රාම ක‍්‍රිෂ්ණාගේ බිරිඳ වන සිරිෂා, සිය පුත‍්‍රයා වන පෘත්වි නොහොත් මුන්නා රැගෙන යාමට පැමිණීමට නියමිත විය (අන්ද්‍රා ඔඩිෂා සීමාවේ සෙක්ෂන් කමාන්ඩර්). ඇය අන්ද්‍ර ප‍්‍රදේශ් වල ප‍්‍රකාසම් දිස්ත‍්‍රික්කයේ, අලකුරපාදු වල සිට පැමිණියහ. දැන් ඇයගේ ස්වාමිපුරුෂයා වන ආර්කේ ගේ ජීවිතය අනතුරේය.

මල්කාංගිරි එස්පී කාර්යාලයේදී, මෘත සිරුරු 28ක් දැව පෙට්ටිවලට අසුරනු ලැබීය. ඒවන විට 14 දෙනෙකු පොලීසිය මගින් හඳුනාගෙන තිබුණි. මිය ගිය අයගේ ඡායාරූප පෙට්ටි සමග අංක ගතකොට තිබුණි. එන්එච්ආර්සී එකට අනුව පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණය සිදු කළේද නැද්ද යන වග සහ දැනට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය දුන් තීන්දුව දැන ගන්නට නැත. මෘත සිරුරු අයිස් පෙට්ටි (අධිශීතකරණ) තුළ තබා සංරක්ෂණය කොට නොතිබුණි. පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණය සිදු කළද, එය සිදු කරන්නට පෙර මෘත සිරුරු ඥතීන්ට නොපෙන්වන ලදි. අධිකාරීන් පවසන දේ කුමක් වුවත්, නීතියට අනුව මෘත සිරුරු සංරක්ෂණය කොට නොතිබුණි. සිරුරු වලින් රුධිරය වෑස්සී තිබුණු අතර සෑම සිරුරකටම දැඩි ලෙස වධ දුන් බව පෙනෙන්නට තිබුණි. මුහුණු විකෘති කොට තිබුණි, පාද කපා තිබුණි, බඩවැල් සහ මස් ඉවතට ඇදී තිබුණි, කාන්තාවන්ගේ පියයුරු කපා දමා තිබුණි. අංක 20 ලෙස නම්කොට තිබුණි පෙට්ටියේ හිස ගැසූ කාන්තාවක්ගේ මෘත සිරුරක් අපට සොයාගන්නට හැකි වූ අතර එයින් අපි කම්පනයට පත් වුණෙමු. අපි එස්පීට පැමිණිලි කළෙමු. ඔහු අපට මිය ගිය අයගේ ඡායාරූප පෙන්වා පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණය සිදු කරන විට වෛද්‍යවරයා විසින් එය ඉවත් කරන්නට ඇති බවත් එය අවසන් කරද්දී යළි සැකසීමට ඔහුට අමතක වන්නට ඇති බවත් ප‍්‍රකාශ කළහ. එය මගින් පෙන්වූයේ, මිය ගිය මනුෂ්‍යයෙකුට පවා රළු පරළු ගෞරව රහිත නොසැලකිලිමත් කමකි. ඒ ඔවුන් මාඕවාදීන් වූ බැවිනි.

ප‍්‍රහාරය මල්කාංගිරි ඝාතක බිම්වල සිට විශාකාපත්නම් දිස්ත‍්‍රික්කයේ පදේරු දක්වා ඔක්තෝම්බර් 29 වන තෙක් පවත්වාගෙන ගියහ.  පදේරු අයිටීඞීඒ මූලස්ථානයයි. මෘත සිරුරු 2+2 ප‍්‍රමාණයක් 28 සහ 29 වන දින වල රජයේ රෝහල්වලට විසි කොට තිබුණි. මේ පදේරු වූ කලී මාඕවාදී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ නායකත්වය යටතේ ඩුබායි කම්පැනියක් විසින් බොක්සයිට් කැණීමට එරෙහිව චින්තපල්ලි වනයේ ආදිවාසීන්ගේ 16 වසරක දිගු අරගලයේ අපිකේන්ද්‍රයයි. ආදිවාසී කාන්තාවන් වන විකාපල්ලි සහ භල්ලූගුඩා බොක්සයිට් මාෆිසාවට එරෙහිව සටන් කිරීම නිසා ගේ‍්‍රහවුන් කොමාන්ඩෝ අතින් සමූහ දූෂණයට ලක් වූහ. සමූහ දූෂණයන් සිදුවූ මේ ප‍්‍රදේශය මුළු රටෙහිම අවධානයට ලක්වූහ. එය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය දක්වා ගෙන ගියහ. දකුණු ඔඩිෂා වේදාන්ත සහ පොස්කෝ සමාගම් වලට එරෙහිව අරගල කිරීමට මහත් ප‍්‍රසිද්ධියක් උසුලයි.

කෙසේ වුවත් ‘ඔපරේෂන් ආර්කේ’ ලෙසින් හැඳින්වූ මේ ප‍්‍රහාරය හරහා, සිදු කළේ අන්ද්‍රා ඔඩිෂා සීමා ප‍්‍රදේශයේ වටිනා ඛණිජ සෙවීමේ මෙහෙයුමකි. මේ ආදිවාසීන් සහ මාඕවාදීන් දඩයම් කිරීම හරිත දඩයම් මෙහෙයුමේ තෙවන අදියරයි. දැන් එය ‘2016 මෙහෙයුම – ජනතාවට එරෙහි යුද්ධය’ ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. ප‍්‍රහාරවලට ලක්වුණු පුද්ගලයින්ගෙන් අඩකටත් වඩා ආදිවාසීන් වන අතර ඉනුත් අඩකටත් වඩා කාන්තාවන් වේ.

මේ නිසා, ප‍්‍රාන්ත දෙකෙහි සහ මධ්‍යම රජය විසින් මේ ඝාතක බිම්වල සිය බලඇණි විහිදුවා ඇති බැවින්, අපි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් අපක්ෂපාතී පරීක්ෂණයක් ඉල්ලා සිටිමු. බියජනක ලෙස, සතියකටත් වඩා කාලයක් තිස්සේ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය මාඕවාදී හි මධ්‍යම කාරක සභා සාමාජිකයෙකු වන ආර්කේ ගේ තොරතුරු පිළිබඳව කිසිවක් නොදනී. රට පුරාම ජනතාව විශේෂයෙන්ම තෙලූගු ප‍්‍රාන්ත දෙකේ ජනතාව වික්ෂිප්තව සිටී. ඔහු නොබෙදුනු අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් රජය සමග (2004 ඔක්තෝම්බර්) කළ ‘සාකච්ඡා’ කාලය තුළ මාධ්‍ය හරහා හොඳින් දැක පුරුදු අයෙකු විය. එම නිසා ජනතාවට ඔහුව පහසුවෙන් හඳුනා ගත හැකිය. මෙයට පෙර ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මාඕවාදීන් එම්එල්ඒ හි දේශපාලන නායකයින් සහ, අයිඒඑස් නිළධාරීන් ප‍්‍රාණ ඇපකරුවන් ලෙස තබාගෙන සිටියදී, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී බලවේගවල ඉල්ලීම සහ මැදිහත්වීමත් සමග කිසිදු හානියක් නොකොට ඔවුන්ව නිදහස් කළහ. චටිස්ගාර්, ජාක්හෑන්ඩ් සහ අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් වල පොලිස් කොස්තාපල්වරු ප‍්‍රාණ ඇපකරුවන් ලෙස ගත්විට එයම සිදුවිය. බොහෝ අවස්ථාවලදී, මුහුණට මුහුණ සටනක් නොවුණි නම් මාඕවාදී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ප‍්‍රාණ ඇපකරුවන් කෙදිනක හෝ නිදහස් කරන ලදි.

  1. ආර්කේ සහ ආදිවාසීන් 9 දෙනා යුධ සිරකරුවන් බැවින් ජාත්‍යන්තර නීතියට ගරුකොට ඔවුන්ව නිදහස් කරන ලෙස අපි රජයෙන් සහ පොලීසියෙන් ඉල්ලා සිටිමු.

  2. හයිද්‍රාබාද් ඉහළ උසාවි ඩිවිෂන මණ්ඩලයේ නිරීක්ෂණ වලට අනුව (2016 ඔක්තෝම්බර් 31) ‘මාඕවාදී පක්ෂයේ තොරතුරු වල අන්තර්ගතය ගැන අවතක්සේරු කිරීම නොකළ යුතුය.’ මාඕවාදී නායක, ආර්කේ අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් බුද්ධි අංශවල අන්වේෂණ තත්ත්වයට ලක් කිරීම අපි හෙළා දකිමු.

  3. ඩිවිෂන මණ්ඩලයේ වැඩිදුර නිරීක්ෂණ වල, ‘තත්ත්වය බෙහෙවින් කලබලකාරීය. වෙන කිසිවකටත් වඩා, මානව වර්ගයාගේ ජීවිත බෙහෙවින් වටිනා එකකි – එයට ඔහු මාඕවාදියෙක්ද නැද්ද යන වග අයත් නොවේ. රජයේ ප‍්‍රාථමික වගකීම විය යුත්තේ මිනිස් ජීවිත ආරක්ෂා කිරීමේ කාර්යයි.’

  4. එමනිසා තුවාල ලබා සිටින සහ පොලිස් භාරයේ හෝ එවැනි තත්ත්වයක සිටින ආර්කේ සහ අනෙකුත් ආදිවාසීන් 9 දෙනා කිසිදු උසාවියක හෝ නීතියකට අනුකූල නොවන ලෙස තබා ගැනීම ඔවුන්ගේ ජීවිත වලට හානියක් විය හැකි බැවින් නිදහස් කර සිටින ලෙස බල කර සිටිමු.

