Blog Archives

Maoist rebels attack Indian government forces, wounding 11

Maoist rebels attack Indian government forces, wounding 11

[https://maoistroad.blogspot.com/2019/05/maoist-rebels-attack-indian-government.html]

 

Police say Maoist rebels have triggered a blast in eastern India, wounding eight paramilitary soldiers and three police officers carrying out a search operation in a forested area.
Police officer D.K. Pandey says the wounded soldiers have been hospitalized in Ranchi, the state capital, after Tuesday’s attack. The soldiers belonged to a special jungle warfare unit.
The explosive is suspected to have been buried in a dirt track.
Early this month, Maoist rebels attacked a van carrying police commandos in western Maharashtra state and killed 15 officers and their driver.
The Maoist rebels, who claim inspiration from Chinese revolutionary leader Mao Zedong, have been fighting India’s government for more than four decades, demanding land and jobs for tenant farmers and the poor. They are active in several parts of India.

Advertisements

Naxal attack in Gadchiroli leaves 15 security personnel dead

Naxal attack in Gadchiroli leaves 15 security personnel dead

[https://economictimes.indiatimes.com/news/defence/possible-naxal-attack-in-gadchiroli-leaves-several-security-personnel-injured/articleshow/69127641.cms]

MUMBAI: Barely 10 ten hours after 27 vehicles were allegedly torched by Maoists near Dadapur village in north Gadchiroli, a reinforcement party of the Quick Response Team (QRT) of the Kurkheda police travelling to Purada (the police station under whose jurisdiction the arson incident was reported) was attacked in a landmine blast.

All the 15 men and the driver of the private vehicle engaged by the police were killed in the blast, carried out by an Improvised Explosive Device (IED).

While the police said the standard operating procedure (SOP) in sensitive zones keep changing and is tweaked as per requirement, the reason as to why the QRT party didn’t take a road opening party (ROP) will be inquired into. Some lapses like not using an armoured vehicle and not pressing two private vehicles while ferrying personnel were also noticed.

The IED blast occurred around 12.30 pm on Wednesday near Lendhri area, a few kilometre from Kurkheda in north Gadchiroli.

Earlier, around 2 am on Wednesday, 27 vehicles including cement mixers, dumpers and trucks belonging to Amar Infrastructures Ltd, used for the construction of the Purada-Yerkad sector of National Highway-136, were torched near Dadapur in Purada village. Police said the QRT was sent to Purada as reinforcement. Many of the QRT men were tribal youth from the adjoining areas.

“This was a case of a classic trap deployed by Maoists. First, use arson to force the police to send reinforcement and then attack the reinforcement party by placing landmine blasts. Ideally, in such cases, an ROP is a must. It is a golden rule. However, in this case, it wasn’t pressed. This shows that it was a case of poor planning,” said a former senior IPS officer.

“Also, the SOP clearly states that reinforcement should not be sent as a knee-jerk reaction and that the details of the route taken by the police party is only with the unit commander. The fact that the blast took place on a busy tar road on which many vehicles would have had to ply before the incident reveals that the attackers had specific information of the time and the vehicle details in which the QRT party was travelling,” he said.

“The accused would have sat in ambush and triggered the IED when the vehicle reached the designated spot. In an ordinary Maoist attack, a landmine blast is followed by an exchange of fire. But, in this case, since there was specific input, the latter wasn’t required… This only indicates that somebody from within had leaked the information on the movement of the men,” the official said.

Speaking to the press, DGP Subodh Jaiswal said the Maharashtra police will give a fitting response to the attack and, if need be, even carry out cross-border strikes.

The incident comes at a time when Maoists are observing a week-long protest to mark the first death anniversary of 40 of their comrades who were killed by security forces last year in two separate encounters in Gadchiroli district.

While the Kasanasur encounter was a joint operation of the C-60 commandos and battalion 9 of the CRPF, the Rajaram encounter was carried out by the C-60 commandos.

නක්සල් කැරලිකරුවන්

නක්සල් කැරලිකරුවන්

 

මගේ හදවත වගේම මනසත් තාම තියෙන්නේ එහේ

මගේ හදවත වගේම මනසත් තාම තියෙන්නේ එහේ

]

N ightmarch කෘතියේ මාවෝ ගරිල්ලා වාදීන් හා කෝලි හා ගියැ න් ජි වගේ හැබෑ ජීවිතයේ ඉන්න පුද්ගලයන ්ගේ ඇ වතුම්, පැවතුම් ගැන වගේම ඉන්දීය සමාජ‍ය්‍ෙ පවතින විෂමතා ගැනත් සාකච්ඡාවට බඳුන්කර තිබෙනවා. මේ කෘතිය පරිශීලනය කරන පාඨකයෙකුට කිසිම මොහොතක මෙය මතක සටහන් පෙළක් හෝ පර්යේෂ ණය ක් බව හැඟෙන්නේ නැහැ. ඔබ පර්යේෂකයෙකු මෙන්ම ලේඛක යෙකු විදියට මේ කාර්යය ඉටුකළේ කොහොමද ?
බොහොම ස්තුතියි මගේ ලේඛන ශෛලිය අගය කළාට. මට හමුවුණු පුද්ගලයෝ වගේම ඔවුන්ගෙන් මගේ ජීවිතයට ලැබුණු පිටුබලය විශ්වවිද්‍යාලයට පමණක් සීමාවී තිබෙනවා දකින්න වුවමනා වුණේ නැහැ.
පර්යේෂණයේදී කළ විශ්ලේෂණය පාඨකයන්ට එලෙසම ඉදිරිපත් කරනවා වෙනුවට කියවන්න පහසු විදියට ඉදිරිපත් කිරීම වැදගත් බව මට වැටහුණා.
මගේ විෂයානුබද්ධ දැනුම කලාවත් සමග බද්ධ කරලා ඉදිරිපත් කරන්න වගේම එය සෞන්දර්යවාදී දෘෂ්ටියකින් යුතුව ඉදිරිපත් කළොත් බොහෝ දෙනෙකුට මෙය කියවන්න හැකිවේයැයි විශ්වාස කළා. ඉතිං, ගරිල්ලා බලකායත් සමග දින හතක් පුරාවට කිලෝමීටර් 250ක දුරක්, විදුලි පන්දමක එළියක් වත් නැතිව පාගමනින් ගිහිං මං කළ පර්යේෂණය Nightmarch කෘතිය මගින් ජනගත කළා. මේ ගමන අතරමඟදී හමුවුණු මූලික චරිත කීපයක් ඇසුරින් නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයේ අතීතය හා අනාගතය ගැන විවිධ දෘෂ්ටීන් හෙළිදරව් කර තිබෙනවා.
මගේ පර්යේෂණයට ගැඹුරු මානුෂීයත්වයක් මේ ගමන වගේම චරිත හරහා ද ගෙනඑනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඒ වාගේම විවිධ සමාජ පසුබිම්වලින් යුතු පාඨකයන් ද මේ සංවාදය සමග සම්බන්ධ වෙනු ඇති බවත් නොඉවසිල්ලෙන් ඔවුන් කෘතිය කියවාවි යන්නත් විශ්වාස කරනවා.
කාලයක් මං සමග ජීවත්වුණු පිරිස ත්‍රස්තවාදීන් නමින් හැඳින්වූ නිසාම පුළුල් පාඨක අවධානයක් මේ කෘතියට හිමිවිය යුතු බව මගේ විශ්වාසයයි. ඉන්දියාව මුහුණදුන්නු දැවැන්තම අභ්‍යන්තර ආරක්ෂක තර්ජනය හා මේ කලාපය ආශ්‍රිතව සිද්ධ වෙන දේවල් පිටත ලෝකයට වාර්තාවුණේ වැරදි තොරතුරු මුසුකරමිනුයි.
මේ කැරලිකරුවන් වටා තවත් මිනිස්සු එකතුවෙන්න හේතු වුණේ ඔවුන් ඊට බලෙන් සම්බන්ධ කරගත්ත නිසා බවත්, නැත්නම් ඔවුන් මොනයම් හෝ වාසියක් ලැබූ නිසා බවත්, ත්‍රස්තවාදීන් මේ මිනිස්සුන්ගේ දුක්, කම්කටොළු හඳුනාගත් නිසා බවත් පෙනෙන්න තිබෙනවා. නමුත්, මගේ අධ්‍යයනයට අනුව ඇත්ත තත්ත්වය ඊට වඩා අතිශය සංකීර්ණයි. මේ වෙනස් කතාබහ වගේම එකිනෙකට පරස්පර අදහස් Nightmarch කෘතියේදී අවධානයට ලක්කරන්න වුවමනා වුණා.

