Blog Archives

මී මැස්සන් අතුරුදහන් වීම සහ පෘථිවියේ අනාගතය ගැන

මී මැස්සන් අතුරුදහන් වීම සහ පෘථිවියේ අනාගතය ගැන

2015 නොවැම්බර් 2. දිනා ගැනුමට ලොවක් ඇත’ පුවත් සේවය. මීට වසර දෙකකට ඉහත දී, මී මැස්සන් (honeybees) සහ ලේඩිබග් (ladybugs – කුඩා කුරුමිණි විශේෂයකි) ඇතුළුව බඹර මැස්සන් (bumblebees) යන සත්ත්ව ප‍්‍රභේදයන්හි මියගොස් සිටි සතුන් 25,000 සහ 50,000 ක් වූ විශාල තොගයක් එක්සත් ජනපදයේ ඔරෙන්ගෝ හි දී සොයාගනු ලැබිණි. ඊට ටික කලකට පසු, කැනඩාවේ, ඔන්ටාරියෝ හි එල්ම්වුඩ් වලින් මැරුණු මී මැස්සන් මිලියන 37 ක් සොයා ගන්නා ලදී.

220px-Bees_Collecting_Pollen_2004-08-14

රොන් ගන්නා මී මැස්සෙක්

පසුගිය වසර 10 තුළ වැඩි වශයෙන්, මූලිකවම උතුරු ඇමෙරිකාවේ සහ යුරෝපයේ මී මැසි පාලකයන් විසින් මී වද වල පහළ වැටීම 30% හෝ ඊටත් වඩා වැඩි බව වාර්තා කෙරෙමින් තිබුණි. 2013 දී බි‍්‍රතාන්‍ය මී මැසි පාලකයින්ගේ සංගමය (BBKA) ඉතිහාසයේ වඩාත් නරකම වාර්ෂික මී මැස්සන්ගේ අඩුවීම වාර්තා කර ඇත. අඩුම තරමින් 34% මිය ගොස් තිබුණි. 2013 ශීත ඍතුවේ දී, බොහෝ ඇමරිකානු මී මැසි පාලකයන් 40% සිට 50% ක් දක්වා වන අඩුවීමක් හෝ, ඊටත් වඩා වැඩියෙන් – සමහර අවස්ථාවලදී මුළුමනින්ම වාගේ විනාශ වී යනු අත්දැක තිබුණි.

ශීත ඍතුවේ දී මී මැස්සන් විශාල ප‍්‍රමාණයක් මිය යාම සාමාන්‍ය දෙයකි, 19 වන සියවසේ මැද භාගයේ සිට ක‍්‍රමයෙන් අනුක‍්‍රමිකව වැඩිවන මරණයට පත් වීම් වාර්තා වී ඇත. නමුත් මෑත වාර්ෂික සංඛ්‍යාලේඛන වලින් පෙන්වන තත්ත්වය සාමාන්‍ය හෝ තිරසාර එකක් නොවේ. එක්සත් ජනපදයේ ජාතික කෘෂි කාර්මික සංඛ්‍යා ලේඛන පෙන්වන පරිදි මී මැස්සන් කෙතරම් අඩුවීදයත් 1947 දී මිලියන 6 ක් පමණ වූ මී වද ප‍්‍රමාණය 2008 දී මී වද මිලියන 2.4 ක් දක්වා පහත වැටී තිබුණු අතර එය 60% ක අඩු වීමකි.

250px-Bumblebee_October_2007-3a

බඹර මැස්සෙක් මලක් මත

මී මැසි ජනපද බිඳවැටීමේ අක‍්‍රමතාවය (Honeybee Colony Collapse Disorder – CCD), යන සහලක්ෂණය මී මැස්සන් ගහණය අඩු වීම සඳහා හේතුවන අතර, එය ඉතා ඉක්මනින් පියවර ගත යුතු අර්බුදයක් ලෙස හඳුනා ගෙන ඇත. 2007 සිට 2013 දක්වා, මිලියන 10 කට වැඩි මීවද ප‍්‍රමාණයක් මේ තත්ත්වය නිසා අහිමි වී ඇති බව ඇස්තමේන්තු කර ඇත. මීට අමතරව මී මැස්සන් විශාල සංඛ්‍යාවක් මිය යාම හැරුණු කොට, නොනැසී සිටින මී මැස්සන් ගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය තිබෙනුයේ බරපතළ තර්ජනයක් යටතේ ය.

