Blog Archives

දමිළ ඊළාම් අරගලය සහ එහි පාඩම් – II කොටස

II කොටස

දමිළ ඊළාම් අරගලය සහ එහි පාඩම්

[ඉන්දියාවේ විප්ලවීය සඟරාවක් වන, ජනතා සත්‍ය #7,  (http://www.bannedthought.net/India/PeoplesTruth/PeoplesTruth07.pdf) කලාපයෙනි, 2009 සැප්තැම්බර්, 20-30 පිටු සහ 12 වෙනි පිටුව.]

රවීන්ද්‍රන් විසිනි

[පරිවර්තනය :  ශ්‍රී කාන්ත]

II කොටස

ඉන්දීය ව්‍යාප්තවාදීන්ගේ භූමිකාව

ආරම්භයේ සිටම, සිය ව්‍යාප්තවාදී අභිලාශයන් සිත්හි තබාගෙන ඉන්දීය රජය ලංකාව තුළ හැම විටම මැදිහත්වීම් කළහ. දමිළයන්ට වචනයෙන් පමණක් සහය දෙන අතර ඉන්දීය රජය සිංහල-බෞද්ධ ජාතිවාදී පාලකයින්ට ලබා දුන් උපායික සහය පුළුල් කළහ. 1949 දී, සිංහල පාලක පංතිය බලය භාරගත් පසු, ඉන්දීය සම්භවයක් සහිත වතු කම්කරුවන්ගේ ප‍්‍රජා අයිතිය අහෝසි කිරීමට ඔවුන් සමග කුමන්ත‍්‍රණය කොට මිලියන ගණනක් වූ දමිළ වතු කම්කරුවන් රාජ්‍යයක් නැති තත්වයට පත් කළ 1949 පුරවැසි පනත ප‍්‍රසිද්ධ කිරීමට එකඟ වූහ. 1971 දී, සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක රජයට ජවිපෙ කැරැල්ලෙන් තර්ජනයක් වෙන විට, ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඉන්දියාවට තිබූ ප‍්‍රමුඛ තත්වය චීනයට දෙවෙනි කර ගන්නට අකමැති වූ නිසා ඉන්දියානු රජය කැරලිකරුවන් මැඩ පවත්වන්නට සියළු සහයෝගයන් සැලසූහ. 1974 දී නැවත, එම කාරණයටම, ඉතා පුරාණ කාලයේ සිටම තමිල්නාඩුවේ මත්ස්‍ය දිවයින් තොටක් වූ, කච්චතිවු, තමිල්නාඩුවේ ජනතාවගේ සහ ප‍්‍රාන්ත රජයේ විරුද්ධත්වය පසෙකට අතුගා දමමින් ශ්‍රී ලංකාවට පවරා දුන්හ. අද, එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස, තමිල්නාඩුවේ මස් මරන්නන් හාරසියයකට අධික පිරිසක් ඝාතනය කොට දහස් ගණනක් අත් අඩංගුවට සහ වධ දීම්වලට ලක් කොට රුපියල් මිලියන ගණනක් වටිනා ඔවුන්ගේ ධීවර බෝට්ටු, දැල් සහ අනෙකුත් උපකරණ ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව විසින් විනාශ කර දමන ලදි. දමිළ ධීවර ප‍්‍රජාව විසින් සිදු කළ සිය ගණන් විරෝධතා සහ වර්ජනයන් සහ ජනතාවගේ විවිධ කොටස් වලින් සහ සියළු දේශපාලන පක්‍ෂ වලින් ධීවරයින් ආරක්‍ෂා කිරීමට සුදුසු පියවර ගන්නැයි කළ ආයාචනයන්, මේ ධීවරයින් LTTE යට ආවරණයක් වීයැයි යන ව්‍යාජ හේතුව මත සාමාන්‍යයෙන් ඉන්දීය රජය විසින් නොසලකා හරින ලදි.

සිය ව්‍යාප්තවාදී අභිලාශයන් පිරිමසා ගැනීම සඳහා ඉන්දීය රජය ශ්‍රී ලංකා ජාතිවාදීන් සතුටු කිරීම හෝ දමිළ ප‍්‍රශ්නය මත ඔවුන්ට බලපෑම් කිරීම සිදු කළහ. 1983 දී, දමිළ-විරෝධී මැර ක‍්‍රියාවන් ශ්‍රී ලංකාව තුළ පැන නැගෙන විට, මැදිහත් වීමට අවස්ථාවක් එළඹෙන තෙක් බලා සිටි, ඉන්දීය රජය, වහාම සිද්ධියට මැදිහත් වී ඉන්දියාව තුළ පුහුණු කඳවුරු සකසමින් LTTE යට ආයුධ ලබා දුන්හ. 1985 දී, ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර දමිලයන්ට බෝම්බ දැමුවා යයි ව්‍යාජ විරුද්ධත්වයක් පාමින්, ඉන්දියානු ගුවන් හමුදාවේ ජෙට් යානා ශ්‍රී ලංකා භූමියට ගෙනවිත් සියළු ජාත්‍යන්තර නීති සහ සම්මුතීන් උල්ලංඝණය කරමින් ආහාර සහ ඖෂධ වර්ග හෙලූහ.

ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකා රජය අතර 1987 දී අත්සන් කළ ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුමට අනුව පීඩිත දමිළයින්ට කිසිදු පිහිටක් හෝ විසඳුමක් නොදුන් නමුදු, මුළු ශ්‍රී ලංකාවම සිය බලපෑම යටතට ගත්හ. එය ඇත්ත වශයෙන්ම සියළු දමිළ කණ්ඩායම්වලට තර්ජනය කළහ. LTTE ය සහ ඊළාම් දමිළ ජනතාව ගිවිසුමට එරෙහි වන විට, ඔවුන්ගේ අව්‍යාජ ජාතික අභිලාශයන් පොඩි කර දැමිමට, හමුදා මෙහෙයුම් දියත් කළහ. ඇත්තෙන්ම, ජාතික විමුක්තිය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමේ අරගලය තුළ ඕනෑම දුෂ්කරතාවයක් දරා සිටීමට අධිෂ්ඨාන සහගත වූ ජනතාවගේ කැමැත්ත දිනා ගැනීමට අසමත් ඔවුහු, නින්දා සහගත පරාජයෙන් පසුව ආපසු පැමිණියහ. ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාරය බෙලහීන කිරීමට සහ එය ඉන්දියානු රජයේ ව්‍යාප්තවාදී අභිලාශයන් තල්ලූ කිරීමට අවියක් බවට පත්කර ගැනීමට, සිය බුද්ධි කාර්යාංශය වූ, පර්යේෂණ සහ විශ්ලේෂණ අංශය (RAW) හරහා, කුමන්ත‍්‍රණය කොට බිඳ දැමිමට LTTE ය තුළට ඇතුල් වූහ. තවද EPRLF, ENDLF වැනි අනෙකුත් සටන්කාමී සංවිධාන, ඊළාම් බෙදී වෙන්වීමේ අරගලයට එරෙහි වන විට ඔවුන්ට සම්පූර්ණ ආරක්‍ෂාව සපයමින්, සිය පන්දම්කරුවන් බවට පත් කළහ. එය සිය ඒජන්තයින් හරහා මහේන්ද්‍රරාජා මහත්තයියා (Mahendraraja Mahthaiah) වැනි LTTE යේ දෙවන අණදෙන ස්ථානයේ සිටි, ඉහළ පෙළ නායකයින් ලවා LTTE නායක ප‍්‍රභාකරන් ඝාතනය කිරීමට විවිධ ප‍්‍රයත්නයන් දැරූහ. නමුත් ඉන්දීය පාලකයින් විසින් දැරූ එම සියළු ප‍්‍රයත්නයන් අනුකම්පා විරහිතව LTTE ය මගින් මැඩ පැවැත්වුහ.

සිංහල රජයට සියළු යුධ ආධාර සැපයීමෙන් ඉන්දීය රජය ඇත්තෙන්ම දමිළ ජනතාවට එරෙහි ජන සංහාරක යුද්ධයේ කොටස්කරුවකු වීය. එය ශ්‍රී ලංකාවට නවීන අවි ආයුධ, රේඩාර් සහ අනෙක් යුධ යන්ත‍්‍ර සැපයූවා පමණක් නොව සිය යුධ නිළධාරීන් ශ්‍රී ලංකාවට එවා ඔවුන්ට පුහුණු කොට, සමහර අවස්ථාවල දී ‘ක්‍ෂේත‍්‍ර පුහුණුව’ ද ලබා දුන්හ. තමිල්නාඩු ජනතාව සහ සමහර විප්ලවවාදී සහ ජාතිකවාදී සංවිධාන ඉන්දීය රජය අපරාධවලට ඉඩ දීම ගැන චෝදනා කරන විට, රජය කරුණු විකෘති කරන්නට ප‍්‍රයත්න දැරූහ. නමුත් අවසානයේ තමන් ‘ආරක්‍ෂක කටයුතු’ සඳහා පමණක් යැයි සිතා ආයුධ සැපයූ බව, පිළිගන්නට බල කෙරිණි. රජිව් ගාන්ධි ඝාතනය කළේය යන ව්‍යාජය මත ඉන්දියාව තුළ LTTE ය තහනම් කොට, එයින් දමිළ ඊළාම් සඳහා වූ යුක්තිසහගත අරගලයට වූ සහය පුළුල් කිරීම වැළැක්වීමට, ඉන්දියවේ ජනතාවගේ, විශේෂයෙන්ම තමිල්නාඩුවේ, ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික අයිතීන් මැඩ පැවැත්වූහ. එය ඊළාම් අරගලයට සහය පුළුල් කරන්නන් අත් අඩංගුවට ගැනීමට ප‍්‍රාන්ත රජයට බල කළහ. දමිළ ජාතිකවාදීන් සහ විප්ලවවාදීන් NSA සහ අනෙකුත් ඉතා දරුණු නීති යටතේ ඊළාම් අරගලයට සහය දීම මත අත් අඩංගුවට ගත්හ. එය සිය නාවික සහ වෙරළ ආරක්‍ෂක යාත‍්‍රා LTTE යේ අධි වේගී යාත‍්‍රා සහ අනෙක් සැපයුම් සෝදිසි කිරීම පිණිස මුරට තැබූහ. එය විවිධ අවස්ථාවල ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවට ඔත්තු සැපයීම නිසා, ඊළාම් අරගලයට අතිමහත් හානියක් සිදු කිරීමට හේතු වූහ. LTTE යට බීඩි, ලූංගි, බැටරි කෝෂ යනාදිය සැපයීම නිසා තමිල්නාඩුවේ ධීවරයින් ඉන්දීය වෙරළ ආරක්‍ෂකයින් විසින් අත් අඩංගුවට ගැනුණි. තවද එය ජාතික විමුක්ති අරගල, විශේෂයෙන්ම LTTE ය, සිය තානාපති කාර්යාල සහ සිය ඒජන්තවරු වන බ‍්‍රාහ්මණ වංශික සුබ‍්‍රමන්‍යම් ස්වාමි සහ ජාතික පුවත්පත (ජාතික විරෝධී) වන ද හින්දු හරහා අපකිර්තියට පත් කිරීමේ ව්‍යාපාරයක් ගෙන ගියහ.

1983 සිට යුද්ධයෙන් මිය ගිය ප‍්‍රමාණය 70,000 (හැත්තෑදහස) කට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් යයි ලැයිස්තු ගත කර නිළ වශයෙන් ඇස්තමේන්තු කර තිබේ. කෙසේ හෝ වොෂිංටන් සහ හාවර්ඩ් වෛද්‍ය විද්‍යලය කරනු ලැබූ ස්වාධීන අධ්‍යනයෙන්, මිය ගිය ප‍්‍රමාණය 338,000 (තුන් ලක්‍ෂ තිස් අට දහස) කට වැඩි යැයි ඇස්තමේන්තු කොට ප‍්‍රකාශ කරන ලදහ. 2008 ඔක්තෝබර් සිට 2009 මැයි දක්වා ජන සංහාරක යුද්ධය එහි උච්චත්වයට ළඟා වූ විට, 50,000 කට වැඩි ජනතාවක් මරණයට පත් වී එමෙන් දෙගුණයක් තුවාළ ලැබුවද, ඉන්දීය රජය මේ ලේ තැවරුණු ඝාතන හෙලා දකිමින් වචනයක් හෝ නොපැවසීය. සමහර වාර්තාවලට අනුව LTTE දේශපාලන නායක නඬේෂන් සහ තවත් ඉහළ පෙළේ නායකයෙකු වූ පුලිදේවන් ගේ ආරක්‍ෂාව සහතික කළ ඉන්දියානු රජය ආයුධ බිම තබා ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට යටත් වන්නැයි, ඒ වන විටත් ඔවුන්ට ආරක්‍ෂාව ලබා දීමට එකඟ වී තිබෙන ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිට කථා කොට ඇතැයි ප‍්‍රකාශ කොට ඇත. ඉන්දියාව විසින් ලබා දුන් සහතිකය විශ්වාස කළ, ඔවුහු සුදු කොඩි ඔසවාගෙන යටත් වීමට හමුදාව ඉදිරියට පැමිණිය ද, එක එල්ලේම වෙඩි කෑම සිදු වූ එකම දෙයයි. සිංහල අයෙකු වූ, නඬේෂන් ගේ බිරිඳ, නිරායුධව මේ භයංකර අපරාධයට විරෝධය දක්වනු ලදුව, වෙඩි තබා කෲර ලෙස ඝාතනය කළහ. LTTE නායක ප‍්‍රභාකරන් මරා දමා තිබේ යැයි ශ්‍රී ලංකා රජය ප‍්‍රකාශ කරන දින වන විට, එම දින දෙක තුළදී පමණක් මරා දැමුණු ප‍්‍රමාණය විසි දහසකට වැඩි යැයි වාර්තා වේ.

මේ ලේ මිදෙන ඝාතනයන් ලෝක අවධානයෙන් වෙනතකට හැරවීමට ප‍්‍රභාකරන් ඝාතනය කළ පුවත ඕනෑකමින්ම ඉස්මතුවෙන්නට සැලැස් වූ බව වාර්තා වේ. මිය ගිය කොටි කාන්තාවන්ගේ මෘත දේහ දූෂණය කිරීම වීඩියෝගත කොට ලේ පිපාසිත ශ්‍රී ලංකා හමුදාව විසින් අන්තර්ජාලය පුරා සංසරණය වීමට සැලැස්වීම සහ මිය ගිය කොටි කාන්තාවන්ගේ ශරීර කොටස්, වෙළඳ පළ පෙදෙසේ මස් මෙන් අලෙවි කිරීම වැනි සාහසික කෲරකම් සිදු වූහ. ලෝකයේ විශාලතම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රටවල් ලෙස හැඳින්වූ පාලකයන්ට මේවායින් කිසිදු කෝපයක් ඇති නොවූහ. අනෙක් අතට, ජාතික ආරක්‍ෂක උපදේශක K.N. නරායනන් ශ්‍රී ලංකා මිනීමරු හමුදා ප‍්‍රධානී සරත් ෆොන්සේකා ‘‘ලෝකයේ හොඳම හමුදාපති’’ ලෙස අගය කළහ. පසුගිය මාස 6 තුළ දිල්ලිහි එක්සත් ප‍්‍රගතිශීලී සන්ධාන රජය සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීම නවත්වන්නැයි එක වරක් හෝ කොළඹින් ඉල්ලා නැත. කුලී මිනීමරු හමුදාව කෙසේ හෝ යුධ මුක්ත කලාප ලෙස හඳුන්වනු ලබන ස්ථානවලට බෝම්බ දමමින්, දහස් ගණන් කාන්තාවන්, දරුවන් සහ මහල්ලන් මරා දමන විට ඔවුන් කරන ලද සමස්තය වූයේ සිවිල් වැසියන්ගේ රක්‍ෂාවරණය සඳහා වැඩි වැඩියෙන් ‘යුධ මුක්ත කලාප’ හෝ NFZs සපයන්නැයි නව නාසීන්ගෙන් ඉල්ලා සිටීමයි. එය ජනතාව මුළා කිරීමට සිදු කළ කෛරාටික ක‍්‍රියාවක් මිස වෙන කිසිවක් නොවේ. ඉන්දීය රජය රඟ දැක්වූ භූමිකාව ෆැසිස්ට්වාදී මහින්ද රාජපක්‍ෂ විසින් ඉතා ඉහළින් අගය කොට ඔහු ප‍්‍රකාශ කළේ ‘‘ඉන්දියානු රජය විසින් සැපයූ උපකාර සහ පුළුල් සහයෝගය බෙහෙවින් සතුටුදායකය.’’ යුද්ධය ඉවර වූ බව ශ්‍රී ලංකා රජය ප‍්‍රකාශ කළ පසු, විමුක්ති අරගලය පාගා දැමීමට ඉන්දීය රජය දුන් සහයෝගය අගය කරමින් කොළඹින් පෝස්ටර් පවා අපට සොයා ගත හැකි විය. ජනසංහාරක යුද්ධයේ සමාප්තියෙන් පසුව පවා, ඉන්දීය රජය සිය යුධ නිළධාරීන් LTTE ය ඇතිරූ බිම් බෝම්බ ඉවත් කිරීමට පිටත් කළහ. තමිල්නාඩුවේ ජනතාව ඊළාම් අරගලයට දුන් පුළුල් සහයෝගය සහ ඊළාම් දමිළයන් සමග තිබූ ඔවුන්ගේ පෞරාණික මානවීය/නාභිගත බැ‍‍ඳීම ගණනකට නොගෙන, ඉන්දීය පාලකයෝ ඔවුන්ගේ ව්‍යාප්තවාදී ආකෘතිය ක‍්‍රියාවට නැංවූහ. යුද්ධය ගෙන ගියේ ශ්‍රී ලංකා රජය සහ ඉන්දීය රජය සහයෝගයෙන් යැයි කියන විට එය මුසාවක් නොවේ.