Nightmarch  කෘතියේ දක්වා තිබෙන අන්දමට ගමන අතරතුරදී ඔබේ ආරක්ෂකයා විදියට කෝලි කටයුතු කළා. ඔහු ඒ වෙද්දි අවුරුදු 16ක දරුවෙක්. මේ ගැන දැනගන්න කැමතියි. ලංකාවේ පැවති සිවිල් යුද සමයේදී එල්ටීටීඊය ළමා සොල්දාදුවන් යොදාගත්තා. බොහෝදුරට සිද්ධ වුණේ මේ අරගලයට ළමයින්ව බලෙන් ඈඳාගැනීමයි. යම් හෙයකින් ළමා සොල්දාදුවන් රජයේ ආරක්ෂක හමුදා අතට පත්වුණෙ ාත් බෙල්ලේ එල්ලා තියෙන සයනයිඞ් කරල් කාලා සියදිවි නසා ගන්න සිද්ධවෙනවා. දරුවන් යුද්ධයට දායක කරගැනීම මනු ෂ්‍යත්වයට එරෙහි අපරාධයක් ද වෙනවා. ඔබ කෝලි වැනි දරුවෙකු දකින්නේ කොහොමද?
ලංකාවේ ළමා සොල්දාදුවෝ හා ඉන්දීය මාවෝවාදීන්ගේ තත්ත්වය තරමක් වෙනස්. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට කිසිම ළමයෙක් බලෙන් සම්බන්ධ කරගත් කිසිදු අවස්ථාවක් මා දුටුවේ නැහැ. ඇත්තටම, කෝලි වගේ තරුණයෙකුගේ කතාව ගත්තොත් ඔහු ගරිල්ලා කණ්ඩායමට කැමැත්තෙන්ම එක්වුණා, නමුත්, පවුලේ අය ගෙනයන තේ කඬේ වැඩ කරන්න කවුරුත් නැති වෙන නිසා කෝලිගේ තාත්තා මේ තීරණයට අකමැති වෙන බව දන්න නැක්සලයිට් කණ්ඩායමේ කලාපීය අණදෙන නිලධාරියා ඔහුව බඳවාගන්න කැමති වෙන්නේ නැහැ. ආදිවාසී තරුණයන් බොහෝ දෙනෙකු කරනවා වගේ කෝලිගේ නැක්සලයිට් කණ්ඩායමත් එක්ක අවුරුදු කීපයක් ගතකරන්නේ ආදිවාසීන්ට තවත් නිවහනක් හමුවුණා වැනි හැඟීමකිනුයි. ඔහුගේ මස්සිනා කෙනෙකු මේ වෙනකොටත් ගරිල්ලා කණ්ඩායමට එකතු වෙලා ඉවරයි, ඒ වාගේම කෝලිගේ සොහොයුරිය, බාලවියේ ඉන්න මස්සිනාත් මේ කණ්ඩායම එක්ක එකතුවෙලා.
තරුණයන්ට ගෙදර මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා නම් ඔවුන් කැරලිකරුවන්ගේ රැකවරණය සොයායනවා. ගරිල්ලා හමුදාවට සම්බන්ධ වෙලා තරුණ තරුණියෝ බොහෝ දෙනෙකු ලියන්න – කියවන්න ඉගෙනගන්නවා, ජංගම දූරකථන, ගිනිඅවි වගේ දේවල් හැසිරවීමේ තාක්ෂණය ඉගෙනගන්නෙත් මෙතැනදීයි, කෙටියෙන්ම කිව්වොත් ගමෙන් එපිට ලෝකයක් තියෙන බව ඔවුන් දැනගන්නේත් මෙතැනදීයි. මැර කල්ලි ආදිවාසින්ගේ ගෙවල් පුච්චලා දැමූවිට විශේෂයෙන්ම, චත්තිගර්වල තියෙන දණ්දාකරණයා වැනි සමහර පළාත්වල ඉන්න පිරිස් හිරගෙවල් වගේ තියෙන පුරුත්ථාපන කඳවුරු හෝ ගරිල්ලා භටයන් වෙත යනවාද කියලා කිසිම විකල්පයක් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ. කොහොම වුණත්, මං දන්න තරමින් නම් නැක්සලයිට් භටයන් කිසිම වෙලාවක බලහත්කාරයෙන් මිනිස්සුන්ව බඳවාගන්නේ නැහැ.

ලාංකිකයන් විදියට අපි මීට කලින් සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණ ක්‍රමය අළලා රචිත ජනප්‍රිය කෘතියක් ලෙස දුටුවේ මහාචාර්ය නන්දසේන රත්නපාල මෙරට යාචක ප්‍රජාව ඇසුරින් කළ පර්යේෂණය අළලා රචනා කළ ‘ශ්‍රී ලංකාවේ යාචකයා’ කෘතියෙන්. ඔහුත් ඔබ වගේම අදාළ ප්‍රජාව සමග කාලයක් ජීවත්  වුණා.
ඔබ ආදිවාසී ප්‍රජාව සමග වසර හතර හමාරක කාලයක් ජීවත් වුණා වගේම නැක්සලයිට් ගරිල්ලා කණ්ඩායම සමග ඉන්දියාවේ එක කෙළවරක ඉඳන් තවත් අන්තයකට කිලෝමීටර 250ක් පාගමනින් ගියා. ඔබේ වෘත්තීය ජීවිතයට වගේම පෞද්ගලික ජීවිතයටත් මේ අත්දැකීම බලපෑවේ කොහොමද?

මානවවිද්‍යාඥයෙකු බවට පත්වුණාම අනෙක් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිතවල කොටසක් බවට පත්වෙනවා, අලු‍ත් පවුලක්, ගෙවල් දොරවල් වගේම කෙටියෙන්ම කිව්වොත් අලු‍ත් ජීවිතයක් හිමිවෙනවා. ආපහු අපේ ඇත්ත ගෙවල් දොරවල්වලට ගියාම එතැනට උචිත අයෙකු බවට පත්වීම අතිශය අසීරු වෙනවා.
මගේ හදවත වගේම මනසත් තාමත් තියෙන්නේ ජාකන්ද්වල බව පර්යේෂණයෙන් පස්සේ ආපහු ලන්ඩන්වලට ගියාම දැනෙන්න ගත්තා. බයිසිකල් පදිද්දි, උයද්දි පිහද්දි නැත්නම් හීන දකිද්දි පවා කෝලිගේ මතකය පෙනෙන්න ගත්තා, නැත්නම් සෝම්වරීට කතාකරන්න ගත්තා, විකාස් ගැන හිතෙන්න ගත්තා.
ප්‍රශාන්ති මරාදැමූ බව, ගියැන්ජි අත්අඩංගුවට ගත්තු බවත්, විකාස් වෙනම කල්ලියක් පටන්ගත් බවත් ප්‍රවෘත්ති විදියට පළවෙලා තිබුණා. ඒත් මීට විරුද්ධ කැරලි ගැහීම් ආරම්භ වූ නිසා කාට හරි කෙනෙක්ට කතාකරලා කෙලින්ම මේ ගැන දැනගන්න නොහැකි වුණා. මොවුන්ට සිද්ධවුණේ කුමක්දැයි දැනගත්තාම මට දරාගන්න බැරිවුණා.
පවුලේ අය මාව හොඳින් තේරුම්ගෙන මං ගැන අවධානයෙන් හිටපු නිසා වාසනාවන්ත වුණා. පවුලේ බොහෝ දෙනෙකු ජාකන්ද්වලදී මං ජීවත්වුණු විදිය දැකලා තිබුණු නිසා මගේ තත්ත්වය තේරුම්ගන්න හැකිවුණා. මගේ සැමියා පවා ජාකන්ද්වලට ඇවිත් මගේ අත්දැකීම් අහලා දැකලා තිබුණා. ඔහුගෙන් පවා හොඳ සහයෝගයක් හිමිවුණා.
මං තවත් අතකින් වාසනාවන්තයි, සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණයේ යෙදී තිබෙන විද්වතුන් රාශියක් මැද රැකියාවේ නියැලීමත් මා ලැබූ භාග්‍යයක් වුණා, අනෙක් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත ගැන පුළුල් දැක්මක් තිබෙන අය වගේම ඉන්දියාවේ ඉඳන් ලන්ඩන්වලට ආවාට පස්සේ මං මුහුණදුන්නු අන්දමේ දුරස්ථභාවී අත්දැකීම්ද ඔවුන් යම් තරමක් දුරට අත්දැක තිබුණා. මා ඉන්දියාවේදී ලැබූ අත්දැකීම් වගේම මාවත් තේරුම් අරගෙන පර්යේෂණයෙන් පස්සේ හිටපු මාව ඔවුන්ට තේරුම්ගන්න පුළුවන් වුණා.
ආපහු ලන්ඩන් ජීවිතේට හුරුපුරුදු වෙන්න මා විසින්ම තෝරාගත්ත විසඳුම වුණේ ශාස්ත්‍රීය ලේඛනයන්ට යොමුවීමයි, එකක් පසුපස එකක් විදියට විශ්ලේෂණ කළා, එක පත්‍රිකාවකට පස්සේ තවත් පත්‍රිකාවක් ලිව්වා, මේ අතරතුර ඉන්දියාවේ මහ කැළෑ ඇතුළේ සිද්ධවෙන්නේ මොකක්ද කියලත් හිතන්න ගත්තා.

ඔබේ පොත කියවද්දි මොනම මොහොතකවත් මෙය පර්යේෂණයක් බව මට දැනුණේ නැහැ. ඵෙතිහාසික තොරතුරු, ජීවන අත්දැකීම් වගේම ගරිල්ලා පිරිස්වල මානුෂීය ගුණාංග ගැබ්වූ කතා එකිනෙක ගළපාලමින් පොතේ රිද්මය ද නොකඩා කෘතිය මගින් ගෙනහැර දැක්වූවේ කොහොමද ?
මේ ඇගයීම්වලට ස්තුතියි. බොහෝ පර්යේෂණයන් ලියැවෙන්නේ කිසිම රසවත් බවක් නැති ශාස්ත්‍රීය බසකින් බව මං පිළිගන්නවා, ඒ වගේම මෙවැනි සටහන්වලදී අන් කිසිම දෙයකට වඩා පවතින කරුණු ව්‍යාකුල කර ඉදිරිපත් කිරීම සිද්ධවෙනවා. මං අත්විඳි ජීවිතය ගැන ශාස්ත්‍රීය කාරණාවලින් ඔබ්බට ගිහිං රචනා කරද්දී දැඩි අධිෂ්ඨානයක් මතුවුණා.
ශාස්ත්‍රීය කරුණු සරලව පොතක් විදියට ඉදිරිපත් කරලා ඒ හරහා හැමදෙනාටම මේ මානවවිද්‍යා කරුණු ගැන උනන්දුවක් ඇතිකරන්න උත්සාහ ගත් අවස්ථා ගණනාවක් තිබෙනවා. පිලිප් බෝර්ජස්, සිඞ්නි මින්ට්ස්, රූත් බෙහාර් හා ලු‍වී ස්ට්‍රවුස් වැන්නන්ගේ කෘතීන් ඒ අතර ප්‍රමුඛයි. ශාස්ත්‍රීය ලේඛනයේදී මා උගත් සියලු‍ම දේවල් නැවත අලු‍තෙන් සකස් කරන්න ගත්තා. සුවිශේෂ පර්යේෂණවල නියැලෙමින් නැත්නම් අත්දැකීම් පදනම් කරගනිමින් ලියැවුණු එමිල් සෝලාගේ Germinal නැත්නම් ප්‍රීමෝ ලෙවිගේ Periodic Table වැනි කෘතීන් ගත්විට යථාර්ථවාදී නවකතා රචකයන් ද සිය කෘතීන්වලදී දැඩි වෙහෙසක් ගෙන තියෙනවා.

