Category Archives: RIM

අජිත් නිදහස් කරනු! – CPI (Maoist) CC ප‍්‍රකාශනය

අජිත් නිදහස් කරනු! – ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) මධ්‍යම කාරක සභාවේ ප‍්‍රකාශනය

ABar-11

ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී)
මධ්‍යම කාරක සභාව

cpimflagok

16-05-2015

සහෝදර මුරලි සහ ඉස්මායිල් අත්අඩංගුවට ගැනීම දැඩි ලෙස හෙලා දකිමු!
සියළුම ජ්‍යෙෂ්ඨ සහ රෝගී වී සිටින මාඕවාදී දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කර ගැනීම සඳහා අරගල කරන්න!

මහාරාෂ්ට‍්‍රා පොලීසියේ කුප‍්‍රකට නීතිවිරෝධී ඒකකයක් වන – ත‍්‍රස්ත-විරෝධී ස්ක්වේඩය (ATS) විසින් – අපේ පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභාවේ සාමාජිකයෙකු වන මුරලි කන්නම්බල්ලි (අජිත්) පූනේ වලට ආසන්න තලිගාඔන් දභාදේ හි පිහිටි රෝහලක සිටින විට 2015 මැයි 8 වෙනි දින අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූහ. ඔහුව බලාකියා ගැනීමට රෝහලට පැමිණි සහෝදර ඉස්මායිල් හම්ෂා චිරග්පල්ලි ද අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූහ. පැය ගණන් තිස්සේ ඔවුන්ගෙන් ප‍්‍රශ්න කරනු ලදුව පසු දින ඔවුන් මුහුණු ආවරණය කොට අත් වලට මාංචු දමා උසාවියට ඉදිරිපත් කළහ. උසාවියට ගෙන යන අතරතුර මාධ්‍යයට කතා කරමින් මුරලි සහෝදරයා, තමා ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මාඕවාදී) සාමාජිකයෙකු නොවේ යැයි කිසිවිටෙකත් ප‍්‍රකාශ නොකළහ. නමුත් ප‍්‍රතිකාර ගැනීම සඳහා රෝහලට යන අතරතුර අශෝබන නීතිවිරෝධී සහ අමානුෂික ආකාරයට අත්අඩංගුවට ගැනීම ගැන විරෝධය පළ කළහ.

අත්අඩංගුවට ගන්නා මොහොතේ නීතිවේදියෙකු ගේ සහය පැතීමට ඇති අයිතියද ඔවුහු ප‍්‍රතික්ෂේප කළහ. ත‍්‍රස්ත-විරෝධී ස්ක්වේඩය විසින් ගොඩ නගා තිබූ චෝදනා මතුපිටින් බලා, විනිශ්චය කලින් සැලසුම් කළ ආකාරයට ‘‘බැලූ බැල්මට ජාති-විරෝධී ක‍්‍රියාවන්ට සම්බන්ධයැයි’’ ඔවුන්ව විත්තිකාරයන් කොට ත‍්‍රස්ත-විරෝධී ස්ක්වේඩයේ සිරභාරයට පත් කළහ. පසුව දිල්ලි, මහාරාෂ්ට‍්‍රා, අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් සහ චටිස්ගාර්හ් යනාදී විවිධ මධ්‍යම සහ ප‍්‍රාන්ත විශේෂ බුද්ධිතොරතුරු ඒජන්සි විසින් මුරලි සහ ඉස්මායිල් දැඩි ප‍්‍රශ්න කිරීම් වලට ලක් කළ අතර ඒ කාලය තුළදී, කිහිප වාරයකදීම ඔවුන්ගේ සිරගතකාලය දික් කරනු ලැබූහ. ඉන්දියානු දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහයේ (IPC) විවිධ වගන්ති සහ ඉතා දරුණු පනතක් වන නීතිවිරෝධී ක‍්‍රියාකාරකම් වැළැක්වීමේ පනත (UAPA) වැනි පනත් ඔවුන්ට එරෙහිව යොදා ව්‍යාජ නඩු ගණනාවකටම ඔවුන්ව හසු කරනු ලැබූහ. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මාඕවාදී) මධ්‍යම කාරක සභාව ඉන්දීය රජය විසින් සහෝදර මුරලි සහ ඉස්මාල් නීති විරෝධීව අත් අඩංගුවට ගැනීම දැඩි ලෙසම හෙළා දකියි. මුරලි ට අවශ්‍ය සියළු ම වෛද්‍යාධාර ලබා දෙන ලෙසත්, ඔවුන්ට එරෙහිව ගොනු කොට ඇති සියළුම නඩු ඉවත් කොට කොන්දේසි විරහිතව ඔවුන් නිදහස් කරන ලෙසත් බල කොට සිටී.

මුරලි විප්ලවීය ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධවූයේ 1976 මැද භාගයේදී කොෂිකෝඩි, කලාප ඉංජිනේරු විද්‍යාලයේ අධ්‍යයනයේ නියැලෙන අතරේදීය. 1976 පෙබරවාරි වලදී, විප්ලවවාදීහු රිටි, ලී දඬු සහ ගෘහස්ථ ආයුධ රැගෙන ගාස් කොෂිකෝඩි වල පෙරම්බ‍්‍රා වලට ආසන්න කයන්නා පොලිස් ස්ථානයට පහර දී ආයුධ අල්ලා ගත්හ. මේ සිදුවීමට සම්බන්ධ යැයි මුරලි ඇතුලූ 18 දෙනෙකුට පොලීසිය චෝදනා කළහ. එලෙස චෝදනා ලැබූවන්ගෙන් එක් අයෙකු වූ  මුරලි සමග සිටි ශිෂ්‍යයෙකු සහ සමීප අයෙකු වූ පී රාජන් කොෂිකෝඩි අසල පොලිස් කඳවුරෙහි තබා ගනිමින් අත් අඩංගුවේ සිටියදී වධ දී මරා දමනු ලැබූහ. මේ සිදුවීම දැවැන්ත මහජන විරෝධතාවයකට හේතු වූ අතර කේරලයේ ප‍්‍රධාන අමාත්‍ය කේ කරුණාකරන් ඉල්ලා අස්වූහ. මුරලිද රඳවා තබා ගනිමින් පොලීසිය විසින් ප‍්‍රශ්න කරනු ලැබූහ. පොලීසියට ඔවුන්ගේ චෝදනා සනාථ කර ගැනීමට නොහැකි වූ නිසා අධිකරණය විසින් ඔවුන් සියල්ලන්ම නිදහස් කරනු ලැබූහ. නමුත් 1976 වන විට සිය අධ්‍යයන කටයුතු අත්හැර දැමූ මුරලි වෘත්තීය විප්ලවවාදියෙකු ලෙස විප්ලවීය ව්‍යාපාරයට එක්වූහ.

1970 දී සමස්ත ඉන්දියාවේම ව්‍යාපාරය පසුබැසීම් සහ බෙදීම් වලට ලක්වූවාට පසුව, මුරලි සහ කේරලයේ අනෙක් සහෝදරවරු කොටස් වලට කැඞී සිටි අව්‍යාජ විප්ලවීය බලවේගයන් එක්සත් කරන්නට දැඩි වෑයමක් ගත්හ. මේ වෑයමෙහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස රවූෆ් සහෝදරයා සහ අනෙකුත් විප්ලවවාදීන් විසින් නායකත්වය දුන් අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් ප‍්‍රතිසංවිධාන කමිටුව සමග ඒකාබද්ධවීමෙන් කේ වේනු සහ කේ එන් රාමචන්ද්‍ර විසින් නායකත්වය දුන් ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) [ප‍්‍රතිසංවිධාන කමිටුව] ඉදි කරන ලදි. පසුව 1979 දී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) මධ්‍යම ප‍්‍රතිසංවිධාන කමිටුව බිහි කරන ලදි. මුරලි ප‍්‍රතිසංවිධාන කමිටුව සහ මධ්‍යම ප‍්‍රතිසංවිධාන කමිටුව යන දෙකෙහිම ප‍්‍රමුඛ පෙලේ සාමාජිකයෙකු විය. චාරු මෂුම්දාර්ගේ සහ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) මතවාදී-දේශපාලන-යුධමය දැක්ම ආරක්ෂාකොට නගා සිටුවීමට සහ කේ එන් රාමචන්ද්‍රගේ දක්ෂිණාංශික පීලිපැනීමට සහ යටත්වීම්වාදයට එරෙහිව ද ඉන් පසුව කේ වේනු ගේ මාක්ස්වාදී විරෝධී දැක්මට එරෙහිව තියුණු මතවාදී අරගලයක් අඛණ්ඩව පැවතිණි. මේ අරගලවලදී වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කළ මුරලි සහෝදරයා 1990 දී රාමචදැන්ද්‍ර සහ වේනු ගේ දියකරහැරීම්වාදී දැක්ම ඉවතලමින් මාක්ස් ලෙනින්වාදී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මාඕවාදී එක්සත් මධ්‍යස්ථානය පිහිටුවීමට නායකත්වය දුන් සහෝදරවරුන්ගෙන් කෙනෙකු විය. නොබෝ කලකින්ම රාවූෆ් සහෝදරයාගේ නායකත්වය යටතේ 1998 දී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි පිහිටුවන ලදි. එහිදී මාඕවාදී එක්සත් මධ්‍යස්ථානය සහ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි ඒකාබද්ධ වූ අතර මුරලි එහි මධ්‍යම කාරකසභාවේ සාමාජිකයෙකු විය. ඔහු ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි හි ආරම්භක ලේකම් වූ රාවූෆ් 2006 දී වියපත්වීම නිසා හටගත් රෝගී තත්ත්වයන් හේතුවෙන් විශ‍්‍රාම ගන්නා විට එහි ලේකම් ලෙස වැඩ භාරගත්හ. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) සහ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි අතර එක්සත්වීමේ කටයුතු ඒ වනවිටත් ආරම්භ වී තිබුණ අතර එය කාලයක් තිස්සේ පවතිමින්, අවසානයේදී එය 2014 මැයි වලදී එම පක්ෂ දෙක ඒකාබද්ධවීමෙන් අවසන්විය. මේ එක්සත්කම සාක්ෂාත් කරගැනීමට මුරලි සහෝදරයා ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි පැත්තෙන් තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටු කළහ. එතැන් සිට ඔහු ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) හි මධ්‍යම කාරකසභාවේ සාමාජිකයෙකු ලෙස සිය වගකීම් ඉටු කළහ.

මේ ආකාරයට, ඔහුගේ විප්ලවීය ජීවිතයේ දශක ගණනාවක් මුළුල්ලේ මුරලි සහෝදරයා රට තුළ සහ ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය තුළ සංශෝධනවාදයේ විවිධ පැහැයන්ට එරෙහිව මාක්ස්-ලෙනින්-මාඕවාදය ආරක්ෂා කිරීමේ අරගලයට දායකත්වය ලබා දුන්හ. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) මධ්‍යම ප‍්‍රතිසංවිධාන කමිටුව පිහිටවූ කාලයේ සිටම, දශක ගණනාවක් තිස්සේ මුරලි සහෝදරයා ජාත්‍යන්තර පරිමාණයේ වැඩ කටයුතුවල නිරත වූහ. ඉන්දියාවේ නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී විප්ලවය වර්ධනය කිරීමට සෑම ප‍්‍රාන්තයකම මහජන යුද්ධය දියත් කළ යුතුයැයි හැමවිටම මතු කළ ඔහු ඒ වෙනුවෙන් අඛණ්ඩව කටයුතු කළහ. ඔහු කේරලයේ සහ වෙනත් ප‍්‍රාන්ත කිහිපයකම විප්ලවීය ව්‍යාපාරය දියුණු කිරීමේ ප‍්‍රයත්නයන්හි නියැළුණු අයෙකි. කාඩර්වරුන්ගේ දේශපාලන අධ්‍යාපනය සඳහා අඛණ්ඩව වැඩ කළ ඔහු වෙහෙස නොබලා විප්ලවීය ප‍්‍රචාරක කටයුතු ගෙන ගියහ. ඔහු භූමි, ජාති, බන්ධනම් (ඉඩම්, කුළය, වහළ්කම) 2002 දී පළවුණු කේරලයේ සමාජ සම්බන්ධතා ගැන මාක්ස්වාදී දෘෂ්ඨියෙන් යන පොත්වල කතෘ විය. ඔහුව අත්අඩංගුවට ගැනෙන කාලය වන විට ඔහු කෘතියක නව සංස්කරණයේ වැඩ කටයුතු වල නියැලී සිටි අතර එහි ඉංග‍්‍රීසි පරිවර්තනය සම්පූර්ණ කොට තිබුණි. ඔහු දිනාගැනුමට ලොවක් ඇත (A World to Win), ජන මාවත (Mass Line) සහ නක්සල්බාරි යන සඟරා ගණනාවකම සංස්කාරක ධූරය දැරූ අතර දශක ගණනාවක් තිස්සේ විවිධ මාතෘකා යටතේ ලිපි විශාල ගණනක් රචනා කළහ. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) සහ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි එක් පක්ෂයක් බවට පත් වූවාට පසු විප්ලවීය අන්තර්ජාල සඟරාව වන පීපල්ස් මාර්ච් (ජනතාවගේ රැළිය) හි සංස්කාරකවරයෙකු විය.

මුරලි සහෝදරයා වසර කිහිපයකට ඉහතදී හෘද සැත්කමකට මුහුණ දුන් බැවින්, ඔහුට නැවත ප‍්‍රකෘති තත්ත්වයට පත් වීමට අඛණ්ඩ අත්උදව් අවශ්‍ය වූහ. ජනතාවට සේවය කිරීම සඳහා මුරලිගේ ජීවිත කාලය පුරා පැවති කැපවීම නිසා ආශ්වාදයට පත්, ඉස්මායිල් හම්ෂා චිරප්පල්ලි සහෝදරයා, සිය උපකාරය පුද කොට ඔහුට අවශ්‍යවම තිබූ උදව් පදව් සපයමින් සිටියහ. ඉස්මායිල් සහෝදරයා රටේ විප්ලවීය ව්‍යාපාරයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නායකයෙකු වෙනුවෙන් සිදුකළ පරාර්ථකාමී මෙහෙවර වෙනුවෙන් අපේ මධ්‍යම කාරකසභාව සතුට ප‍්‍රකාශ කරන අතර ඔහුට විප්ලවීය සුභපැතුම් එක් කරයි. ඉන්දියානු රජය රෝගියෙකු සහ ඔහුගේ උදව්කරුවෙකු රෝහලේදී අත් අඩංගුවට ගෙන ඔවුන්ව සිරකුටියට තල්ලූකර දැමීමට ගත් තීරණය පාලක පංතිය විසින් මාඕවාදී විප්ලවවාදීන් සහ ඔවුන්ගේ ආධාරකරුවන් මර්ධනය කිරීමේදී යොදවන අන්ත ක‍්‍රෑරත්වය ගැන හඬගා කියයි.

මුරලි සහෝදරයා අත්අඩංගුවට ගැනීම වූ කලී විප්ලවීය ව්‍යාපාරයට එරෙහිව ඉන්දීය පාලක පංතිය රටපුරා ගෙන යන ප‍්‍රතිවිප්ලවවාදී යුද්ධයේ එක් අංගයකි. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) මැඩ පැවැත්වීමට සහ නායකත්වයේ සිටින විප්ලවීය ජනතාව අහිමිකරදැමීමට, ප‍්‍රතිගාමී රජය සෑම ආකාරයකින්ම පක්ෂයේ සෑම මට්ටමකම නායක සහෝදරවරු සහ විශේෂයෙන්ම එහි උපායික මධ්‍යම නාකත්වය දැඩි විනාශයකට ලක් කිරීමට උපක‍්‍රම යොදයි. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) පිහිටවූ දා සිටම, මධ්‍යම කාරකසභාවේ සහෝදරවරු ගණනාවක් ව්‍යාජ හේතු මත අත්අඩංගුවට ගෙන සිර කුටි තුළ භයංකර තත්ත්වයන් යටතේ වසර ගණනාවක් තිස්සේ නිකරුණේ කල් ගෙවීමට සලස්වා ඇත. මධ්‍යම කාරකසභාවේ සහෝදරවරු කිහිපදෙනෙක් ප‍්‍රාන්තය තුළ ව්‍යාජ ගැටුම් වලින් සැලසුම්ගත ක‍්‍රමයකට මරා දමා ඇත. මාඕවාදී ව්‍යාපාරයට හානි කිරීමට බෙහෙවින් ක‍්‍රෑර, මායාකාරී, වංචනික හරිද දඩයම් මෙහෙයුමේ තෙවන අදියර දියත් කිරීමට නාස්ති කිරීමට තරම් කාලයක් නොමැති බ‍්‍රාහ්මණ හින්දු-ෆැසිස්ට්වාදී භාරතීය ජනතා පක්ෂය පසුගිය වසරේ බලයට පත්වූ දා සිටම එවැනි ප‍්‍රහාර එල්ල කිරීම තීව‍්‍ර කොට ඇත. මුරලි සහෝදරයා අත් අඩංගුවට ගැනීම වූ කලී මෙහි ප‍්‍රතිඵලයකි.

ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) සහ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි එක් පක්ෂයක් බවට පත් වීමෙන් සතුරා තැතිගැන්වීමට පත් වුණු අතර එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස මාඕවාදී ව්‍යාපාරය ශක්තිමත් වී ඇත. එක්සත්කම නිසා විශේෂයෙන්ම බටහිර ඝාට්ස් වල ව්‍යාපාරය ඉහළට නැගේවියැයි බියෙන්, එක්වීම නිවේදනය කළ මොහොතේ සිට මධ්‍යම සහ ප‍්‍රාන්ත රජයන් කේරල-කර්නාටක-තමිල්නාඩු ත‍්‍රිත්ව සන්ධිය තුළ තීව‍්‍ර කරන ලද ප‍්‍රති-විප්ලවවාදී සන්නද්ධ ව්‍යාපාරයක් ගෙන යමින් සිටී. ප‍්‍රාන්ත තුන තුළ විප්ලවවාදීන්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදීන් අත්අඩංගුවට ගැනීම පෙර නොවූ විරූ ලෙස ඉහළ යෑමක් පසුගිය වසර තුළ මේ කලාපය තුළ, විශේෂයෙන්ම කේරලය තුළ දක්නට ලැබිණි. තවදුරටත්, කේරලය තුළ පීඩිත ජනතාවගේ පැත්ත ගෙන සිටි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සංවිධාන, සිවිල් අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ක‍්‍රියාකාරිකයින් සහ ප‍්‍රගතිශීලී පුද්ගලයින් රජය විසින් ඉලක්ක කරනු ලබන්නේ අත් අඩංගුවට ගැනීම්, නීතිවිරෝධී රඳවාගැනීම්, ප‍්‍රශ්න කිරීම්, ඔත්තු බැලීම්, අනපේක්ෂිත ව්‍යාජ නඩු, තර්ජන, විකෘති කරන තොරතුරු පතුරුවා හැරීමේ ව්‍යාපාර යනාදිය මගිනි. විශේෂයෙන්ම 2014 නොවැම්බර් වල දී බටහිර ඝාට්ස් විශේෂ කලාප කමිටුව විසින් දේශපාලන-යුධමය ව්‍යාපාරය ආරම්භ කලාට පසුව, පුද්ගලයින් දුසිම් ගණනක් පමණ හුදෙක් මාඕවාදීන් යැයි සැක කොට අත්අඩංගුවට ගෙන සිර කරනු ලැබූහ. සහෝදර මුරලි සහ ඉස්මායිල් අත් අඩංගුවට ගැනීමට සති කිහිපයකට පමණ පෙර පොලීසිය අපේ පක්ෂයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කාඩර්වරු සහ නායකයින් වන කොම්රේඩ් රූපේෂ්, ෂියානා, කන්නන්, අනූප් සහ වීරමනී කොයිම්බතවුර් වල දී අත් අඩංගුවට ගෙන ව්‍යාජ නඩු ගණනකට ඇද දැමූහ.

මේ අත්අඩංගුවට ගැනීම් වලින් පසුව, විශේෂයෙන්ම මුරලි සහෝදරයා අත්අඩංගුවට ගැනීමත් සමග, දකුණු ඉන්දියාවේ මාඕවාදී ව්‍යාපාරයේ ‘‘පිට කොන්ද බිඳ දැමූ බව’’ පාලක පංතිය ප‍්‍රකාශ කළහ. මාඕවාදී විප්ලවවාදීන්ගේ සමගිය නොඉවසූ සමහර පුද්ගලයෝ මේ අත්අඩංගුවට ගැනීම් සිදුවූයේ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) සහ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි ඒකාබද්ධවීම ‘අසාර්ථක’ වීමේ ප‍්‍රතිඵලයක් නිසා යැයි හංවඩු ගසන්නට වූහ. තවත් බොහෝ දෙනෙකු වර්තමාන කේරලයට දිග්ගැස්සුණු මහජන යුද්ධය යෙදවිය නොහැකි බව ප‍්‍රකාශ කළහ. මෙවැනි තර්ක විතර්ක මගින් ඔවුහු කේරලයේ සහ බටහිර ඝාට්ස් වල මාඕවාදී ව්‍යාපාරය දැඩි ලෙස මුල් බැස ගැනීමට ඇති හැකියාව ගැන පීඩිත ජනතාවගේ සිත් සතන් තුළ සැකයන් වපුරන්නට වූහ. එවැනි ප‍්‍රකාශ, කෙසේ හෝ, සත්‍යයයෙන් තොරවූ අතර එවැනි අභිප‍්‍රායන් පොදුවේ පුළුල් පීඩිත ජනතාවගේ අභිලාශයන් තුළ නොවූහ. මෑතදී සිදුවූ අත්අඩංගුවට ගැනීම් වලින් බටහිර ඝාට්ස් වල ව්‍යාපාරය දැඩි පසුබෑමකට ලක් වී ඇති බවනම් සත්‍යයකි.

මුරලි සහෝදරයාගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම සුවිශේෂ එකක් වන අතර එය අපේ පක්ෂයට සහ මධ්‍යම කාරක සභාවට දැවැන්ත පාඩුවකි. මේ පරාජයන් මාඕවාදී ව්‍යාපාරයේ අසමත්භාවය හෝ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී) සහ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි ඒකාබද්ධ වීමේ අසමත්භාවයන් ලෙස දකින්නන් විප්ලවීය ව්‍යාපාරයක සැබෑ ශක්තියේ මූලාශ‍්‍ර සහ විප්ලවීය සමගියක සැබෑ හරය අවබෝධ කරගැනීමට අසමත්ව සිටී. විප්ලවීය බලවේගවල සමගියේ පදනම වන්නේ මතවාදී-දේශපාලන දැක්මයි, එය සෑම අව්‍යාජ එක්සත්කමක් සමගින්ම ශක්තිය වඩවා ගනී. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී), ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි සමග එක්සත්වීමේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස නිරිත දිග කලාපයේ ව්‍යාපාරය අළුතින් පිබිදී බටහිර ඝාට්ස්හි නව යුධ පෙරමුණක් විවර කරමින් ශක්තිය වඩවා ගෙන ඇත.

අපේ පක්ෂය නිවැරදි විප්ලවීය දැක්මෙන් මග පෙන්වීමෙන් සහ නිවැරදි ප‍්‍රතිපත්ති සහ උපායයන් අනුගමනය කිරීමෙන්, බටහිර ඝාට්ස්හි ව්‍යාපාරය සැකයකින් තොරවම උච්චාවචනයන් හරහා අභීත ලෙස තාවකාලික පරාජයන් ජයගනිමින් ඉදිරිය කරා සිය ගමන ප‍්‍රතිවර්තනය කරනු ඇත. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී), මධ්‍යම කාරක සභාව මුරලි සහ ඉස්මායිල් සහෝදරවරු නීති විරෝධී ලෙස අත්අඩංගුවට ගැනීම දැඩි ලෙස හෙලා දකින ලෙසත් ඔහුට අවශ්‍ය කරන වෛද්‍යාධාර ලබා ගැනීමට ඉක්මනින්ම නිදහස් කිරීමට බල කරන ලෙසත් කේරලයේ සහ රට තුළ විප්ලවවාදී, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සහ ප‍්‍රගතිශීලීන්ට – දේශපාලනික සහ සිවිල් අයිතිවාසිකම් සංවිධානවලට, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී බුද්ධිමතුන්ට, කලාකරුවන්ට, ලේඛකයන්ට, නීතිවේදියන්ට, ශිෂ්‍යයින්ට සහ වැඩ කරන ජනතාවට ආයාචනා කර සිටියි. තවද ඉන්දීය රජය විසින් රට තුළ විවිධ සිර මැදිරි තුළ රඳවාගෙන සිටින සියළු වියපත් සහ රෝගී ජ්‍යෙෂ්ඨ මාඕවාදී දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කර ගැනීමට ප‍්‍රයත්න දරන ලෙස අපි ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිමු.

අභේ
මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක
මධ්‍යම කාරකසභාව
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (මාඕවාදී)

ABar-11

towards a new development of the international initiziative against GreenHunt

towards a new development of the international initiziative against GreenHunt Operation third phase and support to people’s war in India – the call of PCI (Maoist)

Long-Live-PW-India-S_H-
,,,,,Our Party appeals to all Maoist parties the world over, revolutionary organizations, international human rights organizations, trade unions, renowned democratic-progressive intellectuals, all the progressive, democratic intellectuals of the country, human rights organizations, activists, various adivasi and non- adivasi social organizations, workers-peasants, students, youth, artists, writers, scientists, environmentalists, teachers, employees, patriotic citizens to raise their voice against the decision of aerial attacks on Dandakaranya, i.e. Rajnandgaon, Bastar and Gadchirolli’s adivasi majority areas and to take to streets in protest.
(Vikalp)
Spokesperson,
Dandakaranya Special Zonal Committee,
CPI (Maoist).

Official RIM Documents – after collapseof the RIM – The 3-Party Initiative on May Day 2012

Official RIM Documents – after collapseof the RIM – The 3-Party Initiative on May Day 2012: 

  • “Long Live Marxism-Leninism-Maoism!” , December 26, 1993. This important and often cited document announces the change in terminology from “Marxism-Leninism-Mao Tsetung Thought” to “Marxism-Leninism-Maoism”, and the reasons for this change.
  • “Declaration of the Revolutionary Internationalist Movement”, adopted by the delegates and observers at the Second International Conference of Marxist-Leninist Parties and Organisations which formed the Revolutionary Internationalist Movement, March 1984.The 3-Party Initiative on May Day 2012:
  • “1st Resolution passed by the Special Meeting of the Marxist-Leninist-Maoist Parties and Organizations of the Revolutionary Internationalist Movement — May First 2012”, by the Communist Party of India (ML) [Naxalbari], the Communist (Maoist) Party of Afghanistan, and the Maoist Communist Party—Italy, 6 pages. PDF format [122 KB] MS Word format [51 KB]
  • “2nd Resolution passed by the Special Meeting of the Marxist-Leninist-Maoist Parties and Organizations of the Revolutionary Internationalist Movement for an International Conference of the MLM Parties and Organization of the world — May First 2012”, by the Communist Party of India (ML) [Naxalbari], the Communist (Maoist) Party of Afghanistan, and the Maoist Communist Party—Italy, 4 pages. PDF format [149 KB] MS Word format [49 KB]Maoist Road Magazine:
    Maoist Road Page on BannedThought.net 
    Maoist Road Blog at: http://maoistroad.blogspot.com/

2005 ජුනි 16 වන දින තුර්කියේ දී දිවි පිදූ මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය/උතුරු කුර්දිස්ථාන් සහෝදරවරුන්ට උත්තමාචාරය

2005 ජුනි 16 වන දින තුර්කියේ දී දිවි පිදූ මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය/උතුරු කුර්දිස්ථාන් සහෝදරවරුන්ට උත්තමාචාරය 17-ler

ඒකාබද්ධ මැයි දින ප‍්‍රකාශනය 2014 මැයි 1

ඒකාබද්ධ මැයි දින ප‍්‍රකාශනය

2014 මැයි 1

තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ…

අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමයේ දිග්ගැස්සණු අර්බුදයන්ගෙන් බිලියන ගණන් ජනතාව පීඩාවට පත්කරන කාලකණ්ණිකම සහ දුෂ්කරතාවයන් අතිශයන්ම උග‍්‍ර කරන ලද ලෝකයක, තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ. දශ ලක්‍ෂ ගණන් රැකියාවලින් පලවා හැර තිබේ. සමාජ ආරක්‍ෂාව අඩු කොට ඇත. මිළ වැඩි වීම තවදුරටත් සම්මත ජීවන තත්වයන් අඩු කරයි. වෛද්‍ය ප‍්‍රතිකාර සහ උසස් අධ්‍යාපනය දුෂ්ට ලෙස මිළ වැඩි තත්වයට පත් වී ඇත. ඒ අතර මේ සිත් පිත් නැති ක‍්‍රමයේ අපරාධකරුවෝ පිළිකුල් සහගත ලෙස විදහාපාන ඔවුන්ගේ වර්ධනය වන ධනය සහ බිලියනපතියන්ගේ ලැයිස්තු ගැන වන පුරසාරම් දෙඞීම යන සියල්ල අතරතුර, වඩාත් කුරිරු ජනතා විරෝධී ක‍්‍රමවේදයන් පවා සාදයි.

වහලලුන් ලෙස වැඩකිරීමට සංක‍්‍රමණික කම්කරුවන්ට බලකෙරෙන්නේ කොතැනකද, ළමා සහ කාන්තා ජාවාරම් අතිවිශාල අනුපාතයකින් වැඩි වීමට පටන් ගෙන තිබෙන්නේ කොතැනකද, ‘පසුගාමී’ ඇෆ්ගනිස්ථානයේ හෝ ‘සංවර්ධිත’ ඇමෙරිකාවේ හෝ වෙනසක් නැතිව කාන්තාවන් දූෂණය කිරීම සහ මරා දැමීමේ කෲරත්වයෙන් පෙලීම දිගටම සිදුවන්නේ කොතැනකද, සුළු ජාතීන් හුදෙකලා කොට පීඩනයට ලක්කොට තිබෙන්නේ කොතැනකද, තරුණයින් දඩයම් කරනු ලබන සහ හිංසා කිරීමට ලක් කරන්නේ කොතැනකද, අඩුම තරමින් සාධාරණ වැටුපක් සහ ජීවන තත්වය උදෙසා වන ඉල්ලීම් වෙඩි උණ්ඩවලින් සහ සිරගත කිරීම්වලින් කපා දැමෙන්නේ කොතැනකද, තවත් මැයි දිනයක් එළඹ තිබේ.

ලාභය පිණිස සිදුකරන අන්ධ ලුහුබැඳයාම් නිසා සිදුවන පරිසර විනාශයන් මධ්‍යයේ, සෑම සමාජයක් තුළම සහ පීඩිත සහ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් අතර අසමානතාවයේ විවරය වේගයෙන් පළල් වෙන අතරවාරයේ, තවත් මැයි දිනයක් එළඹ තිබේ.

මර්ධනය සහ සූරාකෑම ප‍්‍රතිරෝධයන් උත්පාදනය කරයි. එමෙන්ම මේ ප‍්‍රතිරෝධයන් වර්ධනය කරයි. රටකට පසු රටක් වශයෙන් පංති අරගල සහ ජනතා කැරලි වල වර්ධනය වන රැල්ලට මේ ලෝකය සාක්‍ෂි දරයි. මේ ප‍්‍රචණ්ඩ කැළඹිලි වල ලෝකයයි. පුළුල් පරාසයක බලවේගයන් ක‍්‍රමයට එරෙහි අරගලය තුළට තල්ලූ කෙරෙමින් තිබේ. වීදි තුළ කලහකාරීත්වය නව සමාජයක් ඉදි කිරීම උදෙසා, රැඩිකල් කඩා බිඳගෙන යෑමකට ප‍්‍රමාණවත් නොවන බවට කිසිදු සැකයක් නැත. එනමුදු එය සමස්ත නව පරපුරක් සමගම සම්බන්ධ වෙමින් කොමියුනිස්ට්වාදයේ විප්ලවීය මෙහෙයුමට ඔවුන් දිනාගනිමින් අතිවිශාල අවස්ථාවන් විවර කරයි. එය විප්ලවයට මග පාදයි. මෙය මූලධර්මයකි. එය දැඩි ලෙස ග‍්‍රහණය කළ යුතුමය.

දශකයකට පෙර හෝ ඊට කලකට පෙර, නිර්ධන පංතියේ පැවැත්ම ප‍්‍රශ්න කිරීමට ලක් වූහ. පංති අරගලය අනවශ්‍ය බව ප‍්‍රකාශ කෙරුණු අතර ඒ වෙනුවට මහජන ව්‍යාපාර ආදේශ කළ යුතු බව සලකනු ලැබිණි. ඉන්දියාව සහ චීනය වැනි රටවල් පමණක් නොව, තව තවත් අධිරාජ්‍යවාදී බලකඳවුරු වල පවා නැවත නැවතත් වූ සටන්කාමී කම්කරු අරගල අවස්ථාවන් අද ලෝකය පරීක්‍ෂාවට ලක් කොට ඇත. මේ සඳහා සෑම හේතුවක්ම ඇත. 21 වැනි ශත වර්ෂයේ තාක්‍ෂණික ආශ්චර්යයන් ගැන වූ පුරසාරම් කෙසේ වෙතත්, බංගලාදේශයේ ඇඟලලුම් කර්මාන්තවල මිනීමරු බිම් තුළ, කටාර්හි වහල් ශ‍්‍රම කඳවුරු තුළ, චීනයේ ශ‍්‍රම බැරැක්ක තුළ හො අධිරාජ්‍යවාදී රටවල දැඩි ලෙස වැඩෙහි යොදවන වැඩ පළවල්වල, අතිවිශාල නිර්ධන පංතිකයින් ප‍්‍රමාණයකගේ තත්ත්වය 18 වැනි ශතවර්ෂයේ මෙන් කුරිරු වේ. ඒ අතරම, පැහැදිලි ලෙසම පාලනයේ මර්ධන ක‍්‍රමවේදයන් සහ වෙන කවරදාකටත් වඩා වැටුප් ශ‍්‍රමයේ නවීන මධ්‍යස්ථාන තුළ වැඩ ප‍්‍රමාණයන් වල වැඩි වීම නිර්ධනීන්ගේ හුස්ම හිර කරයි.