දශකයකට පෙර, ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්දීය මහ කොමසාරිස් ලෙස 1985-89 කාලය තුළ සේවය කළ J.N. ඩික්සිත්, 1998 දී, ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළ ප‍්‍රශ්නය ගැන ඉන්දීය රජයට තිබූ අභිලාශයන් ගැන කිසිදු රහසක් නොවූයේ ඔහු විවෘතවම මෙය ප‍්‍රකාශ කළ නිසාය:

‘‘…එක්සත් ජනපදය, ඊශ‍්‍රායෙලය සහ පකිස්ථානය සමග යුධමය සහ බුද්ධිමය සහයෝගය පුළුල් කිරීමට සහ විශේෂ තත්වයන්ට (ශ්‍රී ලංකාවේ) ප‍්‍රතිචාරයක් ලෙස  දමිළ සටන්කරුවන් (ඉන්දියාවෙන්) සහය ලබාගත්හ. ඇස්තමේන්තුවලට අනුව මේ තත්ත්වයන් ඉන්දියාවට උපායික තර්ජනයක් මතු කරනු ඇත…’’ එම මතයම නැවත ප‍්‍රකාශ කරමින් අභ්‍යන්තර කටයුතු ඇමති ප‍්‍රනාබ් මුඛර්ජී 2009 මාර්තු වලදී පාර්ලිමේන්තුවට කීවේ ‘‘කලබලයට පත්වෙලා අපි එම දිවයිනේ පවතින උපායික වැදගත්කම අමතක නොකළ යුතුයි, එය ඔවුන්ගේ ආරක්‍ෂාව පමණක් නොවේ, එය අපගේ ආරක්‍ෂාව සමගද එකට බැඳී පවතී… .. ඇත්තෙන්ම, අප පිටුපසින් ජාත්‍යන්තර භූමිකා පවතිනවාට අපි අකමැති වෙමු’’.

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඉන්දීය මැදහත් වීම් සිය භූ-දේශපාලන වැදගත්කම් පිණිස මිස යුක්ති සහගත එකක් නොවේ. ඔවුන්ගේ උග‍්‍ර කෑදරකම නිසා සමස්ත ලංකාවම කොල්ලකෑමේ ආශාවකින් ඔවුහු පෙළේ. 1990 සිට 1996 දක්වා ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාවට කළ අපනයනයන් වල වැඩි වීම 556% කි. 1998 දී ඉන්දියාවෙන් ශ්‍රී ලංකාවට ආනයනය කරන බඩු සඳහා සම්පූර්ණයෙන්ම බදු ඉවත් කළ ඉන්දු-ලංකා ද්වී පාර්ශවීය නිදහස් වෙළඳ ගිවිසුම (ILBFTA) ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර අත්සන් කෙරුණු අතර එම ගිවිසුමෙන් ශ්‍රී ලංකාව සමග වූ වෙළඳාම පිම්මක් ඉදිරියට තැබීය. ඉන්දීය කොම්ප‍්‍රදෝරුවන් දැඩි ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ ආයෝජනය කරති. CEAT ඉන්දියා, ඒසියන් පේන්ට්, L&T, අශෝක් ලේලන්ඩ්, ටාජ් ගෲප් හොටෙල්, ටාටා තේ, ACC, අල්ට‍්‍රා-ටෙක් සහ අම්බුජා සිමෙන්ති, RAMCO කර්මාන්ත කණ්ඩායම, ඉන්දියන් ඔයිල් කෝපරේෂන්, මහින්ද්‍රා සහ මහින්ද්‍රා, CADILA ඖෂධ කම්පැනිය, Exide බැටරි, TVS, බි‍්‍රටනියා, අන්සල් රියල් එස්ටේට් කම්පැනි, ජෙට් එයාවේස්, සහරා සහ ඉන්දියන් එයාලයින්ස්, ICICI, UTI, LIC, අර්වින්ද් මිල්ස්, එයාර්ටෙල් සහ විශාල වශයෙන් මහ ධනපති නිවාස ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිය ව්‍යාපාර අරඹා ඇත. වසර 2000 වන විට 16 වෙනි ස්ථානයේ තිබුණු ඉන්දීය ආයෝජනයන්, 2005 දී 4 වෙනි ස්ථානයට නැංගේය. 2002 දී, චීන පෙට්‍රෝලියම් දැවැන්තයා වන, සයිනොපෙක්, ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹට පැමිණීම වැළැක්වීමට කටයුතු කර ත‍්‍රිකුණාමලය පෙට්‍රෝලියම් තොග ගබඩාව ඉන්දියන් තෙල් සමාගමට පවරා දීමට බල කළ අතර වසර 35 කට පෙට‍්‍රල් ගුදම් 100 කට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් පිහිටුවීමට ඩොලර් මිලියන 75ක ආයෝජනයක් සඳහා ගිවිසුමක් අත්සන් කළහ. එයට ප‍්‍රතිඋපකාරයක් ලෙස LTTE යට එරෙහි යුද්ධයේදී ශ්‍රී ලංකාවට සියළු යුධමය සහයෝගයන් ලබා දීමට එකඟ වුණි. තවද එය ලංකා නාවික හමුදාවට ඉන්දීය සාගර කළාපය තුළ මුහුදු කොටින්ගේ හැසිරීම් නිරීක්‍ෂණයෙන් සහ බුද්ධි තොරතුරු ලබා දීමෙන් උදව් කළහ.

දැන්, ගිජුලිහිණියන් ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු සහ නැගෙනහිර ‘යළි ඉදි කිරීම’ තුළින් මංකොල්ලකෑමේ තරඟයක දැනටමත් යෙදෙමින් සිටී. ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර රටවල් දෙකේ බලශක්ති ජාලයන් එකට එක් කිරීමට මුහුද යටින් විදුලි රැහැන් එළීම පිණිස රුපියල් කෝටි 2,292 ක අවබෝධතා ගිවිසුමක් ඉක්මනින්ම අත්සන් කෙරෙනු ඇත.

ඉන්දියාවට දමිළ ඊළාම් ප‍්‍රශ්නය (‘සහය දීම’ හෝ විරුද්ධ වීම යන දෙකේදීම) ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව භාවිතා කළ හැකි අවියක් පමණි. එය සිය බලපෑම ලංකාව තුළ වැඩි කිරීමට 1987 ට පෙර ජාතිවාදී ශ්‍රී ලාංකිකයින්ට එරෙහිව දමිළ ඊළාම් අරගලයට ‘උදව් කිරීමේ’ භූමිකාව රඟ දැක්වූහ. වරක් ගැලවුම්කරුවාගේ තත්වය අත්කරගෙන සිටි එය එහි ප‍්‍රතිවිරුද්ධ පසට හැරී, දමිළයින් සඳහා වෙනම නිජ බිමක් වෙනුවෙන් නොනැමුණු අරගලයක නිරත වුණු සංවිධානයක් වූ LTTE ය පරාජය කිරීමට ශ්‍රී ලංකා පාලකයින්ට උදව් කළහ. LTTE ය මුලිනුපුටා දැමීමෙන් පමණක් නොව ශ්‍රී ලංකාව තුළ ‘සාමය’ පවත්වා ගැනීමෙන් නොනැවතී ඉන්දියාවට හැම විටම එරෙහි වූ තමිල්නාඩුවේ ජාතික මනෝභාවයක් වශයෙන්, ජාතීන්ගේ සිර ගෙදරක් බවට පත් කළහ. එය හැමවිටම තමිල්නාඩුවේ පැන නගින ජාතික ව්‍යාපාර ගැන සැකමුසු සිතින් පසු වූහ. කුමන හෝ ස්ථානයක ජාතික ව්‍යාපාරයක කුමන හෝ වර්ධනයක්, එය සන්නද්ධ අරගලයක් වීම අවශ්‍ය නොවිණි, දිල්ලි පාලකයින්ගේ අනුකම්පා විරහිත මර්ධනයට මුහුණ පෑම නොවැළැක්විය හැකි දෙයක් විය. කාශ්මීරය, පන්ජාබය, ඇසෑම්, නාගලන්තය, මනිපූර්, ගෝර්කාලන්තය යන ජාතික ව්‍යාපාර පසුගිය පනස් දෙ වසරක කාලයක් මුළුල්ලේ මෙයට සාක්‍ෂි දරයි.

ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාව ලෙස හැඳුන්වනු ලබන්නන් රඟපෑ භූමිකාව

ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියන් සාගරයේ අතිශය යුද්ධෝපායික වැදගත්කමකින් යුතු ස්ථානයක පිහිටා ඇත. ඉන්දියන් සාගරයට රටවල් 47 ක් සහ එය හාත්පස දිවයින් කිහිපයක්ද ඇත. චීනය සහ එක්සත් ජනපදය/ඉන්දියාව මේ කලාපය තුළ පාලනය ලබා ගැනීමට තරඟ කරන රටවල් වෙති. එක්සත් ජනපදයට දියේගෝ ගාර්සියා (Diego Garcia) හි නාවික සහ ගුවන් කඳුවරක් ඇත. ඉන්දියාව, ඉන්දියන් සාගරයේ ඔවුන්ට අයත් සීමාවෙන් ඔබ්බට මාලදිවයින දක්වා සැලකිය යුතු බලපෑමක් කර තිබේ. චීනයට අයත් කඳවුරක් මියන්මාරය අසල කෝකෝ (Coco) දවයිනේ ඇත.

ඉන්දියන් සාගරය වූ කලී ලෝකයේ සැපයුම් නෞකා වලින් අඩක්ම සංසරණය වන අතිශයින් වැදගත් ජල මාවතයි, එය හරහා යන තුනෙන් එකක් භාණ්ඩ නෞකා සහ තුනෙන් දෙකක්ම තෙල් නෞකා වේ. එය පෙට්‍රෝලියම් නිෂ්පාදන ප‍්‍රවාහනයෙන් බෙහෙවින් තදබදයට ලක්වේ.

එක්සත් ජනපදය 2007 මාර්තු 5 වන දින ශ්‍රී ලංකාව සමග, ඉන්ධන නැවත පිරවීමේ පහසුකම් සහ ප‍්‍රවර්ධන සැපයුම් ඇතුළුව අනෙකුත් දේවල් ද සලසන දස වසරක අත්කර ගැනීමේ සහ හරස් සේවා ගිවිසුමක් súiqula (Acquisition and Cross-Servicing Agreement – ACSA) අත්සන් කළහ. නිරීක්‍ෂණ කටයුතු සඳහා භාවිතා කළ හැකි, ඇමරිකන් සංස්ථාපනයක් ත‍්‍රිකුණාමලයෙහි ඇති කිරීම ගැන එක්සත් ජනපදය මේ වන විටත් අදහස් දක්වා තිබේ.

දැනටමත් සඳහන් කර ඇති ලෙස, 1987 ඉන්දු-ශ්‍රීලංකා ගිවිසුමේ අංගයක් ලෙස ඉන්දියාවට සහතිකයක් ලැබී ඇත, ‘‘ශ්‍රී ලංකාව සමග සම්මුතියට පැමිණ සිටින විදේශීය ගුවන් විදුලි සංවිධාන, ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාව තුළ ස්ථාපනය කරන ඕනෑම පහසුකමක් තනිකරම පොදු ගුවන් විදුලි විකාශන පහසුකම් මිස කිසිදු යුධමය හෝ බුද්ධිමය අරමුණකට නොවන බවට වග බලා ගැනීමට පරීක්‍ෂාවට ලක් කෙරෙනු ඇත. ’’ එමෙන්ම ‘‘ඉන්දීය රජයේ අවශ්‍යතාවයන්ට බාධා පමුණුවන ලෙස වෙනත් රටකට ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඇති ත‍්‍රීකුණාමලය හෝ වෙනත් වරායන් භාවිතා කිරීමට ඉඩ නොදීමට’’ ශ්‍රී ලංකා රජය එකඟ විය. ඇත්තෙන්ම, එක්සත් ජනපද-සෝවියට් අර්බුදය උච්චත්වයට නැග තිබූ එම කාලයේදී, ඉන්දියාව සෝවියට් පැත්ත සමග සිටියහ. එතැන් සිට, ජාත්‍යන්තර සමීකරණය වෙනස් වී තිබේ, අද ඉන්දියාව කලාපය තුළ ප‍්‍රධාන ඇමරිකන් පන්දම්කරුවා ලෙස ක‍්‍රියා කරයි.

1993 සිට ශුද්ධ තෙල් අපනයනකරුවෙකු වූ චීනය, එක්සත් ජනපදයට පසුව ලෝකයේ අංක දෙකේ තෙල් පරිභෝජකයා වෙයි. 2000 සිට 2004 කාලය තුළදී වර්ධනය වුණු ලෝක අමු තෙල් ඉල්ලූමේ චීනයේ ප‍්‍රමාණය 40%. බලශක්ති සම්පත් වෙත ප‍්‍රවේශ වීම චීන ආර්ථිකයේ වර්ධනය පවත්වා ගැනීමට ඉතා වැදගත් සාධකයකි. එතැන් සිට චීනය ඔවුන්ගේ තෙල් සැපයුම් සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වන ප‍්‍රවාහන මාර්ග සහ මුහුදු මාර්ග අත් කර ගැනීම වෙත පියවර තබා තිබේ. 2005 සුනාමි ව්‍යසනයට පසුව, චීනය ඩොලර් මිලියන 4 ක අමතර ‘ආධාර’ සිය අවි සැපයුම්කරු වන නොරින්ගෝ ට අයත් අවි ගබඩාව පිහිටි ගාලූ නගරය ප‍්‍රතිනිර්මාණය කිරීමට ලබා දුන්හ. 2007 දී එම ගබඩාව වසා දැමූ විට එය පොලි ටෙක්නොලොජි වෙතින් වඩා දියුණු අවි, ලාබදායී මිළකට සැපයීමට එකඟ වූහ. පසුව, 2007 අපේ‍්‍රල් වල දී, පොලි ටෙක්නොලොජි ශ්‍රී ලංකාවට ඩොලර් මිලියන 36.5 ක අවි සැපයූහ. සන්නිවේදනය සඳහා රට පුරා පැතිරුණු යටිතල ව්‍යූහයක් ඉදි කිරීමට, චීන බුද්ධි අංශය වන MSS සමග සමීප සම්බන්ධතාවයක් ඇති චිනයේ හුවාවෙයි ට, ඩොලර් මිලියන 150ක කොන්ත‍්‍රාත්තුවක් ලබා දුන්හ. තවද චීනය දිවයිනේ දකුණු වෙරළෙහි හම්බන්තොට පෙදෙසේ සිය තෙල් නැව් වලට ආරක්‍ෂාව සහතික කිරීමට භාවිතා කළ හැකි වරාය ව්‍යාපෘතියක් සඳහා ශ්‍රී ලංකාව සමග තිබුණු එකඟතාව අවසන් කළහ. මෑතදී, 2009 ජුනි වල, හතරවන ඊළාම් යුද්ධය නිමාවෙන් පසු නොරොච්චෝලයි ගල් අඟුරු බලාගාරය සඳහා ඩොලර් මිලියන 891 ක ගිවිසුමක් අත්සන් කළහ. චීන සමාගම්වලට ආර්ථික කලාපයක් පිරිනැමූ අතර 33 වසරක් සඳහා ගිවිසුමක් අත්සන් කළහ. මීරිගම කලාපය තුළ ඉදිරි තෙවසර තුළ හුයිචෙන් ඉන්වෙස්මන්ට් හෝල්ඩින් ලිමිටඩ් ඩොලර් මිලියන 28 ක් අයෝජනය කිරීමට සිටී. පළමු වරට කොළඹ නගරයට බෙහෙවින් ආසන්න; විශේෂ ප‍්‍රදේශයක් විදේශීය රටකට ලබා දී ඇත. චීනය එක්සත් ජනපද-ඉන්දීය අක්‍ෂය බෙහෙවින් කලබලයට පත්වීමට හේතු වෙමින් ශ්‍රී ලංකාව තුළට බලසම්පන්න හදිසි ආක‍්‍රමණයන් කරමින් සිටී.