මට දැඩි උනන්දුවක් ඇතිකළේ ජෝර්ජ් ඕවෙල්ගේ කෘතීන්, දේශපාලනික කරුණු අළළා ඔහු රචනා කළ Road to Wigan Pier නැත්නම් Homage to Catalonia වගේ රචනාවලට පවා ගැඹුරු පර්යේෂණාත්මක වාර්තාවන් බලපෑවා. සවන්දීම මේ ලියන කරුණුවල සමාරම්භය බව ඕවෙල් පැවසුවා, බොරුව මෙහිදී අනාවරණය විය යුතුයි, කරුණු අවධානයට ලක්කළ යුතු වෙනවා වගේම මේ ක්‍රියාවලිය සෞන්දර්යාත්මක අත්දැකීමට බඳුන් විය යුතුයි.
මින් ලැබුණු උනන්දුවත් එක්ක මානවවිද්‍යාවේ හරයන් හා සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණය මගින් සොයාගන්නට හැකි විශේෂ කරුණු ඉදිරිපත් කරන්න වුවමනා වුණා, එය අමුතු දේවල් සාමාන්‍ය දේවල් විදියට දකින්නත් සුපුරුදු දේවල් අමුතු විදියට දකින්නත් තියෙන ආසාවක්, පර්යේෂණයකින් තොරව ඉදිරියේදී දැනගන්නට නොහැකි අනපේක්ෂිත දේවල් අනාවරණය කිරීමේ හැකියාවක්.
Nightmarch කෘතියෙන් ගරිල්ලා භටයන්ගේ දෛනික ජීවිතය ගැන කීම වෙනුවට කිලෝමීටර 250 ක් පුරා ගරිල්ලා පාබල හමුදා කණ්ඩාමත් සමග මහ රෑ, ගන අඳුරේ ගිය ගමන ගැන කීම මගේ මූලික අදහස වුණා, මට මුණගැහුණු විවිධාකාර මිනිස්සු ගැන වෘත්තාන්තයක් රචනා කිරීම වගේම වඩා යහපත් හෙටක් ගැන වූ බලාපොරොත්තුවෙන් ඒ පිරිස අවි අතට ගත්තේ ඇයි කියන කාරණේ වගේම ඔවුන්ගේ හීනය බිඳ වැටුණු අන්දම ගැනත් මෙහි තිබෙනවා.
නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයේ සිටින පුරාකෘතික චරිත ගැන විශේෂ අවධානයක් යොමුකළා. ඒ අතර ඉහළ පැලැන්තියේ බුද්ධිමතුන් නියෝජනය කරන පරමාදර්ශී චරිතයක් වන ගියැන්ජි, ආදිවාසී සෙබළෙකු වන කෝයිල් වගේ කෙනෙකු වගේම විකාස් වැනි දරුණු පුද්ගලයොත් මේ අතර හිටියා. ගරිල්ලා භටයන් සමග අමනාපයෙන් සිටින කාන්තාවක් වන සෝම්වරීත් ඒ අතර ඉන්නවා.
මේ විවිධාකාර පුද්ගලයන් පදනම් කරගෙන ලියැවුණු ප්‍රබන්ධ නොවන කෘතියක් බවට Nightmarch පත්වෙනවා. සමකාලීන ඉන්දියාවේ ජීවත්වෙන මාවෝවාදීන් මුහුණදෙන දුක්මුසු අත්දැකීම් මෙන්ම අතීතයේ හා අනාගතයේ දී පැවති ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තු, විෂමතා හේතුවෙන් පවතින ගැටුම් හා අවිනිශ්චිත තත්වයන් ගැනත් මෙහි සටහන් වී තිබෙනවා. .

Nightmarch කෘතියේ ඉන්න අවිගත් කැරලිකරුවන් ගැන බලද්දි ඉන්දියාවේ පවතින කුල ක්‍රමයේ විසමතාව වගේම සමාජයෙන් පහත්යැයි සලකා සැලකුම් ලබන දලිත් කුලයේ අය පවා නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ සිටින අයුරු දක්වා තිබෙනවා. මෙහි ඉන්න ප්‍රශාන්ත් වගේ කෙනෙකු විවිධ කුල, ප්‍රදේශ, අධ්‍යාපනික පසුබිම් නියෝජනය කරමින් නැක්සලයිට් පිරිස සමග සම්බන්ධවී ඇති බව පෙනෙනවා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට ඉන්දියාවේ පවතින කුල ක්‍රමය වගේම බලපා අනෙක් සමාජ සාධක බලපා තිබෙන්නේ කොහොමද?
ඔබ කියන කතාව හරි, ඵෙතිහාසික කරුණු ගැන සැලකිලිමත් වුණත් නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වී ඉන්න බොහෝදෙනෙකු කොන්කිරීමට ලක්වූ අයයි. මීට කලින් හීනකුල අය ලෙස හැඳින්වූ දලිත්වරු විශේෂයි. කඳුකර හා වනගත ප්‍රදේශවලදී වැඩිපුරම සම්බන්ධ වෙලා ඉන්නේ ආදිවාසීන් නැත්නම් ඉන්දියාවේ ගෝත්‍රික ජනතාවයි. මේ ප්‍රජාව නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරය වටා ඒකරාශි වීමට ඔවුන් ගෙනයන කුල පීඩනය හා සූරාකෑමට එරෙහි සටනත් බලපා තිබෙනවා. දලිත්වරුන්ගේ ස්පර්ශයට ලක්වෙන හැමදේම අපිරිසිදු වෙනවා කියලා බොහෝ ප්‍රදේශවලදී ඉහළ කුලවල අය වතුර ගන්න ළිඳෙන් දලිත්වරුන්ට වතුර ලබාගන්නවත් දෙන්නේ නැහැ. ගමේ ඉහළ කුලවල අය ජීවත්වෙන තැන් පසුකරද්දී පාවහන් ගළවා යන්න වගේම ඉහළ කුලවල අය දිහා කෙළින් බලන්නත් ඔවුන්ට ඉඩක් නැහැ. පරම්පරා ගාණක් තිස්සේ සමහර පිරිස් සැලකුම් ලබන්නේ ගොවිකම්වලට යොදා ගන්නා වහල්ලු‍ විදියටයි. ආදිවාසීන් අතිශය ම්ලේච්ඡ හා රෞද්‍ර කොට්ඨාසයක් විදියට ‘ජංග්ලි’ යන නමින් හඳුන්වනවා. මීට ශතවර්ෂ ගාණකට කලින් අධිරාජ්‍යවාදී පාලන සමයේදී ඔවුන්ට අයිති කැලෑව හා භූමිය පැහැරගත්තා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධවී ඉන්න නායකයන් බොහෝ දෙනෙකු ඉහළ කුල නියෝජනය කරනවා, මධ්‍යම පංතික පවුල් පසුබිමකින් යුතු මේ පිරිස නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වනවිට ඔවුන්ගේ අතීතය අමතක කර දමලා ‘කුලයෙන් තොර’ හා ‘පංතියෙන් තොර’ පිරිසක් විදියට ජීවත්වෙන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. මොවුන්ගේ අරමුණ වෙන්නේ කුලභේදයෙන් හා පංතිභේදයෙන් තොර සමාජයක් නිර්මාණය කිරීමයි. ඉතිං ඉන්දියාවේ කොතැනකදීවත් දකින්නට නොලැබෙන දෑ නැක්සල් හමුදාව අතර සිද්ධවෙනවා. උදාහරණයක් විදියට ගත්තොත් ඉහළ හා පහළ කුලවල පිරිස් එකම පිඟානේ බත් බෙදාගෙන කනවා, වෙන තැනක මේ දේ කළොත් ඉහළ කුලවල අය අපිරිසිදු වෙන බව පවසනවා. නැක්සලයිට්වරු කුලය හා පංතියෙන් මිදෙන්න මේ වගේ කටයුතු අනුගමනය කළාට අතීත පැල්ලම් මකාදමන්න බැහැ.