විවිධ මානයන්ගෙන්, ගෝලීයකරණයේ කොල්ලකෑම පීඩිත රටවල ගැඹුරින් සටහන් වී තිබේ. පුද්ගලීකරණය සහ නිදහස්වාදය සේවා නියුක්තියේ සමස්ත අංශ සහ කුඩා ව්‍යාපාර අතුගා දමා තිබේ. හැමවිටම අයහපත්, වැඩ කිරීමේ තත්ත්වය, දැරිය නොහැකි වී තිබේ. මෙය ගෝලීය අර්බුදයෙන් උග‍්‍ර කොට තිබේ. අති බහුතරයකගේ ජීවන තත්ත්වය නරක අතට හැරීමට ප‍්‍රතිලෝමව සමානුපාතිකව, පාලකයින් විසින් පැහැරගන්නා ලද අල්ලස් සහ ලාභ අභ්‍යවකාශයේ මුදුනටම ළඟා වී ඇත. ජනතාවගේ දු:ක්ඛිත බව වැඩිවෙන අතරවාරයේ, ඔවුන් ලබා ගන්නා විසල් කප්පාදු කිරීම් ගැන ඇස් හෙළමින් පාලකයෝ මුරණ්ඩු ලෙස දැවැන්ත ව්‍යාපෘති පසුපස හඹායති.

මේ සියල්ලටම යටින් නැවත නැවත සිදුවන කැරලි වල පිපිරීම් ඇති බව ලෝකය තුළ දක්නට ලැබේ. වෙළඳ ව්‍යාපාර සාමාන්‍ය ලෙස ගමන් නොකරයි. නියත අර්ථයෙන් මෙය අධිරාජ්‍යවාදීන්ට සහ උන්ගේ ගැත්තන්ටද සත්‍ය වේ. ඔවුන්ගේ වර්ධනය වන පොරය සෑහෙන පරිදි මෙය පෙන්වාදෙයි.

විප්ලවය සඳහා, කොමියුනිස්ට්වාදය සඳහා හඬගාන ලොකයක් තුළ, තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ; පංති විඥත නිර්ධනීන්ට සහ ඔවුන්ගේ පෙරමුණු බලඇණියට, මාඕවාදීන්ට, නිර්ධන පංතිකයින්ගේ ලෝකය පරිවර්තනය කිරීමේ මෙහෙයුමේ සහ නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදයේ ශ්‍රේෂ්ඨ සම්ප‍්‍රදායේ ග‍්‍රාහකය අල්ල ගැනීම උදෙසා වූ තවත් දිනයකි.

අද ලෝකයේ කිසිම තැනක සමාජවාදී රටක් නොමැත. පුළුල් වශයෙන් ප‍්‍රගතිශීලී වූ හෝ ජනතාවාදී වූ රජයක් පවා නොමැත. අතිමහත් දෙයක් කිරීමට තිබේ. එනමුදු නිර්ධනීන්ගේ ලෝකය නිදහස් කර ගැනීමේ මෙහෙයුම නොනවත්වා කරගෙන යෑමට ශක්තිය සහ විශ්වාසය ලබා දෙන සාධකද පවතී – මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය හි පැහැදිලි බව සහ ප‍්‍රචණ්ඩා-බට්ටරායි කල්ලිය සහ එවේකියන්වාදය ඇතුළු සියළු පැහැයන්ගෙන් යුත් සංශෝධනවාදයට එරෙහි අරගලය ගැඹුරු වීම, ලෝකය පුරා දක්නට ලැබෙන අරගල රැල්ල, ඉන්දියාවේ සහ පිලිපීනයේ මහජන යුද්ධ සහ අනෙකුත් සමහර රටවල්වල ප‍්‍රතිසංවිධානය වීම් සහ සූදානම් වීම්, ජාත්‍යන්තරවාදී බැම්ම සහ මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන අතර ක‍්‍රියාකාරකම් ශක්තිමත් වීම.

මේ ශක්තීන් මත කරන ගොඩනැගීමෙන්, මාඕවාදීහු වීදි තුළ කැරලිකාරී ශක්තිය විප්ලවය දෙසට දැමීමේ දිශානතිය සඳහා සුදුසු සංවිධාන ආකරයන්, එහි මධ්‍යය ලෙස මාඕවාදී පක්‍ෂ ඉදිකිරීමෙන් සහ ශක්තිමත් කිරීමෙන් නිර්මාණාත්මකව සංවර්ධනය කළ යුතුය. ඔවුහු මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල ජාත්‍යන්තර සංවිධානය සෑදීමේ කාර්යභාරය ඔසවා ගත යුතුයි. මෙය නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ සංවිධිත ජාත්‍යන්තර අධිරාජ්‍ය-විරෝධී පෙරමුණේ හරය විය යුතුයි. මෙලෙස මාඕවාදීන්ට, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ නව සමගියක් සාක්‍ෂාත් කරගෙන, එය ලෝක ව්‍යාප්ත ජනතා අරගලවල පෙරමුණු රියෙහි තබා වත්මන් ලෝකයට විප්ලවීය විභවය මුළුමනින්ම මුදාහැර කුළු ගන්වා, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය පිහිටුවීමට සහ වර්ධනය කිරීමට හැකිවිය යුතුයි.

අධිරාජ්‍යවාදයට අනාගතයක් නැත! අනාගතය කොමියුනිස්ට්වාදය සතුය!

සියළු රටවල නිර්ධන පංතිකයින් සහ පීඩිත ජනතාව, සමගිවව්!

අධිරාජ්‍යවාදය සහ එහි මුර බල්ලන් භංගවේවා!

නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදය දිගුකල් දිනේවා!

ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවය දිගුකල් දිනේවා!

මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ඉදිකිරීමේ කමිටුව, ගලීෂියාව – ස්පාඤ්ඤ ජනරජය
ඇෆ්ගනිස්ථානයේ කොමියුනිස්ට් (මාඕවාදී) පක්‍ෂය;
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි;
මාඕවාදී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය
ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ පංති අරගලය – බි‍්‍රතාන්‍ය රාජ්‍ය
මහා කැළඹීම WSRP – වේල්සය බි‍්‍රතාන්‍ය රාජ්‍යය
කොමියුනිස්ට්වාදය දෙසට මහා පාගමන (මැඩ්රිඩ්, ස්පාඤ්ඤය);
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් කණ්ඩායම – එක්සත් ජනපදය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය ටියුනීසියාව
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය-ප‍්‍රංශය;
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය-ඉතාලිය;
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය – තුර්කිය උතුරු කුර්දිස්ථාන්
මාඕවාදී විප්ලවීය ලීගය – ශ්‍රී ලංකාව
විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (PCR-RCP කැනඩාව)
විප්ලවීය භාවිතාව – එක්සත් රාජධානිය
ජනතාවට සේවය කරනු – නොර්වේ කොමියුනිස්ට් ලීගය
කම්කරු හඬ – මලයාසියාව
ජනතාවට සේවය කරනු – ෂෙයිසායු
සොරෙල්හ් – ඔක්සිටානි – ප‍්‍රංශ රාජ්‍යය;

https://liberationbase.wordpress.com

slradical@ymail.com

MLM පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් උදෙසා…

මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් උදෙසා, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය (RIM) බිඳවැටීමෙන් පසු නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් උදෙසා.

1 වෙනි විසඳුම

විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ (RIM) මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මගින් යැවූ පළමුවෙනි විසඳුම

2012 මැයි පළමුවැනිදා

1930 සිට අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමය අතිශය දරුණු අර්බුද ඔස්සේ ගමන් කරමින් සිටී. අර්බුද සමග ගනුදෙනු කිරීමට සහ මැඩ පැවැත්වීමට දරණ වත්මන් ප‍්‍රයත්නයන් වලින් සිදුවන්නේ එය දරුණු ලෙස ගැඹුරු කිරීම සහ ව්‍යාප්ත කිරීම පමණකි.

මූල්‍ය ක්‍ෂේත‍්‍රයේ පහළවුණු ව්‍යූහාත්මක අර්බුදය ආර්ථික පරිහානිය ගැඹුරු කිරීමක් ඇති කිරීමට ආසන්න වෙමින් අනුක‍්‍රමයෙන් නිෂ්පාදන ක්‍ෂේත‍්‍රයට පැතිර ගියහ. අතිරික්ත වටිනාකම හැකිතාක් ඩැහැගැනීමට ලූහුබැඳීමෙහි සහ ලෝක වෙළඳපොළේ පොරබැදීමෙහි ඇති විෂම සංවර්ධනයේ නීති ඔස්සේ අර්බුදය ආරම්භ විය.

ධනවාදී සංවර්ධනය පැවතිමේ නීති තුළ අර්බුදයට එයටම අයත් සම්භවයක් ඇත. එය ලාභය සඳහා නිෂ්පාදනයේ සීමාවන්, නිෂ්පාදන බලවේගයන් සහ නිෂ්පාදන සම්බන්ධතාවයන් අතර ඇති ප‍්‍රතිවිරෝධතාවයන්, නිෂ්පාදනයේ සහ පෞද්ගලික අත්පත් කරගැනීම්වල සාමාන්‍යය සහ ගෝලීය ස්වභාවය ඇතුළු දෙයෙහි ප‍්‍රකාශනයන් වේ. ලෝක දර්ශනයට අනුව මින් අදහස් වන්නේ අතලොස්සක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් සතුව ධනය සහ අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පීඩනයට ලක් කරන රටවල්වල මානව වර්ගයාගෙන් තුනෙන් එකක දරිද්‍රතාවය අතර, ධනේශ්වර පංතිය අත සතු ධනය සහ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල්වල නිර්ධනීන් සහ මහජනතාව සාපේක්‍ෂ සහ නිරපේක්‍ෂ ලෙස හිඟමනට ඇද දැමීම අතර, පරපෝෂිත කොම්ප‍්‍රදෝරු ධනේශ්වර පංතියේ උතුරා යන පොහොසත්කම සහ අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පීඩනයට පත් කරන රටවල්වල නිර්ධනීන් සහ පුළුල් බහු ජනතාවගේ කාලකණ්ණි තත්වය සහ සාගින්න අතර ඇති සදාකාලික පරතරයයි.

ක‍්‍රමය (සමාජ) මේ නීති මගින් පාලනය වෙන බව පැහැදිලිය, මේ ගතිකත්වයන්ට, හැක්කේ අර්බුදය තුළට යාම පමණකි, අධිනිෂ්පාදනය සහ ප‍්‍රාග්ධන අතිරික්තය මේ අර්බුදයේ සාධක බවට පත්වේ.

මුළුමනින්ම ආර්ථික අසමත්භාවයක සහ පිපිරීමක සංධිස්ථානය බවට පත් වන, වැඩිකරන ලද සහ අවදානම් සහගත ලාභාපෙක්‍ෂිත ‘‘වාණිජකරණය’’ පිළිබඳ සංසිද්ධිය මේ ක‍්‍රමයේ ගතිකත්වය මත පාවෙන අයිස් කුට්ටියෙහි කෙළවර වේ.

ආර්ථිකයේ – ‘‘වාණිජකරණය’’ – අර්බුදයේ ප‍්‍රධාන ක්‍ෂණික හේතුව වෙයි – කිසිදු පාලනයකට යටත් නො වීමට නැඹුරු වෙයි. එබැවින් ධනවාදය සහ එහි පාලක අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් මේ අර්බුදයෙන් ගැලවීමට මුල්‍ය වෙළඳපොළ සහ ඉහළ වර්ධන අනුපාතයන් මගින් පිරිනමනු ලබන රැකියා අවස්ථාවන් පාලනය කරයි, චීනය, ඉන්දියාව සහ බ‍්‍රසීලය වැනි සමහර රටවල් සමග විසන්ධානගත වීමෙන් වුවද, තවදුරටත් සාර්ථකත්වයට පත් විය නොහැක.

මේ ප‍්‍රයත්නයන් අඩුවෙන් තක්සේරු නොකළ යුතු වුවත්, අළුත් සහ වඩා ඛේදජනක අර්බුද වලට ෙදාර විවර කරන, තාවකාලික ප‍්‍රතිලාභයකට වඩා යමක් ඔවුන්ට සහතික විය නොහැක.

ලෝකය තවම ශක්‍යතාවයන් දෙකකට මුහුණ දී සිටියි: ධනවාදයෙන් ඉවත්වීම හෝ ජනතාවගේ කාලකණ්ණි තත්වයන් තවදුරටත් දිග්ගස්සවමින් ප‍්‍රාග්ධනයේ යාන්ත‍්‍රණය ශක්තිමත් කරමින්, ඉහළ දමමින් මේ අර්බුදයට වේදනා සහගත තාවකාලික සහනයක් ලබා ගැනීමයි.

ලෝකය පුරා අධිරාජ්‍යවාදී ධනවාදීහු ගෝලීය පරිමාණයෙන් අධිරාජ්‍යවාදය නැවත පිළියෙල කිරීමට සහ ඔවුන්ගේ පංතිය වෙනුවෙන් ඔවුන්ගේ ලාභය වෙනුවෙන් ශුභසිද්ධිය සුරක්‍ෂිත කර ගැනීමට මේ අර්බුදයෙන් වාසි ලබා ගනිති.

මෙය කම්කරුවන් සහ ජනතාව මත සැහැසි බරක් පැටවීමට මූලික වේ. පීඩක රටවල් සහ අධිරාජ්‍යවාදී යන රටවල් දෙවර්ගයෙහිම, විරැකියාව, රැකියා සුරක්‍ෂිත නොවීම සහ ජීවන වියදම ඉහළ යයි, සූරාකෑම නවීන ආකාරයේ වහළ් ක‍්‍රමයකට බලෙන් වැඩි කරයි, කම්කරුවන්ගේ අයිතීන් කපා දමා ඇත, වසර ගණන් අරගල හරහා දිනා ගත් සමාජ සාධනයන් මකා දමා ඇත, දැවැන්තක ලෙස සේවයෙන් පහ කිරීමෙන් ෆැක්ටරි වසා ඇත, ගොවියන් නටඹුන් බවට පත් කොට දිවි නසා ගැනීමට තල්ලූ කොට ඇත, සමාජීය වියදම් කප්පාදු කොට අධ්‍යාපනය සහ සෞඛ්‍යය පුද්ගලීකරණය වැඩි කොට ඇත, වාණිජකරණයේ සහ ලාභයේ න්‍යාය මූලික දෑ වන ජලය, වාතය, සූර්යාලෝකය… ආදියට පවා පතුරුවා ඇත.

අධිරාජ්‍යවාදී ලෝක වෙළඳ පොළෙහි අධිපතීත්වය සහ  භූදේශපාලනික යුද්ධෝපායික ප‍්‍රදේශ සඳහා පොරබදමින් මේ අර්බුද ගෙන යනු ලැබේ, නමුත් ප‍්‍රතිපත්තිවල ඒකාත්මික ලක්‍ෂණය අර්බුදය නිර්ධනීන් සහ ජනතාව මතට පැටවීම බව අතිශයින් පැහැදිලිය.

අධිරාජ්‍යවාදයේ ප‍්‍රතිපත්ති මගින් පාරිසරික සහ ස්වාභාවික විපත්ති යන්නෙන් හඳුන්වන, වඩ වඩාත් මහා විනාශකාරී ප‍්‍රතිවිපාක ක‍්‍රමය තුළම ඇති කරයි. අධිරාජ්‍යවාදය විද්‍යාව, සංස්කෘතික සහ අධ්‍යාපනික, තොරතුරු තාක්‍ෂණය, මාධ්‍යයන්ට ප‍්‍රවේශ වීම, සන්නිවේදනය, තරුණයින්ගේ නිදහස වැඩි කිරීම සහ කාන්තා විමුක්තියේ ක‍්‍රියාවලිය, යන ක්‍ෂේත‍්‍රයන්ගේ වර්ධනය අළුත් සහ සුවිනීත දම්වැල් බවට පත් කරයි. දැවැන්ත ලෙස බුද්ධිමතුන්ගේ විරැකියාව, සමාජ පාලනය සහ මිලේච්ඡත්වයේ අතිශය තියුණු ආකාරයන්, කාන්තා අයිතීන්ට සහ තරුණයින්ගේ පෙළ ගැසීමට නව මධ්‍යතන ප‍්‍රහාර  මේ අර්බුදයේ සන්දර්භයේ ප‍්‍රතිඵල වේ.