වරාවරා රාඕ
සභාපති, විප්ලවීය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණ

 

India – Statements in response to the death of Rohith Vemula

India – Statements in response to the death of Rohith Vemula

January 29, 2016
In the aftermath of the institutional murder of Rohith
The Questions we need to answer for Annihilation of Caste!
Statement release by All India Anti-Caste Forum, University Community for Democracy and Equality (UCDE) and Naujawan Bharat Sabha (NBS)
The institutional murder of the brilliant research scholar and progressive activist Rohith Chakravarthy Vemula has caused a tremendous unrest amongst the students and youth of the country. Not only students and youth from various universities, educational institutions and cities but also concerned citizens from all over the country have taken to streets demanding justice for Rohith. As we know Rohith was a student activist associated with the Ambedkar Students Association and a research scholar who had committed suicide on January 17. But Rohith’s death is not a suicide but a cold-blooded institutional murder.
Who Killed Rohith?
Rohith and his friends were active against the Sanghi goons and Fascists in the Hyderabad campus. They openly denounced the acts of awarding capital punishments to all alleged terrorists in the garb of appeasing the collective conscience of the masses, they protetsed against beef ban, they organized a screening of the film ‘Muzzafarnagar Baaqi Hai’ which exposes the real face of the communal Fascist saffron brigade, they fought against the caste-based oppression by various Brahminical and Fascist forces active in the campus. As a result, Rohith and his friends had become a threat to the Fascist and Brahminical forces in the campus. As a consequence, taking into cognizance a false complaint of an activist of Sanghi Student organization,
Union Minister Bandaru Dattatreya wrote to Human Resource Development Minister Smriti Irani to take action in this matter. Consequently, a series of five letters were written by the HRD ministry to Hyderabad Central University pressurizing the university adminstration to expel Rohith Vemula and few of his friends. Rohith’s NET fellowship had been stopped since July 2015 citing some official reasons. Rohith hailed from a working class household and a significant portion of his family’s expenses was met by his fellowship. It can be understood what kind of economic pressure was mounted on Rohith by the University. After this Rohith and his friends were thrown out from their hostels and they were expelled from the University. They were banned from entering the hostel and all the public spaces on the campus. After being targeted and harassed in this way by the university administration, Rohith slowly went into depression and ultimately committed suicide taking with him his beautiful dreams of exploring science, nature and the world of stars. Now BJP is referring to the fact that Rohith in his suicide note had not put the blame on the Government. But everyone is aware of the contents of the letter that Rohith had written to the University administration after being fed up with the oppression and telling the university to provide sodium azide (poison) and a rope to all dalit students at the time of admission. It needs to be noted that in the last one decade itself 9 dalit students have committed suicide at Hyderabad Central University and if one takes into account institutions of higher education in the country, since 2007 around 18 dalit students have taken their lives. Almost all of these students hailed from working class households and lower middle class families. From delay in assigning Research guides or showing inability to provide one at all to delaying all other significant or trivial official academic works has been the general demeanor of the administration at Hyderabad Central University towards dalit students. Even amongst the students there exists a segregation between the dalit and non-dalit students. In this scenario anyone can fathom the reasons which led to the development of a sense of alienation between mind and body even in a brilliant and sensitive student like Rohith. Rohith was a sensitive, rebellious and conscientious individual who was living in a system and a society that reduces ‘every man to his immediate identity, to a vote, to a thing’; where a man’s identity is not based on his ideas and philosophy but his caste and his economic background. In a society ruled by a Government which decides what people can and cannot eat, which propagates barbaric frenzy amongst the people based on their religion and their caste; which serves the interests of the corporate houses to prepare a ground for economic exploitation and social oppression of the poor, dalits, minorities, tribals and women; where myths are propagated as scientific truths in Science Congress and no one objects and where the Chief Scientist of ISRO shares stage with Sanghi barbarians and flaunts a Fascist salute. Rohith started a committed fight against all this. Despite being associated first with student front of a parliamentary Left party and later with an Amberkarite student organization and despite help from his comrades, he found himself alone. A sensitive, justice loving and conscientious youth like Rohith found himself in a system and a society which made him consider his own birth as a ‘fatal accident’. And in the end he chose to find solace in death. Rohith Vemula’s unsuspecting murder has put a question mark on this entire system and it is this very question that is agitating the students and youth of the country today. But why was the entire government with its massive machinery hounding Rohith and his friends in this manner? What was Rohith’s crime?
What was Rohith and his friends crime?
The biggest crime of Rohith and his friends was that they not only raised their voice against the communal Fascists in their university campus that are in power today but also mobilized and organized students against their politics of communalism, caste-based oppression and Fascism. Amongst the various characteristics of Fascism, one of the most important is that it cannot tolerate any kind of political dissent. This is the reason behind crushing the reasonable and valid demands of the students of FTII, sacking a Gandhian teacher Sandeep Pandey by the BHU alleging him of being a Naxalite and anti-national, not allowing Siddharth Varadarajan to deliver a talk at Allahabad University, targeting Arundhati Roy for a constitutional act of advocating the rights of a political prisoner. And this is the reason why Hyderabad Central University administration was penalising and harassing Rohith and his friends at the behest of the central government. Rohith and his friends had become a threat for the Sanghi lumpen goons. This is the most important reason why the entire government was after Rohith and his friends.
The second reason for Rohith and his friends being targetted by the government was the fact that they were dalits and came from a vulnerable and weaker section of the society. This made it easier for the government to harass and oppress them in this naked and immoral way. Here it is noteworthy that Rohith belonged to a working class family. This made his postion even more vulnerable. The incumbent Fascist government is crushing all kinds of political dissent with barbarism, either by using the official government machinery or by using its unofficial brigade of hoodlums and hooligans. For them it is relatively easy to target Muslims and other religious minorities and specially dalits. The lynching of Akhlaq, beef ban and other fabricated lies leading to the murder of the members various religious minorities stand in testimony to this. Rohith’s institutional murder also corroborates this. It is evident that for the incumbent Fascist government in particular and other oppressive governments in general, dalits are ‘soft targets’ because they come from an already vulnerable section of the society. The effect of the rampant caste-based discrimination, prejudices and brahminical heirarchical and supremacist ideology in the society ensures the fact that people from backward castes and to an extent dalits can be killed with virtual impunity. Do Bathani Tola, Lakshmanpur Bathe, Khairlanji, Mirchpur, Gohana, Bhagana incidents not stand witness to this fact? Economic oppression and social persecution get intertwined and enhance each other. Those who view economic exploitation and social oppression as two separate things and advocate two different kinds of ideologies to combat them, neither understand economic exploitation nor social oppression. Nor do they understand that any such project of social-political change primarily demands a scientific approach and method and not a pragmatic mixture or integration of mutually opposite or incompatible ideologies.
Rohith Vemula’s crime was that despite being a dalit, coming from a vulnerable and weaker section of society, he not only proved his intellectual prowess in an institution of higher education and showed exceptional potential, but he also raised his voice against the hegemony of the elite, Fascist and brahminical ideologies and became a threat to them. Rohith’s suicide is an act of rebellion, possibly a desperate rebellion, yet an act of rebellion and in this way even after his death Rohith has not ceased to challenge the system.
The limitations of the Identitarian perspective of struggle for justice for Rohith and the question of the correct viewpoint
The struggle for Justice for Rohith Vemula is continuing in various campuses and cities of the country. Seven of our friends at Hyderabad Central University have been sitting on an indefinite hunger strike for more than 10 days now. Protest demonstrations are being organized throughout the country. The demand of resignation of Smriti Irani is being raised which is justified. Besides, the demand to sack the VC of Hyderabad Central University for his role in Rohith’s institutional murder is also being raised. But despite all these justified demands, there are a few problems in the present struggle that face us and without resolving these problems, ultimately we will be strengthening the Right-wing Fascist brahminical forces.
In the words of Rohith himself, his individuality, ideas and struggle should not be reduced to his immediate identity. Not just because Rohith was against this but because this ultimately delivers a fatal blow to the struggle for annihilation of caste. The struggle for justice for Rohith that we have undertaken today and the struggle that Rohith and his friends have been fighting in the Hyderabad Central University against the Fascist brahminical forces is a political and ideological struggle. It is neither a struggle of identities and nor should it be turned into one. This battle cannot be fought standing on the identitarian ground. The biggest proof of how the incumbment government is using this to their advantage is that now BJP and the Sangh are advertising the caste identity of the student member of Sanghi student outfit on whose false complaint Rohith and his friends were persecuted. Smriti Irani gave a statement saying that the other helpless (!) student is being targeted because he is an OBC! In this way the Fascists are retaliating to the act of reducing this political struggle to dalit identity by the progressive forces, that is, by using the OBC caste identity of the student who filed the false complaint against Rohith and his friends. In fact, according to Ambedkerite politics, OBC are friends of the dalits and by integrating these two sections, ‘Bahujan Samaj’ is formed. But anyone who closely follows the incidents of caste-based violence and oppression in this country for many decades can tell you that the principal perpetrators of atrocities on poor and working class dalits from Haryana to Maharahstra, Andhra Pradesh to Tamil Nadu have been rich farmer castes belonging to the OBC. How can one today implement the idea of establishing unity of Shudra castes and dalits on the basis of identity? Does establishing a unity of the so-called ‘Bahujan Samaj’ on the basis of caste-based identitites in the country make sense today, anywhere from Uttar pradesh to Haryana, from Bihar to Maharahstra, from Andhra Pradesh to Tamil Nadu? These are the questions that need contemplation.
The reality of Caste is one of the main realities of our society. To consider Caste-based oppression as merely social oppression is a fatal blunder. To reduce it to the world of social-cultural values and Hindu religion is also a big mistake. Caste-based oppression acts as a very powerful tool of converting economic exploitation into super-exploitation. And economic exploitation and plunder in turn give rise to even more horrible forms of caste-based oppression. The recent incidents of atrocities against dalits and murders of dalits in Haryana, Punjab and Rajasthan are a testimony to this fact. This is the reason why the struggle for annihilation of caste and struggle of tribals cannot reach its point of culmination inside the ambit of a profit-driven capitalist system which thrives on the loot and exploitation of the labour of working masses as well as the Nature. At the same time, it must be emphasized that without launching an immediate political, economic and social struggle for annihilation of caste right from today, without laying the foundation of a powerful anti-caste cultural movement, without starting an uncomprimising struggle against supersititions, religious dogmas; there can be no revolutionary unity of the working classes through which the task of revolutionary transformation of ideology, politics and society can be accomplished. It is also true that in bourgeois electoral politics casteism and brahminism provide the ruling classes with a powerful instrument to divide the prize of plunder amongst themselves and even more than that it helps them to create caste divide and segregation among the working classes that are already plagued with caste-based prejudices. And precisely because of this, annihilation of caste is not possible within the realm of capitalist system. It also needs to be understood that without establishing militant anti-caste and working class-based movements today it will be very difficult to establish a unity required to smash this capitalist system. Whereas on the one hand, a strong struggle against religious dogmas, values, superstitions and brahminical hegemony is the need of the hour, on the other, there is an equal need to view this struggle as an integral part of, and to make it an integral part of the struggle against the entire oppressive-exploitative political, economic and social system.
Those who think that dalit oppression and the caste question can be resolved through gradual economic and political reforms seriously need to retrospect the past. They need to look at what has been achieved through the entire history of the constitutional reforms and those social movements that view the struggle for annihilation of caste as separate from the political struggle against the system and the state. Those who think that there should be one ideology for caste annihilation (in the area of social oppression) and another different revolutionary ideology for the economic and systemic change, need to understand that in our society caste-based oppression also has a class dimension to it. Even where caste-based oppression appears to be completely autonomous of class relations, there too for the annihilation of caste it is imperative to make it a part of the class-based struggle. Merely from the identitarian perspective, religious reforms or religious conversions, separated from the revolutionary struggle of political state, it is not possible to bring about annihilation of caste by the means of anti-caste socio-cultural movements.
This is the reason why we also need to abandon the identity politics for the struggle of justice for Rohith Vemula. Have we already not sustained huge damage due to this politics of identity? Has not this identity politics already provided enough fuel to the politics of Fascist and brahminical hegemony? We humbly propose that we need to contemplate these questions with utmost seriousness to advance in the right direction of struggle for justice for Rohith. The need to make the entire project of annihilation of caste an integral part of the class struggle and the project of revolutionary transformation has become more pressing than ever. The revolutionary movement of India has been unsuccessful in carrying out this task and this failure has been responsible for the flourishing and proliferation of identity politics. There cannot be a more opportune time to rectify this mistake and only this can be our true revolutionary tribute to Rohith.
Down with Casteism!
Down with Capitalism!
Down with Fascism!
****

You can kills all the flowers, but you cannot stop the spring from coming!