සිය යුද්ධෝපායික භූ-දේශපාලනික සහ ආර්ථික අභිලාශයන් ට අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළ ප‍්‍රශ්නයට ප‍්‍රවේශ වුණු ප‍්‍රධාන රටවල් මේවා වෙති. ශ්‍රී ලංකා හමුදාව යුද්ධය හමාර කිරීමට ආසන්න වන විට ‘අහිංසකයින්’ මරා දැමීම සහ ‘මානවවාදී අර්බුද’ ගැන එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීහු විශාල ආන්ෙදා්ලනයක් සහ හඬගෑමක් ඇති කළහ. 2008 සැප්තැම්බර් සිට ඉදිරියට ජන සංහාරක යුද්ධය සිදු වන විට, 50,000 කට අධික ජනතාවක් මරා දැමෙනු දුටුවද ඔවුහු යුද්ධය අවසන් කිරීමට සැබෑ ප‍්‍රයත්නයක් නොගත්හ. මානව හිමිකම් සහ හිංසනයන් ගැන සහ ‘අහිංසකයන්’ ගේ ‘බිහිසුණු තත්වය’ ගැන කිඹුල් කඳුලූ හෙළමින් කළ ඔවුන්ගේ කෑ ගැසීම එක්සත් ජනපද අභිලාශයන්ට පටහැණිව ශ්‍රී ලංකා රජය කිසිවක් සිදු නොකළ යුතුය කියන සැඟවුණු තරවටුවකි – ඒ කෙසේද යත්, චීනය ඈතින් තැබිය යුතුය. චීනය ශ්‍රී ලංකාව වෙතට විශාල ආක‍්‍රමණයක් කිරීමත් සමග එක්සත් ජනපදය සිය පීඩනය ඉහළ නංවමින් සිටී. ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති, මහින්ද රාජපක්‍ෂට උපදේශකවරයෙකු ලෙස වරක් වැඩ කළ (දැන් සම්බන්ධතාවයක් නොමැති), ඇමෙරිකන් නීතිඥයෙකු, එක්සත් ජනපද අධිකරණයක ශ්‍රී ලංකාව සිදු කළ යුධ අපරාධ ගැන නඩුවක් පිළියෙල කරයි. සිත්ගන්නා සුළු දෑ වන්නේ මහින්ද රාජපක්‍ෂගේ සොහොයුරා සහ ශ්‍රී ලංකා ආරක්‍ෂක ලේකම් වන ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ සහ හමුදා ප‍්‍රධානී සරත් පොන්සේකා යන දෙනොටම එක්සත් ජනපද පුරවැසිකම හිමිව තිබීමයි. චීනය ශ්‍රී ලංකාව තුළය යන පංගුපේරුවෙන් එක්සත් ජනපදයට, ඕනෑම මොහොතක, ශ්‍රී ලංකා රජයට බලපෑම් කිරීමට මෙය භාවිතා කළ හැකිය.

චීනය නව-නාසීන්ට නවීන අවි ආයුධ සහ ආධාර සැපයූවා පමණක් නොව දහස් ලණන් සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීම ගැන ශ්‍රී ලංකාව හෙළා දකිමින් එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්‍ෂක කවුන්සිලයේ යෝජනාව ස්ථීර කිරීමේ ප‍්‍රයත්නය පවා දියකර දැමූහ. ඉන්දියාව ත් එම ජවනිකාවම රඟ පෑවේ යෝජනාවට එරෙහිවීමෙන් නොනැවතී සමහර අනෙක් රටවල් ද එයට එරෙහිව ඡන්දය දීමට නම්මවා ගනිමිනි.

එක්සත් ජාතීන්, යුධ මුක්ත කලාපයේ සිවිල් වැසියන්ගේ තත්වය අන්වේශණය කිරීමට යවා තිබුණු සිය නිරීක්‍ෂක, විජේ නම්බියාර්, ශ්‍රී ලංකා රජයට මුළුමනින්ම පිරිසදු සහතිකයක් ලබා දුන්හ. ඔහුගේ සොහොයුරු සතිෂ් නම්බියාර් ශ්‍රී ලංකා රජයේ ආරක්‍ෂාව හා සම්බන්ධ කාරණාවලදී උපදේශකයෙකු වන බව පෙන්වා දීම නුසුදුසු දෙයක් නොවේ. එක් සොහොයුරෙක් ජාතික විමුක්ති යුද්ධය අනුකම්පා විරහිතව පොඩි පට්ටම් කිරීමට උපදෙස් දෙන අතර අනෙක් සොහොයුරා ‘මානව හිමිකම්’ උල්ලංඝණය අධීක්‍ෂණය කරයි. සිවිල් වැසියන්ගේ තත්වය නිරීක්‍ෂණයට, ජන සංහාරක යුද්ධයට පසුව ලංකාවට පැමිණි, එක්සත් ජාතින්ගේ මහ ලේකම්, බරපතළ ෙදා්ෂාරෝපණයට ලක් වූහ. ඔහු ඇත්තෙන්ම ශ්‍රී ලංකා හමුදා ෆැසිස්ට්වාදීන් සිදුකළ සිවිල් වැසියන් ඝාතනය සහ අනෙකුත් යුධ අපරාධ සඟවා තැබූහ. ඇත්ත වශයෙන්ම කියතොත් එක්සත් ජාතීන් ශ්‍රී ලංකා රජය LTTE ‘ත‍්‍රස්තවාදීන්’ අභිබවා ලබාගත් ජයග‍්‍රහණය ඔසවා තබමින් යෝජනාවක් ස්ථීර කළහ. ලොව පුරා මිලියන ගණන් ජනතාව, විශේෂයෙන්ම දමිළ ජනතාව, ඝාතනයන් හෙළා දකිමින් මේ ජනසංහාරක යුද්ධය අවසන් කිරීමට බල කරමින් සිදු කළ විරෝධතා තිබියදී පවා එක්සත් ජාතීහු ඇත්ත වශයෙන්ම දමිළ සංහාරයට, ඉඩ හළහ. ඊලාම් දමිළයින් ද ඇතුළු, දමිළයින් 14 දෙනෙකු ජිනීවා හි එක්සත් ජාතීන්ගේ කාර්යාලය ඉදිරිපිට දිවිනසාගත්තද, ඔවුහු ඒ ගැන කරදර නොවූහ.

ලොව පුරා විරෝධතාවයන් සහ ජන මතය ගණනකට නොගෙන, මේ ප‍්‍රතිගාමීහු ඒකාබද්ධව අහිංසක වැසියන් බිහිසුණු ලෙස ඝාතනය කිරීම සිදුකරගෙන යද්දී, දශක කීපයක් තිස්සේ ක‍්‍රමානුකූලව ජනවාර්ගික පවිත‍්‍රකරණයකට ලක් වෙමින් සිටි ඊළාම් ජනතාව සඳහා යුක්තිසහගත නිජබිමක් වෙන් කිරීමට සහ නිදහස උදෙසා වූ අරගලය පොඩි පට්ටම් කර දැමීමෙන් ශිෂ්ට සම්පන්න සමාජයේ සියළුම ප‍්‍රජාතන්තවාදී ධර්මතාවන් නිග‍්‍රහයට ලක් කිරීම ප‍්‍රදර්ශනය කළහ. මේ මස්වැද්දන් අතිදුෂ්ඨ අපරාධ සිය කොල්ලකාරී අභිලාශයන්ට සේවය කිරීම පිණිස සිදු කරනු ඇත යන්නට සාක්‍ෂ්‍ය ලෙස එකම විදියේ ජන සංහාරයන් මේ ප‍්‍රතිගාමීන් විසින් ඉරාකයේ, ඇෆ්ගනිස්ථානයේ සහ දැන් පකිස්ථානයේ ස්වැට් කලාපයේ සිදු කොට තිබේ. කුමන වෙනස් කම් තිබුණත් පෙනෙන දෙයනම්, සිය අධිරාජ්‍යවාදී/ව්‍යාප්තවාදී අභිලාශයන් ලූහුබැඳීමට කලාපය තුළ යුද්ධෝපායික ආධිපත්‍යය අත් කර ගන්නේ කෙලෙසද යන්න ගැන පමණක් තැකීමයි.

LTTE යේ පරාජය සහ එහි පාඩම්

ජාතික විමුක්ති යුද්ධය සාර්ථකව දශක තුනකට වඩා වැඩි කාලයක් පවත්වාගෙන ගිය LTTE ය හතරවෙනි ඊළාම් යුද්ධය පරාජයට පත්වූවා පමණක් නොව තමන්ගේ සියළු කඳවුරු සහ දහස් ගණන් වූ සිය සොල්දාදුවන් ජීවිතක්‍ෂයට, තුවාළවීමට හෝ අත් අඩංගුවට පත් වූහ. අඩු පාඩු පිරිමසාගෙන වෙනම නිජබිමක් සඳහා වූ ඔවුන්ගේ අරගලය පෙරසේම පවත්වාගැනීමට ඔවුන්ට සැලකිය යුතු කාලයක් ගනු ඇත. LTTE ය විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ යුද්ධය සූරාකෑමට, අයුක්තියට සහ පීඩනයට එරෙහිව සටන් වදින සියල්ලන්ටම, විශේෂයෙන්ම සන්නද්ධ අරගලවල නියුතු වන අයට ආශ්වාදයක් වනු ඇත. LTTE යේ පරාජය දමිළ ඊළාම් ජනතාවට පමණක් නොව පීඩකයන්ට එරෙහිව සන්නද්ධ අරගලවල නිරත වන සියල්ලන්ටම දැවැන්ත පාඩුවක් වන්නේය. මෙතරම් බලසම්පන්න සටන්කාමී බලසේනාවක් පරාජයට පත් වීම මේ අරගලයට සහයදක්වමින්/අනුබල දෙමින් සිටි ජනතාව අතර සැලකිය යුතු  තරමක බලාපොරොත්තු කඩවීමක් ඇති වීම ස්වාභාවික දෙයකි. එමනිසා, එහි පරාජයට හේතුපාදක වූ කරුණු පාඩම් ලෙස ගැනීමට වටහාගැනීම ලොව මුළුල්ලේ වූ සියළු ජාතික ව්‍යාපාරවලට සහ ඉන්දියාවේ සහ දකුණු ආසියාවේ සන්නද්ධ අරගලවල නියුතුවන බලවේග සඳහා බෙහෙවින් අවශ්‍ය කරන දෙයකි.

            මතු දැක්වෙන්නේ සැලකිල්ලට ගත යුතු ප‍්‍රධාන කාරණාවන්ය.

a) LTTE ය දශක තුනකටත් වඩා ජාතික විමුක්ති යුද්ධයක් මෙහෙයවමින් සිටි සටන්කාමී සංවිධානයකි. මේ කාලය මුළුල්ලේ එය බොහෝ උච්චාවචනයන්ට මුහුණ පා තිබුණු අතර මේ වන විට තමන්ගේ සියළු කඳවුරු අහිමි කරගෙන තිබේ. නමුත් ඔවුහු කවදාවත් ‘‘දමිළ ඊළාමය’’ සඳහා වන සිය අරමුණ, අතිශය දුෂ්කර අවස්ථාවලදී පවා අනතුරේ නොදැමූහ. එසේ වුවද, ඔවුන්ගේ මතවාදය සහ පංති පදනම ස්වභාවයෙන් ධනේශ්වර වේ. මේ නිසා, ඔවුන්ට සිය ආදරණීය අරමුණ වූ දමිළ ඊළාමයේ මිතුරන් සහ සතුරන් අතර වෙනස  හඳුනාගන්නට නොහැකි වූහ. ඔවුහු සිය ජනතාව – වෙතටම ප‍්‍රවේශ වූහ, උදාහරණ ලෙස, ඊළාම් දමිළ, දමිළ ඊළාමයේ කොටස්කරුවන් වන ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු නැගෙනහිර ජීවත්වන මුස්ලිම්වරුනුත්, ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම කොටසේ වතුකරයේ ජීවත්වෙන දමිළයින්, සිංහල ජනතාව, දමිළ ඊළාම් අරමුණ වෙනුවෙන් හැම විදියකින්ම සහය පළ කළ ඉන්දියාවේ දමිළ ජනතාව, තමිල්නාඩුවේ ධනේශ්වර පක්‍ෂ, ඉන්දීය රජය සහ අධිරාජ්‍යවාදීහු – සියළු ම ආකාරයේ මේ විවිධ බෙලවේග ධනේශ්වර දෘෂ්ඨියෙන් දූෂිත වූහ. ඔවුහු සිංහල-බෞද්ධ වර්ගවාදීන් සමග කටයුතු කිරීමේ දී පාලක පංතිය සහ පීඩිත මහ ජනතාව අතර ඇති පංති වෙනස සැලකිල්ලට නොගෙන සිංහල වැඩ කරන ජනතාව පවා ඉලක්ක කර ගත්හ.

දමිළ-විරෝධී වැඩසටහන් වලට උල්පන්දම් දීමට සහ සිංහල ජාතිය ‘ආරක්‍ෂාකිරීම’ මුවාවෙන් දමිළයින්ට එරෙහි ඕනෑම විදියක කෲරකම් සිදු කරන්ට සහ සිංහල ජනයා ඔවුන්ගේ සැබෑ ප‍්‍රශ්නවලින් ඉවතට යවන්නට, ජාතිවාදයෙන් හැම විටම ශක්තිය ලබන ශ්‍රී ලංකා පාලක පංතියට මෙය විපුල අවස්ථාවන් උදා කර දුන්හ. එසේ වුවද අහිංසක මිනිසුන් මැරීමට ඉඩහළ, ජාතිවාදී මනෝභාවයන් වල ආධිපත්‍යය නිසා, වෙනම නිජබිමක් සඳහා වූ ඔවුන්ගේ අරගලයට සිංහල ජනතාවගේ අනුකම්පාව දිනාගත නොහැකි වනු ඇත. වැඩිදුරටත්, වෙන්වීමේ අයිතිය ඇතුළුව, ඊළාම් ජනතාවගේ ස්වයං-තීරණයේ අයිතිය පිළිගන්නා, ලංකා සම සමාජ පක්‍ෂය (LSSP) වැනි සංවිධාන පවතිද්දී, ශ්‍රී ලංකා පාලක පංතියට එරෙහිව එක්සත් අරගලයක නියැලීමේ හැකියාවක් තිබුණි, කොපමණ දුබල වුවත් එය විය හැකිව තිබුණි. නමුත් එහි ධනේශ්වර ජාතිකවාදී දර්ශනය නිසා, සිය උපායමාර්ගයන් වර්ධනය වුවද LTTE ය මේ පැති සැලකිල්ලට ගත්තේ නැත. ඔවුහු තමන්ගේම ජනතාව අතර වූ සම්බන්ධතාවයන්හි දී පවා, පංති වෙනස්කම් සැලකිල්ලට ගත්තේ නැත. යථාර්ථය වූයේ, වැඩ කරන පංතිය සහ ධනේශ්වර පංතිය අතර ගැටුම් පවතින විට ඔවුහු ධනේශ්වර පංතියට සහය දීමේ ස්ථාවරය ගැනීමයි.