උසස්යැයි සම්මත කුලවල පිළිගන්නා පිරිමින් හා සමාන සැලකුම් කාන්තාවන්ට ද හිමිකරදීම වැනි යහපත් පුරුදු අතින් ආදිවාසී සමාජය පිරිපුන් බව Nightmarch හි දක්වා තිබෙනවා. මේ ගැන වැඩිදුර පැහැදිලි කිරීමක් කළොත්?
මං විඳපු අත්දැකීම් ඇසුරින් කතාකරන්නම්. මට ආදිවාසී අය අතර ජීවත්වෙන්න ලැබුණේ අහම්බයකින් වගේ. නිදහසේ එහේ මෙහේ යන්න වගේම ඉන්දියාවේ අනෙක් ප්‍රදේශවල කළ නොහැකි පර්යේෂණ කටයුත්තක නියැලෙන්න ලැබුණු නිසා මං කොච්චර වාසනාවන්තයිද කියලා තේරුණේ ටික කාලයක් ගතවුණාට පස්සේ. මගේ බයිසිකලේ පැදගෙන නැත්නම් බයික් එකේ, පොදු ප්‍රවාහන සේවාව වුණු ජීප් එකේ රෑ තිස්සේ පවා ගමින් ගමට ගියා. මං තනියම ජීවත් වුණේ බොහොම කලාතුරකින්. ගැහැනු පිරිමි මේ හැමෝම එක්කම තනියම වගේම කණ්ඩායමක් විදියටත් කතාබහ කළා. මේ හැමතැනදීම මං හිටියේ ආදිවාසීන් එක්ක වුණත් කවදාවත් පිරිමි අය ගැන බියක් හෝ ඔවුන්ගෙන් බලපෑමක් වන බව දැනුණේ නැහැ.
නමුත්, මම කාන්තාවක් කියන බවත් මං කරන කියන දේ ගැන සැලකිලිමත් විය යුතු බවත් ආදිවාසීන් ජීවත් වුණු ප්‍රදේශයෙන් බැහැරට ගියාම තේරුම් ගත්තා. ඉන්දියානු සමාජය අතිශය පීතෘමූලික නිසාම ඉහළම පංතියේ පිරිස් හැර අනෙක් අය අතර කාන්තාවන්ට කරන්න පුළුවන් මොනවද, බැරි මොනවද කියලා ප්‍රතිමාන රැසක් හදාගෙන තියෙනවා.
මම හිටියේ ආදිවාසීන් ජීවත්වෙන කැලෑව සමීපයේ තිබෙන බිහාරයේ, ජාකන්ද්වල හිටපු ගොඩක් කාන්තාවෝ මිනිස්සු ඉදිරියේ වේලයෙන් මුහුණ වැහුවේ නැහැ, රැකියාවක් කරන්න කොතැනකටවත් ගියෙත් නැහැ, ගෙදර දොරට පමණක් සීමාවෙලා කාලය ගතකළා, ගෙදර මනුස්සයා වියපැහැදම් ගැන බලාගත්තු නිසා ආර්ථිකමය වශයෙන් ස්වාධීන වෙලා හිටියේත් නැහැ.
ආදිවාසී සමාජය මීට හාත්පසින්ම වෙනස්. පුරුෂ මූලිකත්වයට වෙනුවට කාන්තාවන්ටත් සමාන සැලකුම් ලැබුණා. ගමට සාපේක්ෂව ආදිවාසී සමාජය සමහිමිකම්වාදී බව මේකෙන් අදහස් නොවුණත් කුලවාදය මුල්කරගත්තු සමාජයට සාපේක්ෂව ආදිවාසී සමාජය සමානතාවෙන් අනූන වූ බව මින් පෙනෙනවා. ආදිවාසී කාන්තාවෝ මිනිස්සුත් එක්ක හරි හරියට වැඩකළා, මුහුණු වසාගෙන හිටියේ නැහැ, පිරිමි වගේම ගෙදර හදපු මත්පැන් බිව්වා, මේක ඉන්දියාවේ වෙන කිසිම පළාතකින් ඇහෙන්නේ නැති කතාවක්.
ඉන්දීය සමාජයේ අනෙක් තැන්වල සිද්ධ වෙන විදියට ආදිවාසී කාන්තාවෝ වගේම පිරිමි අතරත් විවාහ වෙන්න කලින් වගේම විවාහයට පස්සේ තියෙන සම්බන්ධතා නිසා කතා අහගන්න වුණේ නැහැ, තමන්ගේ විවාහය ගැන කාන්තාවක් අසතුටුයි නම් සමාජයේ ගැරහුම් ලබන්නේ නැතිව සැමියාගෙන් වෙන්වෙන්න පුළුවන්. ඉන්දියාවේ අනෙක් ප්‍රදේශවල වගේ පීතෘමූලික පවුල් ක්‍රමය ඇතුළේ කාන්තාවෝ හිරවෙලා නැහැ, ඔවුන්ට ගෞරවනීය ලෙස සැලකුම් ලැබෙනවා, ඉන්දීය අනෙක් කුලවල කාන්තාවන්ට සාපේක්ෂව ගරුත්වය හා සමාන සැලකුම් ලැබෙනවා.

මාවෝවාදී ව්‍යාපාරය වටා කාන්තාවන් පෙළගැහෙන්න පවුලෙන් විඳින්න ලැබු ණු විවිධ කරදර, හිරිහැර බලපා තිබෙන බව Nightmarch කෘතියේදී සඳහන් කර තිබෙනවා. ඇත්තටම, මීට වඩා වෙන හේතු කාරණා තිබුණාද? ඔවුන්ට දරුවන් හදාවඩා ගැනීමේ හැකියාව ලැබෙන්‍නෙත් නැහැ. ඒ වාගේම මේ කෘතියේ ඉන්න අනුරාධා වගේ චරිතයක් ගත්විට ඇගේ විශ්වාසය වී තිබෙන්නේ “කාන්තාවන්ට විප්ලවයක් අවශ්‍යයි වගේම විප්ලවයටත් කාන්තාවන් අවශ්‍යයි“ යන්නයි. මේ ප්‍රකාශයේ බලපෑම ඔබේ අත්දැකීම් ද සමග ගළපාගන්නේ කොහොමද?
කාන්තාවෝ ගරිල්ලා කණ්ඩායමට එකතුවෙන්න විවිධ හේතු බලපානවා. ගෙදර ඇතිවුණු රණ්ඩුවලින් බේරෙන්න, නැත්නම් ගරිල්ලා කණ්ඩායමේ ඉන්න පිරිස් එක්ක ප්‍රේම සම්බන්ධතා ඇතිවීම වගේම වෙනස් ලෝකයක අත්දැකීම් විඳගන්න වුවමනා නිසා එකතුවෙනවා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරය ඇතුළේ විවාහය හා දරුවන් හදාවඩා ගැනීම ගැන තදබල කොන්දේසි තිබෙන බව ඇත්තක්. කාන්තාවක් හා පිරිමියෙකු අතර අතිසමීප සම්බන්ධයක් තියෙනවා නම් ඔවුන් විවාහ කරදීලා පිටමං කරනවා. නමුත්, නැක්සල් හමුදාවට සම්බන්ධ වෙලා ඉද්දි දරුවෝ හදන්න බැහැ. මෙහිදී ඔවුන්ගේ තර්කය වෙන්නේ යුද සමයේදී දරුවෝ රැකබලා ගැනීමේ හැකියාවක් ගරිල්ලන්ට නැති බවයි.
කාන්තාවන්ට දරුවෝ ලැබෙන්න ඉද්දි බොහෝ දුරට ඔවුන් ගරිල්ලා හමුදාවෙන් ඉවත්වෙලා යනවා, දරුවෝ කොහේ හරි තැනකට හෝ වෙන පවුලකට දීලා නැවත පැමිණෙන්නේ බොහොම අතලොස්සයි.
මාවෝවාදීන් තමන් සමානාත්මතාවාදීන් බව සැලකුවත් පීතෘමූලික ආකල්ප ඔවුන් අතරත් බහුලව තිබෙන බව Nightmarch කෘතියේදී සාකච්ඡාවට බඳුන් කළා. ‘කාන්තාවන්ට විප්ලවයක් අවශ්‍යයි වගේම විප්ලවයටත් කාන්තාවන් අවශ්‍යයි’ යන්න මාවෝවාදීන් අතර හිටපු ජ්‍යෙෂ්ඨ නායිකාවක් අනුරාධා ගාන්ධි කිව්වේ ඒ නිසයි. මාවෝවාදී ව්‍යාපාරය ඇතුළේ තියෙන පීතෘමූලිකවාදයට එරෙහිව සටන් කිරීම වැදගත් බව ඇය කිව්වා. / 18 පිටුවට

ඔබ නැක්සලයිට්භටයෙක් විදියට සැරසුණු අන්දම ගැන Nightmarch කෘතියෙන් විස්තර කර තිබෙනවා. “ඔලිව් පැහැ කමිසය හා කලිසම මගේ සිරුරේ ප්‍රමාණයටත් වඩා ලොකුවූ අතර කලිසම යන්තමින් බඳ පටියකින් දවටා ගත්තෙමි. මා කාන්තාවක් යන්න සම්පූර්ණයෙන්ම යටකර දැමු මේ පෙනුම බිමල්ජී පිළිගනීවිද ?. කෙස් වැටිය ද නමා කොළ පැහැ ගරිල්ලා තොප්පියකින් වසාගෙන පිරිමින්ගෙන් පමණක් සැදුම්ලත් ගරිල්ලා පාබළ හමුදා කණ්ඩායම සමග ගමන් කරන්නට පටන් ගතිමි.“මේ විදියට ඇඳ පැළඳගෙන නැක්සලයිට්භටයෙක් විදියට ගෙවපු දවස් හත දැනුණේ කොහොමද?
හ්ම්, ඒ වෙලාවේ මං කළයුත්තේ මේ දේ කියන බව දැනුණා. මානවවිද්‍යාඥයෝ විදියට අධ්‍යයනයට බඳුන් කරන ජනතාව ගැන ගැඹුරින් හැදෑරීමේ පුරුද්දක් අපට තියෙනවා. ඔවුන්ගේ භාෂාව, පූජාවිධි, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර වගේම ඔවුන් සමග එක්වී ගායනය, නර්තනයේ පවා යෙදෙනවා. ඉතිං, ඔවුන්ගේ සාමාජිකයෙකු විදියට සැරසීම අමුතු දෙයක් විදියට නම් ඒ වෙලාවේ දැනුණේ නැහැ. ඔවුන්ව අනුගමනය කරමින් ගැවසුණාට කවදාවත් ඔවුන්ගේ කෙනෙකු බවට අපි පත්නොවී ඒ ජීවිතය, අත්දැකීම් විඳින්න උත්සහ කරනවා. මං නැක්සල් සෙබළෙකු විදියට සැරසුණත් ගරිල්ලාවරු අතර මානවිද්‍යාඥයා විදියටම හිටියා.