මෙම අර්බුදයේ මහත් කනස්සල්ලට හේතුවන මානය වනුයේ උදෑසන කෑම මේසයෙන් ප‍්‍රණීත සහ පෝෂ්‍යදායී අයිතමයන් අතුරුදන් වීමට ඇති හැකියාව නොවේ. මී මැස්සන් පැණි වලට වඩා මනුෂ්‍ය ජීවිත සහ පෘථිවියේ පරිසර පද්ධතිය සඳහා බෙහෙවින් වැදගත් වේ.

ලෝකයේ සපුෂ්ප ශාක විශේෂ බොහොමයක් සත්ත්වයින් මගින් පරාගනය වේ. (මෙයට සුළඟ මගින් පරාගනය වන තෘණ වර්ග වනතිරිඟු, බඩඉරිඟු සහ අනෙකුත් ප‍්‍රමුඛ බෝග ඇතුළත් නොවේ.) පරාගවාහකයින් පර පරාගනය අවශ්‍යවන සමහර විශේෂයන්ගේ අභිජනනය සහතික කරන අතර, ප‍්‍රධානතම දෙය වන්නේ අනෙක් ඒවා සඳහා ජාන විවිධත්වය සහතික කිරීමයි.

වඩාත් පොදු පරාගවාහකයින් වන්නේ මී මැස්සන්, විශේෂයෙන් හීලෑ හනිබී, එමෙන්ම වල් බම්බල්බී සහ අනෙකුත් කෘමීන්, කුරුල්ලන් සහ වෙනත් සතුන්ය. තනි හනිබී කෙනෙක්, බම්බල්බී කෙනෙක් හෝ සමහර අනෙකුත් පරාගවාහකයින් පැවැත්ම සඳහා තමන්ගේ සමූහය මත ර‍‍ඳා පවතින බැවින්, අනුක‍්‍රමයෙන් එකිනෙකා මිය යනවා වෙනුවට සමස්ත ප‍්‍රජාවම එකවරම විනාශ වේ. උදාහරණයක් වශයෙන්, මී මැසි ජනපදයක් බිඳ වැටීමේ දී, පැණි සහ මැසි රැජින ඉතිරිව සිටියත් අනෙක් මී මැස්සන් බොහොමයක්ම සාමාන්‍යයෙන් අතුරුදන්ව ඇති බව දක්නට ලැබේ.

220px-Bienen_auf_Wabe_2

රාමුව ඉවත් කළ මී වදයක්

මී මැස්සන් පමණක් නොව වෙනත් වර්ග වල පරාග වාහකයන්ගේ ගහණයද අඩුවෙමින් පවතී. 2013 ගිම්හානය තුළදී, එක්සත් ජනපද නැගෙනහිර වෙරල තීරයේ මොනාර්ච් සමනලූන්  – තැඹිලි සහ කළු වර්ණ දරන, සංකීර්ණ ජීවන ක‍්‍රමයක් ඇති, මෙක්සිකෝව දක්වා දිගු දුරක් සංක‍්‍රමණය වන – ඔවුන්ගේ ගහණය පසුගිය වසරේ 59% තෙක් ඇද වැටී තිබුණි. මෙය අනෙකුත් පරාග වාහක විශේෂයන්ට සිදුවන්නේ කුමක්ද යන්න පෙන්වන සංකේතයකි.

මිනිසුන් කෑමට ගන්නා ශාක වලින් තුනෙන් දෙකක් සහ ගෝලීය ආහාර බෝග නිෂ්පාදනයෙන් තුනෙන් එකක් සත්ත්ව පරාගණය මත රඳා පවතී. ලෝකය පුරා අනුභවයට ගන්නා සෑම ආහාර ශාක වර්ග තුනෙන් එකක ම සාර්ථක අස්වැන්න පරාගනය මත රඳා පවතී.  තවදුරටත්, ශාක සත්තුන්ගේ ප‍්‍රාථමික ආහාර මූලය වන බැවින් ප‍්‍රාථමික පරාගවාහකයින් අතුරුදන්වීම, නැත්නම් අඩු වීම, අපේ පෘථිවියට අප‍්‍රමාණ ප‍්‍රතිවිපාක අත්කර දෙනු ඇත.