Our history textbooks in school always used to refer to some immediate causes and certain long-term causes behind any historical event. In time, we learnt to walk past the immediacies, and focus more on the long term. Rohith Vemula’s suicide, or rather his institutional murder in the University of Hyderabad (UoH) is also a historic event. And if we walk past certain immediacies, the lies, and the jugglery of words by the MHRD, RSS, ABVP and BJP, then we would find that several different pathways, several different streams of events converged to culminate into this murder. On first glance these different pathways may seem disjointed to our naked eyes, but when looked through the
prism of history one cannot miss the interconnections.
On 30th July 2015, Yakub Memon was hanged by the Indian state in yet another display of travesty of justice at the altar of “war on terror”. Unable to get Tiger Memon or Dawood Ibrahim, showing the worst kind of vendetta, the state chose to hang Yakub who was not part of the conspiracy and in fact had completely co-operated with the entire investigation. Rohith Vemula in UoH was among the several democratic voices across the country who protested against the judicial murder of Yakub. In September 2013, a meticulously orchestrated assault in collusion with the state machinery took the lives of around 150 Muslims in Muzaffarnagar while more than a lakh were displaced and forced to leave their villages. The screening of a documentary made by Nakul Sawhney titled “Muzaffarnagar Baaqi Hai” that unravels the blood lust of the hindutva forces was disrupted physically and vandalized by the ABVP goons in Delhi University in August 2015. In protest, Rohith along with his comrades in ASA organized a protest screening of the same in UoH. Be it protesting against Yakub Memon’s hanging or by screening the anti-sangh documentary, Rohith and his friends raised their voices against the violence perpetrated by the state. They fought to stand by truth and justice and most importantly refused to be a part of the cannibal “collective conscience” that justifies state sponsored violence, legitimnises murders and atrocities and keep this brahminical status
quo intact.
In September 2015, just a month later, Appa Rao, a loyal lapdog of the brahmanical hindutva fascist sangh was appointed as Vice Chancellor in HCU. The ruling BJP – its MPs and even the MHRD – ordered the puppet VC to take strictest and exemplary action against the Dalit students for their above “anti-national” activities to which the VC complied flouting all previous institutional decisions. The punishment that was meted out to the 5 Ambedkarite activists of restricting their access to libraries, cafeteria, administrative building and restricting their fellowship, amounts to nothing less than a social boycott. Protests started in UoH against this unjust administrative action at the behest of the current dispensation at the centre. But as the UoH administration looked the other way even after almost two weeks into the protest, Rohith was forced to end his life. So, many paths converged to lead to Rohith’s murder on 17th January 2016. On final count it is the tightening noose of the anti-Dalit, anti-Muslim, anti-student, anti-people, brahmanical-hindutva fascism that took Rohith’s life.
The All-Pervasive Monster of Caste: Amidst the initial shameful defence to now the pathetic attempts at cover up and crocodile tears by the sangh, BJP & PM Modi, a desperate attempt to deny that caste and caste discrimination had a role to play in Rohith’s death has remained unchanged. Anyone familiar with Rohith’s politics and activism would not be surprised by this denial. At one level, Rohith’s suicide can be seen in continuation with the spate of several other suicides of dalit students across the country in the face of harassment, caste discrimination and abuse (In UoH alone 8 dalit students have committed suicide over the last less than a decade). But, at another level, it is also different. Rohith was not just an ordinary student, he was an Ambedkarite who through his activism roused people to educate, agitate and organise. He and his comrades, through their activism made visible what the Hindutva brigade tries to invisibilise in its attempts to forge a “Hindu” unity, i.e, the all-pervasive monster of caste and the deeply graded inequalities within what is called as Hinduism. His “crime” became greater when he reached out to the “evil other” – the Muslims and spoke of their oppression vis-à-vis whom the Hindutva brigade tries forge this bogey of “Hindu unity”. His “crime” became too much to tolerate for sangh when by opposing the medieval practice of capital punishment and unjust hanging of Yakub Memon, Rohith and his comrades questioned the deeply masculinist, militarized, security centric and Brahmanical Indian state. These ideas destabilized the Brahmanical-Hindutva fascist sangh’s vision of a ‘Hindu nation’, and therefore all of them – from ABVP, BJP ministers, the casteist VC and the MHRD – colluded to crack down on him and his comrades resulting ultimately in his institutional murder. But as Neruda puts it, you can destroy all the flowers, but you cannot stop the spring from coming! And ideas cannot be killed.
In his life as well as in his death, Rohith did not only destabilize the RSS’s vision of a ‘Hindu nation’, He also destabilizes those who swear by the rule of law, or the constitution or by this farce of a democracy and who believe that caste is merely a vestige of the past. Rohith’s murder, like that of the suicides of innumerable other Dalit students, their institutionalized discrimination, the oppression and persecution, the dalit massacres and subsequent acquittals of their murderers – all point towards the fact that far from the constitution, it is the writ of Manu in tandem with that of the market that runs in the name of democracy. And with the tightening of the brahmanical hindutva fascist tentacles, today, we see voices of reason, democracy and protest across the country being brutally silenced. This undeclared emergency has also reached the universities. We have seen it in the ban on the Ambedkar-Periyar Study Circle in IIT-Madras, to the saffron appointments in FTII to the almost regular attacks by ABVP on those who stand up against their Brahmanical-fascist agenda. As they try to turn our universities into prison houses, it is our responsibility rise up in rage collectively against Brahmanism, hindutva fascism and for annihilation of caste. Rohith has been martyred at a cross-road of history while fighting these tightening tentacles. It is onto us to prove that he was more than one and that we are more than not just five but in fact more than a million.
At the call of Joint Action Committee for Social Justice
Join Protest March to MHRD, 27th Jan, Wed, from Mandi House, 1 pm
– Amir, Anirban, Aswathi, Anwesha, Deepti, Komal, Umar, Ufaque, Samar,Balakrishnan, Hamid, Sri Lakshmi, Reyazul, Rubina
****
Statement from academics
Download (PDF, 134KB)
****

COMMITTEE FOR PROTECTION OF DEMOCRATIC RIGHTS – TAMIL NADU
22-1-2016

The recent suicide by Rohith Vemula, a Dalit research scholar at the University of Hyderabad (UoH), and the circumstances leading up to that have shocked the entire nation, and led to a widespread public protest. He was one of the five members of Ambedkar Student Association (ASA), who had been institutionally ostracised by the UoH administration, following an alleged altercation with local ABVP after ASA had organised protests against the hanging of Yaquib Memon and against the vandalism by ABVP during the screening of ‘Muzzaffarnagar Baaqi Hai’ in Delhi University. As per media reports, the Executive Council of UoH took a decision of suspending the students which was revoked later, only to be reintroduced as social boycott, following pressures from Bandaru Dattatreya, Union Cabinet Minister of State for Labour and Employment and the Ministry from Human Resource Development, without any investigation
CPDR-TN strongly condemns the act of the University administration on the students in this manner, and also the intervention by ministers of the central government, which led to this cruel death. We express our condolences to the family and friends of Rohith Vemula, at this moment of grief.
CPDR-TN insists that all social discrimination inflicted upon the students in the name of discipline should be stopped forthwith. Cohesive atmosphere for the students to debate all socio economic and political cause of society should be provided. All interventions from the governments centre or state in the students affair and coercing the administrations to encourage a specific political lineage should be stopped forthwith.
CPDR-TN observes that since the recent government has come to power, there have been widespread incidents of attempt to clamp down on any voices of dissent, including in academic institutions, by often labelling them as “anti-nationals”. Trying to curb the act of ASA in raising the issue of minorities was nothing but an act of intolerance by the right wing forces that wield the support of the administration and the governments that be.
CPDR-TN observes that the act of administration in socially boycotting the students hailing from the oppressed dalit caste is nothing but a form of neo-untouchability within the academic institutions. CPDR-TN insists that those responsible for the decision of social boycott if prevailed, whosover it may be, whether the ministers or university administrators, should be prosecuted.
CPDR-TN observes that the death of Rohit vemula, is not a suicide, but an institutional murder. Earlier there have been 10 instances of suicide of which seven were dalits. So, we strongly observe that all this deaths are not suicides but due to administrative practices and casteist, anti minority approach.
CPDR-TN considers that activism is an integral part of student life and the students from the oppressed community are always in the forefront of the struggle as their natural response. As per our Indian republican constitution the right to organize, right to assemble, right to freedom of expression are guaranteed as inalienable rights. So, students have every rights for democratic space. Curbing these rights in any form is blatantly unconstitutional.
CPDR-TN observes that the order of social boycott imposed on the members of ASA actually smacks of a casteist mindset of the UoH administration. CPDR-TN observes that suspension of students from the hostel for entertaining their freedom of expression is a heinous and inhumane act. By penalizing the students, the rightwing intellectuals have only exposed their inability to dislodge their social discrimination baggage carried.
CPDR-TN joins all other democratic voices in the country who have come out in protest as well as express solidarity with the continuing struggles of the students, faculty and non-academic staff at UoH.

Dr.Nandi Joseph (President) S. Gopal (General Secretary)
****

KRANTIKARI YUVA SANGATHAN (KYS) PRESS RELEASE

KYS PROTESTS AT CENTRAL PARK AGAINST THE INSTITUTIONAL (aatm)HATYA OF ROHITH VEMULA!
PROTESTING STUDENTS DETAINED AT PARLIAMENT STREET POLICE STATION! STUDENTS LATHICHARGED INSIDE POLICE STATION, WOMEN STUDENTS GROPED BY POLICEMEN IN CIVIL DRESS! PARLIAMENT STREET POLICE STATION DENIES TO ACCEPT COMPLAINT LETTER FROM WOMEN STUDENTS!
DEMANDS DISMISSAL OF HRD MINISTER AND LABOUR AND EMPLOYMENT MINISTER IMMEDIATELY!

The activists of Krantikari Yuva Sangathan (KYS) along with intellectualls and progressive and democratic citizens gathered in huge numbers at Central Park(Rajeev Chowk) to protest against the abetment of suicide of a Dalit Research Scholar, Rohith Vemula at the University of Hyderabad, by the Union Government and communal organization Akhil Bhartiya Vidyarthi Parishad (ABVP). Protesting students were detained at Parliament Street Police Station where they were lathi charged inside the police station and women students and female activists were groped by policemen in civil dress. When activists and students asked their identity card he was helped by the police administration to flee. We believe these are attempts of intimidating female students from coming out in front to protest. Parliament Street Police Station has denied to accept even the complaint letter by activists and students.
It should be known that the University administration of Hyderabad University had expelled 5 Dalit students, all belonging to the Ambedkar Students Association for being ‘casteist’, ‘extremist’ and ‘Anti-national’. Notable is the shameful role of BJP Minister of Labour and Employment, on whose insistence, the MHRD sent five letters and directed the V-C to take action against the students.
This incident is not an isolated one. Since the BJP government has come in power at the Centre, the casteist forces have become powerful. Active patronage is being given by the Government which itself is composed of right-wing casteist elements to these forces. And hence the rise in atrocities against the Dalit community across the country such as in Faridabad, Abohar, Dankaur to cite a few examples. It is amply known that casteist forces continue to make life miserable for the Dalit community in the country. What is shocking in this incident is the active connivance of the state to install casteist ideology in the University Space, by promoting right-wing forces i.e. ABVP.
Krantikari Yuva Sangathan (KYS) strongly condemns the role of the Union Government and its ministers in abetting the suicide of Rohith Vemula and promoting casteist elements. The Casteist and Anti-Dalit character of the current government lies exposed. KYS has demanded an immediate dismissal of HRD minister and Labour and Employment minister from their post and has resolved to intensify its struggle against casteist terrorism.