කොමියුනිට්ස් විප්ලවය හා ඉන්දියාවේ ආගමික, දාර්ශනික සංකල්ප තුළ අවධානයට ලක්වෙන අභිනිෂ්ක්‍රමණය අතර අඛණ්ඩ සම්බන්ධයක් පවතිනව ාද  ? යන්න ගැන ඔබ Nightmarch හිදී විමසනවා. හින්දු, බෞද්ධ නැත්නම් ජෛන දර්ශනය අනුගමනය කරන ගාන්ධි වගේම නැක්සලයිට් ව්‍යාප ාරයට සම්බන්ධ ගියැන්ජි චරිතයත් එහිදී දක්වනවා. මේ ගැන කිව්වොත්  ?
එකිනෙකට වෙනස් අන්දමේ නිදහස් ව්‍යාපාරයන් වන මේ සංකල්ප දෙක අතර තිබෙන අඛණ්ඩතාව ගැන මං හිතන්න ගත්තේ ඉහළ පැළැන්තියේ නැක්ලයිට් නායකයෝ මුණගැහුණට පස්සේ. මොවුන් කැළෑ වල ජීවත්වෙන්නේ තාපසයින් හෝ සාන්තුවරයින් වගෙයි. තමන්ගේ පුද්ගලික බඩුබාහිරාදිය වගේම පවුලේ උදවිය මේ හැමදේම අතෑරලා දාලා විමුක්තිය හොයාගෙන යනවා. එක අතකට මොවුන් හින්දු සාධුවරයින් හෝ ජෛන පිරිස් හා සමානයි, ගියැන්ජි වගේ චරිතයක් ගත්තොත් ඔහු සිය තරුණ අවදියේදී ගංගා ගඟ අසබඩ ඉඳගෙන නිර්වාණය දකින අරමුණින් භාවනාවේ යෙදී තියෙනවා. ඔහු කොයිතරම් ආගමට ලැදි කෙනෙකු ද කිව්වොත් හින්දු මන්ත්‍ර කියන්නේ නැතිව කූමියෙක් පාගාන්නේ වත් නැහැ.
අතහැරීම යැයි සිතා තමන් මේ යන්නේ වැරදි පාරක බව ඔහු දැනගන්නේ විශ්වවිද්‍යාලයට ගිහිං විවෘත මනසින් යුතු ආචාර්යවරු හා සිසුන් හමුවුණාට පසුවයි, ‘දෙවියන්ගේ මරණය‘ ලෙස ලියැවුණු අත් පත්‍රිකා බෙදාහරින්න පටන්ගන්න ඔහු කොමියුනිට්ස් විප්ලවයට එකතු වෙනවා.
නිදහස හොයාගෙන ආගම පස්සේ යන පිරිස් හොයන්නේ තමන්ට පමණක් සීමා වුණු නිදහසක්, ඒ හරහා සමානාත්මතාවයෙන් යුතු ලෝකයක් වෙත යන්න ඔවුන් දරන උත්සහය හා කොමියුනිට්ස් විප්ලවය අතර දැඩි වෙනසක් තියෙනවා, සමස්ත සමාජයේම නිදහස සොයායන විප්ලවයෙන් සමානාත්මතාවයෙන් පිරිපුන් සමාජයක් මේ මොහොතේදී ගොඩනගන්න උත්සහ ගන්නවා.

නැක්සල් ව්‍යාපාරයට රජයෙන් එල්ල වන බලපෑම හා මේ ව්‍යාපාරයට කළු සල්ලි ලැබෙන්නේ කොහෙන්ද කියන වගත් ගැන Nightmarch කෘතියේදී අමතක කරලා නැහැ.? ඉන්දීය රජය ‘ග්‍රීන් හන්ට්‘ මෙහෙයුමේදී පවා වාසි ලැබූ බව ඔබ දක්වා තිබෙනවා. නැක්සලයිට් ව්‍යාපාරයේදී රජය ඉටුකරන කාර්යභාරය ගැනත් දැනගන්න කැමතියි. ?
රජය මේ ගැටුම සම්බන්ධයෙන් අතිශය අනර්ථකර මැදිහත්වීමක් ඉටුකරනවා. ඒක තැතිගන්වන සුළුයි. ඉන්දීය රජය විසින් ආදිවාසීන්ව දශක ගණනාවක් තිස්සේ නොසලකා හැර ඉන්නවා. ඉන්දියාව අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් නිදහස් වෙලා වසර 70 ක් ගතවී තිබුණත් මං ජීවත්වුණු ගමේ පවා නළ ජලය, විදුලිය, සනීපාරක්ෂක පහසුකම් පවා තිබුණේ නැහැ, නමුත්, ඩොලර් වලින් හම්බකරන බිලියනපතියන් සීඝ්‍රයෙන් දියුණු වෙනවා.
ඊට පස්සේ හදිසියේම වගේ නව සහශ්‍රකයේදී වනාන්තර හා භූමිය ගැන අලු‍ත් පිබිදීමක් ඇතිවෙන්න පටන්ගැනීමත් එක්ක රජය – නැක්සලයිට්වරුන්ට හා ආදිවාසීන්ට සලකන්න ගත්තේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් දැඩි තර්ජන තියෙන බව දක්වලා ඔවුන් ත්‍රස්තවාදීන් මැද්දේ ජීවත්වෙන බව සලකමිනුයි.
2010 දී අතිදරුණු කැරලි මර්දන කටයුතු ආරම්භ වීමත් සමග ආරක්ෂක අංශ වල දස දහස් ගාණක පිරිසක් ගරිල්ලා මර්මස්ථාන වෙත යැව්වා. ගරිල්ලා කණ්ඩායම් සමග සටන් කරන්න ඔවුන්ටම ආවේණික ක්‍රම ශිල්ප ඔස්සේ පුරුදු පුහුණු වුණු මේ පිරිස වෙඩි නොවදින වාහන හා යුධ ටැංකි අරන් ආවා.
‘සුද්ධ කිරීමේ මෙහෙයුම’ (සල්වා ජුඩුම්) නමින් රජයේ සහය ලැබුණු අතිදක්ෂ කණ්ඩායමක් චත්තිගර් වල හිටියා, මේ පිරිස ගෙවල් ගිනි තිබ්බා. ගොඩක් මිනිස්සු මරලා දැම්මා, කාන්තාවෝ දූෂණය වුණා මිනිස්සු 350,000 කට උන්හිටිතැන් අහිමි වුණා. අදටත් මධ්‍යම හා නැගෙනහිර දිග ඉන්දියාවේ සිරකඳවුරු පිරිලා තියෙන්නේ නැක්සලයිට්වරු විදියට අල්ලාගත්ත ආදිවාසී මිනිස්සුන්ගෙන්, අවුරුදු ගාණක් නිකරුණේ ඔහේ ගතකරන්න ඔවුන්ට සිද්ධ වෙලා තියෙනවා, හිරේදීම වයසට යනවා මිසක් මේ අසාධාරණේ වෙනුවෙන් කවුරුත් සටන් කරන්නේ නැහැ. මේ නඩු අහන්න පටන්ගත්තත් ඒකටත් කාලයක් ගතවෙනවා. මං ජීවත්වුණු ජාකන්ද්වල විතරක් නැක්සලයිට්වරු යැයි චෝදනා ලබා සිරගත කරපු ආදිවාසී මිනිස්සු ගාණ 4000 කටත් වැඩියි.
මානව හිමිකම් ක්‍රියාධරයින් කියන්නේ මේ ප්‍රදේශයේ තියෙන ඛණිජ සම්පත් පහසුවෙන් ලබාගැනීමට අවශ්‍ය මග සකස් කිරීම මේ ආරක්ෂක මෙහෙයුම් පිටුපස තිබුණු අරමුණ බවයි. ආදිවාසීන් ජීවත්වෙන කැලෑ වන ජාකන්ද්, තෙලන්ගානා, ඔරිස්සා, උතුරු ආන්ද්‍ර ප්‍රදේශය ආදියේ වටිනාකමින් අනර්ඝ ඛණිජ සංචිත විසිරී තිබෙන නිසා පතල් කර්මාන්තයේ නිරත සමාගම් වලට මේ ප්‍රදේශ ලබාදෙන්න පොරොන්දු වී තිබෙනවා.
යටත්විජිත යුගයේදී ඉඳන් පැවත එන නීති ක්‍රමය වගේම මීට එරෙහිව ආදිවාසීන් අඛණ්ඩව සටන් කරන නිසා ඒවා ලේසියෙන් අත්පත්කරගැනීමට නොහැකි වීමත් රජයට ප්‍රශ්නයක් වී තිබෙනවා. රජය මැදිහත් වෙලා ආරක්ෂාව තර කරනවා කියලා මෙහෙයුම් දියත් කරන්නේ ඒ නිසයි. ආරක්ෂාව හා කැරලි මර්දනයට සල්ලි වැඩි වැඩියෙන් ගලා ඒමත් බරපතල තත්ත්වයක් උදාකරලා තියෙනවා. නැක්සල්වරු තදබල තර්ජනයක් නොවුණත් මේ කටයුතු වලින් වාසි ලබන අයට ඒ සම්පත් ලබාගැනීමේ වුවමනාව දැඩිව තිබෙනවා. කඳුකරය, මධ්‍යම හා නැගෙනහිර ඉන්දියාවේ ජීවත්වෙන ආදිවාසීන්ගේ ජීවිත වල කම්කටොළු වැඩි වෙලා තියෙනවා. ඔවුන්ගෙන් මේ භූමිය වෙන්කරනවා කියන්නේ මිනිස්සුන්ගෙනුත් එය අයින් කරනවා කියන බවයි. ආදිවාසීන්ගේ ජීවිත හා සංස්කෘතිය විනාශවීම ලොවපුරා දකින්නට හැකි අතිශය ඛේදනීය තත්ත්වයක්.■

වින්ධ්‍යා ගම්ලත්

iNDIA CPI Maoist Announces ‘Operation Ghamasan’ To Counter Government’s ‘Operation Samadhan’

iNDIA CPI Maoist Announces ‘Operation Ghamasan’ To Counter Government’s ‘Operation Samadhan’

[https://maoistroad.blogspot.com/2018/10/cpi-maoist-announces-operation-ghamasan.html]
Maoists in eastern India have launched ‘operation Ghamasan’ to counter ‘Operation Samadhan’ launched by the Narendra Modi government last year to end the five-decade-long Naxalite insurgency in various parts of the country.
While Samadhan, in English, means solution, Ghamasan means fierce. Senior security officials who have read the newly-released Maoist document said the ultra-Left rebels are likely to try to escalate violence to recover from the reverses they suffered in the past few years.
“We have thoroughly studied the new policy (Samadhan) of our enemy forces and have come up with our response plan. Ghamasan is the answer to Samadhan,” says the 11-page handout, dated June 25 and published by the eastern regional bureau (ERB) of the central committee of the banned CPI(Maoist).
Ghamasan, just like Samadhan, is an acronym. Overall, operation Ghamasan centres on the idea of combining ‘armed struggle’ with ‘mass mobilisation’ and opening new fronts of struggle while staying focused on ‘self-rectification’. It stresses on intensifying armed struggle by arming more people and increasing arms power.
The publication urged students, intellectuals, cultural activists and workers and farmers to focus on building the ‘a broad anti-fascist front’ against the Narendra Modi-led NDA government and to expedite building movements against displacement.
“Our appeal to members of all level of party committees, the People’s Liberation Guerrilla Army and the Revolutionary People’s Committees (Maoist-run outlawed self-governments) is to fight on the basis of class struggle and the right to self-determination of the people. Our appeal to the broad mass, including workers, farmers, students, youths, intellectuals, journalists, cultural activists and the women is for uniting all anti-fascist forces,” the publication said.
Incidentally, this publication emerges less than a month after Pune police told a court that rights activists Gautam Navlakha, lawyer Sudha Bhardwaj and poet-cum-Maoist ideologue Vara Vara Rao, among others, were acting on behalf of the Maoist for forging an ‘anti-fascist front’.
“The underlying theme of the document is that Maoists have tacitly admitted that security operations have weakened them. ‘Ghamasan’ is their bid to recover from the setback and also to boost the morale of their cadres and sympathisers,” said R K Mallick, additional director general of police (operations), Jharkhand.
“It is also clear made clear that while we want a solution to the problem of wanton violence, they want to make it deadlier. We anticipate they would try to escalate violence,” Mallick added.
The eastern India chapter of CPI(Maoist) is headquartered in the dense forests of Jharkhand and headed by Prashanta Bose alias Kishan-da, the senior-most leader of the party. Presently, eight members of CPI(Maoist) central committee are attached with ERB.
The publication, in circulation in parts of Jharkhand, Bihar and West Bengal since August, also stresses on the need to strengthen ‘united front activities.’ This refers to joint activities with other democratic and legally functioning organisations.