එසේම, වල් මී මැස්සන් හා අනෙකුත් පරාගවාහකයින්ගේ අඩුවීම අස්වනු බෝගවලට බරපතල තර්ජනයක් එල්ල කරයි. විද්‍යාඥයන් සෑම ජනාකීර්ණ මහාද්වීපයකම ක්‍ෂේත‍්‍ර  600 ක් තුළ බෝග 40 කට වැඩි සංඛ්‍යාවක පරාගණය අධ්‍යයනය කොට බීජ සහ ඵල නිෂ්පාදනයේ දී වල් පරාගවාහකයින් මී මැස්සන් ට වඩා දෙගුණයක් ඵලදායී බව සොයාගෙන ඇත.

220px-Bienenwabe_mit_Eiern_und_Brut_5

මී වදයක බිත්තර සහ පිළවුන් සිටින අයුරු

ඇමෙරිකන් විශේෂඥයෙකු වන චාල්ස් රොබට්සන් විසින් විසි වන සියවසේ මුල් භාගයේ දී වාර්තා කරන ලද මී මැසි විශේෂ 109 න් අඩක් විනාශ වී ගොස් ඇත. ඉතිරිව සිටින වල් කෘමීන් විසින් සපයනු ලැබෙන පරාගනය, ශාක වල පුෂ්ප හටගන්නා කාලය සහ මී මැස්සන් ක‍්‍රියාකාරී වන කාලය අතර ඇති නොගැලපීම නිසා විශේෂිත ශාක පරාගණය කිරීමට ඔවුන්ට ඇති හැකියාව අඩකටත් වඩා පහත වැටීමත් සමග, දැඩි ලෙස පහත වැටී ඇත.

වෙනත් කිසිදු තනි සත්ත්ව විශේෂයක් මිනිසුන් වන අප පොදුවේ ලබා ගන්නා ආහාර නිෂ්පාදනයේ දී එතරම් තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටු නොකරන බැවින්, මී මැසි ගහණය මියයාමේ ප‍්‍රතිවිපාකය අපේ ආහාර දාමයේ ඉහළ ම මට්ටම සමග ගැටී, අපේ පැවැත්ම සඳහා දැවැන්ත තර්ජනයක් මතු කරමින් තිබේ.

පරාගවාහකයන් අහිමි වීමේ දරුණු ප‍්‍රතිවිපාකයට උදාහරණයක් ලෙස නිරිත දිග චීනයේ ඇපල් හා පෙයර් පළතුරු වතු වල වල් මී මැස්සන් මුළුමනින්ම වාගේ විනාශව ගොස් ඇත. මෑත වසරවල් වල දී, ගොවියන්ට සිය ශාක හස්ත පරාගනයට ලක් කරන්නට පරාග බඳුන් ගෙන යමින් තීන්ත බුරුසු වල ආධාරයෙන් මලෙන් මල පරාගනය කිරීම ට සහ ඔවුන්ගේ ළමයි යොදා ගෙන ගස් මත නංවා ඉහළ තැන් වල ඇති මල් පොකුරු පරාගනය කරන්නට සිදු වී ඇත. එහෙත් ලෝකයේ ඇති සියළු බෝග අතින් පරාගනය කිරීම සඳහා මනුෂ්‍යන් ප‍්‍රමාණවත් නැත.

මී මැස්සන් ව මරන්නේ කුමකින්ද?

උග‍්‍ර පළිබෝධනාශක විෂ නිසා මී මැසි ගහනය විශාල පරිමාණයෙන් ඛාදනය වීමට හේතුවන ප‍්‍රධාන සාධකයක් බවට විද්‍යාත්මක සම්මුතියක් පවතී. සමහරවිට එය ජනපද බිඳවැටීමේ අක‍්‍රමතාවය නමැති සංකීර්ණ ගතිකත්වයට බලපවත්නා වඩාත් ප‍්‍රධානතම හේතු සාධය වනු ඇත. විදයාඥයෝ දුම්කොළ වල ඇති නිකොටින් වලට රසායනික ව සමාන නියෝනිකොටිනොයිඩ් ලෙසින් හඳුන්වන කෘමිනාශක කාණ්ඩයක් විශේෂයෙන් අවධාරණය කර තිබේ. නියෝනිකොටිනොයිඩ් වූ කලී විශේෂයෙන් ම එක්සත් ජනපදය තුල, සහ ලෝකයේ වඩාත් පුළුල් ලෙසින් භාවිතා කරන කෘමිනාශක වේ.