Harish Gautam,
Anti-Caste Cell,
Krantikari Yuva Sangathan (KYS).
*****

Rohith Vemula’s Death- An Orchestrated murder by Sangh Parivar, MHRD
Statement by Ambedkar-Periyar Study Circle, IIT-M

Suicide (as stated by media but it is not so) of Dalit Research Scholar Rohith Vemula in Hyderabad University Campus has strangulated the entire democratic voices of this country. It once again exposed the repressive role of Brahminical State apparatus and Hindutva fascism against oppressed masses and working classes! The scholar was a member of Ambedkar Student Association (ASA), where his group exposed the pre-planned role of RSS in Muzaffarnagar riot through screening the documentary titled ‘Muzaffarnagar baqqi hai’. Because of this he and his team members were targeted by Hindutva fanatic group ABVP. In order to curb his team’s democratic voice inside the university, the union labour minister and RSS ideologue Bandaru Dattatreya wrote to MHRD minister Smirti Irani by stating that “UoH has become a den of casteist, extremist and anti-national politics”. UoH admin merely acted as a puppet in the hands of Hindutva group and suspended five of the ASA members including Rohith Vemula. What a coincidence! To ban APSC-IITM also, a nexus of local BJP elements in Tamilnadu, Hindutuva student group in IITM and MHRD ministry worked tirelessly through IITM administration! It is clearly evident that this has been repeated in Rohith Vemula’s case also. Initially APSC was castigated as anti-national element and rusticated further when it criticised and exposed the fascist Modi govt. and Brahminical tyranny of RSS! Much in the same way the APSC team members underwent psychological torture by the nexus of these authorities. The similar fascist nexus also involved in the shear harassment of Rohith Vemula and strangulated him to death. Therefore, one cannot simply consider this as suicide whereas Rohith Vemula’s death is an Orchestrated murder of Bramahnical fascist forces. Either in UoH or in APSC-IITM, or in FTII cases, it is evident that Brahminical fascism has its own agenda where its aim is to get hold of the academic institutes by strangulating dissenting voices and establish Brahminic hegemony! The democratic voice, we rarely enjoy in academic spaces is not a mercifull freebie granted by these Brahminic forces; rather we’ve got through prolonged, consistent and vigorous fight with them through centuries. It is a high time to find a graveyard to these fascist nexus otherwise no one can stop the murder of many such Rohith Vemulas who is an icon of our democratic voice!
*****

Statement from Academics for Democracy [Chennai]

We the members of academics for democracy are devastated by the passing away of Rohith Vemula whose decision to take his own life is a direct consequence of the despicable act of Hyderabad university to socially boycott 5 Dalit Research scholars by succumbing to the uncalled intervention of MHRD because of political pressure by BJP.
Details of the whole affair as investigated by joint action committee for social justice, University of Hyderabad chapter make it clear that despite the initial investigation by the proctorial board which could not find any evidence of any wrong doing by the members of Ambedkar Student Association (5 scholars were members of ASA), UoH constituted a new inquiry by forming a so called sub-committee which violated it’s own constitution to prosecute the students. This was done under pressure after a letter from Smriti Irani to the vice chancellor asking for an explaination. The letter from the BJP MP from Secunderabad and Minister for Labour and Employment, Bandaru Dattatreya to Smriti Irani exhorting action from MHRD only smacks of uncalled and highly repressive political interference in university spaces. The whole affair is remarkably similar to the APSC affair at IIT Chennai.
There were several serious lapses in the whole inquiry:-
1) Charges about protesting against capital punishment of Yakub Menon (which is by no means an illegal act) were brought in.
2) Defendants were not given a chance to present their case
3) Witness testimonies were selectively used.
These lapses give a clear indication of discrimination against the members of Ambedkar Students association. The university further paid no attention to the strike staged by the suspended students and the Vice Chancellor of university had refused to even talk to the protesting students (inspite of Rohith asking the VC to give them poison instead of humiliating them like this just a week ago). Rohith’s brave yet devastating decision to take his own life is a direct result of the false prosecution of the 5 scholars by university administration. Hence we believe that the administration, MHRD and by extension BJP (who seem to be taking special interest in any student groups whose ideas do not support the ruling Hindutva ideology) are directly complicit in the death of Rohith. In strongest possible terms, we condemn this act of UoH and believe it has maligned itself as a public university. We would like to further express our anguish at the continued tradition of labeling any dissenting voice and opinions as anti national and using this to suppress these opinions and expressions of dissent through political channels
We also express solidarity with the ongoing struggle of Ambedkar Students Association and would like to express our condolence to family, friends and students struggling against discrimination in Hyderabad Central University.”
Alok Laddha, V. S. Sunder, R Mannivannan, Padma Venkataram, Nityanand Jayaram, Gita Jayaraj, Abdul Rahiman P K and Bernard Sami on Behalf of Academics for Democracy
*****

Call for Strike and Class Boycott in Solidarity with the JAC-UoH
Pamphlet issued by students of CSSSC

A call has been issued by the Joint Action Committee for Social Justice, University of Hyderabad (JAC-UoH) to conduct a nation-wide university boycott and strike against the gross violation of human rights and blatant discrimination practiced by the UoH and the Ministry of Human Resources Development (MHRD) that resulted yesterday (17/01/2016) in the death of the Dalit Research Scholar Rohith Vemula, only twenty-eight years of age. Rohith committed suicide last night, evidently frustrated by the orders of social boycott instituted by legal means replicating caste discrimination and untouchability passed against him and 4 other Dalit students by the administration. The suspension was to apparently penalise the students for a scuffle that ensued on the campus following a screening of a documentary on the Muzaffarnagar riots that ABVP members tried to disrupt. The 5 concerned students were singled out for the incident in a vindictive manner in spite of the clear lack of evidence till date to prove their role in it.
It is important to underline the series of incidents that are behind the death of this bright Dalit student with CSIR and UGC JRFs (qualified both and avails UGC JRF). Bandaru Dattatreya, Hyderabad MP and Union labour minister from BJP along with the ABVP intervened to paint these students as anti-national and extremist for the ‘crime’ of organizing a screening of the documentary and protesting recent hangings by the Indian state. Dattatreya (currently being investigated for his culpability in this death) in fact wrote a letter to the MHRD that prompted the suspension. The case here then is a clear act of Hindutva fascism functioning by corrupting the secular, democratic processes and institutions as well as targeting Dalit, minority and disadvantaged students in the process. The targeting this time was not only limited to structural discrimination but amounted to direct violence committed on such students. Rohith’s death in this context is nothing short of an ATROCITY and a MURDER.
In responding to the JAC’s call, we students of CSSSC are organizing a day-long programme to protest by all possible means the blatant acts of discrimination, violence and murder committed by the University of Hyderabad administration and the Ministry of Human Resource Development against students from Dalit, Bahujan and Minority communities. We will then conduct a peaceful strike of work and class-boycott tomorrow, the 19th of January 2016, as a symbol of our protest, resonating the JAC’s call to punish the perpetrators of this crime – that include Dattatreya and the UoH V.C. – in strictest terms according to the laws of the country. We thus call on all individuals and constituencies of the Centre to join us in our protest and strike and condemn the violence that is still being perpetuated by concerned agencies of the state. This is also part of a nation-wide programme already underway in institutions like JNU, TISS, EFLU, etc. to show solidarity as well as amplify the protest of the JAC-UoH.
PLEASE JOIN US!
– See more at: http://sanhati.com/articles/15951/#sthash.DxLaqLUI.dpuf

අජිත් නිදහස් කරනු

අජිත් නිදහස් කරනු

free Ajith!

ඉන්දියාවේ මහජන යුද්ධයට සහය දක්වමු! ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී)!

ඉන්දියාවේ මහජන යුද්ධයට සහය දක්වමු! ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී)!

වසරක දී මාඕවාදීන් 100ක් මරුට… විප්ලවීය ව්‍යාපාරයට විශාල පාඩුවක්…

පොලීසිය විසින් සොයා ගන්නා ලද ලිපියකට අනුව, වසරක් තුළ දී මාඕවාදීන් 100 ක් මරා දමා ඇති බව ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මාඕවාදී) මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක අභේ විසින් පිළිගෙන තිබේ. ලිපිය, බිම් මට්ටමේ මිලීෂියා භටයින් සඳහා ගෝන්දි භාෂාවෙන් ලියා තිබුණේ, සැප්තැම්බර් මසට යෙදෙන පක්ෂයේ 11 වෙනි සංවත්සරය වෙනුවෙනි. ‘‘මෙය ව්‍යාපාරයට විශාල පාඩුවක්’’ අභේ ලිපියෙන් පවසා ඇත. එම ලිපිය මෑතක දී ප‍්‍රහාරයක් සිදු වූ ස්ථානයකින් සොයා ගන්නා ලදි.

ලිපිය මගින් දිල්ලි මහාචාර්ය ජීඑන් සායිබබා සහ දිල්ලි ශිෂ්‍ය හෙම් මිෂ්රාගේ අත් අඩංගුවට පත් වීම ගැනත් අවධානය යොමු කොට තිබුණේ ‘‘කොල්ලකාරී රජය විප්ලවය මැඩලීමට ලංසු තබයි’’ යනුවෙනි. ‘‘ඉන්දියානු රජය අපේ පක්ෂය, නායකත්වය සහ විප්ලවීය ආවේශයන් බලවත් වන බව පවසමින් විප්ලවය මර්ධනය කිරීමට ප‍්‍රයත්න දරයි,’’ අභේ ලියා ඇත, ඊට අමතරව: ‘‘2014 දී මහාරාෂ්ට‍්‍රා පොලීසිය අත් අඩංගුවට ගත් විප්ලවීය සහෝදරයෙකු සහ ආර්ඞීඑෆ් (විප්ලවීය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණ) නායක ජී එන් සායිබබා සියයට අනූවකටත් වඩා ආබාධිත තත්වයේ සිටිද්දී මේ දක්වාත් මාස 14 ක් තිස්සේ ඇප රහිතව සිර භාරයේ තබා ගෙන සිටී.