අධිරාජ්‍යවාදීන් අතර ඇති බල තුලනය අනිත්‍ය වේ. එකම සුපිරි බලවතා ලෙස එක්සත් ජනපදය තවම පැවතියද, එහි අර්බුද සහ ගොදුරු වල ප‍්‍රතිරෝධය මගින්, සැලකිය යුතු ලෙස එහි ධාරිතාව දුබල වී ඇත. යුරෝපා කණ්ඩායම්වලට මෙය තරමක අවකාශයක් සපයා ඇත. කෙසේ හෝ සමාන සාධක ඔවුන්ගේ තත්වයන්ටත් ඍණාත්මක ලෙස ගැටී තිබේ. මේ අර්බුදයට රුසියාව බලවත් ලෙස ගොදුරු වී නොමැත. චීනය සමග ඇති සිය හවුල හරහා සහ පැරණි සෝවියට් සංගමයේ ජනරජ සමග සම්බන්ධයන් දැඩි කර ගැනීමෙන්, ඔවුන් සමහර වාසි අත් කරගෙන ඇති අතර පොරය තුළ ඉදිරියට පැමිණ තිබේ. සමස්ත රහස් සන්ධානය තවමත් අන්තර්-අධිරාජ්‍යවාදී සම්බන්ධතාවල මූලධර්මය වේ. නමුත් අර්බුදය තුළ අධිරාජ්‍යවාදය, නව ලෝක යුද්ධයකට විභවතා මූලාශ‍්‍ර බවට පත්විය හැකි ප‍්‍රතිවිරෝධයන් සමග වර්ධනය වේ. අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්, ප‍්‍රධාන වශයෙන් එක්සත් ජනපදය, ඔවුන්ගේ අභිලාශයන්ට අත්‍යවශ්‍ය වන හෝ ඒවා තර්ජනයට ලක්වන ලෝකයේ විවිධ කලාපවල ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ, ආක‍්‍රමණ, සහ නව-යටත්විජිතවාදය මුදා හරියි, අවධාරණය කොට දක්වයි. ආයුධ සඳහා තරඟය පවත්වා ගනිමින් සහ වඩ වඩාත් විනාශකාරී යුධ උපකරණවලින් සජ්ජිත වෙමින්, මේ යුද්ධයන් වර්ධනය වීමේ දී, ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන්හි සහ මානව හිමිකම්හි නිදන්ගත කොට ඇති සියළු සීමාවන් අතික‍්‍රමණය කරයි.

පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයක් පවතින තැන්වල පවා, එක් විදියක හෝ වෙනත් ආකාරයක ෆැසිස්ට් පාලනය පීඩක රටවල්වල ධර්මතාවයක් බවට හැමවිටම පත් වී තිබේ. මෑත අවුරුදු වළදී, නවීන ෆැසිස්ට්වාදයේ ප‍්‍රවණතාවයක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් තුළත් වර්ධනය වේ. සෑම රටකම ඉතිහාසයේ ලාක්‍ෂණිකයන්ට, ස්වභාවයන්ට සහ සංස්කෘතීන්ට අනුව මෙය හැඩ ගැන්වේ. එය නැවත වරක් ධනේශ්වර රාජ්‍ය පාලනයේ ආකාරයක් වන ඒකාධිපති, වර්ගවාදී, දැඩි ආරක්‍ෂිත සහ පොලිස් රාජ්‍යයක් ඉදිකිරීමට වෑයම් කරයි.

අධිරාජ්‍යවාදය යනු දරිද්‍රතාවය, පිරිහීම සහ යුද්ධයයි. සමාජ ශුභ සාධනය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ සාමය ප‍්‍රතිවිරුද්ධ තත්වය ආවරණය කරන වචන බවට වඩ වඩාත් පත් වී ඇති බව අර්බුදය මගින් අනාවරණය කරයි.

අධිරාජ්‍යවාදයේ විනාශකාරී ආර්ථික අර්බුද සහ නිර්ධන පංතිය සහ පුළුල් බහුජනතාව මත එහි ගැටීම ලෝක පරිමාණයේ අරගල සහ කැරලි රැල්ලක් පුබුදු කොට ඇත.

අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පීඩනයට පත් කරන රටවල් තුළ, විරෝධතා, කැරලි සහ විමුක්ති අරගල නව නැග්මකින් සහ නව උදාවකින් යුතුව අරාබි රටවල්වල සහ පර්සියානු ගල්ෆ් කලාපයේ පෙනෙන්නට තිබේ. තරුණ ජනතාව, නිර්ධනීහු සහ පොදු ජනතාව, සමහර තත්වයන් හිදී, කම්කරු අංශයන් සංවිධානය කොට, අධිරාජ්‍යවාදයට යටහත් පහත් ඒකාධිපති පාලනයන්ට පහරදී පෙරළා දැමීම ස්ථීර දෙයක් බව පෙනී යයි. මෙය නව අධිරාජ්‍ය-විරෝධී, යුදෙව්වාදයට-එරෙහි, වැඩවසම්-විරෝධී, නව-ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික විප්ලවයන්ට මග පාදනු ඇත.

ව්‍යාජ අධිරාජ්‍ය-විරෝධී රාජ්‍යයන් වන, ලිබියාව, සිරියාව, ඉරානය සහ විවෘතවම අධිරාජ්‍යවාදී ඒවා වන සෞදි අරාබිය, බහරේන්, යේමන්, මොරොක්කෝ, ඇල්ජීරියාව එමෙන්ම ප‍්‍රතිගාමී ක‍්‍රෑර පාලකයන් නැවත ප‍්‍රතිස්ථාපනය කළ ටියුනිසියාව සහ ඊජිප්තුව සමූලඝාතන සහ මර්ධනයන් මුදා හරියි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ධජය යටතේ සැඟවීගෙන අධිරාජ්‍යවාදය මේ අරගලවලට මැදිහත්වී ඒවා කළමනාකරණය කොට අවිශ්වාසහගත පාලනයන් ඉවත් කොට නව පාලනය සමග කසිකබල් අතවැසියන් ප‍්‍රතිස්ථාපනය කරයි. ඔවුහු යුද්ධයක් දියත් කොට ලිබියාව අත්පත් කර ගත්හ. නමුත් ‘‘අරාබි වසන්තයේ’’ රැල්ල දිගටම පවතියි. ගෝලීයව ඔවුහු අධිරාජ්‍යවාදය සහ ජනතාව අතර ඇති යුද්ධයේ නව පෙරමුණක් ලෙස වැදගත් ස්ථානයක් අත් කර ගෙන තිබේ. ඉරාකයේ, ඇෆ්ගනිස්ථානයේ සහ පලස්තීනයේ පවතින ඒවාට ඔවුහු සම්බන්ධ වෙති. මේ රටවල්වල, අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සහ යුදෙව්වාදීන්ගේ අත්පත්කරගැනීම සහ ආක‍්‍රමණයන් බරපතල විරෝධතාවයන්ට මුහුණ දී තිබේ. මෙය ඔවුන්ට සිය අත්පත්කරගැනීමේ සැලසුම් නැවත සැකසීමට බල කොට ඇති අතර ඔවුන්ගේ අරමුණු ඉෂ්ට කරගැනීමේ දැඩි ක‍්‍රමවේදයෙන් ඔවුන්ව වළක්වා ඇත. අරාබි සහ බටහිර ආසියානු කලාපයට ඔබ්බෙන් වූ ලතින් ඇමෙරිකාව, අප‍්‍රිකාව සහ අනෙකුත් ආසියානු කලාපයේ ජනතාව ඔවුන්ගේ ජීවනෝපායන්ට පහරදීමට විරෝධය දැක්වීමට පිට පිටම වීදි බැස තිබේ. චීනයේ අනවරත කම්කරු වර්ජන සහ ගොවි අරගල සඳහන් කළ යුතුය.

අපි මේ අරගල සහ විරෝධතාවල නව රැල්ල තුළ, හැම කල්හිම ප‍්‍රතිගාමී පාලක පංතියට සහ ඔවුන්ගේ හාම්පුතුන් වන අධිරාජ්‍යවාදයට, ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම එක්සත් ජනපදය වෙනුවෙන් නව යදම් සහ නව ගැත්තන් මතු කිරීමට ජනතා අරගලවල ව්‍යාඝ‍්‍රයා කර පින්නාගෙන යන බටහිර සහ ඉස්ලාම්වාදී ප‍්‍රවාහයන්ට විරුද්ධව, ජනතාවගේ විමුක්තිය උදෙසා සිදු වන අරගල සහ නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, සමාජවාදය සහ කොමියුනිස්ට්වාදය කරා දිවෙන අරගලවලට සහය දීම සහ ඒවා ශක්තිමත් කිරීම කළ යතු වෙමු.

අසහනකාරීත්වයේ රැල්ල, අධිරාජ්‍යවාදී රටවල ලක්‍ෂ ගණන් තරුණයින් සම්බන්ධ වන කැරලි සහ අරගල දල්වා ලීම වත්මන් ලෝකයේ ප‍්‍රභේදක අංගයකි. අධිරාජ්‍යවාදී බලකොටු හෙල්ලූම් කවන, නිර්ධන පංතික තරුණයින්ගේ උද්දීපනය වන නැගීසිටීම්, නව පරපුරක ප‍්‍රවේශය සනිටුහන් කරයි. අනාගතයක් නොමැති ජීවිතයකට මුහුණ දෙමින්, ඔවුන්ගේ කැරලි හරහා ‘‘කැරලි ගැසීම යුක්ති සහගතයි’’ කෑ ගසා කියන ඔවුහු ධනවාදයට අනාගතයක් නැත යන්න ප‍්‍රකාශ කරති. දැන් උණු වී ඇති, සමාන්තර ව ඇති, මේ වර්ධනය කම්කරු අරගලවල නැගීමට ඈඳී ඇත. විශේෂයෙන්ම අර්බුදය මගින් දරුණු ලෙස පහර දුන් ග‍්‍රීසිය, ස්පාඤ්ඤය, ඉතාලිය යනා දී රටවල, මහා වැඩ වර්ජන සමස්ත කම්කරු ව්‍යාපාරයේ ක‍්‍රියාකාරිත්වයට අඬ ගසා තිබේ.

නැගෙනහිර යුරෝපයේ කම්කරු අරගලවල නව වර්ධනයක් තිබී තිබුණු, වියරු ධනවාදයේ ඇම ලෙස වූ ව්‍යාජ සමාජවාදී රාජ්‍යයන් කඩා වැටීමත් සමග, පෙර තිබුණු තත්වයට වඩා බෙහෙවින් නරක වූ ක‍්‍රමයන් බවට ක්‍ෂණිකව පරිවර්තනය වීමට එකතු විය.

වඩාත් හොඳ ජීවිතයක් අපෙක්‍ෂාවෙන් සංක‍්‍රමණිකයින්ගේ නව රැල්ලක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවලට විශාල වශයෙන් ඇදී යයි. ඔවුහු මේ රටවල් නිසා ඇති වී ඇති දරිද්‍රතාවයෙන් සහ විනාශකාරී යුද්ධවලින් පලා යති. බොහෝවිට සුසාන භූමි බවට පරිවර්තනය වන මුහුදු හරහා ඔවුන්ගේ ගමනාන්තයට ළඟා වීමට ඔවුන්ට සිය ජීවිත අප‍්‍රමාණ දුක් කන්දරාවන් තුළ අවදානමේ හෙළන්නට සිදු වේ. අධිරාජ්‍යවාදීහු කුරිරු සංක‍්‍රමණික-විරෝධී නීති සහ වර්ගවාදයෙන් ප‍්‍රතිචාර දක්වති. පොලිස් රාජ්‍යයන් වල, නවීන ෆැසිස්ට්වාදය මතු වීම, වර්ධනය වන වාර ගණනකින් යුතුව ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ සහ සංක‍්‍රමණික-විරෝධී නීති වලට ජනතාව ෆැසිස්ට්-විරෝධී සහ වර්ගවාදයට-එරෙහි, යුද්ධවලට එරෙහි පුළුල් ව්‍යාපාර මගින් පොදු ජනතාව ප‍්‍රතිචාර දක්වනු ලැබේ.

මෙය නව රැල්ලක ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයක විභවතාවයක් වර්ධනය වීමේ සහ පහළ වීමේ සන්දර්භයයි. එය සතුව මාඕවාදී පක්‍ෂ විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන මහජන යුද්ධවල සමුද්දේශ ලක්‍ෂයක් සහ යුද්ධෝපායික නැංගූරමක් ඇත.

මෙය සඳහා, විශේෂයෙන්ම තුර්කිය සහ දකුණු ආසියාව, එයට විභවයක් තිබෙන ලතින් ඇමෙරිකාව, සහ ලෝකය මුළුල්ලේම, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී (MLM) කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ සංවිධානය කිරීමත් සමග අපි නව මහජන යුද්ධ කිහිපයකට සූදානම එක් කළ යුතු වෙමු. මේ රාමුව තුළ, අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් තුළ නව මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ විප්ලවීය අරගල තුළ සෑහෙන තරම් පිම්මක් සඳහා විභවතාවය සහ ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයේ ධාරාවන් දෙකක එක්සත් කම නියෝජනය කරයි: ඒ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල සමාජවාදී විප්ලවය සහ අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් පීඩනයට පත් කරන රටවල් තුල, සමාජවාදය කරා දිවෙන, නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී විප්ලවයයි.

මේ සියල්ල ලෝකය තුළ මූලික ප‍්‍රතිවිරෝධය අධිරාජ්‍යවාදය සහ පීඩිත ජනතාව අතර බව පෙන්වන්නේ, නිර්ධන පංතිය සහ ධනේශ්වර පංතිය අතර සහ අන්තර්-අධිරාජ්‍යවාදී අතර යන ප‍්‍රතිවිරෝධයන් දෙකත් තියුණු වන අතරයි. අර්බුදය තුළ මෙය වැඩිවෙමින් පවතින අතර විප්ලවය ප‍්‍රධාන ප‍්‍රවණතාවය වේ.

වත්මන් ජාත්‍යන්තර තත්වයේදී කොමියුනිස්ට්වාදීන්ගේ කාර්යය වනුයේ විවිධ රටවල විප්ලවය සිදු කිරීමයි, මන්දයත් අර්බුදයට එකම විසඳුම විප්ලවය වන බැවින්, අධිරාජ්‍යවාදයෙන් සැනසීම ලබා ගත හැකි එකම විධිය සහ නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ අරගලවල අත්‍යන්ත අරමුණ සාක්‍ෂාත් කර ගත හැකි එකම මාවත විප්ලවය වන බැවිණි.

මෙය විසින්, විප්ලවය උදෙසා සටන් වදින පක්‍ෂයක් වශයෙන්, නිර්ධන පංතියේ සහ සියළුම මිනිසුන්ගේ නියාමක අරටුවේ පෙරමුණු බල ඇණියක් ලෙස, නව පන්නයක කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයක් ලෙස, සෑම රටකම මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ ශක්තිමත් කිරීම සහ ගොඩ නැගීම ඉල්ලා සිටියි.

අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පෙළන රටවල්වල මහජන යුද්ධයේ යථා දර්ශනය ඉදිරියට ගමන් කරමින් සිටී. ඉන්දියාව තුළ, ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) මගින් නායකත්වය දෙන මහජන යුද්ධය සතුරාගේ පෙර නොවූ විරූ ප‍්‍රහාර අභිමුව නොසැලී සිටින අතර විහිදීමට සහ ඉදිරියට යෑමට හැකි වී තිබේ. පිලිපීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන පිලිපීනයේ මහජන යුද්ධය ඉදිරියට ගමන් කරන අතර ලෝක විප්ලවීය රැල්ලේ වැදගත් කොටසක් ලෙස ස්ථාපිත වී ඇත. සභාපති ගොන්ෂාලෝ විසින් නායකත්වය දුන් පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ, පේරු හි මහජන යුද්ධය, සමස්ත ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය උදෙසා මතවාදී සහ යුද්ධෝපායික ප‍්‍රදීපයක් ලෙස පවතී. සතුරාගේ ප‍්‍රහාර සහ පක්‍ෂය තුළම සිටින සංශෝධනවාදීන් නිසා එහි පසුබැස්මක් තිබුණද, මේ වැටකඩොලූ මැඩ පැවැත්වීමේ අරගලය අප‍්‍රතිහතව කරගෙන යයි. නේපාලයේ දස අවුරුදු මහජන යුද්ධය ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ ඉතිහාසය සහ අත්දැකීම් වලින් පොහොසත් වන අතර නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී විප්ලවයේ ජයග‍්‍රහණය දෙසට ඉතා වැදගත් ප‍්‍රගමනයක් ඇති කළහ. මෑත අවුරුදු වළදී, කෙසේ හෝ, ප‍්‍රචණ්ඩා සහ බට්ටරායිගේ ප‍්‍රමුඛත්වයෙන්, මහජන යුද්ධය සහ විප්ලවය පාවාදීමේ සංශෝධනවාදී මාවත හෙලිදරවු විය. එක්සත් නේපාල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) [UCPN(M)] තුළ මාඕවාදීහු එම මාවතට එරෙහිව කැරලි ගැසීමෙන් සහ පක්‍ෂයේ බාහිර සහ අභ්‍යන්තර, මධ්‍යගතවාදී දෙගිඩියාවට එරෙහිව දැඩිව නැගී සිටිමින් විප්ලවය ආරක්‍ෂා කොට එහි ගමන නැවත ඇරඹිය යුතුය. තුර්කියේ, මාඕවාදීහු නායකත්වය දෙන විප්ලවීය අරගලය, යුරෝපීය අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් සහ බටහිර ආසියාවේ ප‍්‍රතිගාමීන් විසින් පාලනය කරන රාජ්‍යයන්, යන ජාත්‍යන්තර තර්ජන දෙකක් අතර පිහිටා ඇති ඒ රටේ තත්වයන්ට ගැලපෙන ලෙස මහජන යුද්ධය අඛණ්ඩව ඉදිරියට ගෙන යමින් සිටී. දකුණු ආසියාව සහ ලතින් ඇමෙරිකාව තුළ, මහජන යුද්ධ නව මුලපිරීම් සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටින අතර දිගටම සිදු කෙරීගෙන යයි. නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදය භාවිතයට යෙදවීම, මහජන යුද්ධ සහ විප්ලවීය අරගල ප‍්‍රචලිත කිරීම සහ ඒවාට සහය දීම වනාහි ලොව පුරා කොමියුනිස්ට්වරුන්ගේ කාර්යභාරයක් වේ.

අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් වල, ඡන්ද ක‍්‍රමය, පාර්ලිමේන්තුවාදය සහ දේශපාලනික සහ වෘත්තීය සමිති ප‍්‍රතිසංස්කරණ අර්බුදය තුළ වැඩි වේ, මෙය හරහා සංශෝධනවාදය බංකොලොත් භාවයට පත් වේ. ධනේශ්වර පංතිය පෙරළා දමා බලය අත්පත් කරගැනීමට විප්ලවීය සංවිධානයක සහ විප්ලවීය යුද්ධෝපායක අවශ්‍යතාවය වේගයෙන් ඉහළ යන අතර කම්කරු සහ මහජන ව්‍යාපාර බලවත් වේ. නිර්ධන පංතියට බලය නැති තාක් කල් ඔවුන්ගේ ඉරණම යහපත් තත්වයට පත් වේ යැයි සිතීම මායාවක් ය යන මතය වැඩි වෙමින් තිබේ. කම්කරු අරගල සහ නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ තරුණ ජනයාගේ නැගිටීම්, අධිරාජ්‍යවාදී ධනවාදීන්ගේ රජයන් සහ රාජ්‍යයන් පෙරළා දමා, නිර්ධන පංතිකයින් විසින් බලය අත් පත් කර ගත යුතුයැයි යන යථාදර්ශනය තුළ මනාව සමායෝජනය විය යුතුය වර්ධනය විය යුතුය.

මේ අවශ්‍යතාවයන් යථාර්ථයක් බවට පරිවර්තනය කිරීමට, මේ සංචලන විප්ලවයක් බවට පත් කිරීම පිණිස, එක් එක් රටවල්වල සුවිශේෂ තතත්වයන්ට අනුව තෝරා ගන්නා ලද, කැරැල්ලක් ඇති කිරීමෙන් විප්ලවීය යුද්ධය මස්තක ප‍්‍රාප්ත කර ගැනීමේ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී යුද්ධෝපායෙන් යුක්තව, නිර්ධන පංති විප්ලවයක් උදෙසා, පංති අරගලයේ ගිනි දැල්ලෙන් සහ මහජනයා සමග සමීප සම්බන්ධතාවයකින් යුක්ත වූ, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ බිහි කිරීම අපිට අවශ්‍ය වේ.

දේශපාලන බලය අත්පත් කර ගැනීම ඉලක්ක වුණු සහ සෑම ක්‍ෂේත‍්‍රයකම පංති අරගලයට නායකත්වය දිය හැකි, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය මත පදනම් වුණු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ සෑම රටක් තුළම අපට අවශ්‍ය කරයි.

පංති අරගලය උදෙසා විද්‍යාත්මක සහ අධිෂ්ඨාන සහගත නායකත්වයක මේ අවශ්‍යතාවයට පිළිතුරු සැපයීමට සෑම රටකම මාඕවාදී කොමියුනිස්ට්වරු, සෑම වර්ගයකම සංශෝධනවාදී සහ ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදී, හෝ පොතේ ගුරුවාදී සහ අන්තවාදී අපගමනයන්ට, ඔවුන්ගේ සෑම ස්වරූපයකටම එරෙහිව සටන් කිරීමෙන් පිළිතුරු සැපයීමට ප‍්‍රයත්න දැරිය යුතුය.

කීර්තිමත් පැරිස් කොමියුනයේ උපත මගින්, ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ මුදුන හරහා, චීන විප්ලවය සහ ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවය ආදී වසර 140 ක් මුළුල්ලේ වූ අරගල සහ විප්ලවයන්ගේ අතිමහත් අත්දැකීම් ප‍්‍රමාණය මත අපේ පංතියට විශ්වාසය තැබිය හැකිය. අපි අපේ ජයග‍්‍රහණයන් සහ පරාජයන්, අපේ නිවැරදිබවින් සහ එමෙන්ම වැරදීම්වලින් යන දෙවයෙන්ම උගත යුතුය.

හැමවිටම සිය සමස්ත ඉතිහාසය තුළ, කොමියුනිස්ට්වරු, නිර්ධන පංතියේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් බලාපොරොත්තුව එය ඉදිකොට, සහභාගි වී තිබේ. පළමු, දෙවන සහ තුන්වන ජාත්‍යන්තර නොමැතිව, කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට ලෝකයේ සෑම අස්සක් මුල්ලකටම පැතිරීමට, එය මගින් සාක්‍ෂාත් කරගෙන තිබෙන එහි ශ්‍රේෂ්ඨ ජයග‍්‍රහණයන් හෝ, එහි තාවකාලික පරාජයන්ගෙන් පාඩම් උගෙන ගැනීමට යන මේ කිසිවක් සිදු කළ නොහැකි වනු ඇත.

මාඕ සේතුංගේ යුද්ධය ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය තුළ කෘෂෙව්ගේ සංශෝධනවාදය ස්ථාපිත කිරීමෙන් පසු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ යළි පිබිදවීමට මං සැලසූ ජාත්‍යන්තර යුද්ධයකි.

මාඕගේ මරණයෙන් පසු සහ ශ්‍රෙෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවය අවසන් වීමෙන් පසු, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය (RIM) ලෝකය තුළ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදීන්ට ජාත්‍යන්තර පරිමාණයෙන් එක්සත් වීම ආරම්භ කිරීමට, නව කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරයක් දෙසට ගමන් කිරීම නැවත ඇරඹීමට ඉඩ සැළසූහ.

අද, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ බිඳවැටීමට සහ අර්බුදයට මුහුණ දෙමින්, අපි විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ ධනාත්මක සහ නිශේධාත්මක අත්දැකීම් මත මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල ජාත්‍යන්තර සංවිධානය නැවත ගොඩ නැගිය යුත්තේ වෙමු. වත්මන් තත්වය, දේශපාලනමය සහ සංවිධානමය පිම්මක් උදෙසා, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය තුළ සහ පිටත, සියළුම මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මේ නව සංවිධානය තුළ එක්සත් වීමේ අවශ්‍යතාවය විදහා දක්වයි. මෙය නව ශතවර්ශයේ පංති අරගලයේ අග‍්‍රස්ථානයේ දී කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය අතරට යෙදවීම අත්‍යවශ වේ. මෙලෙස නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ අවශ්‍යතාවයන්, අධිරාජ්‍යවාදයේ අර්බුදයේ ඝට්ටනයට මුහුණ දීමෙන්, හමු විය හැක.

සියළුම පැරණි සහ අළුත් කසල, සංශෝධනවාදය පමණක් නොව සුළු ධනේශ්වර විප්ලවවාදීන් සහ ‘‘තාත්විකවාදීන්’’ යැයි තමන්වම සඳහන් කර ගන්නන් ඉවත ලන, උසස් බවට පත්විය හැකි, නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ සමෝධානික අංගයක් බවට පත් විය හැකි, විප්ලවීය න්‍යාය විප්ලවීය භාවිතාව බවට පරිවර්තනය කරන, පංති අරගලය තුළ රැඳී සිටින සහ ක‍්‍රියාකාරී වන අව්‍යාජ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන සමග නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානය සමගි විය යුතුය.

මේ නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානය ගොඩ නැගීමට අපි සංශෝධනවාදයෙන් සහ එහි සියළු වේශයන්ගෙන් විශේෂයෙන්ම වත්මන් අර්බුදයට සහ විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ බිඳවැටීමට මග පෑදූ, එක්සත් ජනපදයේ විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ බොබ් එවේකියන්ගේ පශ්චාත්- මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී ‘නව සංකලනය’ සහ එක්සත් නේපාල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (මාඕවාදී) ප‍්‍රචණ්ඩා/බට්ටරායි විසින් ඉදි කළ සංශෝධනවාදී මාවතෙන් කැඞී යා යුතුය.

මේ සංවිධානයට පණ දෙන දේශපාලන පක්‍ෂ සහ බලවේග මගින් බෙදාගන්නා අවස්ථාවන්ට සහ විධික‍්‍රමයන්ට අනුරූපව අභ්‍යන්තර ජීවිතය පවතින, විශේෂයෙන්ම CoRIM (RIM කොමිටිය) හි ධනාත්මක සහ නිශේධාත්මක අත්දැකීම් වලින් ගුරුකම් ගන්නා, විධායක මධ්‍යස්ථානයක් නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයේ තිබිය යුතුය.

මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට්වාදීන්ගේ ජාත්‍යන්තර සංවිධානය නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ ජාත්‍යන්තර අධිරාජ්‍ය විරෝධී සන්ධානයේ, පෙරමුණෙහි අරටුව විය යුතුය.

එය මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ වලට මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය පිහිටවීමට සහ සංවර්ධනය කිරීමට, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ නව සමගියක් සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට, ලොක ව්‍යාප්ත ජනතා අරගලවලදී එය පෙරමුණේ තැබීමට, සහ නව රැල්ලක ලෝක විප්ලවයේ විභවතාවය මුළුමනින්ම නිදහස් කරන්නට සහ සාක්‍ෂාත් කරගන්නට ඉඩ හරිනු ඇත.

අධිරාජ්‍යවාදයට අනාගතයක් නැත! අනාගතය කොමියුනිස්ට්වාදයට අයත්ය!

අත්සන් කොට බෙදා හරින ලද්දේ:
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂමය (මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී) [නක්සල්බාරි]
ඇෆ්ගනිස්ථාන් කොමියුනිස්ට් (මාඕවාදී) පක්ෂ ය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ය – ඉතාලිය

ABar-11

 

2 වන විසඳුම

ලෝකයේ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන වල ජාත්‍යන්තර සම්මේලනයක් සඳහා විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ (RIM) මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මගින් යවනු ලැබූ 2 වන විසඳුම

2012 මැයි පළමුවෙනිදා

මෙ සන්දර්භය තුළ මාඕවාදී පක්‍ෂ විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන මහජන යුද්ධවල සමුද්දේශ ලක්‍ෂයක් සහ යුද්ධෝපායික නැංගූරමක් සමග නව රැල්ලක ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයක් විභවතාවයක් සංවර්ධනය වේ, පහළ වේ.

අධිරාජ්‍යවාදී ගෝලීයකරණයේ විනාශයන්, ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ සහ අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමයේ විනාශකාරී ආර්ථික අර්බුද නිර්ධන පංතිකයින් සහ පීඩිත ජනතාව මත ගැටෙන අතර ලෝක ව්‍යාප්ත අරගල සහ කැරලි රැල්ලක් පුබුදු කර තිබේ. මේ විභවතාවය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීම අත්‍යන්තයෙන්ම මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සාර්ථකව ජාත්‍යන්තර සහ ජාතික මට්ටමේ ඔවුන්ගේ විප්ලවීය කාර්යභාරයන් ඉෂ්ට කර ගන්නේ කෙසේද යන්න මත පදනම් වේ. ඔවුන්ගේ අවබෝධය සහ අත්දැකීම් කැටි කිරීම සහ ඔවුන්ගේ ශක්‍යතාවෙහි සංවර්ධනය ලොව පුරා කැරලිකාරී ජනතාවට එක්සත් විප්ලවීය පණිවිඩයක් ගෙන යාමේදී, තීරණාත්මක වනු ඇත.

අවාසනාවට මේ කාරණයේදී පසුබෑමක් තිබේ. දැනට අක‍්‍රීයව ඇති, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය (RIM) තුළ වූ මේ අර්බුදය මගින් මෙය බරපතළ ලෙස සංයුක්ත කරන ලදි.

මේ තත්වය තුළ විප්ලවීය කාර්යභාරයන් මුදුන් පමුණුවා ගැනීමට සහ නිර්ධන පංතියට සහ අරගල කරන ජනතාවට මාඕවාදීන්ගේ සාමූහික අදහස් ගෙනයාමට ආධාර දිය හැකි ඵලදායී ජාත්‍යන්තර මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී සංවිධානයක් ගොඩනැගීම සඳහා වැඩ කිරීමට පියවරක් ගැනීම අවශ්‍ය වේ. එමනිසා, අපි ලෝකය පුරා වූ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන වල නව සම්මේලනයක් පැවැත්වීම දෙසට ගමන් කළ යුතු වෙමු. මේ සම්මේලනය මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය මත පදනම් වූ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් ගොඩනැගීමේ කර්තව්‍යය දැරිය යුතුය. මේ කාර්යයේදී RIM හි ධනාත්මක සහ නිශේධාත්මක අත්දැකීම්, එය විද්‍යාමාන වූ දශක තුනකට ආසන්න කාලය තුළ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් ලෙස ඉදිකිරීමේදී සහ ක‍්‍රියාකාරීවීමේදී දෙනු ලැබූ අත්දැකීම්, මගින් දැනුවත්ව සිටිය යුතු වීම කාලෝචිත වේ. සම්මේලනය සඳහා වැඩ කිරීමේ සහ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් ගොඩනැගීමේ අංගයක් ලෙස මේ අත්දැකීම්වල කොටස් කරුවන් වී තිබෙන සියළුම පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මගින් තනන ලද සම්පිණ්ඩනයක් අපට අවශ්‍ය කරයි. සමහර ප‍්‍රමුඛ කාර්ය භාරයන් අපි ඉදිරියට දමන්නෙමු.

1. 1976 දී මාඕ සේතුංගේ මරණයත් සමග, චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (CPC) සංශෝධනවාදී පක්‍ෂයක් බවට පිරිහීම හේතුවෙන්–චීන සංශෝධනවාදීහු නිර්ධන පංති දේශපාලන බලය පෙරලා දමා, සමාජවාදය පහත හෙළා, විප්ලවීය චීනය ප‍්‍රතිගාමී චීනයක් බවට පරිවර්තනය කොට, හමුදා කුමන්ත‍්‍රණයක් හරහා දේශපාලන බලය අත්පත් කර ගත්හ. තවදුරටත්, ඇල්බේනියා කම්කරු පක්‍ෂය තුළ පැන නැගුණු හෝක්සාවාදී සංශෝධනවාදී මාවත, ලෝකය පුරා සැලකිය යුතු ප‍්‍රමාණයක කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ සහ සංවිධාන ගණනාවකට බලපෑම් කරන ලදුව, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට බරපතළ බැට දීමක් ඇති කොට අවසානයට පත් වූහ.

මේ පරාජයන්ගේ සන්දර්භය නොතකා, චීන හෝ හෝක්සා ප‍්‍රභේදයේ සංශෝධනවාදය යන මේ දෙකින් එකක්වත් අනුගමනය නොකළ, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන කිහිපයක්, සංඛ්‍යාත්මකව කුඩා වුවද, 1980 දී මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන වල පළමු ජාත්‍යන්තර සම්මේලනය පැවැත් වූ අතර ලෝකයේ නිර්ධනීන්ට සහ පීඩිත ජනතාවට ආමන්ත‍්‍රණයක් යන, ඒකාබද්ධ ප‍්‍රකාශනය නිකුත් කළහ. මේ සම්මේලනය ස්ථාවර ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් සෑදීම පිණිස ප‍්‍රතිඵලයක් ලබා නොදුන්නද එය 1984 දී දෙවන ජාත්‍යන්තර සම්මේලනය සඳහා පසුබිම සකස් කළහ.