ladybug-daisy.jpg.adapt.945.1

ලේඩි බග්/ ලේඩි බර්ඩ්

ඉතා දරුණු හා නිදන්ගත විෂ ලෙස ප‍්‍රසිද්ධියක් උසුලන ඒවා, එක් මී මැස්සෙකුට පමණක් නොව, සම්පූර්ණ ජනපදය විෂ සහිත කරයි. මී මැස්සන් කෘමිනාශක-ප‍්‍රතිකාර කරන ලද ශාක වලින් දූෂිත වූ පැණි මී වද කරා ආපසු ගෙන ගොස්, සියලූ මී මැස්සන් සඳහා උග‍්‍ර විෂ සහිත ජීවන පරිසරයක් නිර්මාණය කරයි. විෂ වැඩි වීමෙන් මී මැස්සන්ගේ ‘මධ්‍ය ස්නායු පද්ධතිය’ විනාශ වීම නිසා ඔවුන් මංමුලාවට පත් වේ. අවසානයේදී මී මැස්සන් ට පියාසර කිරීමට හෝ නැවත ඔවුන්ගේ කූඩුව කරා යාමට මග සොයා ගැනීමට නොහැකි වනු ඇත.

ජනපද බිඳවැටීමේ අක‍්‍රමතාවයට බලපාන තවත් සාධකයක් වන්නේ මී මැසි ජනපද වලට කල්පවත්නා ලොකු අනතුරක් වන, වරෝආ ගුල්ලන් (Varroa mite) වැනි මීවද වල රැස්වී උපද්‍රව ඇති කරන කුඩා පරපෝෂිතයින්ය. 1987 දී වරෝආ ගුල්ලන් සොයාගනු ලැබූ විට එක්සත් ජනපදයේ මොන්සන්ටෝ, ඩොව්, බේයර් සහ යුරෝපයේ අනෙකුත් රසායනික නිෂ්පාදකයෝ පරපෝෂිත උවදුරට ක්ෂණික සහ ඉක්මන් පිළියමක් ලෙස ජානමය ලෙස වැඩිදියුණු කරන ලද කෘමිනාෂක සහ වල්නාශක විකුණමින් ආක‍්‍රමණකාරී ලෙස මී මැසි කර්මාන්තය ඉලක්ක කළහ. නමුත් මෙය මී මැස්සන්ට පරපෝෂිතයින් සමග සටන් කිරීමට ඇති ‘ස්වාභාවික ජාන ආරක්ෂාව’ දුර්වල කළ හැක. මොන්සැන්ටෝ බැසිලස් තුරින්ජෙයින්සිස් (Bacillus Thuringeinsis – BT )ලෙසින් හඳුන්වන කෘමිනාශකයක් ජානමය වශයෙන් වෙනස් කරන ලද බඩඉරිඟු වලින් නිෂ්පාදනය කළ අතර, එය වරක් මී මැස්සන් විසින් අවශෝෂණය කරගත් පසු ඔවුන්ගේ උදරයේ අභ්‍යන්තර ආවරණයේ ප‍්‍රතිගාහක වල බැඳීමෙන්, අභ්‍යන්තර උදර බිත්තිය බිඳවැටීමට ලක් වෙමින් මී මැස්සන් පහසුවෙන්ම බීජානු සහ බැක්ටීරියා වල හානියට පාත‍්‍රවේ. පරාග තුළ තිබී මී මැස්සන් ට ස්පර්ශ වන දිලීර නාශක ද ඔවුන්ගේ ප‍්‍රතිශක්තිකරණ පදධතිය දුර්වල කරයි. පෙනෙන විදියට ‘‘ප‍්‍රතිකාර’’ ප‍්‍රශ්නය බොහෝ සෙයින් උග‍්‍ර කොට ඇත.