ඔහුට අවසානයේ සෞඛ්‍ය තත්වය මත ඇප ලබා දුන්හ. දිල්ලි සරසවි සිසු හෙම් මිෂ්රා 2013 දී අත් අඩංගුවට ගත් අතර ඇප රහිතව රඳවා තබාගෙන සිටී.’’ ලිපිය නිකුත් කොට තිබුණේ මේ මස මුලදී ඇප ලබා මිෂ්රා නිදහස් කිරීමට පෙරයි. තවද අභේ කේ මුරලිදරන් සහ ඔහුගේ පණිවුඩකරු (චෙරුකපල්ලි ඉස්මායිල්) මේ වසරේ මැයි වලදී පුනේ හිදි අත්අඩංගුවට ගැනීමද, ප‍්‍රවීන් තන්නා සහ ඔහුගේ බිරිඳ සයිනා සහ තවත් තිදෙනෙකු අත් අඩංගුවට ගැනීම පක්ෂයට සිදු වූ විශාල පාඩුවකි….

ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය මාඕවාදී විසින් මෙහෙයවනු ලබන මහජන යුද්ධය කිසිදිනෙක කිසිවෙකුට නැවැත්විය නොහැක!

ඉන්දියාව – ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය මාඕවාදී විසින් මෙහෙයවනු ලබන මහජන යුද්ධය කිසිදිනෙක කිසිවෙකුට නැවැත්විය නොහැක!

මමතාගේ ෆැසිස්ට්වාදී රජයට එරෙහිව විරෝධතා තීව‍්‍ර කරනු!

ලාල්ගාර්හි චත‍්‍රදාර් මහාතෝ නායකයා සහ අනෙකුත් අය කොන්දේසි විරහිතව නිදහස් කරගැනීමට මහජන ව්‍යාපාර නැවත ප‍්‍රාණවත් කරමු!

වසර කිහිපයකට පමණ පෙර මාක්ස්වාදී-ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය පාලනය කළ බටහිර බෙංගාලයේ ලාල්ගාර්හි-පැවතියා වැනි මාඕවාදීන්ගේ ව්‍යාපාර පුළුල් කිරීමට සහ ශක්තිමත් කිරීමට කටයුතු කරයි. බෙංගාලි භාෂාවෙන් ලියන ලද බැනර් කිහිපයක තිබූ සටන් පාඨ අතර ‘මා මාති මනුෂර් ස්ලෝගන්-අර් ඇඩලි මමතාර් ෆාසිවාදි සුසාසන් අර් විරෝදේ තිබ‍්‍රා ප‍්‍රතිවාද් අන්දෝලන් ගොඬේ තුලූන්,’ (ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය-මාඕවාදී) (මමතාගේ ෆැසිස්ට් රජයට එරෙහිව විරෝධතා තීව‍්‍ර කරනු), හින්දි බසින් ලියැවුණු තවත් සටන් පාඨයක ‘ලාල්ගාර් අන්දෝලන් කේ නේතා චත‍්‍රාදාර් මහාතෝ සමෙට් සභි නෙතාකොන් කෝ බිනා ෂාර්ඒ රිහා කාර්නි හේතු අන්දෝලන් නිර්මාල් කාරෝ’ (ලාල්ගාර්හි චත‍්‍රදාර් මහාතෝ නායකයා සහ අනෙකුත් අය කොන්දේසි විරහිතව නිදහස් කරගැනීමට මහජන ව්‍යාපාර නැවත ප‍්‍රාණවත් කරමු).

මාඕවාදීහු සැප්තැම්බර් 25 මල්කාන්ගිරි වල විරෝධතාවයක් කැඳවයි

කොරාපුට්: මෑතදී දිස්ත‍්‍රික්කයේ ගම්වැසියන් පොලීසියට යටත් වීමට එරෙහිව විරෝධය පෑම සඳහා ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) සැප්තැම්බර් 25 මල්කාන්ගිරි හි දී හර්තාලයක් කැඳවා තිබේ. ගම්මාන 4 ක 500 කට අධික ජනතාවක් සති 3 ක කාලයක් තුළ දී පොලීසියට යටත් වී තිබේ. මාධ්‍යවේදියෙකුට යැවුණු ලිපියක සඳහන්ව තිබුණේ මාඕවාදීන්ගේ මල්කාන්ගිරි ඩිවිෂන් කොමිටියේ ලේකම් පූනාම් චන්ද්‍රා ප‍්‍රාදේශීයයන් සමග සහයෝගයෙන් විරෝධතාවය සිදු කරන ලෙසට තදින් අවවාද කොට තිබුණු බවයි. ‘‘පොලීසිය ප‍්‍රජකයින්, සාම්ප‍්‍රදායික රෝග සුව කරන්නන් සහ පොට්ටනි වෙදුන්ගේ මාර්ගයෙන් ගම්වැසියන් නොමග යවමින් සිටී. ගම්වැසියන්ගේ යටත්වීම හරහා මාඕවාදී ව්‍යාපාරය දුබල කිරීමට ආරක්ෂක නිළධාරීන් විසින් මෙහෙයවමින් සිටී,’’ ලිපියෙහි කියැවිණි.

‘‘යටත්වුණු මාඕවාදීන් කිහිපදෙනෙකු තවම ප‍්‍රාන්ත රජයෙන් පොරොන්දු වූ ගෙවීම් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටිති. පොලීසිය වහා රැවටෙනසුළු ගම්වැසියන්ව ව්‍යාජ පොරොන්දු මගින් නොමග යවමින් සිටී. මාඕවාදී සංවිධානය දුප්පත් ආදිවාසීන්ගේ සැබෑ අයිතීන් වෙනුවෙන් වැඩ කරමින් සිටින අතර ඉදිරියටත් එසේ කරනු ඇත.’’

 

ඉන්දීය රජයට එරෙහිව පීඩනයක් ඇති කිරීමට පුළුල් ව්‍යාපාරයක් අරඹන්න.

ස්වීඩන සහෝදරවරුන්ගෙන්

ඉන්දීය රජයට එරෙහිව පීඩනයක් ඇති කිරීමට පුළුල් ව්‍යාපාරයක් අරඹන්න.

ඉන්දියානු රජය ‘‘සල්වා ජුදුම් 2’’ ආරම්භ කර ඇති පරිද්දෙන්ම මේ මොහොතේ ඉන්දියානු රජයට එරෙහිව පීඩනයක් ඇති කිරීමට පුළුල් ව්‍යාපාරයක් ඇරඹීමට කාලයයි.

ඉන්දියානු ජනතාවට එරෙහි යුද්ධයට එරෙහි ජාත්‍යන්තර ව්‍යාපාරය (ICAWPI) ඉන්දියාව තුළ සහ විදෙස් වලත් විවිධ බලවේග එක්සත් කිරීමට දැවැන්ත මුලපිරීමක් සිදු කොට ඇත. අද එවැනි ව්‍යාපාරයක අවශ්‍යතාව පැන නැගී ඇත. එම නිසා ස්වීඩනයේ- ඉන්දියා සහයෝගිතාවය ස්වීඩනය තුළ ප‍්‍රාදේශීයව ව්‍යාපාරයක් නැවත දියත් කරමින් සිටින අතර එලෙස කටයුතු කරන මෙන් ලෝකය පුරා සිටින මිතුරන්ගෙන් ඉල්ලා සිටී.

ව්‍යාපාරයේ දේශපාලනය සඳහා කරුණාකර ICAWPI මුල් පිටුවට පිවිසෙන්න.

http://www.icawpi.org/

කරුණාකර මේ පණිවිඩය අනෙක් අයට ලැබෙන්නට සලස්වන්න!

සහයෝගීතා සුභ පැතුම්

ස්වීඩනයේ- ඉන්දියානු සහයෝගිතාවය

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Start a broad campaign to put some pressure on the Indian government.

As the Indian government is starting a “Salwa Judum 2” it is now time to start a broad campaign to put som pressure on the Indian government.

The International Campaign Against the War on People in India (ICAWPI) was a great initiative that united different forces in India and abroad. Today there is a need for such a campaign. Thats why India Solidarity -Sweden is relaunching the campaign locally in Sweden and we call all our friends all over the world to do the same thing.

Please see the ICAWPI home page for the politics of the campaign.

http://www.icawpi.org/

Please forward this message to others!

 

Solidarity greetings from

India Solidarity -Sweden

ඉන්දීය රාජ්‍ය මර්ධනයට එරෙහිව ඉන්දියානු ජනතාව

ඉන්දීය රාජ්‍ය මර්ධනයට එරෙහිව ඉන්දියානු ජනතාව

ඔක්තෝබර් 2: හයිද්‍රාබාද්: වරංගාල් හි ව්‍යාජ සටන්වල ඝාතන වලට එරෙහි වාර්තාව

වාර්තාකිරීම බිට්ටු විසිනි.

වරංගාල් හිදී මාඕවාදීන් දෙදෙනෙකු වධ දීමට ලක්කොට ව්‍යාජ සටනකින් ඝාතනය කිරීමට එරෙහිව සුන්දරෙයියා විඥන කේන්ද්‍රම් හි සිට උදෑසන 10.00 රාජ්‍ය සභාව දෙසට සංවිධාන 372 කින් එකට එක්ව ගමන් කිරීමට සංවිධානය කරනු ලැබූ පෙළපාලියට එරෙහිව දැවැන්ත මර්ධනයක් සනිටුහන් කරයි. මිය ගිය අයගෙන් එක් අයෙකු වූ, කාන්තා සහෝදරිය, ලිංගික අපයෝජනයට ලක් ව තිබුණු බවට ලක්ෂණ පෙන්වයි. වරාලක්ෂ්මි, විප්ලවීය ලේඛකයින්ගේ සංගමයේ ලේකම්වරිය පෙළපාළියට පෙරදින සන්ධ්‍යාවේ සිට නිවාස අඩස්සියේ තබා තිබුණි. චාලෝ සභා පෙළපාලිය සම්බන්ධවීමට සිටි තෙලෙන්ගානා විද්‍යාර්ථි සංගමයේ සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ ශිෂ්‍යයන් පෙළපාළියට රාත‍්‍රියට පෙර රාත‍්‍රියේදී අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූහ. පුද්ගලයන් ගණනාවක්ම පෙළපාලිය දින උදෑසන වන විට නිවාස අඩස්සියේ තබා තිබුණි.

15oct2-hydrabad-01

15oct2-hydrabad-02

15oct2-hydrabad-03

15oct2-hydrabad-04

15oct2-hydrabad-05

15oct2-hydrabad-06

15oct2-hydrabad-07

15oct2-hydrabad-08

15oct2-hydrabad-09

15oct2-hydrabad-10

දහස් ගණන් ජනතාව හයිද්‍රාබාද් කරා දිවෙන දුම්රිය නැවතුම් සහ බස් නැවතුම්වලට ගොඩ වූහ. බොහෝ අය වේලාසනින්ම දිස්ත‍්‍රික් දුම්රිය/බස් ස්ථානවලට ගියහ. අරගල පෙදෙස අවට බාධක තබා පොලිස් මුර යොදා තිබුණු අතර එම ස්ථානයට ලඟා වූ ජනතාව අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූහ; විරෝධතාකරුවන්ට මිලේච්ඡ මුගුරු පහරවල් එල්ල වූ අතර ඔවුහු පොලිස් වෑන් වලට පහරදී පොඩි කර දැමූහ. අත් අඩංගුවෙන් නිදහස් කරනු ලැබුවේ පුද්ගලයින් 4 දෙනෙකු පමණි: මහාචාර්ය හරාගෝපාල්, කෝදාන්ද් රාම් තවත් ප‍්‍රමුඛ පෙළේ රාජ්‍ය පුද්ගලයින් නිළ නොවන නමුත් නොනිළ ලෙසට අත් අඩංගුවට ගත්හ. මෙය ව්‍යාජ සටන් සහ වධදීම් වලින් කේ. චන්ද්‍රසේකර් රාඕ රජය අත්කරගෙන තිබූ ප‍්‍රතිරූපය ගොඩ ගැනීමට කරනු ලැබූ දක්ෂ ප‍්‍රයත්නයකි. සමස්තයක් වශයෙන්, සිවිල් ලිබර්ටීස් කොමිටිය ඇස්තමේන්තු කොට ඇති පරිදි ප‍්‍රාන්තය පුරාම ජනතාව 15,000 ක පමණ අත් අඩංගුවට ගෙන ඇත.