1. 1984 මේ දෙවන සම්මේලනයේදී RIM පිහිටුවීම චීන විප්ලවයේ පරාජයෙන් පසු ගිලී තිබුණු අර්බුදය මගින් විශද වුණු තත්ත්වය තුළ ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ අවශ්‍යතාවයන්ට සහ මතවාදීමය, දේශපාලනමය සහ සංවිධානමය අවැසියාවන්ට ට පිළිතුරු සැපයූ ධනාත්මක ජාත්‍යන්තරමය, න්‍යායික සහ ප‍්‍රායෝගික ප‍්‍රයත්නයකි. විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රකාශනය මේ සම්මේලනය මගින් නිකුත් කරනුු ලැබූහ – මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය (එකළ එය මාඕසේතුං චින්තනය ලෙස හැඳින්විණි) තුළ පදනම්ව සහ නව රුසියානු සහ චීන සංශෝධනවාදීන්ට (එමෙන්ම හෝක්සාගේ ආධානග‍්‍රාහී – සංශෝධනවාදය) එරෙහි වූ ප‍්‍රතිපත්ති සහිතව – ව්‍යාපාරය ප‍්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට මූලික මතවාදීමය – දේශපාලනමය රාමුවක් සපයනු ලැබූහ.

2. පසුගිය දශක තුනක කාලයේ අරගලවල RIM, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය මත පදනම්ව තිබුණු බැවින්, ප‍්‍රතිපත්ති සහගත සහ තවදුරටත් වර්ධනය කිරීමට තරම් වටිනා වැදගත් න්‍යායික සහ ප‍්‍රායෝගික ප‍්‍රතිලාභයන් අත්පත් කර ගත්හ. ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ කොටසක් ලෙස, සිය ඌනතාවයන් සහ අඩුලූහුඬුකම් තිබියදීත්, RIM හි ජාත්‍යන්තර සම්මේලනයේදී සහ විස්තීර්ණ කරන ලද රැස්වීමේදී (විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රකාශනය, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය දිගුකල් දිනේවා, සහ සහස‍්‍ර විසඳුම වැනි ) ලේඛණ නිකුත් කරනු ලැබූ අතර, මේ සියල්ල ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රගමනයට වැදගත් න්‍යායික දායකත්වයක් සැපයූහ. ආචාර්ය අබිමායෙල් ගුස්මාන් ආරක්‍ෂා කර ගැනීමේ ඓතිහාසික ව්‍යාපාරය ඇතුළුව, පේරු හි මහජන යුද්ධයට සහ පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට, නේපාලයේ මහජන යුද්ධය ආරම්භ කිරීමට සහ එය දස වසරක් මුළුල්ලේ පවත්වාගෙන යාමට, ජාත්‍යන්තරවාදීමය සහයෝගය ලබා දීමට ව්‍යාපාරයෙහි සහ විවිධ රටවල එහි පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල මතවාදීමය සහ දේශපාලනමය අවබෝධයන් සහ විශ්ලේශණයන් ගැන දැනුවත් වීමට ඉඩ හළ, දිනා ගැනුමට ලොවක් ඇත සඟරාව භාෂා ගණනාවකින් පළ කිරීම, සහ ප‍්‍රකාශන නිකුත් කිරීම ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය තුළ RIM විසින් විශිෂ්ඨ ක‍්‍රියාකලාපයක් ඉටු කරනු ලැබූ බව සනිටුහන් කළහ.

3. RIM හි ආරම්භක සම්මේලනය නව පන්නයක කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරයක් ඉදිකිරීමේ අවශ්‍යතාව පිළිගෙන තිබුණි. මෙය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට, RIM හි ප‍්‍රකාශනය නිවැරදිව වත්මන් ලෝකයේ සංකීර්ණ යථා තත්වයන්ට එය මගින් මතු කරන අභියෝගයන්ට අනුකූල වූ, පොදු මාවතක  සහ ජීව්‍යමය සංවිධානමය ආකාරක නියැලීමේ නිවුන් කාර්යයන් නිවැරදිව හඳුනා ගත්හ.

4. කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට පොදු මාවතක් සඳහා දළ ප‍්‍රස්තුතයක් පිළියෙල කිරීම ඇතුළුව, කොමියුනිස්ට්වරුන්ගේ මතවාදී, දේශපාලනමය, සංවිධානමය එක්සත්කමට ආධාර කිරීමේ ක‍්‍රියාවලිය වෙනුවෙන් වැඩ කිරීමේ කාර්ය භාරය සමග – කළලමය දේශපාලන මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස පිළිසිඳුණු – අභ්‍යන්තර RIM කමිටුව පිහිටවනු ලැබූහ. නමුත් මෙම කාර්ය CoRIM (RIM කමිටුව) මගින් ඉෂ්ට කර ගැනීමට අපොහොසත් වූ අතර මේ අරමුණු වලට ළඟා වීමට RIM ට නොහැකි විය.

5. මේ ව්‍යාපාරය තුළ එක්සත් භූමිකාවක් සහ ස්ථාවරත්වයක් ඇති කිරීම සඳහා හැඩගැස්වුණු, එවැනි මධ්‍යස්ථානයක පැවතීමෙහි, RIM හි අත්දැකීම් තුළ මිශ‍්‍ර ප‍්‍රතිඵල වූහ. එහි යහපත් ප‍්‍රතිඵලයන්ද වූහ. බරපතල අත්වැරදීම්, RIM හි සාමූහිකත්වය නිශේධනය කළ ක‍්‍රියාකරිත්වය තුළ වූ අධිපතිවාදී ප‍්‍රවණතාවයන්, බරපතල ලෙස එහි සමගිය, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ විශාල ප‍්‍රමාණයක් සම්මුතිගත කිරීමට වලකැපුණු අතර මෙලෙස එය නියම කර තිබූ කාර්යයන් ඉෂ්ට කරගැනීම එය විසින් ම වළකාලන ලදි.

මේ සංවිධානයට පණ දෙන දේශපාලන පක්‍ෂ සහ බලවේග මගින් බෙදාගන්නා අවස්ථාවන්ට සහ විධික‍්‍රමයන්ට අනුරූපව අභ්‍යන්තර ජීවිතය පවතින, විධායක මධ්‍යස්ථානයක් නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයේ තිබිය යුතුය. ජාත්‍යන්තර සංවිධානය සිය සම්මේලන සහ අනෙක් රැස්වීම් වලදී තීරණය කර ගන්නා පරිදි තීරණ සහ එකඟතාවයන් ගේ රාමුව තුළ එය දක්‍ෂතාවයෙන් සහ කැපවීමෙන් යුතුව වැඩ කළ යුතුයි. අනෙක් සියළු කාරණාවන් මෙන්, මෙහි දීත්, ස්ථායී ආරක්‍ෂාව, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී භාවිතාවන් සහ සංවර්ධනයන් සහ සිය අනන්‍ය ජාත්‍යන්තරවාදී කාර්යයන් ඉෂ්ට සිද්ධ කිරීම සහ අවනතභාවය තනි තනි පක්‍ෂ මගින් අත්‍යන්තයෙන්ම සහතික විය යුතු ය. ධනාත්මක අංගයන් තිබිය දී පවා, අපේ ව්‍යාපාරයට එය විසින් ගෙන තිබුණු කාර්ය භාරයන් ඉෂ්ට කළ නොහැකි ව අර්බුදයකට ඇතුල් වූහ. බොබ් එවේකියන්ගේ පශ්චාත් මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී ‘නව සංකලන’ ප‍්‍රභේදය එක්සත් ජනපදයේ විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය තුළ ආධිපත්‍ය වන විට සහ ප‍්‍රචණ්ඩා-බට්ටරායි ප‍්‍රභේදය එක්සත් නේපාල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (මාඕවාදී) ආධිපත්‍ය වන විට, මේ පක්‍ෂ විප්ලවයේ සහ කොමියුනිස්ට්වාදයේ මාවතෙන් අපගමනය වූවා පමනක් නොව ඔවුන්ගේ ප‍්‍රති විප්ලවවාදී මාවතේ විනාශකාරී සහ නිගාදෙන ප‍්‍රතිවිපාකයන් RIM තුළම පක්‍ෂ සහ සංවිධාන කෙරේ සහ විශේෂයෙන්ම පුළුල් සහ තියුණු ආකාරයකට, RIM කොමිටිය තුළද, නිශේධාත්මකව බල පෑහ. මේවා RIM හි වත්මන් අර්බුදයට සහ බිඳවැටීමට මූලික වූ ආසන්නතම මතවාදී ප‍්‍රභවයන් වෙයි.

ජාත්‍යන්තර සංවිධානය නැවත ක‍්‍රියාකාරී කිරීමට සහ නැවත සංවිධානය කිරීම වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තර සම්මේලනයක් කැඳවීමට අපි යෝජනා කරමු.  මේ කාර්යයේ දී මහජන යුද්ධවලට නායකත්වය දෙන මාඕවාදී පක්‍ෂ, සහ RIM හි පිටත සිටින අයද ඇතුළුව සියළු මාඕවාදී බලවේග, සමග සහයෝගයෙන් ක‍්‍රියා කළ යුතු බවත්, ඔවුන්ගේ දර්ශනයන් සහ අත්දැකීම් වලින් සම්මේලනය වඩා වාසි ලබා ගනු ඇති බව අපි විශ්වාස කරමු. මේ අරමුණ සාක්‍ෂාත් කරගැනීම වෙනුවෙන් මතවාදී, දේශපාලනමය විවාද ක‍්‍රියාදාමයක් රැගෙන යා යුතුය. සම්මේලනය සඳහා සූදානම් වීමේ එහි අරමුණු වලට සේවය කිරීමේ අංගයක් ලෙස, ‘RIM, ICML, සහ අනෙක් ජාත්‍යන්තර මුල පිරීම් වල’ සම්පිණ්ඩනයන් ගැන සම්මන්ත‍්‍රණයක් සිදු කිරීම අපි සිදු කරන්නෙමු.

නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් තුළ නව ජාත්‍යන්තර සමගියක් මූර්තිමත් කිරීමේ පදනම බවට පත් වීමේදී, මේ සමස්ත ක‍්‍රියාදාමය හරහා සමගියේ ගති ලක්‍ෂණයන් සහ වෙනස්කම් හඳුනාගතහැකි වනු ඇති අතර සාපේක්‍ෂව උසස් ආකෘතියකට ළඟාවිය හැකිය. පවත්නා තත්වයන් තුළ, මේ විප්ලවීය වගකීම් ක‍්‍රියාවට නැංවීම ‘‘ලෝකයේ කම්කරුවෙනි පීඩිත ජනතාවෙනි සමගිවව්’’, යන  ජාත්‍යන්තරවාදී කොමියුනිස්ට් සටන් පාඨයේ ප‍්‍රකාශනය ප‍්‍රායෝගිකව ඔප්පු කළ හැකිය. එය මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂවලට මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය පිහිටවීමට සහ සංවර්ධනය කිරීමට, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ නව සමගියක් සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට, ලෝක ව්‍යාප්ත ජනතා අරගලවලදී එය පෙරමුණේ තැබීමට, සහ නව රැල්ලක ලෝක විප්ලවයේ විභවතාවය මුළුමනින්ම නිදහස් කරන්නට සහ සාක්‍ෂාත් කරගන්නට ඉඩ හරිනු ඇත.

අත්සන් කොට බෙදා හරින ලද්දේ:
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂමය (මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී) [නක්සල්බාරි]
ඇෆ්ගනිස්ථාන් කොමියුනිස්ට් (මාඕවාදී) පක්ෂ ය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ය – ඉතාලිය

ABar-11

2nd Resolution passed by the MLM Parties

2nd Resolution passed by the Special Meeting of the Marxist-Leninist-Maoist Parties and Organizations of the Revolutionary Internationalist Movement for an International Conference of the MLM Parties and Organization of the world – May First 2012

The devastations of imperialist globalisation, wars of aggression and the devastating economic crisis of the imperialist system and its impact on proletarians and the broad masses have awakened worldwide a wave of struggles and revolts. In this context a potential new wave of the world proletarian revolution develops and emerges, with the people’s wars led by Maoist parties as its reference points and strategic anchor. The realisation of this potential ultimately depends on how successful the Marxist-Leninist-Maoist parties are in fulfilling their revolutionary tasks at national and international level. The pooling of their understanding and experience and the development of their capacity to take a united revolutionary message to the rebellious masses all over the world, have decisive importance.

Unfortunately there has been a lag in this matter. This is severely compounded by the crisis in the Revolutionary Internationalist Movement (RIM), which is now defunct.

In this situation steps need to be taken to work for the building of an effective international MLM organization that can aid the fulfilment of revolutionary tasks and take the collective voice of the Maoists to the proletariat and struggling peoples. Therefore, we should move towards holding a new conference of the Marxist-Leninist-Maoist parties and organizations throughout the world. This conference should take up the task of building an international organization based on Marxism-Leninism-Maoism. It is appropriate that this task should be informed by the positive and negative experiences of RIM, given its experience in building and functioning as an international organisation during its nearly three decades of existence. As part of the work for the conference and the building of an international organization we need a summation worked out by all the parties and organization which has been part of this experience. Here we put forward some preliminary views.

  1. Following Mao Zedong’s death in 1976, the Chinese revisionists seized political power through a military coup d’état, thus causing the Communist Party of China (CPC) to degenerate into a revisionist party–overthrowing proletarian political power, bringing down socialism, and transforming revolutionary China into reactionary China. Moreover, the emergence of the Hoxhaite revisionist line in the Party of Labour of Albania, influenced a certain number of communist parties and organizations throughout the world, and ended up producing a serious assault on the international communist movement.

Despite this context of defeat, some Marxist-Leninist parties and organizations, that did not follow either the Chinese or Hoxhaite variants of revisionism, though few in number, held the first international conference of Marxist-Leninist parties and organizations in 1980 and passed a Joint Communiqué, A Call to the Proletariat and the Oppressed Peoples of the World. Although this conference did not result in the creation of a stable international organization it prepared the ground for a second international conference in 1984.

The formation of the Revolutionary Internationalist Movement (RIM) in this second conference of 1984 was a positive international, theoretical and practical endeavour that responded to the ideological, political and organizational needs and necessities of the international communist movement in the circumstances of a period defined by the crisis that had engulfed the communist movement following the defeat of the Chinese revolution. The Declaration of the Revolutionary Internationalist Movement that was passed at this conference – on the basis of Marxism-Leninism- Maoism (Mao Zedong Thought as it was then termed) and a principled opposition to the modern Russian and Chinese revisionism (as well as the Hoxhaite dogmato-revisionism) – provided a basic ideological-political framework for the foundation of the movement .

  1. In its past three decades of struggles the Revolutionary Internationalist Movement, since it was based on Marxism-Leninism-Maoism, achieved important theoretical and practical gains that were principled and worthy of further development. The documents passed in the international conferences and the expanded meetings of RIM (like the Declaration of the Revolutionary Internationalist Movement, Long Live Marxism-Leninism-Maoism, and the Millennium Resolution), despite some of their deficiencies and shortcomings, were all important theoretical contributions to the advancement of the Movement, as part of the international communist movement. The internationalist support to the people’s war in Peru and PCP, including the historical campaign in defence of Dr: Abimael Guzman, the contribution and support for the start and continuation of the people’s war in Nepal for its ten years, the publishing of the journal A World To Win in several languages that allowed to make known ideological and political understandings and analysis of the Movement and its parties and organizations in different countries, and statements issued have been notable features of the role played by the RIM in the international communist movement.

  1. The founding conference of the RIM had recognised the necessity of building a new communist international of a new type. To realize this, the Declaration of the RIM correctly identified the twin tasks of evolving ‘a general line and a correct and viable organisational form, conforming to the complex reality of the present-day world and the challenges it poses.’

  1. The interim committee – conceived as an embryonic political center – was formed with the task of working for the process of furthering the ideological, political and organisational unity of communists, including the preparation of a draft proposal for a general line for the communist movement. But this task was not fulfilled by the Corim and the RIM could not reach this goal.

  1. In the experience of RIM, the existence of such a center, formed for enabling a consistent and unified role for this Movement has given mixed results. There were some good results. There have also been serious lapses, hegemonic tendencies in functioning that negated the collectiveness that was the RIM, sorely undermined its unity, hindered the incorporation of more MLM parties and thus blocked the fulfilment of the tasks it had set for itself.