මාඕවාදීහු මධ්‍ය ප‍්‍රදේශ්-චටිස්ගාර්-මහාරාෂ්ට‍්‍රා සීමාව තුළ ‘නව’ යුධ කලාපයක් ඉදි කරමින් සිටියි – රෝ ඔත්තු සේවය මගින් වාර්තා කරයි

මාඕවාදීහු මධ්‍ය ප‍්‍රදේශ්-චටිස්ගාර්-මහාරාෂ්ට‍්‍රා සීමාව තුළ ‘නව’ යුධ කලාපයක් ඉදි කරමින් සිටියි – රෝ ඔත්තු සේවය මගින් වාර්තා කරයි

 

ඉන්දියානු බුද්ධි අංශවය වන රෝ හි වාර්තාවකට අනුව, (sentinelassam.com) ඉන්දියානු ආරක්ෂක අංශ මගින් දැනට සිදුකරමින් යන මර්ධන මෙහෙයෙුම් අතරදී, මාඕවාදී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, මධ්‍ය ප‍්‍රදේශ්-චටිස්ගාර්-මහාරාෂ්ට‍්‍රා (MMC), හි නව ගරිල්ලා කලාපයක් ඉදි කොට ප‍්‍රාන්ත දේශ සීමාව තුළ දැඩි යුධ පිටියක් බිහි කිරීමට උත්සාහ කරමින් සිටී.

රහසිගත බුද්ධි තොරතුරුවලට අනුව, මාඕවාදීහු මේ වන විට යුධ කලාපයේ ඔවුන්ගේ ප‍්‍රදේශ වල ආරක්ෂක අංශ ඉලක්ක කිරීමට සැලසුම් සකස් කරමින් සිටී. වාර්තාවට අනුව මාඕවාදීන්ට සිය යුධ කලාපය උතුරෙන් සහ නැගෙනහිරින් සකස් කිරීමට අවශ්‍යව ඇත්තේ බලගත්-රාජ්නන්දගෝන්-කබි‍්‍රධාම්-ගාන්ධියා අතර සම්බන්ධතා කෝරිඩෝරයක් සකස් කරමිනි.

බුද්ධි අංශ මූලාශ‍්‍ර වලට අනුව මාඕවාදීහු විශාල ප‍්‍රදේශයක් ප‍්‍රසාරණය කිරීමට තීරණය කොට ඇත. මේ සඳහා බොහෝ කාලයක් ගත වනු ඇත. මේ සඳහා චටිස්ගාර්හි රාජන්දගන් සහ මහාරාෂ්ට‍්‍රා හි ගාන්ධියා මධ්‍ය ප‍්‍රදේශ්හි බලගත් කලාපවල මාඕවාදීහු ක‍්‍රියාකාරී වී සිටිති.

වාර්තාව මගින් කියැවෙන අන්දමට මාඕවාදී කාඩර්වරු චටිස්ගාර්, මහාරාෂ්ට‍්‍රා සහ ඔරිස්සා රජයන්හි විශේෂ බලකායන්වලට එරෙහිව ප‍්‍රහාර එල්ල කිරීමේ වැඩසටහනක් සැලසුම් කරමින් සිටී. මාඕවාදී ඒරියා කොමිටියේ ජ්‍යෙෂ්ඨ සාමාජිකයෙක් සිය කණ්ඩායමට විශේෂ පොලිස් නිළධාරීන් සහ පොලිස් ඔත්තුකරුවන් සොයා ඝාතනය කිරීමට අණ දී ඇත.

මේ කලාපය තුළ, මාඕවාදීහු රජයේ සංවර්ධන ව්‍යාපෘති වලට විරෝධය පළ කරති. චටිස්ගාර් සුක්මා දිස්ත‍්‍රික්කයේ ක‍්‍රියාකාරී මාඕවාදී අණදෙන්නන් විසින් ගම්වැසියන් සමග රැස්වීමක් පවත්වා පර්නා ගම්මානයේ පිහිටි විදුලි බලාගාරය විනාශ කර දැමීම ගැන කතා කොට ඇත. මේ අතරතුර, මාඕවාදීහු ග‍්‍රාමීය ජනතාවට ආමන්ත‍්‍රණය කරමින් මාර්ග ඉදිකිරීමේ ක‍්‍රියාකාරකම් නවත්වන ලෙසටත්, රාජ්‍ය දේපල අත්පත්කරගන්නා ලෙසටත් ඉල්ලීම් කොට ඇත.

ජාක්හෑන්ඩ් වල මාඕවාදීන්ගේ බිම් බෝම්බ ප‍්‍රහාරයකින් ජගුවර් බල ඇණියේ ජවානාස් සෙබලූ 6ක් මරුට

ජාක්හෑන්ඩ් වල මාඕවාදීන්ගේ බිම් බෝම්බ ප‍්‍රහාරයකින් ජගුවර් බල ඇණියේ ජවානාස් සෙබලූ 6ක් මරුට

අඟහරුවාදා දිනයේ කාර්වතී හිදී බිම්බෝම්බයක් පිපිරීමෙන් ජගුවර් බලඇණියේ ජවානාස් සොල්දාදුවන් 6 දෙනෙකු මිය ගොස් තිබේ. කිහිප දෙනෙකු තුවාල ලද අතර පිපිරීම නිසා සොල්දාදුවන් 6 දෙනෙකු මරණයට පත්වී ඇති බව වාර්තා වේ. ජාතික මාධ්‍ය වාර්තාවලට අනුව, පිපිරීම සිදුව ඇත්තේ මාඕවාදීන් සොයා පිරික්සුමක් සිදු කරන අතරතුරදීය. මාඕවාදීන්ට එරෙහි යුද්ධයේදී ජගුවර් යනු විශේෂයෙන් පුහුණු කරන ලද ඒකකයකි.

In Italy, from North to South, solidarity tour with the People’s War in India has started!

In Italy, from North to South, solidarity tour with the

People’s War in India has started!

Saturday, June 9, 2018

[https://maoistroad.blogspot.com/2018/06/in-italy-from-north-to-south-solidarity.html]

“Massacres and repression against Maoists and population by the hindu-fascist government at the service of imperialism”
“Proletarian and Internationalist Solidarity!”
“Solidarity Committee with Indian People’s War”
Freedom for Indian Political Prisoners
Solidarity with workers’ struggles in India
Stop “Green Hunt”

Palermo, proletarians in struggle supporting the Peopels’s War:

Source: ICSPW India

නීති විරෝධී අත් අඩංගුවට ගැනීම් වලට එරෙහිව ඉන්දියාවේ විරෝධතාවයන්

නීති විරෝධී අත් අඩංගුවට ගැනීම් වලට එරෙහිව ඉන්දියාවේ විරෝධතාවයන්

India – Varavara Rao Speaks Out: Expand The People’s War To Fight Brahmanical Hindu Fascism And Advance The New Democratic Revolution

India – Varavara Rao Speaks Out: Expand The People’s War To Fight Brahmanical Hindu Fascism And Advance The New Democratic Revolution

The killings of Mohammad Akhlaq, Prof. M M Kalburgi and Yakub Memon have come to symbolize in many ways the prevailing situation in the country under Modi-led BJP-rule. Akhlaq was bludgeoned to death at his Dadri home in September by a lynch mob that was instigated, mobilized and led by a bunch of Sanghi goons after maliciously spreading the rumour of beef-eating.