අපිව මුලූ දවස පුරාම රඳවා තබාගෙන සන්ධ්‍යාවට පසුව නිදහස් කරනු ලැබුවා. එක් පුද්ගලයෙක් මහේෂ් සහෝදරයා නිදහස් කරාට පසුව නැවත අත් අඩංගුවට ගනු ලැබුණි, පැය 3ක් නගරය වටා ජනතාවගෙන් ඉවතට පදවාගෙන යනු ලැබුණි, ඒ අතරතුර හැකි සෑම ආකාරයකින්ම ඔහුව තැතිගැන්වීමට උත්සාහ කරනු ලැබූහ. තනි පුද්ගලයින් කිහිප දෙනෙක්ද ඉලක්ක කළ අතර ඔවුන්ව වෙන් වෙන්ව සිර ගත කළහ. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, මාක්ස්වාදී-ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සහ තවත් සංවිධාන කිහිපයක සාමාජිකයින් විශාල විරෝධතා පිටියේදී අත් අඩංගුවට ගත් අතර, රැඩිකල් වාමාංශයේ ඔවුන්ගේ කාඩර්වරුන්ට සැලකූ අකාරය අතර පැහැදිලි වෙනසක් තිබේ. තෙලෙන්ගානාවේ දැවෙන ප‍්‍රශ්නයක් වූ ගොවියන් දිවිනසා ගැනීමේ ගැටළුවට විශාල මාධ්‍ය ආවරණයක් තිබුණු අතර, කේ. චන්ද්‍රසේකර් රාඕ රජය ‘බන්ගාරා තෙලෙන්ගානා’ (ස්වර්ණමය තෙලෙන්ගානාවක්) දෙසට රැගෙනයාම පිළිබඳව වූ සම්මානය බරපතල ලෙස හානයට ලක්වූහ.

තෙලෙන්ගානාවේ මහජන මර්ධනය

 

15oct2-hydrabad-12

15oct2-hydrabad-13

සැප්තැම්බර් 30 ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) ට සහය දැක්වූ ඕනෑම ෆෝරුමයක් දරුණු ලෙස මර්ධනය කරනු ලැබූහ. මෙය ව්‍යවස්ථා විරෝධී සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවිරෝධී ය, මන්දයත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ක‍්‍රමයක සිටින ඕනෑම පුද්ගලයෙකුට සිය මතවාදී විශ්වාසයන් ප‍්‍රකාශ කිරීමට අයිතියක් ඇත. අපිට අවශ්‍යයි ජනතාවගේ අයිතීන් ආරක්ෂා කිරීමට සටන් වැදීමට ෆෝැමයක ආකරය ගන්නා සංවිධානමය ආකෘතියක් කිසිදු දේශපාලන කණ්ඩායමකට සම්බන්ධ නැති. පසුගිය දශකයන්වල මෙන් සටන් සහ හදිසි නීතිය පැනවූ අඳුරු දින වෙනත් ආකාරයකින් ප‍්‍රකාශිත වෙමින් තිබේ. එවැනි දරුණු මර්ධනයක් යටතේ දී පවා ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) වීරසාම් වැනි ෆෝරුමයන් හරහා විරෝධාර ලෙස සටන් වැද තිබුණි. තෙලෙන්ගානා රැළියට ප‍්‍රතිචාරයක් ලෙස හැම තැනෙකම ගිණි අවුළුවමින් සුලි කුණාටුවක් ඇති කොට ඇත. අද අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් රැඩිකල් ශිෂ්‍ය සංගමය ආදී විප්ලවීය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සංවිධානවලට 1990 අග හදිසි නීති සමයේ දී මෙන් රහසිගතව වැඩ කිරීමට බල කෙරී ඇත. රාජ්‍ය ග‍්‍රහණයට විප්ලවීය ආත්මයෙන් යුත් පුළුල් බහුජනතාව පරාජය කළ නොහැකි බව නැවත වතාවක් සහතික කොට ඇත. මාඕවාදීන් දෙදෙනා ඝාතනය කිරීමට එරෙහිව විරෝධය පෑමට මෙහි රැස්වූ තෙලෙන්ගානා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණේ සාමාජිකයින් සහ හයිද්‍රබාද් සහ වෙනත් දිස්ත‍්‍රික්කවල බොහෝ නායකයින් පොලීසිය විසින් අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූහ. පෙළපාළියට සහභාගි වීම වළක්වාලීමට හයිද්‍රාබාද් කරා විවිධ දිස්ත‍්‍රික්කවලින් ගමන් ගත් විවිධ සංවිධානවල නායකයින් සහ ක‍්‍රියාකාරිකයින් රඳවා තබා ගන්නා ලදි. කීර්තිමත් ආචාර්යවරයෙකු වන චුකා රාමයියා හයිද්‍රාබාද් හි නිවාස අඩස්සියේ තබනු ලැබූහ. ඔහු ප‍්‍රකාශ කළේ අත් අඩංගුවට ගැනීම් වලින් ව්‍යාපාරය නැවැත්විය නොහැකි බවයි.

සුප‍්‍රකට විප්ලවීය ලේඛක වරාවරා රාඕ ආර්ටීසී හරස් මාර්ගයේ දී ඔහු සිය ආධාරකරුවන් සමග සභා ගොඩනැගිල්ල ඉදිරියට ගමන් කරමින් සිටියදී අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූහ. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ, ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්වාදී) සහ අනෙකුත් වාමාංශික පක්ෂවල සහ මහජන සංවිධානවල නායකයින් තෙලෙන්ගානා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණ විසින් පෙළපාලිය සැලසුම් කළ ස්ථානය වන බාග් ලින්ගම්පල්ලි හිදී, අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූහ. ඒ අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූවන් අතර තෙලෙන්ගානා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණේ සභාපති චාදා වෙන්කට් රෙඩ්ඩි, මහාචාර්ය පී.එල්. විශ්වේශ්වර, මහාචාර්ය විනෝද් කුමාර් සහ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්වාදී) ප‍්‍රාන්ත ලේකම් ටී.විරභාද්‍රම් ද වූහ.

පීඞීඑස්යූ ක‍්‍රියාකාරිකයෝ රැලියට සහභාගිවීමට කාන්තා නේවාසිකාගාරයේ රැඳී සිටියද එන්සීසී ගේට්ටුව අසලදී පොලීසිය විසින් නවත්වන ලදි. උණුසුම් වචන හුවමාරුවක් ශිෂ්‍ය නායකයින් සහ පොලීසිය අතර ඇති විය. විරෝධතාකරුවන් අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූහ. පුස්තකාලයේ සිටි ශිෂ්‍ය කණ්ඩායමක්ද ඇතුළුව තවත් ශිෂ්‍ය කණ්ඩායම් දෙකක් පොලීසිය විසින් අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූහ. ශිෂ්‍ය නායකයෝ පොලීසිය නේවාසිකාරවලට සහ පුස්තකාලයට ඇතුල්වන විට දැඩි විරෝධතාවයක් දැක් වූහ. අඟහරුවාදා රාත‍්‍රියේ සිට ඔස්මානියා විශ්ව විද්‍යාලයේ සහ නිෂාම් කොලීජියේ ශිෂ්‍ය නායකයින් සහ ශිෂ්‍යයින් අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූහ. මාඕවාදීන් විරෝධතාවයට සහභාගි වුවහොත් ප‍්‍රචණ්ඩකාරී තත්වයක් ඇති කරාවියැයි යන හේතුව මත පොලීසිය පෙළපාළියට අවසර දීම ප‍්‍රතික්ෂේප කළහ. අත් අඩංගුවට ගත් මේ අය වරංගාල්, ඛම්මන්, මහබුඹගාර්, කරිම්නගර් මෙඩක් සහ නල්ගොන්ඩා වල ළමුන් සහ කාන්තාවන් ද ඇතුලත්ය. රජයට එරෙහිව සටන් පාඨ ඔසවමින් සහ ‘‘ව්‍යාජ සටන් අවසන් කිරීමට’’ හඬ නගමින්, විරෝධතාකරුවන් ප‍්‍රාන්තයේ විවිධ ස්ථානවල රැළි පැවැත්වූහ. වීරභාද්‍රම් පැවසුවේ ක‍්‍රියාකාරකයින් 3,000 ක් 4,000 ක් අතර ප‍්‍රමාණයක් ප‍්‍රාන්තය පුරා අත් අඩංගුවට ගෙන ඇති බවයි. ඔහු එම අත්අඩංගුවට ගැනීම් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවිරෝධී ක‍්‍රියා ලෙස අර්ථ නිරූපනය කළහ. මාඕවාදී ස‍්‍රැති සහ විද්‍යාසාගර් වරන්ගාල් දිස්ත‍්‍රික්කයේ මේදරාම් අසලදී සැප්තැම්බර් 16 වන දින මරා දමන ලදි. පසුගිය වසරේ වෙනම තෙලෙන්ගානා රජයක් පිහිටවූ පසු ඇති වූ පළමු ඝාතනය එයයි. වෙනම තෙලෙන්ගානා රජයක් වෙනුවෙන් සටන් වැදි කණ්ඩායම් සහ දේශපාලන පක්ෂ 10 ක් ද ඇතුළුව විවිධ සංවිධාන 370ක් එය ‘‘ව්‍යාජ සටනක්’’ බවට හඳුන්වමින්, තෙලෙන්ගානා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණේ ධජය යටතේ එකරොක්ව ඝාතන හෙලා දැකීමට ඉදිරියට පැමිණියහ. එය අධිකරණයෙන් යුක්තිය ලබා දෙන ලෙස බල කළහ.