The new international organization should have an executive centre, whose internal life and methods correspond to the stage and methods shared by the political parties and forces that give life to this organization. It should function with the competency and commitment to work within the framework of the decisions and agreements of the international organization as decided in its conferences and other meetings. As in all other matters, here too, the consistent defence, application and development of MLM and the fulfilment of their own internationalist tasks and obligations by the individual parties are the ultimate guarantee. In spite of its positive aspects, our Movement could not fulfil the tasks it had taken up and entered a crisis. When revisionism of Bob Avakian’s post-MLM ‘new synthesis’ variety became dominant in the Revolutionary Communist Party-USA and of the Prachanda-Bhattarai variety became dominant in the United Communist Party of Nepal (Maoist), not only did these parties deviate from the path of revolution and communism, but the destructive and disparaging effects of their counter-revolutionary lines negatively affected the parties and organizations within RIM, specifically the Committee of RIM (CoRIM), in an extensive and profound manner. These are the immediate ideological sources that have led to the current crisis and collapse of the RIM.

We propose the convening of an international conference in order reactivate and reorganize an international organization. We believe that this task must be jointly taken up with the involvement of the Maoist parties leading people’s wars, and all the Maoist forces, including those outside the RIM, so that the conference will benefit from their views and experiences. In order to achieve this aim a process of ideological, political debate must be carried out. As part of preparation for the conference and serving its aims, we will it necessary to organise a seminar on ‘Summation of Experiences of RIM, ICML, and other International Initiatives.’

Through this whole process the points of unity and differences can be identified and a relatively advanced platform can be arrived at, to become the basis of a new international unity concretised in a new international organisation. In the current circumstances, the execution of this revolutionary responsibility can demonstrate a practical expression of the internationalist communist slogan, “workers and oppressed peoples of the world unite.” It is this that will allow the MLM communist parties to establish and develop Marxism-Leninism-Maoism, realize a new unity of the international communist movement, place it at the van of worldwide people’s struggles and fully unleash and realize the potential new wave of world revolution.

With revolutionary greetings,

Signed and spread by:

Communist Party of India (M-L) [Naxalbari]

Communist (Maoist) Party of Afghanistan

Maoist Communist Party – Italy.

1st Resolution passed by the MLM Parties

For the international conference of MLM parties and organizations, for a new international organization after the collapse of RIM!

1st Resolution passed by the Special Meeting of the Marxist-Leninist-Maoist Parties and Organizations of the Revolutionary Internationalist Movement – May First 2012

The imperialist system is going through the most severe crisis since the 1930s. The current attempts to address and overcome the crisis only serve to deepen and extend it.

The structural crisis that emerged in the field of finance has gradually extended to the field of production, bringing about a deepening recession. The crisis proceeds under the law of uneven development within the pursuit of the maximum extortion of surplus value and the contention on the world market.

The crisis has its origin in the laws of running of the capitalist system itself. It is the expression of the limits of production for profit, and the contradiction between productive forces and relations of production, including the general and global nature of the production and private appropriation. In the world scene this means an ever growing gap between the wealth of a handful of imperialist countries and the poverty of three quarters of human beings in the countries oppressed by imperialism, between the wealth in the hands of the bourgeoisie and the relative and absolute impoverishment of proletarians and masses in the imperialist countries, between the overflowing richness of a parasitic and comprador bourgeoisie and the living conditions of misery and hunger of the proletariat and broad masses in the countries oppressed by imperialism.

It is clear that a system dominated by these laws, these dynamics, can only go into crisis, and overproduction and capital surplus become factors of crisis.

The phenomena of heightened and speculative “financialization” are the tip of the iceberg of the dynamics of the system, which become point of implosion and explosion.

The “financialization” of the economy – the main immediate cause of the crisis – tends to reject any control. So the efforts of capitalism and its ruling imperialist powers to get out of crisis through regulation and control of the financial markets and use of the opportunities offered by high growth rates, even if disarticulated, of some countries such as China, India and Brazil have so far not succeeded. Although these efforts should not be underestimated, they cannot ensure more than a temporary recovery, one which opens the door to new and even more distressing crises.

The world is still faced with two possibilities: the exit from capitalism or a painful temporary recovery from this crisis by strengthening, enhancing the mechanisms of capital and thus prolonging the misery of the masses.

The imperialist bourgeoisie all over the world take advantage of the crisis to restructure imperialism on a global scale and save the interests of their class for their profits.

This leads to unloading the vicious weight of the crisis on the workers and masses. In both the oppressed countries and imperialist countries, unemployment, job insecurity and the cost of living increase, exploitation is ratcheted up to modern forms of slavery, workers’ rights are reduced, social achievements won through years of struggles are erased, factories are closed with massive layoffs, peasants are ruined and driven to suicide, cuts in social expenditures and privatization of education and healthcare grow, the logic of commodification and profit is extended even to primary goods, such as water, air, sun, etc..

These policies are carried out within the contention for domination on the imperialist world market and geopolitical strategic areas, but the unitary character of the policies to unload crisis on the proletarians and the masses is emphatically clear.

The policy of imperialism accentuates and makes more and more catastrophic the effects of the system in terms of ecological and natural disasters. Imperialism transforms factors of development in the field of science, culture and education, information technology, access to media, communication, extension of the freedom of young people and the processes of emancipation of women, into new and more refined chains. In the context of crisis this results in massive intellectual unemployment, social control and most extreme forms of barbarism, new neo medieval attacks on women’s rights and the regimentation of youth.

The balance of power among the imperialists is in a flux. Though the US still remains the sole super power its capacities have been considerably weakened, by the resistance of is victims and the crisis. This gave some room for the EU grouping. However similar factors have negatively impacted on their position too. Russia had not been affected so much by the crisis. Through its axis with China and consolidating ties with erstwhile Soviet Union republics, it has gained some advantage and has stepped up contention. Overall collusion is still principal in inter-imperialist relations. But imperialism in crisis, develops within it contradictions that can become potential sources of a new world war. Imperialist powers, mainly the US, unleash and accentuate wars of aggression, invasion, and neo-colonialism in the different regions of the world where their interests are vital or threatened. In developing these wars, it continues with the arms race and gets equipped with more and more devastating military instruments, surpassing all limits enshrined in international conventions and human rights.

One or the other form of fascistic control has always been the norm in oppressed countries, even where a parliamentary system exists. In recent years, a tendency to modern fascism grows inside the imperialist countries also. This takes shape according to the characteristics of history, the reality and the culture of each country. It strives to establish once again the totalitarian, racist, securitarian and police-state forms of the rule of the bourgeoisie.

Imperialism is poverty, reaction and war. The crisis reveals that welfare, democracy and peace become more and more words that cover an opposite substance.

The devastating economic crisis of imperialism and its impact on proletarians and the broad masses have awakened worldwide a wave of struggles and revolts.

In the countries oppressed by imperialism, the protests, rebellions and liberation struggles have found in the revolts in Arab countries and in the Persian Gulf a new height and a new dawn. Young people, proletarians and the masses and, in some cases, organized sectors of workers, attacked and overthrew dictatorial regimes subservient to imperialism that seemed permanent. This has paved the way for new anti-imperialist, anti-Zionist, anti-feudal, new-democratic revolutions.

False anti-imperialist regimes, such as those of Libya, Syria, Iran, and openly pro-imperialist ones such as those in Saudi Arabia, Bahrain. Yemen, Morocco, Algeria, as well as the military regimes that have replaced the reactionary tyrants in Tunisia and Egypt, unleashed massacres and repression. Hiding under the flag of democracy imperialism intervened in these struggles and maneuvered to remove unreliable regimes and replace worn out servitors with new ones. It launched a war and occupied Libya. But the wave of “Arab springtimes” continue. Globally they have achieved an important position as a new front in the battle between imperialism and the peoples. They join those existing in Iraq, Afghanistan and Palestine. In these countries, the occupation and invasions of imperialists and Zionists have faced heavy resistance. This forced them to reshape their occupation plans and prevented them in a substantial manner from realizing their aims. Apart from the Arab and West Asian countries, people in Latin America, Africa and other regions of Asia have repeatedly taken to the streets to resist the attacks on their livelihoods. The persistent and growing labor strikes and peasant struggles in China is notable.

In this new wave of struggle and resistance we must support and strengthen the struggle for the liberation of peoples and for new democracy, towards socialism and communism, and oppose the pro-Western and Islamist currents which ride the tiger of people’s struggles in order to impose new chains and new subordination to the reactionary classes and their masters of all time, imperialism, mainly of the U.S. and Europe.

The wave of unrest, flaring up of rebellions and struggles involving hundreds of thousands of youth in the imperialist countries is a distinguishing feature of the present world. The exciting uprisings of the proletarian youth, which shakes the imperialist citadels, marks the entry of a new generation. Facing a life without a future, through their rebellions they shout “it is right to rebel” and declare that it is capitalism that has no future. Now fused, now in parallel, this development is coupled to a rise in labor struggles. General strikes have summoned to action the whole workers movement, especially in countries hit hardest by the crisis Greece, Spain, Italy…

The workers’ struggles have had a new development in Eastern Europe, where to the bite of wild capitalism following the collapse of false socialist regimes, was added the quick transformation into systems even worse than before.

New waves of immigrants flock to the imperialist countries in hope of a better life. They flee from poverty and war devastations caused by these countries. To reach their destinations they have to put their lives at risk through untold suffering which often turn the seas into cemeteries. The imperialists respond with harsh anti-immigrant laws and racism. The emergence of modern fascism, of police states, the growing frequency of wars of aggression and anti-immigrant laws have been responded to by the masses through the development of anti-fascist and anti-racist movements, and broad movements against the war.

This is the context in which a potential new wave of the world proletarian revolution develops and emerges. It has as its reference points and strategic anchor the people’s wars led by Maoist parties.

To this we must add the preparation of several new people’s wars, particularly in Turkey and South Asia, with the potential for it in Latin America, and throughout the rest of the world, with the constitution of Marxist-Leninist-Maoist (MLM) communist parties. In this framework, the new MLM communist parties in the imperialist countries represent the potential for a quantum leap in revolutionary struggle and the unity of the two currents of the world proletarian revolution: the socialist revolution in the imperialist countries and the new democratic revolution, marching towards socialism, in the countries oppressed by imperialism.

All this shows that the principal contradiction in the world is that between imperialism and oppressed peoples, while both the contradictions between the proletariat and bourgeoisie and the inter-imperialist contradictions also sharpen. In the crisis it is increasingly clear that the revolution is the main trend.

In the current international situation the task of communists is to make revolution in the different countries, because the revolution is the only solution to the crisis, the only way out from imperialism and the only road to achieve the ultimate goal of the struggles of the proletarians and oppressed people.

This demands the strengthening and building of MLM communist parties in each country, as a new kind of communist party, as vanguard detachments of the proletariat and leading core of all the people, as a party fighting for the revolution.

In the countries oppressed by imperialism the perspective of people’s war is advancing. In India, the people’s war led by the Communist Party of India (Maoist) successfully withstands unprecedented attacks by the enemy and is able to expand and advance. The people’s war in the Philippines led by the Communist Party of the Phillipines advances and establishes itself as an important part of the wave of world revolution. The people’s war in Peru, initiated under the leadership of the Communist Party of Peru led by chairman Gonzalo remains an ideological and strategic beacon for the whole international communist movement. Though it faces setback due to the attacks of the enemy and from revisionists within the party, the struggle to overcome these hurdles persists. In Nepal ten years of people’s war enriched the history and experience of the international communist movement and made significant advance towards the victory of the new democratic revolution. In recent years, however, a revisionist line that betrays the people’s war and the revolution emerged, headed by Prachanda and Bhattarai. The Maoists within the United Communist Party of Nepal (Maoist) [UCPN(M)] must save the revolution and resume its march by revolting against that line and standing firm against centrist vacillations, inside and outside the party. In Turkey, the revolutionary struggles led by the Maoists are advancing in the pursuit of the people’s war strategy suited to the conditions of this country, placed as it is amidst two international theatres, the European imperialist countries and the regimes ruled by the reactionaries in West Asia. In other countries of South Asia and Latin America, the people’s war is in preparation for new beginnings and progresses. It is a task of communists around the world to put into the practice the proletarian internationalism, popularize and support the people’s wars and revolutionary struggles.

In the imperialist countries, electoralism, parliamentarism and political and union reformism are increasingly in crisis and, through this, revisionism is bankrupt. The need of a revolutionary organization and a revolutionary strategy to overthrow the bourgeoisie and seize the power is increasingly advancing and strengthening in the workers and people’s movements.. The idea that as long as the proletarians are not in power it is an illusion to think that their lot will improve

is growing. The workers’ struggles and the uprisings of proletarians and young people must coordinate and grow within a perspective of overthrowing the governments and states of the imperialist bourgeoisie, for the seizure of power by the proletariat.

In order to transform these needs into reality, these movements into revolution, we need to build MLM communist parties, in the fire of class struggle and in close link with the masses, for the proletarian revolution, with the MLM strategy of the revolutionary war culminating with the insurrection, adapted to each country according to the concrete conditions.

In all countries we need communist parties based on Marxism-Leninism-Maoism, able to lead the class struggle in all fields and aimed at seizing the political power. In each country the Maoist communists strive to answer this need for a scientific and determined leadership for the class struggle, by fighting all kinds of revisionist and reformist, or dogmatist and extremist deviations, in all their forms.

Our class can rely on the huge amount of experience through 140 years of struggles and revolutions, from the birth of the glorious Paris Commune through the peaks of the October Revolution, the Chinese revolution and the Great Proletarian Cultural Revolution. We must learn from both our victories and defeats, from our correctness as well as from our mistakes.

Always in their entire history, the communists have built, participated and counted on an international organization of the proletariat and the oppressed masses. Without the First, the Second and Third International, the communist movement would not have spread to every corner of the world, neither would it have achieved its great victories, and would not have learned the lessons from its temporary defeats.

The battle of Mao Tsetung was an international battle that paved the way to the revival of communist parties after the establishment of Kruschevite revisionism in the international communist movement.

After Mao’s death and the end of the Great Proletarian Cultural Revolution, the formation of the Revolutionary Internationalist Movement (RIM) has allowed the Marxist-Leninist-Maoists in the world to begin to unite on an international scale, to resume the march towards a new Communist International.

Today, facing the crisis and the collapse of the RIM, we must rebuild the international organization of MLM parties and organizations on the basis of the positive and negative experiences of the RIM. The current situation presents the need to unite in this new organization all the MLM parties and organizations, inside and outside the RIM, for a political and organizational leap. This is necessary to put the communist movement at the height of the class struggle in the new century. Thus the needs of the proletariat and the oppressed masses, facing the impact of the crisis of imperialism, can be met.

The new international organization must unite in its ranks the genuine MLM parties and organizations that exist and operate in the class struggle, that transform the revolutionary theory into revolutionary practice, that are able to be an advanced and integrant part of the proletariat and the oppressed masses, getting rid of all the old and new waste, not only of revisionism but also of the petty bourgeois revolutionaries and the self-referring “virtualism”.

To build this new international organization we must break with revisionism in all its aspects and particularly with those that have led to the current crisis and collapse of the RIM, namely the post-MLM ‘new synthesis’ of Bob Avakian in the Revolutionary Communist Party,US and the revisionist line established by Prachanda/Bhattarai in the UCPN(M).

The new international organization should have an executive centre, whose internal life must correspond to the stage and methods shared by the political parties and forces that give life to this organization, particularly taking lesson from the positive and negative experiences of the CoRim.

The international organization of MLM communists is and should be the core of a front, of an international anti-imperialist alliance of the proletarians and oppressed peoples.

It is this that will allow the MLM communist parties to establish and develop Marxism-Leninism-Maoism, realize a new unity of the international communist movement, place it at the van of worldwide people’s struggles and fully unleash and realize the potential new wave of world revolution.

Imperialism has no future! The future belongs to communism!

Signed and spread by:

Communist Party of India (M-L) [Naxalbari]

Communist (Maoist) Party of Afghanistan

Maoist Communist Party – Italy.

In Memory of Comrade S. A. Rawoof

Central Organising Committee, Communist Party of India (Marxist-Leninist) NAXALBARI

February 20, 2014

In Memory of Comrade S. A. Rawoof

Comrade Sheik Abdul Rawoof (Viswam), who was Secretary of the Communist Party of India (Marxist-Leninist) NAXALBARI till he retired in 2006, passed away on the 9th of February, at the age of 89. He was suffering from age related diseases. Before laying his body to rest on the 11th evening at his home village of Kuttagulla (Kadiri Taluq, Anantapur District, Andhra Pradesh) it was kept for public viewing for two days. Thousands of people came from far flung areas to see their dear comrade one last time.