එපරිද්දෙන්ම, ඔවුහු පුළුල් බහුජනතාවගේ සහයෝගය ලබා ගැනීමට පරිශ‍්‍රම දැරීමට වඩා ධනේශ්වර පංතියේ සහ තමිල්නාඩුවේ එම පක්‍ෂවල සහය ලබා ගැනීමට වඩ වඩා පෙළඹුණහ. පුළුල් බහුජනතාව – කම්කරුවන්, ගොවියන්, ශිෂ්‍යයින්, තරුණයින්, සුළු-ධනේශ්වර පංතිය සහ බුද්ධිමතුන් – දමිළ ජනතාවගේ අභිප‍්‍රායන්, සහ දමිළ ජනතාව සඳහා වෙනම නිජ බිමක් යන යුක්ති සහගත කාරණය පිළිගැනීම නිසා සිය සහයෝගය ස්වේච්ඡාවෙන්ම ලබා දුන්හ. තමිල්නාඩුවේ ජනතාව, විප්ලවවාදීහු සහ අනෙක් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී බලවේග, සිය නොපසුබස්නා සහයෝගය ඊළාම් අරගලයට සහ LTTE යට ලබා දුන්හ. නමුත් LTTE ය ඉන්දියාවේ මාඕවාදී සංවිධාන සමග කිසිදු සම්බන්ධතාවයක් නොපවත්වන ලෙස දැඩි ලෙසම සිය කාඩර්වරුන්ට අවවාද කිරීම පවා සිදු කළහ. ජාත්‍යන්තර මට්ටමේදී පවා තත්ත්වය එයම විය. LTTE ය ලෝකය පුරා ශක්තිමත් ජාලයක් වන දමිළ ඩයස්පෝරාව පිහිටුවා තිබුණේය. නමුත් ඔවුහු කිසිදු බලවත් ප‍්‍රයත්නයක් සටන් වදින ජනතාව සමග හෝ සංවිධාන සමග සමීප සම්බන්ධතාවයන් ගොඩ නගා ගැනීමට හෝ ඔවුන්ගේ සහය ලබා ගැනීමට දරා නොතිබුණි. වඩාත් ඔවුහු අධිරාජ්‍යවාදී රජයන්ගේ හෝ එම රජයන්හි බලපුළුවන්කාරයින් ගේ උපකාරයෙන් ආරක්‍ෂාව සලසා ගැනීම කෙරේ යොමුවූහ. එය ජාතියකට සීමාවූ ආකල්පයක් පමණක් නොවන නමුදු බෙහෙවින්ම ජනතාවට වඩා ධනේශ්වර පංතිය කෙරේ බලපැවැත්වීමේ පංති දෘෂ්ඨිය වූහ.

මතවාදීව LTTE යේ අභිලාශයන්ට මාක්ස් ලෙනින් මාඕවාදය පටහැණි බව අතිශයින් පැහැදිලිය. වරක් එය ‘‘සමාජවාදී දමිළ ඊළාමය’’ ක් සඳහා යන සටන් පාඨය දැරීය. නමුත් කෙටි කලකින්ම එය ඉවත් කර ගත්තේ එය ඔවුන්ගේ පංති අවශ්‍යතාවයන්ට පටහැණි බැවිණි.

b) LTTE ය ජාතික විමුක්ති අරගලය සඳහා සන්නද්ධ අරගලය ආරම්භ කළේ ක‍්‍රියාකාරම් අතලොස්සක් පමණක් සිදු කළ ගරිල්ලා බල ඇණියක් ලෙසයි. 1983 දී විශාල පරිමාණයේ දමිළ-විරෝධී වැඩසටහන වන, ‘‘කළු ජූලිය’’ සමයේ දී එහි ශක්තිය හුදෙක් 30 දෙනෙක් පමණක් වූ අතර, හතරවන ඊළාම් යුද්ධය ඇරඹීමත් සමග 30,000-40,000 ක් පමණ ප‍්‍රමාණයක් වූහ. පසුගිය යුද්ධයේ අවසන් අදියරේදී LTTE ගරිල්ලන් 22,000 ක් පමණ මරණයට පත් වූ බව සහ තවත් 10,000 කට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් තුවාල කරුවන් වී, අත් අඩංගුවට පත් වී හෝ යටත් වී ඇති බව ශ්‍රී ලංකා හමුදාව නිළ වශයෙන් ප‍්‍රකාශයට පත්කළහ. දේශපාලන බලය අල්ලා ගැනීම පිණිස සටන් කරන ඕනෑම සංවිධානයක් සතුරාගෙන් භූමිය අත්පත් කරගෙන එහි ජනතා පාලනයක් ඉදි කළ යුතුය. එබැවින් යුද්ධය ගරිල්ලා සංග‍්‍රාමයෙන් ස්ථානීය සංග‍්‍රාමය කරා සහ ගරිල්ලා හමුදාව සාමාන්‍ය/සම්මත හමුදාවක් බවට පරිවර්තනය වනු ඇත. 2006 ජූලි වල දී හතරවන ඊළාම් යුද්ධය මුලපිරීමට පෙර, ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු නැගෙනහිර තුළ වර්ග කිලෝමිටර 16,000 ක භූමි භාගයක් LTTE යේ පාලනයට නතුව මෙම ප‍්‍රදේශවල ඔවුන්ගේම සිවිල් සහ යුධ පාලනයක් පවත්වාගෙන ගියහ. මෙතැන් සිට, තෙවසරකට ආසන්න කාලයක් තුළදී ඔවුන් සිය භූමිය ටිකෙන් ටික අහිමි කර ගත්හ. වසරකට පසුව, 2007 ජූලි වලදී, තොප්පිගල පරාජයෙන් පසුව ඔවුහු නැගෙනහිර පළාතෙහි ත‍්‍රිකුණාමළයේ පාලනය මුළුමනින්ම නැති කර ගත්හ.

රජය වහාම මැතිවරණ නාටකය පවත්වා සිය ඒජන්තවරු සහ ද්‍රෝහී කරුණාගේ පක්‍ෂය පළාත් සභාව ලෙස පිහිටවූහ. නැගෙනහිර පළාත අත්පත් කර ගත් පසු ශ්‍රී ලංකා හමුදාව උතුරු පළාතේ ප‍්‍රහාර ගැන සිය අවධානය යොමු කළහ. 2007 සැප්තැම්බර් සිට ඉදිරියට LTTE ය සිය ප‍්‍රදේශයන් අහිමි කර ගන්නට පටන් ගත්තේ ඒවා එකින් එක ශ්‍රී ලංකා හමුදාව අතට පත් වීමෙනි. මේ සමස්ත කාලය තුළ සිය භූමි ප‍්‍රදේශ අහිමි වීම සහ වඩාත් දුර්වල තත්වයට පත් වීම සහ සතුරු ප‍්‍රහාරවලට වඩාත් නිරාවරණය වීම යන කාරණා ගැන නොතකා LTTE ය ස්ථානීය සංගාම මොඩලයෙහිම එල්ලී ගත්හ. ඔවුහු සිය ස්ථානීය සංග‍්‍රාමය ගරිල්ලා සංග‍්‍රාමය කරාවත් වෙනස් කළේ නැත. යම් ස්ථානයක් අත් නෑර තබාගැනීමෙන් හෝ අල්ලාගෙන සිටීමෙන් යුද්ධයේ ජයග‍්‍රහණය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීම ස්ථානීය සංග‍්‍රාමයෙහි මූලධර්මය වේ. එම අවස්ථාව ඔබට වරක් අහිමි වූ විට එයින් ඉතිරිව තිබෙන ස්ථානයන් වෙතට සිය ප‍්‍රහාර මෙහෙයවීමට සතුරාට අධික ඉඩකඩක් සැපයීමෙන් එයම පවත්වාගැනීම නිරර්ථක දෙයකි. මෙහෙයුම් කළාපය පුළුල් කිරීම සහ ගරිල්ලා ක‍්‍රමය තෝරාගැනීම වෙනුවට, සතුරා සිය ප‍්‍රහාර නාභි ගත කරන විට, ජනතාව සමග ඔවුන්ගේ බල ඇණි වඩ වඩාත් කුඩා ප‍්‍රදේශයකට පසුබැස්සාහ. යුධ ක‍්‍රියාකාරකම් වලට ඔබට ප‍්‍රමාණවත් තරම් ඉඩ කඩක් නොලැබීම නිසා මේ උපාය සිය දිවි නසා ගැනීමකි. තමන් යුද්ධය ඉතා සුළු තත්වයක සිට ඉහළ මට්ටමක් කරා සංවර්ධනය කළාය යන කාරණය නොතකා, යුද්ධයේ අවශ්‍යතාවයන්ට සහ තත්වයන්ට අනුව, එක් සංග‍්‍රාම ක‍්‍රමයකින් තවත් සංග‍්‍රාම ක‍්‍රමයකට මාරු වීමේ නම්‍යශීලීතාවය, LTTE ය විසින් තෝරා නොගත්හ.

ගරිල්ලා සංග‍්‍රාමය, ජංගම සංග‍්‍රාමය සහ ස්ථානීය සංග‍්‍රාමය වැනි – විවිධ ආකාරයේ යුධ ක‍්‍රමයන් වල නියැලීමේ දැවැන්ත අත්දැකීම් සම්භාරයක් තිබියදී – ඔවුන් අසමත් වූයේ ඇයි? වැඩි වෙන සිවිල් ජීවිත හානි සමඟ ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාව යැයි කියන අධිරාජ්‍යවාදීන්, ඉන්දීය රජය, ජන සංහාරක යුද්ධය නැවැත්වීමට ශ්‍රී ලංකා රජයට බල කරාවි යැයි අපෙක්‍ෂා කළහ. නමුත් මේ සියළු ප‍්‍රතිගාමීහු, මෙයට පෙර අප දැක තිබූ ආකාරයට ම, ඔවුන්ගේ අභිලාශයන් ඉෂ්ට සිද්ධ කර ගැනීමට කැමැත්තෝ මිස ඔවුන්ගෙන් කිසිවෙකුත් ජනතාව පෙළෙන පීඩාවන් ගැන හෝ ජාතික පීඩනයට එරෙහිව ගෞරවනීය විසඳුමක් ලබා ගැනීම ට උදව් කිරීම කෙරේ අවධානය යොමු නොකළහ. LTTE නායක ප‍්‍රභාකරන් 1993 දී වරක් පැවසූ පරිදි ‘‘මේ ලෝකයේ සෑම රටක්ම ඔවුන්ටම අයත් වූ අභිලාශයන්ට අනුව ඉදිරියට ගමන් කරයි. ඒවා වත්මන් ලෝකයේ ක‍්‍රියා පටිපාටිය වන ආර්ථික සහ වෙළඳ අභිලාශයන් මිස, යුක්තියේ සදාචාර ධර්මතාවයන් හෝ ජනතාවගේ අයිතීන් නොවේ. රටවල් අතර ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතාවයන් සහ තානාපතිකම් තීරණය වන්නේ එවැනි අභිලාශයන්ට අනුවයි. එමනිසා ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාව විසින් අපේ අරමුණට සදාචාරමය සුජාතභාවයක් ඉක්මනින්ම ලබාදේවි යැයි අපට අපෙක්‍ෂා කළ නොහැක. …යථා තත්වයේදී, අපේ අරගලයේ සාර්ථක බව රඳා පවත්නේ අප මතයි, ලෝකය මත නොවේ. අපේ සාර්ථකත්වය අපේ ප‍්‍රයත්නයන් මත, අපේ ශක්තිය මත, අපේ ධෛර්ය්‍යය මත රඳා පවතී…’’ අධිරාජ්‍යවාදී සහ ප‍්‍රතිගාමී බලය ගැන සෑහෙන දුරට නිවැරදි අවබෝධයක් තිබියදී, LTTE ය එය භාවිතයට නැංවීමට අපෝහොසත් වූහ.

c) LTTE ය ශ්‍රී ලංකා රජයට එරෙහිව දැඩි ලෙස පසුගිය දශක තුන තිස්සේ ජාතික විමුක්ති අරගලයක නිරත වෙමින් තිබුණි. මේ අරගලය ශ්‍රී ලංකාවේ කොම්ප‍්‍රෙදා්රු පාලක පංතියට එරෙහිව තිබුණද, වාස්තවිකව එය ඍජුවම අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිවත් යොමුවූහ. නමුත් LTTE යට කවදාවත් අධිරාජ්‍ය-විරෝධී දිශානතියක් හෝ වැඩසටහනක් ජාතික විමුක්ති අරගලය තුළ නොතිබුණි. නිදහස්, ස්වයං-විශ්වාසය ඇති දමිළ ඊළාමය සඳහා වූ එහි වැඩසටහන කොම්ප‍්‍රෙදා්රු පාලක පංතියෙන් වෙනම රාජ්‍යයක් දිනා ගැනීම ඉලක්ක වූවා මිස අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සූරාකෑමෙන් සහ පීඩනයෙන් ගැලවීම කෙරේ ඉලක්කව නොතිබුණි. එය පමණක් නොව, එය අධිරාජ්‍යවාදී රජයන් දමිළ ඊළාමයේ මිතුරන් ලෙස දුටු අතර හැම විටම ඔවුන්ගේ සහය සිය අරගලයට ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළහ. මෑත යුද්ධයේදී පවා එය, ලෝක ජනතාවගේ අංක එකේ හතුරා සහ ශ්‍රී ලංකාව ඇතුළු ලොව මුළුල්ලේ සියළු ප‍්‍රති-විප්ලවවාදී පාලක පංති වල නායකයා වන, එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදය, තමන් ගලවා ගැනීමට පැමිණේවියැයි, අවසන් මොහොත දක්වා අපේක්‍ෂා කළහ. මෙය දමිළ ඊළාම් ජනතාවගේ සහ ගරිල්ලන්ගේ අධිරාජ්‍ය-විරෝධී විඥතභාවය මොට්ට කර තිබුණි.

d) ඊළාම් විමුක්ති යුද්ධය ගරිල්ලා සංග‍්‍රාමයෙන් ස්ථානගත සංග‍්‍රාමය කරා මාරු වන විට එය අලූත් සහ නවීන යුද්ධායුධ කෙරේ පදනම් වීම අතිශයින්ම වැඩි විය. එය ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම සිය සැපයුම් සඳහා අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් සහ ජාත්‍යන්තර අවි වෙළඳසැල් කෙරේ පදනම් වූහ. එතැන් සිට, මේ රටවල්වල බලයෙන් එය පහර ගැසූහ. මෙය අවබෝධ කරගැනීමෙන්, ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති රාජපක්‍ෂ සාර්ථකව සිය තානාපති සම්බන්ධකම් අවි සැපයුම් නැවැත්වීමට යෙදවූහ. එපරිද්දෙන්ම එය යුරෝපයේ සහ උතුරු ඇමෙරිකාවේ ජීවත් වෙන්නන්ගෙන් ඊළාම් අරගලය සඳහා අරමුදල් ගැනීමද වළක්වා ලූහ. ‘ත‍්‍රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධය’ යන්නෙන් මේ රටවල් ෆැසිස්ට්වාදී රාජපක්‍ෂට උදව් කළ විට අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් කෙරේ පදනම් වීම LTTE යට හානි කළහ. ස්වයං-විශ්වාසය, ආර්ථික සහ දේශපාලන කටයුතු මත පමණක් නොව ප‍්‍රතිගාමී රජයකට එරෙහිව සටන් කිරීමේදී ගරිල්ලාවන්ට බෙහෙවින් වැදගත් වන යුධමය සැපයුම් ගැනද විය යුතුය.