තෙලෙන්ගානා: මාඕවාදීන් ඝාතනයට එරෙහිව විරෝධතාවයේ නියුතු සිය ගණනක් අත් අඩංගුවට

මාඕවාදීන් දෙදෙනා ඝාතනය කිරීමට එරෙහිව විරෝධය පාමින් බ‍්‍රහස්පතින්දා දින රාජ්‍ය සභාව කරා ගමන් ගත් පෙළපාළිය නැවැත්වීමට වාමාංශික පක්ෂ වල සහ තෙලෙන්ගානාව පුරා වූ මහජන සංවිධාන වල ක‍්‍රියාකාරිකයින් සිය ගණනක් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. තෙලෙන්ගානා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණ විසින් කැඳවන ලද විරෝධතාවයට සහභාගි වීම වළක්වාලීමට හයිද්‍රාබාද් කරා විවිධ දිස්ත‍්‍රික්කවලින් ගමන් ගත් විවිධ සංවිධානවල නායකයින් සහ ක‍්‍රියාකාරිකයින් රඳවා තබා ගන්නා ලදි. ආචාර්යවරයෙකු වන චුකා රාමයියා හයිද්‍රාබාද් හි නිවාස අඩස්සියේ තබනු ලැබූවද ඔහු ප‍්‍රකාශ කළේ අත් අඩංගුවට ගැනීම් වලට ව්‍යාපාරය නැවැත්විය නොහැකි බවයි.

නගරයේ මැද වූ රාජ්‍ය සභා ගොඩනැගිල්ල වටා පොලීසිය ඇත්තෙන්ම සභා ගොඩනැගිල්ල කරා දිවෙන සියළුම ගොඩනැගිලි වසා දමමින් බලකොටුවක් ඉදිකොට තිබුණි. විරෝධතාකරුවන් වැළැක්වීමට අතිවිශාල පොලිස් නිළධාරීන් ප‍්‍රමාණයක් යොදවා තිබුණි. පොලීසිය විසින් පනවා තිබුණු තහනම් නියෝග කඩකරමින් ඔස්මානියා විශ්ව විද්‍යාලයට සිසුන් පෙලපාලියට එක් වීම පිණිස රැස් වී තිබුණු අතර උණුසුම්කාරී වාතාවරණයක් ඇතිව තිබුණි. සරසවි සිසුන් එළියට පැමිණීම වැළැක්වීමට කැරලි මර්ධන අවි සහිත පොලිස් නිළධාරීන් සරසවි ගේට්ටුව අසල විහිදුවා තිබුණි. ඔස්මානියා විශ්ව විද්‍යාලයේ සහ නිෂාම් කොලීජියේ නේවාසිකාගාරවල දී අඟහරුවාදා රාත‍්‍රියේ සිටම සිසුන් සහ ඔවුන්ගේ නායකයින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූහ. මාඕවාදීන් විරෝධතාවයට සහභාගි වුවහොත් ප‍්‍රචණ්ඩකාරී තත්වයක් ඇති කරාවියැයි යන හේතුව මත පොලීසිය පෙළපාළියට අවසර දීම ප‍්‍රතික්ෂේප කළහ.

අත් අඩංගුවට ගත් මේ අය වරංගාල්, ඛම්මන්, මහබුඹගාර්, කරිම්නගර් මෙඩක් සහ නල්ගොන්ඩා වල ළමුන් සහ කාන්තාවන් ද ඇතුලත්ය. රජයට එරෙහිව සටන් පාඨ ඔසවමින් සහ ‘‘ව්‍යාජ සටන් අවසන් කිරීමට’’ හඬ නගමින්, විරෝධතාකරුවන් ප‍්‍රාන්තයේ විවිධ ස්ථානවල රැළි පැවැත්වූහ. මාක්ස්වාදී-ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ තෙලෙන්ගානා හි ප‍්‍රාන්ත ලේකම් ටී. වීරභාද්‍රම් පැවසුවේ ක‍්‍රියාකාරකයින් 3,000 ක් 4,000 ක් අතර ප‍්‍රමාණයක් ප‍්‍රාන්තය පුරා අත් අඩංගුවට ගෙන ඇති බවයි. ඔහු එම අත්අඩංගුවට ගැනීම් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවිරෝධී ක‍්‍රියා ලෙස අර්ථ නිරූපනය කළහ. මාඕවාදී ස‍්‍රැති සහ විද්‍යාසාගර් වරන්ගාල් දිස්ත‍්‍රික්කයේ මේදරාම් අසලදී සැප්තැම්බර් 16 වන දින මරා දමන ලදි. පසුගිය වසරේ වෙනම තෙලෙන්ගානා රජයක් පිහිටවූ පසු ඇති වූ පළමු ඝාතනය එයයි. වෙනම තෙලෙන්ගානා රජයක් වෙනුවෙන් සටන් වැදි කණ්ඩායම් සහ දේශපාලන පක්ෂ 10 ක් ද ඇතුළුව විවිධ සංවිධාන 370ක් එය ‘‘ව්‍යාජ සටනක්’’ බවට හඳුන්වමින්, තෙලෙන්ගානා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණේ ධජය යටතේ එකරොක්ව ඝාතන හෙලා දැකීමට ඉදිරියට පැමිණියහ. එය අධිකරණයෙන් යුක්තිය ලබා දෙන ලෙස බල කළහ. එම අරමුණට සහ එම මතයට සහය දීමට වැඩසටහන් ද සංවිධානය කෙරුණි.

ස‍්‍රැති සහ සාගර් පොලීසිය විසින් ඝාතනය කරනු ලැබීමට එරෙහිව හයිද්‍රාබාද් සහ තෙලෙන්ගානා හි චාලෝ රැස්වීමෙහි දී විරෝධතා.

ස‍්‍රැති සහ සාගර් පොලීසිය විසින් ඝාතනය කරනු ලැබීමට එරෙහිව හයිද්‍රාබාද් සහ තෙලෙන්ගානා හි චාලෝ රැස්වීමෙහි දී විරෝධතා.

‘‘සැප්තැම්බර් 16 වන දින සටනක දී මියගියා යැයි කියනු ලබන ස‍්‍රැති සහෝදරිය පණ පිටින් අල්වාගෙන අමානුෂික වධ හිංසාවලට ලක්කොට තිබේ. ඇගේ වැලමිට අංශක 180 කට අඹරා බයිනෙත්තුවෙන් කෑලිවලට ඉරා තිබුණි, පොලිසිය ඇගේ උදරය මත ඇසිඩ් වත්කොට තිබුණි. පොලීසිය විසින් දූෂණය කරනු ලැබූ ඇය අවසානයේ මරා දමා තිබුණි.’’ – ‘‘සමාජ මාධ්‍ය හරහා මත ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ක‍්‍රියාකාරීන් විසින් බෙදා හරිනු ලැබූ ප‍්‍රකාශය.

‘තෙලෙන්ගානා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ෆෝරුමය-TDF චාලෝ රැස්වීම සංවිධානය කරයි’

වාමාංශික පක්ෂ 10 ක් ද ඇතුළුව මුළු සංවිධාන ගණන 370 ක් වූ, එය තෙලෙන්ගානා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ෆෝරුමය (TDF) යන බැනරය යටතේ, වරංගාල් දිස්ත‍්‍රික්කයේ මීධරායනම් අසල පොලීසිය විසින් පවසන ‘‘සටනක දී’’ ස‍්‍රැති සහ සාගර් මාඕවාදීන් ඝාතනය හෙලා දකිමින් විරෝධතාවයට පැමිණියහ. මෙය රජය විසින් සිදු කරනු ලැබූ විවිධ කෲර ඝාතනයක් බව පැහැදිලි කරමින් විවිධ දේශපාලන පක්ෂ සහ සමාජ සංවිධාන වල නියෝජිතයෝ නිර්භයා පනත යටතේ අධිකරණයේ නඩුවක් කැඳවමින් යුක්තිය ඉටු කිරීමට රජයට බල කළහ.

තෙලෙන්ගානා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණ විසින් සැප්තැම්බර් 30 වෙනිදා ‘චාලෝ සභාව’ සංවිධානය කරනු ලැබුවේ ද්විත්ව ඝාතනයට විරෝධය දැක්වීමටයි, ඔවුහු පැවසූහ. විවිධ සංවිධානවලින් සුසැදි දේශපාලන වාමාංශය වෙනම තෙලෙන්ගානාවක් සඳහා වන ව්‍යාපාරයට ක‍්‍රියාකාරීව දායකත්වය ලබා දුන්හ. ඒ අතර තෙලෙන්ගානා ඇඩ්වොකේට් ජේඒසී, තෙලෙන්ගානා විද්‍යවන්තුල වේදිකා, තෙලෙන්ගානා මාධ්‍යවේදී සංගමය, ජේඒසී විවෘත විශ්වවිද්‍යාලය, සමස්ත මාලා ශිෂ්‍ය සංගහය, තෙලෙන්ගානා විද්‍යුත් ජේඒසී, සහ අනෙක් සංවිධාන වේ. මීට අමතරව තෙලෙන්ගානා සහ කෝදන්ද්‍රාම් සහ හරාගෝපාල් යන පෙදෙස්වලින් ප‍්‍රත්‍යක පුද්ගලයන් හා බුද්ධිමතුන් ද ඊට ඇතුළත් වූහ. මාධ්‍ය අමතමින් ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ප‍්‍රාන්ත ලේකම් චාදා වෙන්කට් රෙඩ්ඩි ප‍්‍රකාශ කළේ තෙලෙන්ගානාහි කිසිදු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් නොමැති බවත්, මහජන සංවිධාන රාජ්‍ය හිංසනයට ලක්ව ඇති බවත්ය.

වීරසාම් නායක වරා වරා රාඕ ප‍්‍රකාශ කළේ ඝාතන සිදු කිරීම මගින් රජය තමන්ගේම මිනීවල හාරා ගන්නා බවයි. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්වාදී) හි ප‍්‍රාන්ත ලේකම් තම්මිනේනි වීරබාධ‍්‍රන් ප‍්‍රකාශ කලේ රජය තමන්ට එල්ලවෙන විවේචනය ඉවසිය නොහැකි අදියරට පැමිණ ඇති බවයි. අධ්‍යාපනඥ චුක්කා රාමයියා ප‍්‍රකාශ කළේ රජය මේ සඳහා අධිකරණ පරීක්ෂණයක් කිරීමට නියෝග කළ යුතු බවයි.

 

ඉන්දියාව – ජනතාවට සහ මාඕවාදීන්ට එරෙහි යුද්ධය! දූෂණ, වධදීම්!

ඉන්දියාව – ජනතාවට සහ මාඕවාදීන්ට එරෙහි යුද්ධය! දූෂණ, වධදීම්!