Comrade Rawoof, popularly known as ‘SAR’, leaves behind inspiring memories of a life wholly dedicated to the cause of the people, to revolution. While a student he was attracted to the Communist Party of India.  Those were the tumultuous years of the anti-colonial struggle and, most importantly, the great Telengana peasant armed struggle led by the communist party.   Soon enough comrade Rawoof became a party member and remained a communist throughout. He was dissatisfied by the CPI’s deviation to the electoral path. But, under discipline, he had to contest local elections and unwillingly became the first communist municipal chairman of Kadiri. True to his revolutionary character that post was transformed by him into one of a fighter. He refused to be cut off from the masses by the pomposity of office and, even more, firmly resisted all attempts to make him a tool of anti-people acts sought to be enforced through the local body.

When the rebellion within the CPI led to the formation of the CPI (Marxist) he immediately joined it. Soon enough he realised that this was nothing more than a disguised version of that old revisionism. Then the great peals of Naxalbari thundered in the Indian sky. Rawoof immediately rallied with the new revolutionary polarisation. Yet, confusion was being created by the centrist stand of Nagi Reddy who was then the most prominent leader seen as a supporter of the Naxalbari armed rebellion in Andhra Pradesh. This was quite a problem in the Rayalseema region, from where Nagi Reddy came, and, which was then Rawoof’s center of activity. Yet the comrade’s steadfast revolutionary convictions soon lead him to unite with those struggling against Nagi Reddy’s rightism. He linked up with the comrades in Srikakulam who were already carrying out armed struggle guided by comrade Charu Majumdar and became a member of the Communist Party of India (Marxist-Leninist). Following the directive of the party he left his occupation as a lawyer and became a professional revolutionary. He remained that till the very last years of his life; until he was forced to live under continuous medical supervision.

Rawoof was elected a member of the Andhra Pradesh State Committee of the CPI (M-L) in its State Conference in 1970. Though elected as a member of the delegation from AP to the 1970 Party Congress he couldn’t participate due to some technical glitches.  He remained a member of AP State Committee till his arrest in 1973. While in jail two significant developments led to a new chapter in Rawoof’s political life. The AP State Committee led by Kondapalli Seetharamiya (KS) openly called for a ‘suspension’ of armed struggle arguing that this was necessary for a reorganisation and re-launching of the armed struggle by utilising the new opportunities given by the post-Emergency situation. This was not consulted with Rawoof, though that was quite possible in the relaxed atmosphere existing after withdrawal of Emergency. As accounted by Rawoof in his summation, even while being in jail he made all efforts to contact KS and raise his objections to this proposal. They were not accepted. This was also a period when the international Marxist-Leninist movement was also grappling with the capitalist coup in China by the Teng-Hua clique and the Albanian Party’s efforts to utilise the emerging opposition to this as a means of attacking and rejecting Maoism (then termed as Mao Tsetung Thought). Except a few parties and organisations, most in the M-L camp either capitulated to one or the other of these anti-Marxist camps. The AP State Committee supported the Communist Party of China usurped by the Teng-Hua clique and upheld the Three Worlds Theory falsely attributed by them to Mao Tsetung. In view of these factors, Rawoof decided to rebel, break out and lead the formation of a new organisation, known as the AP Reorganisation Committee, CPI (M-L). The correctness of this step remains a matter of debate within the Maoist movement in India. Yet his determination to persist on the path of armed struggle and ideological sharpness in immediately grasping the full import of international developments can never be belittled. It was inspired by a great tradition set by Charu Majumdar. Its basic correctness is confirmed by history, even if certain aspects underlying that decision to rebel and the practical course he subsequently followed may be controversial.

The formation of the APROC under Rawoof’s leadership soon enough led to establishing ties with the Kerala State Committee which was holding similar positions. This led to the formation of the Reorganisation Committee, CPI (M-L) in 1979 (later renamed as Central Reorganisation Committee, CPI (M-L) in its 1st All-India Conference held in 1981). This party played an instrumental role in the struggle to defend Marxism-Leninism-Mao Tsetung Thought (as Maoism was then termed) at the 1st International conference of 1980 and later in the 1984 conference that led to the formation of the Revolutionary Internationalist Movement. In all of this Rawoof played an important role as a member of that party’s leading body. He was a staunch internationalist.

During this period Rawoof gave leadership to the development of armed struggle in AP, facing up to savage state repression which took the lives of many comrades. Rawoof himself was arrested in 1983 and jailed for 3 years and later for 4. (He was imprisoned for a total of 12 years during his plus five decades long revolutionary life.) Meanwhile he took up the struggle against the rightist positions being advanced by the CRC leadership. In 1985, while still in jail, he led a split against it when it formally launched itself on a disastrous course of liquidation. Later in 1989 he joined the CPI (M-L) Red Flag since it was accepting the 1970 program of the CPI (M-L). When it started deviating from these positions he struggled against this, finally leading to comrades of two States, AP and Karnataka, breaking off and forming the CPI (M-L) Naxalbari. They and the Maoist Unity Center, CPI (M-L) then merged in 1999, as CPI (M-L) Naxalbari. Rawoof was its Secretary till 2006.

Rawoof was a staunch follower of Charu Majumdar. His firm adherence to Marxism-Leninism-Maoism and loyalty to Charu Majumdar’s positions were his ideological mainstays, tempered with an intense hatred towards the oppressors. While firm in his ideological orientation, he was also critically aware of the shortcomings in his grasp and application. He frankly admitted in his summation report, “We failed to correctly implement the line of area wise seizure of political power…annihilations, which were not linked to the seizure of political power turned out to be only militant economism and the whole activity was roving guerrilla activity…”.  He accepted his own role in the setbacks and admitted that he “was given to spontaneity to extend the movement without preparing the cadres ideologically and organisationally and on questions of military line.” For various reasons, some beyond his control, this awareness could not be translated into a timely and deep going rectification.

If Rawoof had a track record of rebelling against what he saw as wrong line and leadership, this was never given to a narrow group mentality. That much is well proven by his efforts for unity, for building a unified all-India party. It was also proven by his keenness to value and learn from the revolutionary experiences of other Maoist parties, even when disagreeing with them. In a letter written to the CPI (M-L) Red Flag leadership he wrote, “CRC never discussed about the revolutionary movement led by different ML organisations, particularly PW, MCC and Party Unity, which are in armed struggle. It is very unfortunate that CRC is taking a very negative attitude towards PW… Is it not necessary that we should learn from both the positive and negatives aspects of the revolutionary movement led by that party, which has become the main target of state repression?” This broad heartedness, this steadfast Maoist attitude of learning even from those with whom one disagrees, will always shine as an example for generations of communists.

His communist qualities, capacity to integrate with the people, simple living, willingness for hardship and absolute faith in the party and the people have forever endeared him. Rawoof was amazing in his capacity to effortlessly bridge the age-gap and win over the young to the cause of revolution. For all the signs of aging so visible on him, his was not the ‘wrinkled gaze of the elderly’. There was never a distance, the aloofness of ‘seniority’, with them. If he was affectionately called ‘Thatha’ (grandfather) by young comrades, this was one who was quite the opposite in his relations with them.

Comrade S.A. Rawoof is no more with us, now physically. Already for the past few years, debilitated by growing dementia, he was in disconnect – unable to recognise his close associates, unable to meaningfully communicate with them. In the initial stages, the intense struggle he was waging to resist the advance of that condition could be seen in flashes of political terms in his broken conversations. But that too would soon end. It was cruel to stand witness to this communist fighter’s plight, his gaze now made vacant by disease. It was painful to recollect that sharp look and decisive voice, so stark in contrast to the dullness now seen. It was difficult to relate this indifferent person to that bundle of energy, that empathy and concern for the people and his comrades.

We honour this great communist revolutionary by dipping the Red Flag!

We honour him by dedicating ourselves even more to the realisation of the revolutionary aims he lived for, for his long cherished desire to achieve the unity of Maoists in India into a single party!

සහෝදර ශන්මුගදාසන් දිගු කල් දිනේවා!!!

උපැටුම – A WORLD TO WIN    #19   (1993)

සහෝදර ශන්මුගදාසන් දිගු කල් දිනේවා!!!

සහෝදර ශන්මුගදාසන්ගේ අභාවය ගැන

විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ (RIM) කමිටුවේ ප‍්‍රකාශනය

1993 පෙබරවාරි 15

Com.Shan visit Mao during the GPCR

Com. Shan visit Mao during the GPCR

ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (මාඕවාදී) සම ලේකම් සහෝදර N.ශන්මුගදාසන් 74 වැනි වියැතිව සිටියදී ස්වාභාවික හේතුවක් නිසාවෙන් පෙබරවාරි 8 වන දින මිය ගිය පුවත සැලවීමෙන් විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ කමිටුව අත්‍යන්ත ශෝකයට පත් වූහ.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් සිය ජීවිතය කොමියුනිස්ට්වාදය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමේ අභිලාශය වෙනුවෙන් කැප කළහ. ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ පුළුල් මහජන ගෞරවයට පාත‍්‍ර වූ අයකු මෙන්ම කම්කරු, ගොවි, විප්ලවවාදී බුද්ධිමතුන් සහ ප‍්‍රගතිශීලීන්ගේ පුළුල් කොටස්වල ආදරයට පාත‍්‍ර වූහ. ඔහුගේ ජීවිතය ශ්‍රී ලංකාවේ විප්ලවීය ව්‍යාපාරය සමග සහ ජාත්‍යන්තර විප්ලවීය ව්‍යාපාරයේ ඉතිහාසය සමග වෙළී බැඳී ඇත. ඔහු පැවසූ ලෙසම ‘‘1939 දී කොමියුනිස්ට්වාදියෙකු බවට පත් වූ මම නැවත කිසිවිටක ආපසු නොහැරුණෙමි.’’

එවක ලංකාව යටත් විජිතයක්ව පැවතියද සහෝදර ශන්මුගදාසන් අව්‍යාජ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයක් ගොඩනැගීමේ අරගලයට සහභාගි වූහ. එවක ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ ආධිපත්‍යය පතුරුවා සිටි ට්‍රොට්ස්කිවාදීන්ට එරෙහිව ඔහු සටන් වැදුණහ. ඔහු, ජෝශෆ් ස්ටාලින්ගේ නායකත්වය යටතේ සෝවියට් සංගමයේ නිර්ධන පංතිය ලබාගත් දේවල් ආරක්‍ෂා කිරීමේ දෘඩතර ආරක්‍ෂකයෙකි.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් මාඕ සේතුං වටේ පෙළගැසුණු සහ කෘෂෙව්ගේ සංශෝධනවාදයට එරෙහිව දියත් කළ ශ්‍රේෂ්ඨ අරගලයේදී චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය වටා පෙළ ගැසුණු පළමු කොමියුනිස්ට් නායකයින්ගෙන් කෙනෙක් විය. ජනතාව විසින් සිදු කරනු ලබන විප්ලවවාදී ප‍්‍රචණ්ඩත්වය සහ නිර්ධන පංති ආඥදායකත්වයේ අවශ්‍යතාවය සහෝදර ශන්මුගදාසන් විසින් ආරක්‍ෂා කරන ලදි.

ඔහු චීනයේ ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවය ආරක්‍ෂා කළ දෘඩතර ආරක්‍ෂකයෙකි. මාඕ සේතුං සහ චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ අනෙකුත් විප්ලවීය නායකයින් සමග කළ සාකච්ඡාවන්හි පදනම්ව, සහෝදර ශන්මුගදාසන් ‘‘මාඕ සේතුං චින්තනයේ දීප්තිමත් රතු පතාකය ඔසවමු’’ යන හිසින් යුතු අත් පොත සකසන ලදි. මේ ප‍්‍රකාශනය, මාඕ සේතුංගේ සමහර ඉගැන්වීම් පතුරුවා ලීමට සහ ප‍්‍රචලිත කිරීමට උදව් කරමින්, ලොව පුරා පුළුල්ව සංසරණය වූහ.

1971 දී ශ්‍රී ලංකාවේ ප‍්‍රතිගාමී රජය විසින් සහෝදර ශන්මුගදාසන් ව වසරක කාලයක් සිරගත කරන ලදි.

1976 දී මාඕගේ මරණය සිදු වීමෙන් පසුව ඇති වූ කුමන්ත‍්‍රණයෙන් පසු, නව සංශෝධනවාදී පාලනයට එරෙහි වූ මුල් අය අතර සහෝදර ශන්මුගදාසන් විය. එන්වර් හෝක්සා මාඕ සේතුං චින්තනයට පහර දෙද්දී, බොහෝ දෙනෙකු පසෙකට වැනෙන විට සහෝදර ශන්මුගදාසන් දැඩිව නැගී සිටියහ.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය බිහිවීමට මං සැලසූ මාක්ස්-ලෙනින්වාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල පළමු සහ දෙවන ජාත්‍යන්තර සම්මේලන දෙකටම පැමිණියහ. එම ස්ථාවරයන් තිරසරව ඔසවාගෙන සිටිමින් දැඩි ලෙස අරගල කරමින් සහ අනෙක් අය සමග සමගිය පිණිස උත්සාහ දැරීම යන තැන්හි දී සහෝදර ශන්මුගදාසන් මේ ක‍්‍රියාවලිය තුළ තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටු කළහ.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් කළින් වූ ශ්‍රේෂ්ඨ අරගල තුළදී ඉදිරියට පැමිණ තිබුණු සහ චීනයේ සංස්කෘතික විප්ලවයේ බලපෑම යටතේ ඉදිරියට පැමිණි විප්ලවවාදීන් අතර වූ සජීවී සම්බන්ධතාවයන් කිහිපය අතරින් එක් අයෙකි. ඔහුගේ පරිණත බව සහ විශ්වාසනීයත්වය, ඔවුන් බිහි කළ විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයට පණ පෙවීමේදී බලවත් ලෝහයක් මෙන් විය; ඔහු ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ සැතපුම් කණුවක් ලෙස ගෞරවයට පාත‍්‍ර වේ.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් දිවයිනේ උතුරු නැගෙනහිර දමිල ජනයාට එරෙහිව ගෙන ගිය ශ්‍රී ලංකා රජයේ යුද්ධයේදී ක‍්‍රියාශීලී විරුද්ධවාදියෙක් විය.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් 1991 දී ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (මාඕවාදී) වැදගත් සම්මේලනයක් පෞද්ගලිකවම කැඳවමින් එය මෙහෙයවූහ. මෙලෙස, ඔහුගේ සෞඛ්‍ය තත්වය පිරිහෙමින් පවතින විටදී පවා, සිය පුද්ගල අභිලාෂයන්ට ඉහළින් නිර්ධන පංතියේ සහ විප්ලවයේ අභිප‍්‍රායන් තැබූහ, සහෝදර ශන්මුගදාසන් නව පරපුරක නායකත්වයක් ඇති කරමින් පක්‍ෂයේ අනාගතය සහතික කිරීමට ක‍්‍රියාකාරීව කටයුතු කළහ.

සහෝදර ශන්මුගදාසන් පේරු වේ මහජන යුද්ධයට උෙiා්ගිමත් ලෙස සහය දැක්වූවෙකි. ඔහුගේ අවසාන ප‍්‍රසිද්ධ කාර්ය වූයේ ආචාර්ය අබිමායෙල් ගුස්මාන්ගේ ජීවිතය ආරක්‍ෂා කිරීමට, ඉදි කිරීමේදී ඔහුද පුරෝගාමියෙකු වූ ජාත්‍යන්තර හදිසි කමිටුවේ ලන්ඩන්හි පළමු මාධ්‍ය සම්මේලනයේදී කථා කිරීමයි.

නිර්ධන පංතියට සහ ජනතාවට සිදුකළ ඔහුගේ දීර්ඝ කාලින විප්ලවීය සේවාව මුළුල්ලේදී, සහෝදර ශන්මුගදාසන් කොමියුනිස්ට්වාදයේ අත්‍යන්ත විජයග‍්‍රහණය පිළිබඳ වූ උසස් බලාපොරොත්තුව කිසි කළෙක නැති කර නොගත්හ. සහෝදර ශන්මුගදාසන්ගේ ජීවිත කාලය තුළදී ලංකාවේ විප්ලවය පිළිබඳ ව වූ තීරණාත්මක ගැටළු සියල්ලම විස\ නැති වූවත්, කොමියුනිස්ට්වරුන්ට, නිර්ධනීන්ට සහ ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාව සඳහා අතිශය වැදගත් ආරම්භයක් ඔහු ලබා දී ඇති අතර එය භාවිතයෙන් සිය විමුක්තිය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීම පිණිස ඔවුහු ඉදිරියට ගමන් කරනු ඇත.

විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ කමිටුව සිය ගැඹුරු ශෝකය ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට (මාඕවාදී), සහ සහෝදර ශන්මුගදාසන්ගේ පවුලේ අයට සහ මිතුරන්ට ප‍්‍රකාශ කරයි. ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) සහෝදර ශන්මුගදාසන් සිය ජීවිතයම කැප කරන්නට යෙදුණු කරතව්‍යයන් ඉදිරියට ගෙන යමින් ඔහුට ගෞරවය පුද කරනු ඇති බව අපට සහතිකය.

ABar-11