e) එක්සත් පෙරමුණ ගැන ප‍්‍රශ්නයේදී එයට වැරදි ප‍්‍රවේශයක් තිබුණි. එය පොදු සතුරාට එරෙහිව එක්සත් කළ හැකි සියළුම බලවේග එක්සත් කිරීමට අසමත් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම එහි ප‍්‍රවේශය වී තිබුණේ ශ්‍රී ලංකා රජයේ හමුදාවට එරෙහිව සටන් කරන සියළු බලවේග එක්සත් කිරීම වෙතය. ආධිපත්‍ය සහ නායකත්ව ස්ථානය සඳහා වූ සිය අරගලය තුළදී අනෙකුත් සුළු-ධනේශ්වර සටන්කාමී කණ්ඩායම් වැනසීම සිදු වූවා පමණක් නොව, දමිළ ඊළාම් බෙදී වෙන්වීම සඳහා සටන්වැදුණු අව්‍යාජ බලවේග වන ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකු ශ්‍රී ලංකා රජයේ හෝ ඉන්දීය රජයේ ඒජන්තවරු බවට පත් වූහ. මාක්ස් ලෙනින් මාඕවාදී මතවාදයෙන් යුතු වූ සහ නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී වැඩසටහනක් සහිත වූ දමිළ ඊළාම් ජාතික විමුක්ති පෙරමුණ (NLFT), දමිළ ඊළාම් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (PLFT), නිර්ධනපංති පෙරමුණු සංවිධානය (PrOVO) වැනි විප්ලවවාදී බලවේගවලට දමිළ ප‍්‍රදේශ වල ක‍්‍රියාකාරී වීමට ඉඩ නොහළහ. එක්කෝ ඔවුන් සිය ක‍්‍රියාකාරකම් නැවැත්වීමට විමසීමට හෝ මරා දැමීමට ලක් විණි.

f) දමිළ ඊළාමයේ කලාප තුන වන යාපනය, වන්නිය සහ නැගෙනහිර යන කලාප අතර කලාපීය වෙනස්කම්, විශේෂයෙන්ම උතුරු සහ නැගෙනහිර, සැලකිල්ලට ගෙන තිබුණේ නැත. මේ තත්වයෙන් ප‍්‍රයෝජන ගැනීමට සහ නැගනහිර කලාපයේ ජනතාව LTTE යට විරුද්ධව හැරවීමට මෙය කරුණා වැනි ද්‍රෝහීන්ට ඉඩ සැලසූහ.

g) මුස්ලිම්වරුන්ට වැරදි ලෙස සැලකීම නිසා එය දමිළ ඊළාමයේ කොටසක් හෝ පංගුකරුවන් වීමට සිටි මුස්ලිම් ප‍්‍රජාව අමනාප කර ගත්හ. 1990 ඔක්තෝබර් වලදී, තමන් සතු සියළු දෑ සමග, මුස්ලිම්වරු 28,000 ක් යාපනයෙන් බලෙන් නෙරපීම දමිළ ඊළාම් අරගලයට දරුණු ලෙස බලපෑහ. ජනතාව බෙදීමට අවස්ථාවක් එන තෙක් හැම විටම බලා සිටි, පාලක පංතිය, එය ප‍්‍රයෝජනයට ගෙන දමිළයින් සහ මුස්ලිම්වරු අතර ස්ථීර බෙදීමක් ඇති කළහ. මුස්ලිම්වරු අතර සිටි ප‍්‍රභූවරු ශ්‍රී ලංකා පාලක පංතිය සමග සම්මුතියට එළඹ මුස්ලිම් ජනගහනයෙන් සැලකිය යුතු කොටසක් අරගලයෙන් ඉවතට ගත්හ.

h) ‘‘ජනතාව ඉතිහාසය නිර්මාණය කරයි’’ යන මාඕවාදී සිද්ධාන්තය වෙනුවට ‘‘වීරයෝ ඉතිහාසය නිර්මාණය කරති’’ යන්න LTTE යේ ප‍්‍රවේශය විය. මෙය අනුගමනය කිරීමෙන් මාඕවාදී ක‍්‍රමයට මහජන යුද්ධය සංවර්ධනය කිරීම වෙනුවට යුද්ධය සංවර්ධනය කිරීමේ ධනේශ්වර ක‍්‍රම යොදා ගත්හ. උදාහරණයක් ලෙස, ඉතා බලවත් සුපිරි බලවතෙකු වූ, එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදයට සහ එහි රූකඩ පාලකයින්ට එරෙහි ජාතික විමුක්ති යුද්ධයේදී, කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය විසින් නායකත්වය දෙනු ලැබූ ශ්‍රේෂ්ඨ වියට්නාම් ජනතාව ‘‘සන්නද්ධ ජනතාව සාගරයක’’ සිය සතුරා ගිල්වූහ. නමුත් ඊළාම් විමුක්ති යුද්ධයේදී ජනතාව යුද්ධයේ නියුතු LTTE යට සහය දැක්වීම පමණක් කළහ. ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට එරෙහි යුද්ධයේදී ජනතාව දශක තුන හමාරක කාලයක් තිස්සේ සිවිල් යුද්ධයේ බියජනක බව දරා සිටියේය යන කාරණය සැලකිල්ලට නොගෙන LTTE ය ධනේශ්වර දර්ශනයේ ආකෘතියට අනුව ජනතාව සන්නද්ධ නොකළහ. ඔවුහු යුධකාමී හෝ දිග්ගැස්සුණු ඕනෑම අරගලයකදී ඉතිහාසයේ සැබෑ නිර්මාණකරුවන් වන්නේ ජනතාව සහ ජනතාවම පමණක්ය යන ලොව පුරා සටන් කරන ජනතාවගේ ඓතිහාසික සත්‍යය සහ  අත්දැකීම් උරා ගැනීමට අසමත් විය; මෙයින් ඉවත්වීම නොවැළැක්විය හැකි ලෙස පරාජයට මුහුණපායි.

සමාප්තිය

මේ සියළු දුබලකම් සහ සීමාවන් තිබියදී පවා LTTE ය මේ දක්වා ඉතා දැඩි ලෙස සටන් කොට ඇත. දහස් ගණන් සිය කාඩර්වරු සහ නායකයින් කීර්තිමත් සම්ප‍්‍රදායකට අනුව දිවි පුදා ඇත. සැකයකින් තොරව මෑත යුද්ධයේ LTTE යේ පරාජය ඔවුන්ගේ දීර්ඝ අරගලයේ පරාජයද වනු ඇත. එනමුදු දශක තුනක සන්නද්ධ අරගලය සහ වෙනම නිජ බිමක් සඳහා වූ දමිළ ඊළාම් ජනතාවගේ අව්‍යාජ අභිලාශයන් සහ ඔවුන්ගේ කැප කිරීම් අපතේ නොයනු ඇත. ශ්‍රී ලංකා රජය ප‍්‍රධාන ජයග‍්‍රහණයක් සනිටුහන් කොට LTTE ය සහ එයින් ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාරය  දුර්වල කිරීමට හැකි වුවද, එවැනි ව්‍යාපාරයක වර්ධනය තවමත් පවත්වාගැනීම සඳහා වන තත්වයන් වඩා බරපතල ලෙස පවා තවමත් පවතී. ඇරත්, ඔවුහු අවසානය දක්වාම සතුරා ඉදිරිපිට බියට පත් නොවී ඔවුන්ට යටත් නොවී සටන් වැදුණහ. අතීත වැරදිවලින් ඉගෙන ගනිමින්, නව පරපුරක විප්වවාදීන්ට ගිනි අවි අතට ගැනීමට මෙය ආශ්වාදයක් වනු ඇත.

යුද්ධය හමාර වී මාස දෙකකට පසුව පවා 300,000 වැඩි දමිළ ජනතාවක් තවම නාසි සමූලඝාතක කඳවුරු වලට වඩා නරක යුධ මුක්ත කලාපයේ, සැනසිල්ලක් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටී. අද පවා නිදහස් මාධ්‍යවේදීන්ට හෝ ජාත්‍යන්තර ආධාර ඒජන්සියකට මෙම කඳවුරු වළට පැමිණීමට ඉඩ දී නැත. මෙම කඳවුරුවලින් කාන්දුවන ප‍්‍රවෘත්තිවලින් කියැවෙන්නේ දමිළයින්ට විඳීමට බල කොට ඇති භයංකර තත්වයයි. බාලයින් සහ කාන්තාවන් ක‍්‍රමානුකූලව ඔවුන්ගේ පවුල් වල සාමාජිකයින්ගෙන් වෙන් කොට හඳුනා ගත නොහැකි ලෙසට පත් කොට ඇත. ඔවුන්ගේ නිවෙස් වලට ආපසු යවන්නැයි ඔවුන්ගේ නිරන්තර ඉල්ලීම පිළිගෙන නොමැත. ආහාර, ජලය, සනීපාරක්‍ෂාව සහ අනෙකුත් මූලික පහසුකම් මිනිසුන්ට සපයා නැත. රාජපක්‍ෂ රජය පලස්තීනයේ යුදෙව්වාදීන්ගේ ක‍්‍රමවේදයට අනුව, දමිළ ප‍්‍රදේශ සිංහල ජනාවාස බවට පත් කිරීමට සැලසුම් කරමින් සිටී. ශ්‍රී ලංකා හමුදා ප‍්‍රධානී, සරත් ෆොන්සේකා, විවෘතවම ප‍්‍රකාශ කළේ දමිළයින් ලංකාව තුළ දෙවන පංතියේ පුරවැසියන් ලෙස ජීවත් වීමට සූදානම්ව සිටිය යුතු බවයි.

සිය වැරදිවලින් ඉගෙනගෙන, දමිළයින්, ඔවුන්ගේ අරමුණ වන ජාතික පීඩනයෙන් සහ හිංසනයෙන් විමුක්තිය ලැබීම පමණක් නොව පංති සූරාකෑමෙන් සහ පීඩනයෙන්ද විමුක්තිය ලබන තෙක් සටන් කිරීමට බැඳිය යුතුය. ඉන්දියාවේ සහ ලෝකය පුරා සිටින සියළු ප‍්‍රගතිශීලී, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සහ විප්ලවීය ජනතාව වෙනම නිජබිමක් සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළ ජනතාවගේ යුක්ති සහගත අරගලයට සහය ලබා දෙනු ඇත.

~අවසානයි~

ABar-11

දමිළ ඊළාම් අරගලය සහ එහි පාඩම් – I කොටස

I කොටස

දමිළ ඊළාම් අරගලය සහ එහි පාඩම්

[ඉන්දියාවේ විප්ලවීය සඟරාවක් වන, ජනතා සත්‍ය #7, (http://www.bannedthought.net/India/PeoplesTruth/PeoplesTruth07.pdf) කලාපයෙනි, 2009 සැප්තැම්බර්, 20-30 පිටු සහ 12 වෙනි පිටුව.]

රවීන්ද්‍රන් විසිනි

[පරිවර්තනය :  ශ්‍රී කාන්ත]

2009 මැයි 18 වැනි දින, ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ LTTE යට එරෙහිව දශක තුනක් තිස්සේ තිබූ යුද්ධය හමාර වූ බව ප‍්‍රකාශ කළහ. කොටින්ට එරෙහිව ශ්‍රී ලංකා හමුදාව අවසන් ජයග‍්‍රහණය දිනා ගෙන ඇති බව ඔහු ප‍්‍රකාශ කළහ. ශ්‍රී ලංකා හමුදාව සහ රජයත් LTTE නායක, ප‍්‍රභාකරන්, සහ අනෙකුත් ඔහුගේ ලූතිනන්වරු යුද්ධයෙන් මිය ගිය බව ප‍්‍රකාශ කොට ප‍්‍රභාකරන්ගේ මළ සිරුරේ සේයාරූ විද්‍යුත් සහ මුද්‍රිත මාධ්‍ය ඔස්සේ ප‍්‍රදර්ශනය කළහ. 20 වෙනි දින, ශ්‍රී ලංකා රජය මේ ‘ජයග‍්‍රහණය’ ‘සැමරීම’ ට ජාතික නිවාඩු දිනයක් ප‍්‍රකාශයට පත් කළහ. මේ ප‍්‍රකාශය සිදු කිරීමට කල් ගැනීම ශ්‍රී ලංකාවේ, ඉන්දියාවේ සහ සමස්ත ලෝකයේ වර්ධනයන් දෙස සමීපව නිරීක්‍ෂණය කරමින් සිටි ජනතාව අතර සැක සංකා ඇති කළහ. ශ්‍රී ලංකා රජය ඕනෑකමින්ම ඉන්දියාවේ මැතිවරණ ප‍්‍රතිඵල ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පසුව මේ ප‍්‍රවෘත්තිය විසුරුවා හැරීමෙන් එය පෙනෙන්නට තිබේ. ශ්‍රී ලංකා රජය සහ කොංග‍්‍රස් පක්‍ෂය විසින් මෙහෙයවන එක්සත් ප‍්‍රගතිශීලී සන්ධාන රජය මෙය සමරන අතරතුර, ලොව මුළුල්ලේම ඊළාම් අරගලයට සහ කොටින්ට සහය දැක්වූවන්/හිතවාදීන් දශ ලක්‍ෂ ගණනක් දමිළ ඊළාම් වෙන්වීම පිණිස වූ අරගලය අවසානයට පත් වූ බව විශ්වාස කළ නොහැකිව කම්පිත වූහ. පැය 24ක් ඇතුළත, ශ්‍රී ලංකා රජයේ ප‍්‍රකාශය ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළ කොටි, කොටින්ගේ නායකයා සහ අනෙකුත් LTTE නායකයින් අරක්‍ෂිතව සිටින බවත් දමිළ ඊළාම් අරගලය ඊළාම් ජනතාවට වෙනම නිජ බිමක් අත් කර දීමේ එහි අරමුණ සාක්‍ෂාත් කර ගන්නාතෙක් පවත්වාගෙන යන බව ප‍්‍රකාශයට පත් කළහ.

තමිල්නාඩුවේ සහ ලොව පුරා දමිළයෝ විරෝධතා ව්‍යාපාර පැවැත්වුහ, ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රියාවන් සමහරක් පවා සිදු විණි. වෙනම ඊළාම් නිජ බිමක් සඳහා වූ සන්නද්ධ අරගලය අර්බුදයට ලක් කොට, LTTE ය අභිබවා තීරණාත්මක ජයග‍්‍රහණයක් ලබාගත්තේ යැයි ශ්‍රී ලංකා රජය කළ ප‍්‍රකාශය කෙසේ වුවද, අඩුම තරමින් අද වන විට, ශ්‍රී ලංකා රජය LTTE ය පරදවා ප‍්‍රධාන යුධමය ජයග‍්‍රහණයක් අත්පත් කර ගත් බවට කිසිදු සැකයෙක් නැත. අතිශයින් බලවත් ගරිල්ලා හමුදාවක් වූ, LTTE ය, එවැනි පරාජයක් ලබා තිබුණේ කෙසේද, ඔවුන්ට එවැනි පරාජයක් අත්කර දීමට ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට හැකිවූයේ කෙසේද? මේ පරාජයත් සමග, දශක තුන හමාරක කාලයක් තිස්සේ ස්වයං-තීරණය සඳහා වූ සන්නද්ධ අරගලය නිමාවට පත් වූයේද?  ශ්‍රී ලංකා රජය ඊළාම් ජනතාවගේ සැබෑ අවශ්‍යතාවයන් ඉෂ්ට සිද්ධ කරයිද? දමිළ ජනතාවට සිංහලයින් සමග ශ්‍රී ලංකාවේ සමාන පුරවැසියන් ලෙස ජීවත් විය හැකිද? ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළයින්ගේ අනාගතය කුමක් වේද? නිදහස, ජාතික විමුක්තිය සහ ජනතා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය උදෙසා සටන් වදින්නන්ට සහ දමිළ ඊළාමය සඳහා අව්‍යාජව සහය දුන් අයවළුන්ට යන මේ සියල්ලටම මේවා වැදගත් ප‍්‍රශ්න වෙති. දමිළ ඊළාම් අරගලය අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා එහි විකාශය සහ වර්ධනය දෙස බැලීම අත්‍යවශ්‍යවේ.