Prof. Kulbargi was shot dead by unidentified Hindutva-fascist assassins because of his consistent and irrepressible opposition to their designs in Karnataka. Memon was hanged this July in Nagpur jail after his conviction in the 1993 Mumbai blasts in a travesty of justice.
For the self-appointed gendarmes of the ‘Hindu Rashtra’, to eat something of one’s choice is anti-national, to voice dissent is anti-national, to be even the brother of a Muslim who is accused of so-called anti-national activities is anti-national – ‘crimes’ that are punishable by death according to the Manuvadi Hindutva-fascists.
Whether the execution is actually carried out judicially by the state or by any of the numerous murderous gangs raised by the hydra-headed RSS – it makes little different to the person at the receiving end.
These killings (and of Govind Phansade and Narendra Dabholkar earlier) are but a few of the more talked-about incidents in what has become an incessant barrage of attacks carried out in many forms by the Hindutva-fascists across the country.
Particularly since the BJP government came to power, such attacks are taking place almost on a daily basis. Though termed by some as ‘intolerance’, this is part of an all-round attack by the Brahmanical Hindu fascist forces against the people and affecting all spheres of their lives.
These attacks are simultaneously ideological, political, social, religious, ethnic, economic, cultural, juridical and environmental – carried out with violent and non-violent, legal and illegal, constitutional and extra-constitutional means.
On their target are all kinds of dissent and non submissiveness, particularly the fighting organizations and individuals – revolutionary, democratic, secular and patriotic – as well as Muslims and Christians, Dalits and Adivasis, women and people of other oppressed genders, oppressed nationalities and even sections of the parliamentary opposition.
In fact, anyone who refuses to fall in line with their Hindutva agenda or opposes their fascist diktats is a potential target. Indeed, at a time like this when the assault of he Hindutva-fascists is becoming increasingly conspicuous in all spheres of the society and the state, one cannot be faulted for wondering if a vast section of our people are already made to live in the shadows of a veritable ‘Hindu Rashtra’.
Hindu-fascism, even with its specificities, shares many characteristics of the fascisms that emerged in the capitalist countries during the economic, social and political crises period of the the1930s, the Great Depression and the interval between the two inter imperialist World Wars.
Like Italian fascism and German Nazism, Hindutva too is a phenomenon of the era of imperialism and proletarian revolution, emerging along right-wing or fascist parties, institutions, armed detachments and gangs in the capitalist imperialist countries with or without a parliamentary democratic cover. Fascism raised its head when at its highest stage, capitalism had entered a period of general crisis and socialism emerged as a real alternative before the world people with the victory of Bolshevik Revolution.
The role of Italian, German, Japanese and other fascist movements of that time was to address this existential threat faced by the imperialist ruling classes of their respective countries.
It was the political offensive of the bourgeoisie against the proletariat to come out of its severe economic and political crises. They pursued a domestic policy of open terrorist rule and a foreign policy of aggression and wars.
Domestically, the main enemy of the fascists was the organizations and movements of workers and toiling masses, revolutionary proletarian parties and organizations along with other democratic classes and national minorities, migrants, while internationally, its prime target was the socialist camp led by the Soviet Union along with the national liberation movements of the colonies and semi-colonies.
They waged counter-revolutionary wars against communist and democratic forces all over the world until revolutionary and national liberation wars finally consigned them to their graves.
But Hindutva – the ‘Made in India’ variety of fascism – not only escaped the fate of its European and Japanese contemporaries but has in fact thrived during the last hundred years of its existence. Hindutva fuses elements of India’s caste-feudalism (such as its reactionary Brahmanical ideology and deep-rooted notion of inborn superiority, etc.) with those modern bourgeois concepts (like the nation, Aryan Race theory of colonial-Orientalist scholars and their communal formulation of Indian history, and so on) that suit the interests of the Indian comprador ruling classes and the obsolete social institutions and forces.
It falsifies history to invent a glorious past of the ‘Hindu nation’, unmindful of the fact that neither a religious community called the ‘Hindu’ nor a nation called the ‘Indian’ existed prior to British conquest of the subcontinent.
The brainchild of the early Hindutva proponents is the neo-Brahmanical reactionary utopia of the ‘Hindu Rashtra’ (nation), which the Hindutva fascists project back as the country’s ‘glorious’ past and hold up as the ideal for the country’s glorious future.
They seek to impose this fascist ideology on both Hindus and non-Hindus and all social communities, sections and classes who do not agree with their communal conception of society and history.
While Muslims and Christians are seen as aliens to be either assimilated, kept in line or suppressed, the Sikhs, Buddhists, Dalits and Adivasis are considered to be already Hindus and are included in the ‘Hindu nation’ against their will.
The hierarchical, hegemonic and chauvinist Hindutva ideology, culture and values are imposed on all of them by suppressing, controlling or co-opting their diverse cultures, languages, beliefs and customs.
This fascist ideology of Hindutva is also reflected in the organizational structure of Hindu-fascist organization. RSS, Hindu Mahasabha etc. that were established in the early 1920s are highly authoritarian and allows no disagreement with the leaders.
The command of the Sarsanghchalak is the last word in RSS and is accepted without question. From its inception, Hindutva forces received support and patronage of the big landlords and the comprador big bourgeoisie as its reactionary ideology and authoritarian organizational structure was a useful tool for their economic and political interests.
They were also subservient to the British colonial rulers, calling upon the people to struggle for ‘national regeneration’ at a time when all the anti-colonial, democratic and patriotic forces were engaged in the independence struggle (Savarkar glorified colonialism by writing that “the glory of the British empire is great” (V D Savarkar, Hindutva, p.85, 166); Golwalkar expressed his disdain for national independence by terming it as “that haphazard bundle of political rights” (M S Golwalkar, We or Our Nationhood Defined, p.7).
True to their comprador character, Hindutva fascists continue to commemorate collaborators and traitors as heroes like Savarkar while denouncing genuine nationalists and patriots like Tipu Sultan.
Hindutva-fascist forces stand for conciliation of antagonistic classes to prevent the development of class consciousness among the toilers and an intensification of the organized class struggle.
For instance, RSS had written to PM Nehru way back in 1948, “Rashtriya Swayamsevak Sangh’s is the only way to meet the challenge of communism and its is the only ideology which can harmonize and integrate the interests of different groups and classes and thus successfully avoid any class-war” (Letter by RSS office-bearers to PM Nehru, published in Organizer, 23 October 1948). They make use of the traditional adaptability of Hinduism to social change by preserving, protecting and strengthening all its reactionary aspects in the service of the ruling classes – be it the colonial rulers or the Indian ruling elite subservient to imperialism which took their place.
They bolster the joint dictatorship of the big landlords big comprador capitalists by suppressing the democratic classes, whipping up communal and national chauvinism, persecuting religious minorities and oppressing minority nationalities, Dalits, Adivasis and women.
Ideologically, the metaphysical, idealist and subjective Hindutva world-outlook is a die-hard opponent of all forms of scientific, materialist, rational, objective and dialectical approach to understand and change the world – most of all the Marxist approach of scientific socialism and dialectical and historical materialism.
Ideological-political indoctrination, social demagogy, national and religious chauvinism, Goebbelsian propaganda, co=option and buying-out – i.e., all means fair and foul are part of their arsenal to win over one section of the broad masses and to terrorize others.
They fully utilize the gullibility, backwardness, ignorance and contradictions among the broad masses as well as the reactionary aspects in people’s culture and social values rooted in the country’s semi-colonial semi-feudal system.
They constantly engage in lies, deception, hypocrisy and subterfuge to manipulate public opinion and to hoodwink, mislead and divide the masses – often doing the opposite of what they say and saying in  complete contrast to what they do.
They use the products of modern science and technology to enslave the masses and achieve their reactionary social, economic, political and cultural goals.
Hindutva-fascism has adapted itself to the changing conditions and utilized all available forms to spread its most deceitful, deceptive and bloody tentacles. Contrary to its ideology and stated goals, it pledged itself to non-violent means, declared adherence to the Indian Constitution and presented itself as a mere cultural organisation (as did RSS after Gandhi’s assassination to get its ban revoked) – but it does not conform to them in practice.
Like its Nazi counterpart, it has utilized India’s parliamentary system to come to power in pursuit of its objectives.
From the formation of Bharatiya Jana Sangh in 1951 to the formation of first BJP government at the centre in 1997, Hindutva-fascism had gained ground in large parts of the country by working under cover of parliamentary politics. But as Ram Janmabhoomi agitation, Rath Yatra, demolition of Babri Masjid, the subsequent bloodbath of Muslims in many parts of the country, Gujarat pogrom and innumerable other large and small heinous acts show, they have used extra-parliamentary and violent terrorist methods for parliamentary ends.
They have achieved some significant success in their tactics largely because its parliamentary opposition – whether the Congress, revisionist CPI-CPI(M) or various regional parties – has proved ineffective in stopping the onward march of Hindutva-fascism.
In fact, these ruling-class parties themselves have many overt or covert Hindutva adherents within them and helped in the growth of Hindutva-fascism with their class collaboration and opportunist politics. Since the parliamentary elections of 2014, BJP has emerged as the largest, most powerful and most preferred all-India party of the big comprador bureaucratic capitalists and landlords subservient to imperialists by displacing the Congress from this position.
Like all fascisms of the past, the present growth of Hindutva-fascism has taken place amidst an acute crisis of the world capitalist system beginning in 2008 which has not shown any serious sign of recovery. Fascist trends of various hues are on the rise once again all over the world.
In India too, the old method of rule by the Congress-led UPA became inadequate for the Indian ruling classes in the present condition of crisis. Modi-led BJP was therefore catapulted to power in the last elections to carry out the agenda of neo-liberal ‘reforms’ more aggressively and ruthlessly – by fascist means if need be.
The BJP with its neo-fascist Hindutva ideology and a wide network of fascist organisations working in almost all fields and regions and among all social sections, was best suited for the job.
The ‘slow’ pace of the IMF-World Bank  neo-liberal reforms and or hold-ups in opening all sectors of the economy for foreign and Indian big capital has led the BJP and its NDA allies to steamroll a plethora of policy changes through parliamentary and extra-parliamentary means.
Displaying naked majoritarianism based on its absolute majority in the Lok Sabha, Modi-led BJP government is imposing these policies with the fascist argument that they have got the popular mandate to implement whatever programme and policy they like.
It is worth noting that the Fascists in Italy and the Nazis in Germany too had won majority seats in the parliamentary elections and used this brute majority to impose their policies. As the country’s economy sinks deeper into the abyss of recession and crisis, Hindutva-fascists led by Modi are taking desperate measures to satisfy their masters – the imperialists.
On the one hand, the big capitalists big and landlords are showered with enormous financial windfall through introduction of new pro-corporate laws and changes in the existing laws, tax cuts and tax holidays, loan waivers and debt restructuring, disinvestment, handing over government property at dirt-cheap rates and through numerous such legal and illegal means.