‘‘සැප්තැම්බර් 16 වන දින සටනකින් මිය ගියා යැයි කියනු ලබන ස‍්‍රැති සහෝදරිය පණ පිටින් අල්ලාගෙන දරුණු ලෙස වධ දී තිබේ. ඇයගේ වැළමිට අංශක 180 කට අඹරා බයිනෙත්තුවෙන් ඉරා දමා, පොලීසිය විසින් උදරයට ඇසිඩ් වත්කොට, පොලීසිය විසින් ඇයව දූෂණය කරනු ලදුව මරා දමා ඇත.’’ – සමාජ මාධ්‍ය හරහා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ක‍්‍රියාකාරිකයින් විසින් සංසරණය කළ ප‍්‍රකාශනය

mahita-2

mahita-1

mahita-4p

mahita-3p

mahita-5p

http://www.thehindu.com/news/national/telangana/tension-at-mgm-hospital/article7661250.ece

එම්ජීඑම් රෝහලේ උණුසුම් තත්වයක්

දැඩි පොලිස් ආරක්ෂාව මධ්‍යයේ, බදාදා දින එම්ජීඑම් රෝහලේ දී මිය ගිය නක්සල්වාදීන් දෙදෙනාගේ පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණය සිදු කරන ලදි. දෙමව්පියන්ට මිය ගිය නක්සල්වාදීන්ගේ මෘත දේහ යන්තම් හෝ බලන්නට පොලීසිය ඉඩ නොදීමෙන් ආතතිකාරී තත්ත්වයක් ඇති වී තිබුණි. ඔවුහු, අනෙකුත් ඥතීන් සහ විවිධ සංවිධාන වල ක‍්‍රියාකාරිකයින් සමග රෝහලේ මෘත ශරීරාගාරයේ දී විරෝධතාවයක නියුතු වූහ. උසාවි නියෝගයකට අනුව දෙමව්පියන්ට පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂනයට ප‍්‍රථම දේහයන් දැක බලා ගන්නට අවසර දුන්හ. පොලීසිය මෘත ශරීරාගාරය අවට ප‍්‍රදේශය ආරක්ෂක වළල්ලකින් වට කොට තිබුණි.

තහනම් නියෝග පනවා තිබියදීත්, මෘත ශරීරාගාරයට විශාල ජනකායක් රොක් වූහ. සිවිල් ලිබර්ටීස් ක‍්‍රියාකාරිකයින්, විප්ලවීය කවියන්ගේ සංගමයේ සාමාජිකයින්, දිවිපිදූ නක්සල්වාදීන්ගේ ඥති සංගමය සහ අනෙකුත් පුද්ගලයින් රෝහලට පැමිණ සටන් පාඨ කියමින් ‘ව්‍යාජ’ සටනක් බවට හඬ නැගූහ. ස‍්‍රැති නමින් හඳුන්වන මහිතා සහ විද්‍යාසාගර් රෙඩ්ඩි නමින් හඳුන්වන සාගර් යන නක්සල්වාදීන් දෙදෙනා ගෝවින්ඩරාඕපේට් හි වන ප‍්‍රදේශයේ පොලීසිය සමග අඟහරුවාදා ඇති වූ වෙඩි හුවමාරුවෙන් ජීවිතක්ෂයට පත් වී ඇත. මෘතදේහ එම්ජීඑම් රෝහලට රාත‍්‍රියේදී ගෙනැවත් තබා ඇත.

පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂනයෙන් අනතුරුව, ඔවුහු මෘත දේහ ඥතීන්ට භාර දුන්හ. මෘත ශරීරාගාරයට රොක් වූ පිරිස රෝහල අසල පේලියට රොක් වී සිටියහ. විප්ලවීය කවි වරාවරා රාඕ, මඩිගා සංරක්ෂණ පොරාතා සමිතියේ (MRPS) නායක මන්දා ක‍්‍රිෂ්ණා මඩිගා සහ අනෙකුත් අය රෝහලට පැමිණ සිටියහ.

ව්‍යාජ සටන්වලින් මාඕවාදීන් ඝාතනය කිරීමට එරෙහිව විරෝධය

වරන්ගාල්: පොලීසිය මාඕවාදීන් දෙදෙනෙකු දිස්ත‍්‍රික්කයේ තද්වායි මන්දාල් හි වනාන්තරයේ දී වෙඩි තබා ඝාතනය කරන්නට දිනකට පෙර, සිවිල් සමාජයන් සහ දේශපාලන පක්ෂ සටන්වලින් සිදුවූවායැයි කියනු ලබන ඝාතන රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය මත සිදුවන මිනීමැරුම් බවට චෝදනා කරමින් රජයට පහර ගැසූහ. එම්ජීඑම් රෝහලට පැමිණි විරසාම් නායතක වරාවරා රාඕ, චෝදනා කළේ ටී ස‍්‍රැති ලෙසින් හඳුන්වන මිය ගිය කාන්තා සොහොයුරිය මරා දමන්නට පෙර ලිංගිකව අපයෝජනයට ලක්කොට ඇති බවයි. මිය ගිය දෙදෙනාගේ මව්පියන් චෝදනා කරන්නේ ඔවුන්ගේ දරුවන් පොලීසිය විසින් රඳවා තබාගෙන සිට පසුව මරා දමා ඇති බවයි.

පොලීසිය විසින් ඒත්තු ගනවන්නට තැත් කරන කතාව ගැන සැක පහල කරමින්, ටීටීඞීපී නායක ඊ දයාකාර් රාඕ නීතිමය පියවර ගත යුතු බව ප‍්‍රකාශ කළහ. කොන්ග‍්‍රස් ජගිතාල් එම්එල්ඒ හි ටී ජීවාන් රෙඩ්ඩි ද මේ ‘ව්‍යාජ’ සටනක් ලෙස ප‍්‍රකාශ කොට මාඕවාදී ව්‍යාපාරයට තරුණයින් සම්බන්ධ වීමේ ප‍්‍රවණතාවයට රජය වගකිව යුතු බව ප‍්‍රකාශ කළහ. පොලිස් ඩිරෙක්ටර් ජෙනරල් අනුරාග් ෂර්මා, ප‍්‍රකාශ කළේ පොලීසිය ප‍්‍රදේශයේ සෝදිසි මෙහෙයුමක නිරත වෙද්දී ඔවුන් මාඕවාදීන්ව දුටු බවයි. ‘‘අපේ මිනිස්සු මාඕවාදීන් සමග මුහුණට මුහුණ හමු වූ අතර පසුව පොලීසියට වෙඩි තබන්නට පටන් ගත්තා. පිළිතුරු ලෙස තැබූ වෙඩි ප‍්‍රහාරයේදී දෙදෙනෙකු මිය ගිය අතර අනෙකුත් අය එම ස්ථානයෙන් පලා ගියා,’’ ඔහු ප‍්‍රකාශ කළහ. පොලීසිය චටිස්ගාර්හි දිස්ත‍්‍රික් සීමාව හරහා ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම් තීව‍්‍ර කරමින් සහ මුර පොළවල් පවත්වාගෙන යමින් සිටී.

http://www.newindianexpress.com/states/telangana/Politicos-Activists-Dispute-Maoist-Encounter-Theory/2015/09/17/article3032611.ece

මිය ගිය මාඕවාදිනිය දූෂණයට ලක් ව තිබීම ගැන චෝදනා කරන වරාවරා රාඕ, නීතිමය ක‍්‍රියාමාර්ග ගැනීමට බලාපොරොත්තු වෙයි

වරන්ගාල්: අඟහරුවාදා දින පොලීසිය සමග ඇති වූ ගැටුමකින් මරා දමනු ලැබූ මාඕවාදීන් දෙදෙනාගේ මෘත සිරුරු වල පශ්චාත්-මරණ පරීක්ෂණය සිදු කරන විට බදාදා දින එම්ජීඑම් රෝහල තුළ ඝෝෂාකාරී තත්වයක් උද්ගල විය. මිය ගිය මාඕවාදීන් දෙදෙනාගේ පවුලේ අයද ඇතුළු විරෝධතාකරුවන්, වීරසාම් හි පුරෝගාමියෙකු වන විප්ලවීය ලේඛක වරා වරා රාඕ ගේ නායකත්වයෙන් රෝහල් භූමියට රැස්ව, ස‍්‍රැති ලෙසින් හැඳින්වූ මයිසක්කා සහ විද්‍යාසාගර් රෙඩ්ඩි ලෙසින් හැඳින්වූ ගෝපන්නා මිලේච්ඡ ලෙස එතුරුනාගරම් වනයේ දී ඝාතනය කිරීම ගැන තෙලෙන්ගානා රජයට චෝදනා කළහ. වරා වරා රාඕ ස‍්‍රැති ව දූෂණය කොට, ඝාතනය කිරීම ගැන තදබල ලෙස චෝදනා කළහ.

ඔහු තවදුරටත් චෝදනා කළේ පොලීසිය සිය ‘අපරාධවල’ සාක්ෂි වසන් කිරීමට ස‍්‍රැති ගේ ශරීරයේ විවිධ තැන් වලට ඇසිඩ් වත් කොට තිබුණි. මෙම සටන ව්‍යාජ එකක් බව පවසමින් මෙය පොලීසිය විසින් ගොතන ලද තවත් ‘කුකුලා සහ ගොනාගේ’ කතාවක් බව කියමින් මෙයට නඩු විභාගයක් අවශ්‍ය බව ප‍්‍රකාශ කළහ. සුප‍්‍රකට ලේඛකයා තවද අමාත්‍ය කේ චන්ද්‍රසේකර් රාඕට චෝදනා කලේ නක්සල්වාදීන් කුමන හෝ ක‍්‍රමයකින් වනසා දැමීමට කුමන්ත‍්‍රණකාරී ක‍්‍රියා සිදු කරන බවටයි. ඔහු පැවසුවේ එය රජය තරුණයින්ට රැකියා අවස්ථා ලබා නොදීම නිසා ඍජුවම ඇතිවූ ප‍්‍රථිඵලයක් බවයි.

තරුණ ප‍්‍රජාව අතර ඇතිව තිබෙන විරැකියාව ට පැහැදිලි සාකෂ්‍යක් ලෙස පසුගිය මාස දෙක තුළ දී පමණක් ඉහළම අධ්‍යාපනයක් ලැබූ තරුණයන් සහ තරුණියන් 36 දෙනෙකු මාඕවාදී ව්‍යාපාරයට එක්ව රහසිගතයට ගොස් තිබෙන බව ඔහු ප‍්‍රකාශ කළහ. අමරවීරුල බන්ධුමිත‍්‍රලා කොමිටියේ සාමායිකයෝ, රෝහල් භූමියෙන් පිටත විරෝධතාවයේ නියුතු වූයේ දෙමව්පියන්ට පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේ සාක්ෂිකරුවන් ලෙස එම ස්ථානයේ රැඳී සිටීමට අවසර දෙන ලෙසයි.

ගැටුමක් අපේක්ෂාවෙන් මට්ටෙවාද, ඉන්ටෙෂාර්ගුන්ජ්, හනම්කොන්දා පොලිස් ස්ථානවලින් විශාල පොලිස් නිළධාරීන් සංඛ්‍යාවක් සහ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් නිළධාරීන් රෝහලට පැමිණ සිටියහ. තුන් දෙනෙකුගෙන් යුත් වෝහාරික වෛද්‍ය කණ්ඩායමකින් වීඩියෝගත කරමින් සම්පූර්ණ කරන ලද පශ්චාත්-මරණ පරීක්ෂණයෙන් අනතුරුව මෘතදේහ පවුල්වලට බාරදෙන ලදි. වාර්තාව සහ වීඩියෝ පටය උසාවියට ඉදිරිපත් කරනු ඇත. මේ අතර කොන්ග‍්‍රසයේ තෙලෙන්ගානා ඒකක සහ හයිද්‍රාබාද් හි TDP රජය ව්‍යාජ සටනකින් මාඕවාදීන් දෙදෙනා මරා දමා ඇති බව චෝදනා කරමින් ඊට අධිකරණයෙන් යුක්තිය ලබා දිය යුතු බවට බල කළහ.