දමිළ ඊළාම් වෙන්වීමේ අවශ්‍යතාවයෙහි සම්භවය

ක‍්‍රි.පූ. 500දී දිවයිනට ඉන්දියාවෙන් පැමිණි විජය කුමාරයාගෙන් සිය සම්භවය සිදු වූ බව සිංහල ජනතාව ප‍්‍රකාශ කරති. විජය කුමාරයා පැමිණීමට පෙර දිවයිනේ ඒ වන විටත් දමිළයින් ජීවත් ව සිටියහ. සිංහල ඉතිහාසඥ සහ කේම්බි‍්‍රජ් පඬිවරයෙකු වන පෝල් පීරිස්

‘‘..ඉන්දියාවෙන් සැතපුම් 30 ක පමණ දුරින් පිහිටියා වූ රටක් වීම නිසා ඉන්දීය මස් මරන්නන් සෑම උදයකම මසුන් මැරීමට යාත‍්‍රා කරන විට එය දකින්නට ඇත, යාත‍්‍රා කිරීමට දන්නා මිනිසුන් මගින් ඉක්මනින්ම මිනිස්සු එය මහද්වීපයක් ලෙස අල්ලා ගන්නට ඇත… විජය කුමාරයා පැමිණෙන්නට බොහෝ කලකට පෙර, ශ්‍රී ලංකාවේ සමස්ත ඉන්දියාවේම ගෞරවයට පාත‍්‍රවූ සහ උරුමයක් බවට පත් වූ ශිවගේ හඳුනාගත් ඊශ්වරම් 5 ක් වූහ. මේවා තිරුකෙතීස්වරම් ළඟ මහාතිත්ත; මුන්නේශ්වරම්වලට නතුව තිබෙන සාලවත්තේ සහ පර්ල් ෆිෂරි; තොන්ඬේස්වරම් ළඟ මාන්තොට; තිර්කොනේස්වරම් ළඟ කොට්ටියාර් මහා බොක්ක සහ නකුලේස්වරම් ළඟ කන්කසන්තුරෙයි’’. (පෝල් ඊ. පීරිස්: නාගදීප සහ යාපනයේ බෞද්ධ නශ්ඨාවශේෂ: රාජකීය ආසියානු සංගමයේ ජර්නලය, ලංකා ශාඛාව 28 කාණ්ඩය)

1505 දී දිවයිනට පෘතුගීසි යටත්විජිතවාදීහු පැමිණෙන කාලය වන විට දමිළයන්-මත පදනම් වූ යාපනය, සහ සිංහලයින්-මත පදනම් වූ කෝට්ටේ සහ මහනුවර ලෙසින් හඳුන්වන රාජධානීන් 3 ක් විය. 1619 දී, පෘතුගීසි දමිළ රජු පරාජයට පත් කොට යාපනය රාජධානිය ඈඳා ගත්හ. 1656 දී, ලන්දේසි පැමිණුනු අතර පසුව 1796 දී, බි‍්‍රතාන්‍යයෝ දිවයින යටත් කර ගත්හ. 1802 දී, ලංකාව රැජිනගේ යටත් විජිතයක් විය. 1833 දී, මුලූ ලංකාවම පළමු වරට බි‍්‍රතාන්‍යයන් විසින් එක් පරිපාලනයක් යටතට ගනු ලැබිණි. එම කාලය තුළම, බි‍්‍රතාන්‍යයෝ තේ, කෝපි සහ පොල් වගාවන් වල වැඩ කිරීමට ශ‍්‍රමිකයින් තමිල්නාඩුවෙන් (තමිල්නාඩු- දකුණු ඉන්දියාවේ ප‍්‍රාන්තයකි) ගෙන ඒම ඇරඹූහ.

දශලක්‍ෂ 17 ක්, පමණ වන දිවයිනේ ජනගහනයෙන් 5න් එකක් දමිළ වන අතර තුන් කාලකට මඳක් අඩුවෙන් සිංහල වේ. දමිළ ජනතාව විශාල වශයෙන් උතුරු නැගෙනහිර සහ වතු වගාවන් ඇති මධ්‍යම කඳුකරයේ, වාසය කරන අතර රටේ දකුණ සහ බටහිර මෙන්ම මධ්‍යම පෙදෙස්වල සිංහල ජනයා වාසය කරති. උතුරු-නැගෙනහිර දමිළ නිජ බිම් ප‍්‍රදේශය වර්ග සැතපුම් 7,500 ක් හෝ වර්ග කිලෝමීටර් 19,509 ක් විය.

1919 දී, දමිළ සහ සිංහල යන දෙගොල්ලන්ගෙන්ම සමන්විත, ලංකා ජාතික සංගමය, දමිළ අයෙකු වූ අරුණාචලම් පොන්නම්බලම්ගේ නායකත්වය යටතේ පිහිටවූහ.  පසුව 1921 දී, ඔහු ලංකා ජාතික සංගමයෙන් ඉවත් වූයේ එය සිංහල පමණක් නියෝජනය කරන බව පවසමිනි. යටත්විජිත පාලනය යටතේ ඒකීය රාජ්‍යයක් ලෙස අවධාරණය කළ සොල්බරි ව්‍යවස්ථාව 1947 දී, ප‍්‍රඥප්ත කරන ලදි. 1948 බි‍්‍රත‍්‍රාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීහු සිංහල කොම්ප‍්‍රෙදා්රු පංතියට බලය පවරා ලංකාවෙන් පිටත්ව ගියහ. සිංහල පාලක පංතිය, ශ්‍රී ලංකා දිවයින මුළුමනින්ම සිංහලයින්ගේ නිවහන ලෙස සලකන අතර ඒකීය සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍යයකට සීමා කරන යටත් වීමට සහ ස්වීයකරණයට ලක් විය යුතු ‘පිටස්තරයින්’ ලෙස දමිල ජනතාව සලකනු ලැබීය.

1949 දී බලය ලබා ගත් වහාම, සිංහල පාලක පංතිය තමිල්නාඩුවෙන් ගෙන්වූ වතු කම්කරුවන්ගේ ප‍්‍රජා අයිතිය අහෝසි කළහ. පුරවැසිභාවය පිළිබඳ 1949 පනත ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති දශලක්‍ෂ ගණන් දමිළ වැවිලි කම්කරුවන්ට ප‍්‍රජා අයිතිය සහ රාජ්‍යය අහෝසි කළහ. 1949 දී ඊළාම් ජාතියේ පියා ලෙස හැඳින්වූ, S.J.V.චෙල්වනායගම්ගේ නායකත්වය යටතේ දමිළ ෆෙඩරල් පක්‍ෂය (FP) පිහිටවනු ලැබූහ. එහි පළමු සමුළුව 1951 දී පවත්වනු ලැබූ අතර උතුරු නැගෙනහිර පෙදෙස්වල ජීවත්වන දමිළයන්ට ප‍්‍රාදේශීය ස්වාධිපත්‍යය සහ පාලන බලය පිළිබඳ ෆෙඩරල් ආකෘතියක් සඳහා වන ව්‍යාපාරයක් උදෙසා වූ සිය අභිලාශය ප‍්‍රකාශයට පත් කළහ. 1956 දී, සොලමන් බණ්ඩාරනායක සිංහල ජාතිවාදී රැල්ල මත ඡන්දයෙන් තේරී පත්වූහ. 1956 දී සිංහල භාෂාව තනිකරම රාජ්‍ය භාෂාව ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කළ අතර සිංහල බෞද්ධ ජාතිභේදවාදයට අනුබලදෙන වෙනත් ක‍්‍රියාමාර්ගයක් රජය හඳුන්වාදුණි. 1980 දී ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති වූ, J.R.ජයවර්ධන, සිංහල ජාතිවාදයට විවෘතවම අනුබල දුන්හ ‘‘…වසර 2500ක් තිස්සේ පැවති සමස්ත සිංහල වර්ගයාට, සිය භාෂාව සහ ආගම අතිශය උන්නදුවකින් යුතුව ආරක්‍ෂා කර ගැනීමට, සිය ජන්ම අයිතියෙන් කොටසක්වත් නොදී ආරක්‍ෂා කර ගැනීම සඳහා සටන් කිරීමටකාලය පැමිණ තිබේ… මම ව්‍යාපාරය මෙහෙයවන්නෙමි…’’ (J.R.ජයවර්ධන, ශ්‍රී ලංකා ටි‍්‍රබියුන් (Sri Lanka Tribune) හි සිංහල විපක්‍ෂ නායකයාගේ වාර්තාව: 1957 අගොස්තු 30)

1958 දී, බණ්ඩාරනායක සහ දමිල නායක චෙල්වනායගම් ලංකාවේ උතුරු සහ නැගෙනහිර දමිළයින්ට පුළුල් පරාසයක බලයක් පවරමින් ෆෙඩරල් විසඳුමක් සඳහා (B-C ගිවිසුම) අත්සන් කළහ. නමුත්, ගිවිසුම අත්සන් කොට සතියක් ඇතුළත රජය සිංහල සහ බෞද්ධ ජාතිවාදීන්ගේ බලපෑමට යටත්ව ඒකපාර්ශ්වීයව ගිවිසුම අත් හළහ. මෙයට විරෝධය දැක්වීමක් ලෙස, සාමකාමී ප‍්‍රතික්‍ෂේප කිරීමේ ව්‍යාපාරයක් ෆෙඩරල් පක්‍ෂය විසින් දියත් කළහ. ඊට ප‍්‍රතිචාර දැක්වීමට රජය පොලිස් සහ හමුදා බලඇණි යවමින් ව්‍යාපාරය මර්ධනය කොට සිංහල පෙදෙස්වල දමිල-විරෝධී දාමරික කම් මුදා හළහ. 200 කට වැඩි දමිළයින් ප‍්‍රමාණයක් මරණයට පත් වූ අතර දහස් ගණන් විතැන් වූහ.

1959 දී බෞද්ධ පැවිද්දෙකු විසින් සොලමන් බණ්ඩාරනායක ඝාතනය කළාට පසුව, ඔහුගේ බිරිඳ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක, ලොව පළමු කාන්තා අගමැතිනිය බලයට පත් වූහ. ඇය සිංහල ජාතිවාදී ක‍්‍රියාමාර්ගයන් දිගටම ගෙන ගියහ. 1972 දී, ලංකාව ශ්‍රී ලංකා ලෙස නම් කොට බුද්ධාගම රටේ ප‍්‍රධාන ආගම බවට පත් කළහ. මේ ක‍්‍රියාමර්ගයන් තවදුරටත් දිවයිනේ දමිළයින් එදිරිවාදීබවට සහ පිටස්තරයින් බවට පත් කළහ. 1964 දී, සිරිමාවෝ-සාස්ත‍්‍රී ගිවිසුම රටක් නැති වැවිලි කම්කරුවන් ඉන්දියාවට නැවත පැමිණවීම සඳහා අත්සන් කළහ. 1965 දී, B-C ගිවිසුම දියාරු කිරීමක් වූ ඩඩ්ලි-චෙල්වා එකඟතාවය, අත්සන් කැරිණි. සිංහල වර්ගවාදීන්ගේ සහ බෞද්ධ පූජකවරුන්ගේ විරෝධය මත ගිවිසුම කි‍්‍රයාවට නැංවීමෙන් තොරව ඉවත දැමිණි. විරෝධය දැක්වීමක් ලෙස, පළාත් පාලන ඇමති, ෆෙඩරල් පක්‍ෂයේ තිරුචෙල්වම් ඉල්ලා අස්විණි.

1972 දී ලංකාව මැයි 22 වන දින ජනරජයක් බවට පත්වූ අතර නිළ වශයෙන් ශ්‍රී ලංකා ජනරජය ලෙස නම් කළහ. ඇත්ත වශයෙන්ම බුද්ධාගම රාජ්‍ය ආගම බවට පත් කිරීමෙන් ඊළාම් සහ වතු වගා ශ‍්‍රමිකයින් යන දෙපාර්ශ්වයේම දමිළයින්, දෙවන පංතියේ පුරවැසියන් ලෙස ශ්‍රේණි ගත කිරීමට ඇද දැමූ සිංහල-අධිපතිවාදී ‘‘ජනරජ ව්‍යවස්ථාව’’ සමගි පෙරමුණු රජය රටට ප‍්‍රඥප්ත කළහ.

රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය යටතේ වර්ධනය වන සීමාන්තික ජාතිවාදයෙන් තර්ජනයට ලක් වූ දමිළ පක්‍ෂ ෆෙඩරල් පක්‍ෂය, G.G. පොන්නම්බලම් විසින් නායකත්වය දුන් දමිළ කොංග‍්‍රහය (TC), සහ තොන්ඩමන් විසින් නායකත්වය දුන් ලංකා කම්කරු කොංග‍්‍රසය (CWC), ඇතුළත්ව පිහිටුවා ගත් දමිළ එක්සත් පෙරමුණ (TUF), 1976 දී දමිළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ (TULF) ලෙසින් නම වෙනස් කරන ලදි. කුඩා තරුණ කණ්ඩායමක් දමිළ නව කොටි (TNT) යන සටන්කාමී සංවිධානය පිහිටුවා ගත්හ; පසුව 1976 දී එහි නම දමිළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය (LTTE) ලෙස වෙනස් වී යාපනය අර්ධද්වීපය තුළ දමිළ අයිතීන් සඳහා සටන් කිරීමට 17 හැවිරිදි වේලූපිල්ලෙයි ප‍්‍රභාකරන් විසින් නායකත්වය දෙනු ලැබූහ.

1974 දී උග‍්‍ර සිංහල ජාතිභේදවාදීහු කුමන්ත‍්‍රණය කර යාපනයේ පැවති ගෞරවනීය ජාත්‍යන්තර දමිළ සංස්කෘතික සම්මේලනයට පැමිණෙන්නන් වෙත සිංහල පොලිස් ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කළහ. දමිළ ජාතිකයින් නව දෙනෙකු මරු මුවට පත් වූ අතර බොහෝ දෙනෙකු තුවාල ලැබූහ. විශ්ව විද්‍යාල ප‍්‍රවේශයේදී දමිළ සිසුන්ට සමාන අයිතීන් ලැබීම තහනම් කිරීමේ ‘‘ප‍්‍රමිතිකරණය’’ හඳුන්වාදීමත් සමග රජය විසින් දමිළ ජනතාවට සිදු කළ අසාධාරණයන්හි උච්චත්වයට පැමිණියහ. මෙම ක‍්‍රියාමාර්ගයන් දමිළ ජනතාවට උසස් අධ්‍යාපනය සහ රැකියා ලැබීම අහිමි කරමින් නොනැවතී ඔවුන්ට රාජ්‍ය පරිපාලන සහ පොලීසි, හමුදාවල තනතුරු දැරීම පවා අනුක‍්‍රමයෙන් වළකාලීම ඉලක්ක කර ගත්හ. 1976 දී ඔඹඛත්‍, ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළ ජනතාවගේ පැවැත්ම සහතික කරගැනීමට, ‘‘ස්වයං තීරණ අයිතිය මත පදනම් වූ, නිදහස්, ස්වෛරී, ආගම් රහිත, දමිළ ඊළාම් සමාජවාදී රාජ්‍යයක්’’ පිහිටුවීමේ ‘‘වඩ්ඩුකොඩායි විසඳුම’’ (“Vaddukoddai Resolution”) වෙත යොමු විය. දමිළ ඊළාම් රජයක් සඳහා වෙන්වීමේ සටන් පාඨය ඇතිව, TULF 1977 දී මහ මැතිවරණයට තරඟ කළහ. 90% කට වැඩි බහුතරයක් ඊළාම් වෙන්වීමට ඡන්දය ලබා දුන්හ. එය ජනමත විචාරණයක් පමණක් නොවුණු අතර දමිළයින්ගේ ස්වයංතීරණ අයිතියේ අරමුණු සඳහා සාමකාමී ක‍්‍රියාවලියක් විය. නමුත් සිංහල-බෞද්ධ උග‍්‍ර ජාතිභේදවාදීහු දමිළ අයිතීන් සහ අභිලාශයන් පිළිගැනීම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරන ලදි; ඒ වෙනුවට රාජ්‍යය අනුග‍්‍රහය ලැබුණු ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රියා ඔවුන්ගේ සැබෑ අයිතීන් පාගා දැමීමට මුදවා හරින ලදි. දමිළ ජනතාවගේ අනන්‍යතාවය සහ ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය විනාශ කිරීමේ ක‍්‍රියාදාමය තුළ, නැවත කිසි ලෙසකින්වත් ලබා ගත නොහැකි සහ සංස්කෘතික වටිනාකමකින් යුත් දමිළ අත් පිටපත් ඇතුළුව, කෘතීන් 95,000 කට වඩා අන්තර්ගත ඉතා දුර්ලභ පොත් එකතුවක් සතු වූ යාපනය මහජන පුස්තකාලය ශ්‍රී ලංකා රජයේ සන්නද්ධ බලඇණි විසින් අමාත්‍යවරු දෙනෙකු වන, ගාමිනී දිසානායක සහ සිරිල් මැතිව් ගේ මග පෙන්වීම යටතේ පුළුස්සා විනාශ කර දමන ලදි.