එවැනි ව්‍යසනයක් හමුවේ අවබෝධයෙන් යුතු මිනිසුන්ගේ, විශේෂයෙන් පරිසරවේදීන්ගේ සහ මි මැසි පාලකයින් ගේ විරෝධතා වැඩි වන්නට වූ අතර, 2013 ආරම්භයේදී යුරෝපා ආහාර ආරක්ෂක අධිකාරිය මී මැස්සන්ට නිදන්ගත හානි පමුණුවන විශේෂිත නියෝනිකොටිනොයිඩ් කෘමිනාශක තුනකට එරෙහිව ප‍්‍රකාශයක් නිකුත් කළහ. මෙහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස, යුරෝපා කොමිසම මේ කෘමිනාශක සඳහා වසර දෙකක තහනමක් හඳුන්වා දෙන ලදි.

ඊට වෙනස් ආකාරයකින්, එක්සත් ජනපද රජයේ පරිසර ආරක්ෂණ ඒජන්සිය මී මැස්සන් මිලියන ගණනක් මිය යාම සඳහා වගකිව යුතු යැයි විශ්වාස කරන ජී.එම්.ඕ (GMO) කෘමිනාශකයට අනුමැතිය ලබා දුන්හ. කෘමිනාශකවල සාපේක්ෂ බර සහ වරෝආ ගුල්ලන් මී මැසි වද විනාශ වීමට හේතු වීම ගැන ‘‘සම්පූර්ණ විද්‍යාත්මක නිශ්චිතභාවයක් නොමැතිකම’’ යන අවසරය පදනම් කරගෙන, එක්සත් ජනපද රජය ඒවා භාවිතය තහනම් කිරීම ප‍්‍රතික්ෂේප කළහ.

Tetragonula_carbonaria_(14521993792)

Bee ලෙස හඳුන්වන කෘමි විශේෂය (Bee යනු මී මැස්සන් නොවේ. ඔවුන් මෙන්ම මල් පැණි රැස් කරන, වද බඳින, පරාගනයට දායක වෙන කෘමි වර්ගයකි)

කෙසේ වෙතත්, නියෝනිකොටිනොයිඩ් වලට දැමූ යුරෝපා තහනම මී මැස්සන්, මානව ජීවිත සහ පරිසරය ගැන සැලකිල්ලට ගෙන අවශ්‍යයෙන්ම සිදු කළ එකක් නොවේ. මෙම තහනම යුරෝපා හා එක්සත් ජනපද ආහාර කර්මාන්ත අතර ඇති තරඟය හා බෙහෙවින් සම්බන්ධ වන අතර, ඉන් අපේක්ෂා කළේ ඇමරිකානු සමාගම් වෙළෙඳ පොළට ප‍්‍රවේශ වීම වළක්වා ලීමයි. එපරිද්දෙන්ම, එක්සත් ජනපදය ‘‘සම්පූර්ණ විද්‍යාත්මක නිශ්චිතභාවයක් නොමැතිකම’’ යන සාධාරණිකරණය භාවිතා කළේ වත්මන් විද්‍යාත්මක පැහැදිලි කිරීම්වල නිරවද්‍යතාවය සැලකිල්ලට ගෙන නොවේ. මෙම රසායනික ද්‍රව්‍යය මගින් ජනතාවගේ ජීවිත නෂ්ටාවශේෂ කොට පරිසරය විනාශ කළද, එය ප‍්‍රධාන වශයෙන් ලෝක ආර්ථිකයට ආධිපත්‍යයක් පතුරන සහ සිය අධිරාජ්‍යයේ සේවාවට කැප ව සිටින එක්සත් ජනපදයේ දැවැන්ත සමාගම් ආරක්ෂා කිරීමටයි.

ජනපද බිඳවැටීමේ අක‍්‍රමතාවයේ සංකීර්ණ සාධක නොතකා, ලාභය කරා දිව යෑම වූ කලී ඔවුනොවුන් අතර දිවෙන හූයකි. උදාහරණයක් ලෙස, උපරිම ලාභ අපේක්ෂාවෙන්, එක්සත් ජනපදයේ මී මැසි ගොවිපලවල් කාර්මීකරණය කිරීම වූ කලී උපරිම පැණි පලදාවක් ලබා ගැනීමට බොහෝ විට මී මැස්සන් ට පරිභෝජනය සඳහා වත් මී පැණි ඉතිරි නොකරන තරම් වූ කෑදරකමකි. මේ මී පැණි ආහාරයට ගැනීම මී මැස්සන්ට හෝමෝනමය වාසි අත්කොට දෙන අතර, දිගු කලක් ඔවුන්ට තර්ජනය කරන පරපෝෂිතයින් සහ වයිරස් වලට එරෙහිව ආරක්ෂාව සලසා ගැනීමට ඔවුන්ට ඇති හැකියාව වැඩි කරයි. ඔවුන්ගේ මී පැණි වෙනුවට ඔවුන්ට ලබා දෙනු ලබන අධි ෆෘක්ටෝස් බඩඉරිඟු සිරප් එක මගින් ඔවුන්ගේ ප‍්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය සහ රෝග වලින් ආරක්ෂා වීමට ඇති හැකියාව දුබල කරන බව විශ්වාස කෙරේ.