A number of existing laws related to the well-being and welfare of the people such as labour laws, laws entitling peasants to subsidy and compensation, pension, retirement-benefit and insurance regulations for the salaried classes, laws related to social security, health and education, etc. are being changed by the government by terming them as old and obsolete, while the age-old colonial laws used for suppressing the people are not only being retained but are bolstered with newer amendments.
Schemes like ‘skill development’ are introduced to prepare a few million unemployed as cheap semi skilled labour to meet the needs of the global capitalist economy and the Indian big capitalists.
The drama of debate is acted-out in the pigsty of parliament by the ruling parties and the opposition alike, but all anti-people bills and policies are ultimately passed with mutual understanding.
On the other hand, government expenditure on agriculture and manufacturing, social welfare and subsidies, education and health, water and housing, etc., are drastically curtailed in the name of fiscal discipline and austerity.
Economic and political rights won by the people – be it workers, peasants, working women, employees, salaried people and others from the middle classes through long and bitter struggles – are taken away step by step to serve the interests of the imperialists and the Indian ruling classes.
It is introducing a plethora of new policies that are having a bearing upon all spheres – economy, education, health, environment, social welfare and so on. Foreign investment which only tightens the noose of imperialism is presented by Modi government as the panacea for all the economic problems besetting the country.
While mouthing pious discourses on ‘Environmental Justice’, the government is proceeding to remove even the remaining namesake restrictions on environmentally sensitive zones to invite foreign investment and maximize the exploitation of natural resources.
By issuing indiscriminate clearance to mining, dams, highways, ports, housing, industries and such other projects and almost all kinds of services in such ecologically fragile regions, it is giving an open  invitation for unprecedented ecological destruction and pollution, not to speak of large scale displacement of the people. Unable to address the basic problems of the masses or fulfill the grand pre-election promises, Modi and his ministers are resorting to gimmicks and ‘perception management’.
Following the model of the Nazi ace-propagandist Joseph Goebbels, Modi government is making extensive use of print, electronic and digital media to slyly manipulate public opinion, to delude the masses with lies and deception and to hard-sell the pro-imperialist and pro-Hindutva agenda it is trying to implement.
The media is being controlled in covert and overt ways to monopolize the means of disseminating information. Phrases like ‘development’, ‘empowerment’ of the poor and the Dalits, Adivasis, women or other ‘weaker sections’, ‘Sadbhavana- Shanti-Suraksha’, ‘nation building’, ‘national interest’ and such phrases are relentlessly bombarded in a Goebbelsian manner.
Sangh Parivar organisations too are using mass media to hide the real face of Hindutva fascism, to shape public opinion in favour of its agenda and to turn illusions into reality. Hypocrisy in words and in practice is a hallmark of the Hindutva-fascists.
Parallel to this process is the gradual fascization of the state. Be it the bureaucracy, judiciary, armed forces, jails or any other wing of the state – the BJP government is staffing their top rungs with Hindutva adherents wherever possible.
The military, paramilitary and police forces are being further fascized during their training and service by the Hindutva fascists by using state power.
They are being indoctrinated with pseudo-patriotism and favourite Hindutva themes like unity and integrity of the country, national interest, War on Terror, etc.
In this way they are being brought closer to the Hindutva camp and ideologically prepared to ruthlessly crush the people and all forms of democratic movements in the name of defending the country and the nation, religion and faith, civilization and culture, etc.
Keeping the mask of Narendra Modi in the forefront, Sangh Parivar is trying to expand its social base by introducing a few populist social welfare programmes like ‘Beti Bachao-Beti Padhao’, ‘Jan Dhan Yojana’, ‘Swacch Bharat Abhiyan’, etc.
Like all fascist forces of the past, the NDA government and the Sangh are taking up some of these populist measures only to facilitate the heightened exploitation and repression of the toiling masses and the oppressed social groups without stirring up widespread resistance.
A renewed attempt is being made at saffronisation of education through measures like rewriting of school textbooks, changes in the syllabus, imposition of Sanskrit, Yoga and Hindu rituals in schools, and similar other measures. Modi government has stepped up its interference in the internal affairs of the universities and all other autonomous institutions with the aim of imposing the fundamentalist Hindutva agenda.
This is in addition to the intensification of the previous government’s policy of promoting privatisation of education. It is aggressively eulogising RSS figures like Savarkar, Shyama Prasad Mukherjee and Deen Dayal Upadhyaya etc. and systematically naming public landmarks like roads, public institutions, welfare schemes, etc. in conformity to their ideology. Such measures are making the pro-rich, pro-Hindu, pro-‘upper’ caste, male-bias of the state even more pronounced.
Muslims and their organizations are being targeted by the state in the name of fighting ‘Islamic terror’, while discrimination against religious minorities is becoming more menacing. While a free hand is given by the state to the offenders of the saffron camp including murderers involved in massacre of Muslims, stringent punishment including life term and death sentence are being handed out to the accused Muslims.
A large number of them are kept in long-term detention without trial. Hindutva fascists are holding up religious minorities as the enemies in front of the people to divert their growing frustration and anger into harmless channels. Similarly, Dalits, Adivasis, women, oppressed nationalities, rationalists, atheists, democrats, communists or even the parliamentary opposition – anyone who are in opposition to them – are being targeted. Anyone standing for genuine democracy, independence, sovereignty and self-reliance or militantly raising the basic democratic demands of the people is subjected to brutal violence using the state or saffron terror.
Thousands of such attacks have been carried out in the last one and a half years of Modi rule, and the number is on the rise. The growing incidents of so called intolerance all over the country too are an integral part of the Hindutva-fascist design.
Internationally, BJP government and the Hindutva fascists are pursuing a ‘big power’/‘super-power’ status for India by more closely collaborating with US imperialism and clamouring for a greater role in international affairs.
In their attempt to transform the country into a strong regional outpost of the US and other imperialist powers, NDA and RSS is a policy of drummed-up big-power chauvinism and expansionism in south-Asia.
They are howling chauvinist barbs against Pakistan and China and are clamouring to expand the fight against ‘Islamic Terror’ by aligning more closely with US-Israeli foreign policy.
Guided by the hegemonic idea of the Hindu Rashtra and Akhand Bharat, they are more aggressively following the expansionist policies of the previous governments, interfering in the internal affairs of the neighbouring countries like Nepal in scant respect for their sovereignty, thereby attracting the wrath of their people.
The all-out Hindutva-fascist attack therefore is becoming unbearable not only for the broad masses of India but also for the people of our neighbouring countries.
In spite of the similarities, however, Hindutva fascism is no Nazism of Hitler’s Germany or fascism of Mussolini’s Italy. The material basis of Hindutva fascism lay in the country’s social conditions and backward production relations.
These production relations principally serve the interests of feudalism and comprador bureaucratic capitalism which are strongly integrated with and depended on the imperialist monopoly capital and are subservient to it.
This results in the type of fascism peculiar to our country and any semi-colonial and semi-feudal countries – comprador-feudal fascism.
As a result, Hindutva-fascism is necessarily weaker and more unstable than its counterparts in capitalist countries. As Dimitrov pointed out, here there can be no question of seeing “the kind of fascism that we are accustomed to see in Germany, Italy and other capitalist countries” (Dimitrov, Seventh Congress of the Comintern, 1935).
Comprador-feudal fascism, by its very comprador nature, is unable to equal the fascism of imperialist countries.
In addition, the oppressive, discriminatory, hierarchical, unscientific, anti-people and reactionary Brahmanical ideology and the rotten Jati-Varna system associated with it has never gone unchallenged in the country.
It has faced unceasing ideological and political and other kinds of resistance including violent resistance from the oppressed and toiling masses from the time of its very inception. Whether Charvakas, Sankhyas and the Buddhists of the ancient times; Ravidas, Kabir and others of the middle ages or Jotiba Phule and Savitribai, Shahuji Maharaj, Dr. Ambedkar, Periyar and several others representing the Dalits, Adivasis, women and revolutionary-democratic forces of the modern period in their own ways took part in this unbroken history of resistance.
The people of the country, supported by the revolutionary and democratic people of the world, are now once again standing on the way of the neo-Brahmanical Hindutva-fascism.
It is not plausible, therefore, to establish the ‘Hindu Rashtra’ of their dreams which would require the transformation of the present semi fascist rule (with thinly-veiled fascist rule in some regions of the country such as parts of Dandakaranya, Bihar-Jharkhand, Jammu & Kashmir and the North East) to a complete and countrywide naked neo-fascist rule.
Indeed, the present unprecedented level of allround Hindutva-fascist attack is facing a broad resistance in the country. Protests against saffron terror and fascization of the state are going on, with more and more people coming out to join their voice.
The widespread indignation against the killing of Prof Kulbargi, Akhlaq and to a lesser extent the judicial murder of Yakub Memon carried forward this anti fascist movement.
Recently, hundreds of writers, artistes, academics, actors, journalists, film-makers and others from the literary, cultural and academic fields have returned government awards in an unparalleled protest against the attacks and growing threat of Hindutva-fascism.
Their opposition to the persecution of minorities, attack on the basic civil and democratic rights including freedom of expression and dissent and attempts to impose control and dictate have snowballed into a veritable avalanche of protest.
A large number of demonstrations, dharnas, meetings etc. are daily being organized across the country. The people of foreign countries too are expressing their condemnation of growing Hindutva-fascism in sharp contrast to the opportunistic whitewashing of the crimes of Modi and his cohorts by their governments.
The recent outburst of anger of the people fighting for Patidar reservation against hated state symbols like Police Stations has shown that even places like Gujarat which were once considered Hindutva strongholds are no longer safe due to the people’s growing frustration and anger. The people will surely make the Hindutva-fascists realize that they constitute only a small minority in the country representing the obsolete forces, the reactionary ruling classes and their henchmen.
The vast majority of the people of the country will neither subscribe to their reactionary ideology, nor will they take the forcible imposition of Hindu majoritarianism lying down. Sooner than later, BJP and the Sangh Parivar will realize that it is no fun to be the flunkeys of imperialism.
MIB unequivocally extends its revolutionary solidarity to all who are part of this common fight – revolutionary, democratic, patriotic and secular forces, workers and peasants, national and religious minorities, Dalits and Adivasis, urban poor and the urban middle class, national bourgeoisie, students, teachers and intellectuals, academics, historians, writers, artistes, actors, advocates, journalists, doctors, scientists, researchers, women, LGBT, differently-able, the old and the young and people from all walks of life who are standing up against Hindutva-fascist enslavement.
Taking inspiration from the experience of the international proletariat and the democratic forces in defeating fascism, we call upon all exploited and oppressed classes, communities, sections and groups to unite to become a mighty force against Brahmanical Hindu-fascism and to wage a protracted struggle to bury it once and for all.
With the understanding that fascism can be completely uprooted only in a revolutionary way and not by revisionist, reformist and parliamentary ways or through electoral ‘victories’ over the BJP, MIB appeals to you all to strengthen the ongoing armed agrarian revolutionary war led by the CPI(Maoist) to establish a genuinely democratic, independent, sovereign and self-reliant people’s republic which will be the real and final graveyard of Hindutva-fascism.