විමුක්ති යුද්ධයේ-පූර්ව සමයේදී, 1983 ජූලි හිදී (කලූ ජූලිය ලෙසින් හැඳින්වුණු), ඉතා සැලසුම් සහගත ආකාරයට සිදු කළ, දමිළ විරෝධී ව්‍යාපාරය, ඉතා කෲරතම සහ සැවොම දන්නා සමූලඝාතනයයි. එය ශ්‍රී ලංකාවේ දමිළ බහුතරයක් ජීවත් වූ උතුරු නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවල පමණක් නොව රට පුරාම හැම තැනම සිදු විය. 4000 කට අධික ජනතාවක් ඝාතනය කෙරුණු අතර දහස් ගණනකට උන්හිටිතැන් අහිමි විය. ඔවුන්ගේ දේපළ කොල්ලකෑමට සහ විනාශ කිරීමට ලක් විණි, එයින් ඔවුන්ගේ ජීවත්වීමේ ක‍්‍රමවේදයන් මුලිනුපුටා දැමීය. එපමණක් නොව සිරගෙවල්වල දමිළ සිරකරුවන්ගේ ඇස් උගුල්ලූවා මිලේච්ඡ ලෙස ඝාතනය කෙරිණි. දශලක්‍ෂ එකහමාරකට (1,50,000) වඩා වැඩි ජනතාවක් සරණාගතයන් ලෙස ශ්‍රී ලංකාවෙන් ඉන්දියාවට සහ බටහිර රටවල් වලට පලා ගියහ. දාමරිකයන්ට ඍජුව උල්පන්දම් දෙමින්, ජනාධිපති ජයවර්ධන කීවේ ‘‘මම දමිළ ජනතාවගේ මතය ගැන සැලකිලිමත් වෙන්නෙ නැහැ… අපිට දැන් ඔවුන් ගැන හෝ, ඔවුන්ගේ ජීවිත හෝ ඔවුන්ගේ මතයන් ගැන හිතන්න බැහැ… ඔබ උතුරු පෙදෙස්වලට පීඩනය වැඩි කරත්ම, මෙහි සිංහල ජනයා වැඩියෙන් සතුටට පත් වේවි… ඇත්තෙන්ම මම දමිළයින් මැරෙන්නට අරිනවනම්, සිංහලයින් සතුටු වේවි.’’ (ජනාධිපති J.R.ජයවර්ධන, Daily Telegraph, 1983 ජූලි 11)

මේ සිදුවීම දමිළ ඊළාම් ජනතාවගේ ස්වයං-තීරණ අයිතිය සඳහා වූ අරගලයේ තීරණාත්මක හැරුම් ලක්‍ෂයක් විය. ඡන්ද අයිතිය අහෝසි කිරීම, රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය සහිතව දමිල නිජ බිම තුළ ක‍්‍රමානුකූලව උතුරු සහ නැගෙනහිර පෙදෙස්වල සිංහල ජනාවාස ඉදිකිරීම, භාෂාවට වෙනස්කම් කිරීම, රැකියා ප‍්‍රතිපත්ති සහ සරසවි ප‍්‍රවේශයේදී ‘ප‍්‍රමිතිකරණය’ වැනි ව්‍යවස්ථාදායක සහ පරිපාලන පනත් මාලාවකින් දිවයින පුරා සිංහල බෞද්ධ ආධිපත්‍යය වඩා ශක්තිමත් කිරීම බලාපොරොත්තු වුණු ශ්‍රී ලංකා රජයේ ‘‘පාර්ලිමේන්තු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’’, ගැන දමිළ ජනතාවට තව දුරටත් විශ්වාසයක් නොවීය.

අරගලය අවිහිංසාවාදී, සාමකාමී මාවතෙන් සන්නද්ධ අරගලය දක්වා මාරු විය. දහස් ගණන් තරුණයෝ විවිධ සන්නද්ධ සංවිධානවලට එක් වූහ. ඔවුහු මුලින්ම ඉන්දියාව තුළ ඉන්දීය රජයේ සහයෝගය ඇතිව සන්නද්ධ පුහුණුව ලබන විට ඉන්දීය ව්‍යාප්තවාදීන්ට (සෝවියට් සමාජ-අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ආධිපත්‍යය යටතේ) සිය ව්‍යාප්තවාදී අරමුණු සපුරා ගැනීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා රජයට (එවක එක්සත් ජනපද ආධිපත්‍යය යටතේ පැවති) බලපෑම් එල්ල කිරීම ට ප‍්‍රශ්නය භාවිතා කිරීමට අවශ්‍ය වූහ. ජනතාව පාර්ලිමේන්තුවාදී සහ සාමකාමී ක‍්‍රමවේදයන් ඔවුන්ට ශිෂ්ට ලෙස ජීවත්වීමට ඇති අයිතිය මෙන්ම ඔවුන්ගේ අභිමානය සහ අයිතීන් සෝදාපාලූවට ලක් කොට තිබෙන බව අවබෝධ කර ගත්හ. එතැන් සිට ඔවුහු පාර්ලිමේන්තුවාදී දේශපාලකයන් ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළ අතර මුළු හදවතින්ම සන්නද්ධ අරගලයට සහය දුන්හ. මේ කාරණය සඟවමින් ඉන්දීය රජය සහ මාධ්‍ය, විශේෂයෙන්ම ඉංග‍්‍රීසි ප‍්‍රවෘත්ති පත‍්‍ර සහ රූපවාහිනී නාලිකා, දමිළ ඊළාම් අරගලයේ ඉතිහාසය සිතාමතා විකෘති කරමින් සහ බොරු ප‍්‍රචාරය කරමින්,‘ත‍්‍රස්තවාදය’ යන ඔවුන්ගේ වචනය භාවිතා කරමින්, සන්නද්ධ අරගලය ගැන විශාල ආන්ෙදා්ලනයක් සහ මොරදීමක් ඇති කරමින් තිබුණි. එතැන් සිට, වසර කිහිපයක් තුළ LTTE ය, ඊළාම් වෙන්වීම සඳහා සටන් වදින ප‍්‍රමුඛ පෙළේ සංවිධානයක් ලෙස ඉදිරිපත් වෙමින් තිබුණි; මේ ක‍්‍රියාවලිය තුළ ඔවුහු සාහසික ලෙස අනෙක් සංවිධාන පාගා දැමූ අතර, ඔවුන් හැම කෙනෙක්ම මුලූමනින්ම පාහේ ඉන්දීය සහ ශ්‍රී ලංකා රජයේ ඒජන්තයින් බවට පත්ව තිබුණි.

සිවිල් යුද්ධය සහ සාම කථා

1983 ජූලි, LTTE ය රටේ උතුරු පෙදෙසේ හමුදා භට පිරිසකට එල්ල කළ ප‍්‍රහාරයෙන් සොල්දාදුවන් 13 දෙනෙකු මරා දැමිණි. ජාතිභේදවාදී මනෝභාවයන් අවුස්සවමින් ශ්‍රී ලංකා රජය රට තුළ කොළඹ සහ අනෙක් පෙදෙස්වල සංහාරයන් සහ වධ දීම් සංවිධානය කළහ. දමිළයන් 4,000 ක් පමණ මරා දමන ලදුව, දහස් ගණන් සිංහල-බහුතරයක් විසූ පෙදෙස් වලින් පලා ගියහ. මෙය සිවිල් යුද්ධය හෝ පළමු ඊළාම් යුද්ධයේ ඇරඹුම සටහන් කළහ.

1983 දී සිවිල් යුද්ධය ඇරඹීමෙන් පසු, LTTE යේ මෑත පරාජය දක්වා, යුද්ධ හතරක් සහ සාම සාකච්ඡා හතරක් පැවැත්විණි. පළමු සාම ක‍්‍රියාවලිය 1985 දී භූතානයේ අගනුවර වන තිම්පු හි දී ඉන්දීය ව්‍යාප්තවාදීන්ගේ මැදිහත්වීම යටතේ ඇරඹුණි. LTTE ය සහ අනෙක් සන්නද්ධ සංවිධාන දමිළ ජනතාව වෙනුවෙන් වෙනම ස්වෛරී රාජ්‍යයක අවශ්‍යතාව අත් හරිමින් සාකච්ඡාවලට සහභාගි වුණද දමිළ ජනතාව ජාතියක් ලෙස පිළිගත යුතු බව සහ ශ්‍රී ලංකාව විසින් උතුරු සහ නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශය එක් කොටසක් වශයෙන් ඊළාම් දමිළයින්ගේ නිජබිම ලෙස පිළිගැනීම ඇතුළුව වෙන් වීමට ඇති අයිතිය ද පිළිගත යුතු බව ඉදිරියට දැමීය. ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් දමිළ ජනතාවගේ සැබෑ අභිලාශයන් පිළිගැනීම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කිරීම නිසා සාකච්ඡා බිඳ වැටුණි.

නමුත් ශ්‍රී ලංකා සහ ඉන්දීය රජයන් විසින් ජාතික විමුක්ති යුද්ධයේ නියැලූණු සන්නද්ධ හෝ ඊළාම් ජනතාවගේ නියෝජිතයන් ගේ සහභාගිත්වයක් නැතිව 1987 ජූලි 29 වන දින ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම අත්සන් තැබිණි. ඒ වෙනුවට ඉන්දීය ව්‍යාප්තවාදීහු තමිල්නාඩුව තුළ කඳවුරු ඇති කර ගැනීමට සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වලට ඉඩ හළ අතර යුධ අවි, පතරොම්, සහ හමුදා පුහුණුව ඔවුන්ගේ එකඟතාව මත ලබා දුණි. ශ්‍රී ලංකා රජය දමිළයන්ට බලය විමධ්‍යගත කිරීමක් ලබා දෙමින්, ව්‍යවස්ථාවෙහි 13 වෙනි සංශෝධනය ඉදිරියට ගෙන ආහ. LTTE ය සහ ඊළාම් ජනතාව සිය අව්‍යාජ ඉල්ලීම වූ ස්වයං නිර්ණ-අයිතිය අහළකවත් නොවුණු, ඒකීය සිංහල රජයක් යටතේ පළාත් සභා බලතල පමණක් තිබෙන නිසා ගිවිසුම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළහ. තවදුරටත් ගිවිසුම ක‍්‍රියාවට නැංවීමට, ඉන්දීය රජය 140,000 ක ශක්තිමත් ‘‘සාම-සාධක’’ බල ඇණියක් ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු සහ නැගෙනහිර කොටස් වලට යැවූහ, ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට අනුව ඉන්දියාව ඔවුන්ගේ යුද්ධෝපායික වාසි ආරක්‍ෂා කර ගත්හ. ‘‘ඉන්දීය රජයේ අවශ්‍යතාවයන්ට බාධා පමුණුවන ලෙස වෙනත් රටකට ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඇති ත‍්‍රීකුණාමලය හෝ වෙනත් වරායන් භාවිතා කිරීමට ඉඩ නොදීමට’’ ශ්‍රී ලංකා රජය එකඟ විය.

ඉන්දීය රජය රඟ දැක්වූ මේ ක‍්‍රියාවලිය, ජාතික විමුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් වැදුණු අව්‍යාජ සටන්කරුවන්ගේ සිත් තුළ සැක සංකා මතු කළහ. ඉන්දීය රජය තමන්ට හානිදායක දෑ සිදුකොට තමන්ව පාවාදී ඇති බව ඔවුන්ට හැෙඟන්නට විය. සාම සාකච්ඡා දිගටම පවතින විට LTTE ය සහ ඉන්දියාව අතර සබඳකම් තවදුරටත් වඩා නරක අතට හැරෙන්නට විය. 1988 ඔක්තෝබර් 4 දී, ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව බෝට්ටුවක් සහ පුලෙන්ද්‍රන් සහ කුමාරප්පා යන ඉහළ පෙළේ නායකයින්ද ඇතුළු LTTE ක‍්‍රියාකාරිකයින් 17 දෙනෙකු අත් අඩංගුවට ගත්හ. මෙයට මැදිහත් වී ඔවුන්ව නිදහස් කරන්නැයි LTTE ය ඉන්දීය රජයෙන් ඉල්ලීය. ඉන්දීය රජය රඟපෑ මෙම දෙබිඩි පිළිවෙතට එරෙහිව LTTE යේ දේශපාලන අංශයේ ලූතිනන් කර්නල් තිලීපන් විරෝධය පෑමට ආහාර වැරීමේ උපවාසයක නියුතුව පසුව මිය ගියහ. නමුත් රැඳවියන්ව කොළඹට මාරු කිරීම අරඹද්දී ඉන්දීය රජය ශ්‍රී ලංකා රජයට උපායිකව සහය ලබා දුන්හ. ඉන් අනතුරුව සිරගත කෙරුණු සියළු LTTE සාමාජිකයෝ විරෝධතාවයන් සහ ගැටුම්වල ගිනි පුපුරු අවුළුවමින් සමූහ ලෙස සිය දිවි නසා ගත්හ. සාම සාකච්ඡා නැවතුණු අතර සිවිල් යුද්ධය නැවත ඇරඹිණි. ශ්‍රී ලංකා රජය ඉන්දීය සාම සාධක හමුදාවෙන් (IPKF) කැරලිකරුවන් මර්ධනය කරන්නැයි ඉල්ලා සිටියහ. 1988 ඔක්තෝබර් 9 වෙනි දින, ඉන්දීය සාම සාධක හමුදාව ‘‘පවන් මෙහෙයුම’’ යන කේත නාමයෙන් LTTE යට එරෙහි මෙහෙයුම ඇරඹූහ.

ඔවුහු සම්පූර්ණ මෙහෙයුම සති කීපයකින් අවසන් කිරීමට බලාපොරොත්තු වූහ. නමුත් අනපේක්‍ෂිත ලෙස ඔවුහු යුද්ධය තුළ එරුණු අතර, 1700 කට වඩා මරණයට පත් වී දහස් ගණනක් ආබාධිත බවට හා තුවාළකරුවන් බවට පත් විණි. අවසානයේදී 1990 මාර්තු වල ඔවුන්ට නින්දාසහගත ලෙස පසුබැසීමට බල කෙරිණි.

නැගෙනහිර පළාතේ පළාත් සභා ඡන්දය ඉන්දීය සහ ශ්‍රී ලංකා රජයන්වල ඒකාබද්ධ තුවක්කු බලයෙන් පවත්වන ලදි. LTTE ය ඡන්දය වර්ජනය කරන විට, EPRLF වැනි අනෙක් සටන්කාමී කණ්ඩායම් ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන්ගේ පන්දම්කරුවන් වී එයට සහභාගිවූහ. අද පවා ඉන්දියානු රජය සහ එහි හොරණෑකරුවන් ‘වාර්ගික අර්බුදයට’ දේශපාලන විසඳුමක් යන මැයෙන් කෑ ගසමින් සිටින්නේ ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීන් විසින් 1987 දී ඇති කළ එකම ‘විසඳුම’ වටේ කේන්ද්‍රගත වෙමිනි. ඇත්තෙන්ම, සිංහල-බෞද්ධ වර්ගවාදීහු දමිළයන්ට මේ නාමික ‘බලය ලබාදීමට’ පවා එරෙහි වූහ. පසුව, ශ්‍රී ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ‘ව්‍යවස්ථා විරෝධීයැයි’ 13 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට පහර දුන්හ.

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඉන්දියානු සන්නද්ධ බල ඇණි විද්‍යාමාන වීමට සහ ගිවිසුමට වූ විරෝධය වටා එක්රොක් වීම සිංහලයින් අතරද විය. පේ‍්‍රමදාස රජය සිය චාටුකාර එදිරිවාදීන්ට, LTTE යට, ඉන්දියානු හමුදාවට එරෙහිව සටන් වැදීමට ආයුධ පවා සැපයූහ. ඔවුන්ගේ බලයෙහි අනතුරුදායක බව දැනීම නිසා පේ‍්‍රමදාස රජය ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව ඉවත් කර ගන්නැයි ඉල්ලා සිටියහ. 1989 දී රජිව් ගාන්ධි මැතිවරණයෙන් පරාජයට පත් වීමත් සමග සහ තමිල්නාඩුවේ බලපෑම නිසා V.P.සින්ග් රජය ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාවට 1990 මාර්තු වලදී ඉවත් වීමට නියෝග කළහ. සාම සාධක හමුදාව ඉවත්ව ගිය පසු LTTE ය සහ කොළඹ අතර තාවකාලික සංහිඳියාවක් පැවතුණි. නමුත් 1990 ජුනි වලදී නැවත යුද්ධය පුපුරා ගියහ. මෙලෙස දෙවන ඊළාම් යුද්ධය ඇරඹුණහ.

ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව ඉවත් කරගත් පසු, LTTE ය උතුරු නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවල සිය තත්වය ශක්තිමත් කර ගත්හ. LTTE ය සමග සාමය යන සටන් පාඨයෙන් චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ ජනතා සන්ධානය (PA) බලයට තේරී පත් වූ පසු, 1995 ජනවාරි වලදී සටන් විරාම ගිවිසුම අත්සන් කරන ලදුව සාකච්ඡා ඇරඹූණි. නමුත් ශ්‍රී ලංකා රජයේ දරදඬු ස්වභාවය නිසා එයත් අසාර්ථක වුහ. තෙවන ඊළාම් යුද්ධය 1995 අපේ‍්‍රල් වලදී පිපිරී ගියහ. ලංකා ගුවන් හමුදාව ජෙට් යානා මගින් නාවලී හි සාන්ත පීටර් පල්ලියට බෝම්බ දැමීමෙන් සිවිල් වැසියන් 125 දෙනෙකු මරා දමමින් සහ 150 කට තුවාල සිදු කිරීමෙන් ශ්‍රී ලංකා රජයේ යුධ ආක‍්‍රමණය වඩා බිහිසුණු තත්ත්වයකට පත් වූහ. සති හතක් තියුණු ලෙස සටන් කිරීමෙන් පසු රජයේ බල ඇණි දශකයක පමණ ආසන්න කාලයකට පසුව පළමු වරට සාර්ථකව යාපනය සිය පාලනය යටතට ගත්හ. ජයග‍්‍රහණය සනිටුහන් කිරීමට, ශ්‍රී ලංකා ආරක්‍ෂක ඇමති, අනුරුද්ධ රත්වත්තේ, යාපනය කොටුව තුළ 1955 දෙසැම්බර් 5 වන දින ජාතික ධජය එසවූහ. රජය ඇස්තමේන්තු කළ පරිදි අඩුම තරමින් සොල්දාදුවන් සහ කැරලිකරුවන් 2,500 ක් පමණ ආක‍්‍රමණයෙන් මරණයට පත් වී, 7000ක් තුවාල ලැබූහ.

LTTE ය 1999 දී දියත් කළ සිය ‘‘නොනවතින රැල්ල මෙහෙයුම’’ ප‍්‍රතිප‍්‍රහාරයෙන් සහ සතුරාට එල්ල කළ අනෙක් ප‍්‍රහාර 17 න් තමන්ට අහිමි වූ සියළු ප‍්‍රදේශ නැවත අත්පත් කර ගත්හ. දින තුනකටත් වඩා අඩු කාලයක් තුළ දියත් කළ එම තනි මෙහෙයුමෙන්, LTTE ය 1200 කට අධික ශ්‍රී ලංකා සොල්දාදුවන් මරා දැමූහ. එය ජාතීන් දෙක සම්මුතිගත ලෙස සටන් වැදුණු යුද්ධයකි. එය ශ්‍රී ලංකා හමුදාවේ සන්නද්ධ බල ඇණි වලට කිළිනොච්චි නගරය සහ අවට ප‍්‍රදේශ සමග ඇති සියළු ගොඩබිම් සහ මුහුදු සම්බන්ධතාවයන් කපා දමමින් අලිමංකඩ (ගෙඹි මෙහෙයුම) සාර්ථකව අල්ලා ගත්හ. 2000 අපේ‍්‍රල් 22 වන දින, 17 වසරක් තිස්සේ යාපනය අර්ධද්වීපය වන්නි ප‍්‍රධාන භූමියෙන් වෙන් කරන ලද, අලිමංකඩ හමුදා සංකීර්ණය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටී LTTE ය අතට පත් වූහ. 40,000 ක පමණ ශ්‍රී ලංකා සොල්දාදුවේ LTTE ය විසින් වට කෙරුණු පසු බිහිසුණු තත්ත්වයක් උද්ගත විය. විනාශ වීම හෝ යටත් වීම හැරෙන්නට ඔවුන්ට වෙන විකල්පයක් නොවීය. ඉන්දීය හා එක්සත් ජනපද මැදිහත්වීම හරහා පමණක් මෙය වළක්වනු ලැබීය. ඉන්දියානු රජය එවකට LTTE යට තර්ජනයක් වූ හෙයින් ඔවුන්ට තව දුරටත් ප‍්‍රගතියක් අත් නොවුණා මෙන්ම දරුණු ප‍්‍රතිවිපාකයන්ට මුහුණ දීමට සිදු විය. ඒ මදිවට ශ්‍රී ලංකා සොල්දාදුවන්ගේ දිවි ගලවා ගැනීමට ඉන්දීය නාවික යාත‍්‍රා ද එවනු ලැබිණි. ඉන්දීය හෝ එක්සත් ජනපද රාජ්‍යයන්හි තර්ජනයකට සූදානම්ව නොසිටි බැවින් LTTE ය ඉදිරියට නොගියහ.

දමිළ ජනතාවගේ ජාතික ප‍්‍රශ්නයට යුධමය විසඳුමක් දීමට සිංහල පාලක පංතිය අසමත් වීමත් සමග, රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය සාම කරලිය උඩ තරඟ වැද 2001 මැතිවරණය ජයගති. නෝර්වේ මැදිහත්වීම මත 2001 දෙසැම්බර් සාම සාකච්ඡා නැවත ඇරඹිණි. LTTE ය දින 30ක සටන් විරාමයක් ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පසු රජය විසින්ද එය ප‍්‍රකාශයට පත් කළහ, විධිමත් අවබෝධතා ගිවිසුමක් (MoU) 2002 පෙබරවාරි 22 අත්සන් කොට, නිත්‍ය සටන් විරාම එකඟතාවය, CFA, පිහිටුවනු ලැබූහ. සටන් විරාමය නිරීක්‍ෂණයට විශේෂඥ කමිටුවක්, ලංකා නිරීක්‍ෂණ මෙහෙය, නෝර්වේ සහ අනෙක් නෝඩික රාජ්‍යයන්ගෙන් යුක්තව පිහිටවූහ. පළමු සාම කථාබහ 2002 සැප්තැම්බර් 16 වන දින තායිලන්තයේ ඵූකට් හි දී පවත්වනු ලැබූහ, මෙහි සාකච්ඡා වට බොහෝ ගණනක් විය. LTTE ය ඔවුන්ගේ කළින් සථාවරය වූ දමිළ ඊළාම් බෙදීම සමථයකට පත් කරගෙන අන්තර්වාර ස්වයං-පාලන (Interim Self-Governing Authority – ISGA) බලයක් වෙනුවෙන් යෝජනා ඉදිරිපත් කොට, ඊළාම් ප‍්‍රශ්නය සඳහා ෆෙඩරල් විසඳුමකට එකඟ විය. රජයද පළමු වතාවට ඔවුන්ගේ පාර්ශ්වයෙන්, දමිළ ජනතාව කලින් යෝජනා කළ බලය විමධ්‍යගත කිරීමට වඩා දුර යමින් ෆෙඩරල් විසඳුමකට එකඟ විය. කොටි සංවිධානය ISGA සහමුලින්ම LTTE ය විසින් පාලනය කිරීමට සහ උතුරු-නැගෙනහිර පෙදෙස් වලද පාලන බලය හැසිරවීමට යෝජනා කළහ. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ උතුරු නැගෙනහිර කලාප LTTE යට මාරු කරන්නේ යයි කෑ ගසමින් ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පෙදෙස්වල සිංහල-බෞද්ධ උග‍්‍ර ජාතිභේදවාදීන්, විශාල ඝෝෂාවක් සහ වැළපිල්ලක් ඇති කොට රජයට සාම ගිවිසුම විධිමත් ලෙස පවත්වාගෙන යාමට හැකි නොවන සේ බලපෑම් කළහ.

ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ISGA ට එරෙහි වී හදිසි නීතිය ප‍්‍රකාශ කළහ. ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදීහු සහ ඔවුන්ගේ පා ලොවින්නන් වන ද හින්දු, N. රාම්, සුබ‍්‍රමන්‍යා ස්වාමි යන අය මේ කරුණු සහ සත්‍යය ඉන්දියානු ජනතාවගෙන් සඟවමින් (LTTE ය සම්මුතියකට එළඹෙන්නට පවා කැමතිව සිටියදී), LTTE ය විනාශකාරී ක‍්‍රියාවන්ට පමණක් කැමති කිසිදු සාකච්ඡාමය එකඟතාවයකට නොකැමැති ‘ත‍්‍රස්තවාදී’ සංවිධානයක් යැයි ඉහළට නැග කෑ ගැසූහ. ඉන්දියානු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ හතරවෙනි ප‍්‍රාන්තය ඇත්තෙන්ම ඉන්දීය මහ ධනපතියන්ගේ සහ ශ්‍රී ලංකා ජාතිවාදීන්ගේ ඒජන්තයින් ලෙස ක‍්‍රියා කොට දමිළ ඊළාම් ජනතාවගේ සෑබෑ අයිතීන්ට සහ LTTE ය නිරතව සිටි යුක්ති සහගත සන්නද්ධ අරගලය ට එරෙහිව පොදුජන මතය සකස් කළහ. ජාතික ප‍්‍රශ්නය වෙත වෙනත් විසඳුමක් වෙත ළඟා වීමට හැකියාවක් නොතිබියදීත්, සාම සාකච්ඡා ඉදිරියට නොගියද, සටන් විරාමය 2006 ජූලි දක්වා පැවතිණි.

මහින්ද රාජපක්‍ෂ, සුප‍්‍රකට ජාතිවාදී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සමග මැතිවරණ සන්ධානයට එක්ව, 2004 දී වික‍්‍රමසිංහ පරාජයට පත් කරමින් බලයට පත් වූහ. විවෘතවම සාම ක‍්‍රියාවලියට එරෙහි වූ රාජපක්‍ෂ, LTTE යට එරෙහි විශාල ආක‍්‍රමණයක් සැලසුම් කළහ. පැරණි පරාජයන්ගේ පාඩම් සැලකිල්ලට ගනිමින් ඔහු සිය මිත‍්‍ර රටවල්වලින්, විශේෂයෙන්ම ඉන්දියාව සහ චීනය, මගින් එකට එක් කළ ආර්ථික, යුධමය සහ දේශපාලනමය යන අත්‍යවශ්‍ය සහයෝගය කෙරේ අවධානය යොමු කොට, සිය බලඇණි අවසන් ප‍්‍රහාරයක් සඳහා සූදානම් කළහ. එය LTTE යට එරෙහිව විශේෂයෙන්ම LTTE යට දමිළ ඩයස්පෝරාව හරහා ශක්තිමත් සහයෝගයක් තිබෙන,  බටහිර රටවල්වල තානාපති මෙහෙයුම් පවා දියත් කළහ. ඊට අමතරව රජය LTTE ය භේද කොට බිඳ දමා, කරුණාව ඊළාම් ජනතාවගේ ද්‍රෝහියෙකු බවට පත් කර සිය පාර්ශ්වයට දිනා ගති. මෙය පමණක් LTTE ය නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශය තුළ බිඳ වැටීමට හේතු විණැයි නොසිතිය යුතුය, ඒ හැර රජයට මේ දක්වා දැන ගත නොහැකිව තිබූ බොහෝ යුධමය රහස් අනාවරණය විණි.

හතරවෙනි ඊළාම් යුද්ධය ඇරඹීමත් සමග LTTE ය විසින් වසා දමා තිබූ, මාවිල් ආරු සොරොව්ව විවෘත කිරීමේ ව්‍යාජ හේතුව සමගින් ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව 2006 ජූලි 26 වෙනි දින, ආක‍්‍රමණයක් දියත් කළහ. මෙය මගින් රජය යටතේ පාලනය වන නැගෙනහිර 15,000 වඩා වැඩි ගම්මාන ප‍්‍රමාණයකට වාරි ජලය සපයනු බව කියනු ලැබේ. ශ්‍රී ලංකා නිරීක්‍ෂණ මෙහෙය LTTE ය සොරොව් ගෙට්ටුව විවෘත කිරීමට නම්මවා ගත්හ. නමුත් ශ්‍රී ලංකා රජය ‘‘උපයෝගීතා දෑ කේවල් කිරීමට භාවිතා කළ නොහැකි යයි’’ යන ප‍්‍රකාශයත් සමග ආක‍්‍රමණය නැවැත්වීම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළහ. ශ්‍රී ලංකා නිරීක්‍ෂණ මෙහෙය ප‍්‍රහාරයන් හෙළා දැක ‘‘ඉතා පැහැදිලිවම ඔවුන්ට (රජය) ජලය ගැන කිසිදු සැලකිල්ලක් නැත. ඔවුහු වෙන යම් දෙයක් ගැන රුචියෙන් සිටී’’ යයි ප‍්‍රකාශ කළහ.

2006 සිට ඉදිරියට යන්නට වූ රජයේ බල ඇණි අනුක‍්‍රමයෙන් නමුදු ශක්තිමත් ලෙස පෙර LTTE යේ පාලනයට නතුව පැවති ප‍්‍රදේශ එකකට පසු එකක් වශයෙන් අල්ලා ගන්නට විය. පළමුවෙන්ම රජය 2007 ජූලි වන විට නැගෙනහිර මුළු පාලනය අත් කර ගැනීම කෙරේ කේනද්‍රගත වූහ. යුධමය වශයෙන් ජයග‍්‍රහණය කළ පසු දේශපාලන වශයෙන් තහවුරු කර ගැනීමට මැතිවරණ කෝලම පවත්වා ද්‍රෝහී කරුණාගේ පක්‍ෂය, ටැමිල් මක්කල් විදුතලයි පුලිගල් (TMVP), බලයට ගෙන ආහ. එතැන් සිට, 2007 සැප්තැම්බර් වලදී, එය උතුර මත කේන්ද්‍රගත වී, පළමුවෙන්ම මන්නාරම අල්ලාගත් පසු එය LTTE ය විසින් පාලනය කළ අනෙක් සියළු ප‍්‍රදේශ අවසානයේදී අත්පත් කරගැනීමට මං සැලසූහ.

සිවිල් යුද්ධය ඇරඹීමෙන් පසු, පසුගිය 25 ස් වසර තුළ, LTTE ය විසින් පාලනය කළ භූමිය යුද්ධයේ සංවර්ධනයට අනුව අඩු හෝ වැඩි වූහ. නමුත්, මෑත යුද්ධයේදී එහි පරාජය තෙක්, එය හැමවිටම සිය පාලනය යටතේ කිසියම් ප‍්‍රදේශයක් හැසිරවූහ. LTTE ය සිය ප‍්‍රදේශ තුළ සමාන්තර රජයක පාලනය ගෙන ගියහ. එය සතුව අධිකරණ, පොලීසි, ආදායම්, රූපවාහිනී සහ රේඩියෝ මධ්‍යස්ථාන, මූල්‍ය සහ බැංකු කටයුතු, සංක‍්‍රමණික, ව්‍යාපාරික, කෘෂිකර්මය යනාදී ආකෘතීන් පැවතියහ. යුධමය වශයෙන්, LTTE ය 1983 දී 30 දෙනෙකුගේ ගරිල්ලා බල ඇණියක සිට දහස් ගණන් බල ඇණි සහිත වූ සම්මත හමුදාවක් දක්වා වර්ධනය වූහ. එය සතුව පාබල බි‍්‍රගේඩ, කාන්තා බි‍්‍රගේඩ, කොමාන්ඩෝ ඒකක සහ බිම් බෝම්බ ඇතිරීමට විශේෂඥ ඩිවිෂන්, ස්නයිපර්, මෝටාර් සහ ආටිලරි වෙඩි, ප‍්‍රතිරෝධී ටැංකි සහ සන්නද්ධ කාර් යනාදිය විය. කොටි සතුව මුහුදු කොටි ලෙසින් හඳුන්වනු ලැබූ නාවික අංශයක් තිබුණු අතර ගුවන් කොටි ලෙසින් හැඳින්වූ ගුවන් ඒකකයක් වූ ලොව එකම ගරිල්ලා හමුදාව එය විය. LTTE ය සතුව නාවික යාත‍්‍රා බොහොමයක් සහ සීමිත ගුවන් යානා ප‍්‍රමාණයක් විය.

==>> II කොටස බලන්න