තීව‍්‍ර කරන ලද ගොවිතැනත් සමග (එමනිසා රසායනික ද්‍රව්‍ය මත පදනම්ව තිබෙන) උතුරු ඇමෙරිකාවේ සහ යුරෝපයේ පරාගවාහක විශේෂ වඳ වී යෑමේ අනුපාතය වඩා වේගවත්ව තිබෙන අතර එය ලතින් ඇමරිකාව, අප‍්‍රිකාව සහ ආසියාවේ මන්දගාමී තත්ත්වයක පසුවේ. මෙය පරාගවාහකයින් වඳ වී යෑම සහ පළිබෝධනාශක හා කෘමිනාශක අතර සම්බන්ධතාවයක් පවතින්නේය යන අදහස ඉදිරිපත් කරයි. එහෙත් වඩා සාම්ප‍්‍රදායික ගොවිතැන් ක‍්‍රම භාවිතා කරන සහ පළිබෝධනාශක හා කෘමිනාශක අඩුවෙන් භාවිතා කරන රටවල්, හැම තැනම වර්ධනය වෙමින් පවතින මේ තර්ජනය ට මුළුමනින්ම ගොදුරුව නැත.

විද්‍යාඥයින් විශ්වාස කරන ආකාරයට රසායනික ද්‍රව්‍ය දැඩි ලෙස භාවිතය නිසා එම රසායනික ද්‍රව්‍ය වල අතුරු ප‍්‍රතිඵල ලෙස රෝග සහ රෝගවාහකයින් පැතිරීමට අමතරව දේශගුණික විපර්යාස, වන විනාශය, වායු දූෂණය ද වැදගත් සාධක වේ.

දේශගුණික විපර්යාස, ස්වාභාවික වාස භූමි අහිමි වීමට හේතු පාදක වේ, භූමිය වෙනස් වීම නිසා නව වාසස්ථාන වලට අනුවර්තනය වීමේ තත්ත්වයට මුහුණ දීමේදී ශාක හා සත්ත්ව විශේෂවලට ගැටළු මතුවේ. මේ දේශගුණික විපර්යාස නිසා, බොහෝ ස්ථාන වල ශාක වල පුෂ්ප හට ගැනීමට පෙර මී මැස්සන් වර්ෂය තුළ ඉතා වේලාසනින්ම මතු වෙයි. එසේම, දේශගුණික විපර්යාස සහ දැඩි කුණාටු, වඩා ශීත ඍතු, වඩා උණුසුම් ග‍්‍රීෂ්ම ඍතුව සහ ඉඩෝරය, යන මේ සියල්ල පෝෂණ ඌණතාවය සඳහා හේතු සාධක වේ. කෙටියෙන් කිවහොත්, පෘථිවි වායුගෝලයේ කාබන් ඩයොක්සයිඩ් සහ අනෙකුත් හරිතාගාර වායු මී මැසි ජනපද විනාශ වීමට වක‍්‍රව බලපෑවද, එම හානිය මී මැස්සන්ගේ සමූහ විනාශයට හේතු වෙන්නේ එහි කොටස් කරුවන් ලෙස විශාල පරිසර පද්ධති සහ පෘථිවියද ඇතුල් කර ගනිමිනි.

අධික ලෙස රසායනික ද්‍රව්‍යය භාවිතය, වනාන්තර එළි පෙහෙළි කිරීමෙන් නව වගා බිම් ඉදිකිරීම ඇතුළු තීව‍්‍ර කරන ලද ගොවිතැන භෝග අස්වැන්නෙහි සාමාන්‍යය සහ සමස්ත ආහාර නිෂ්පාදනය යන දෙකම වැඩි කොට ඇති බවට කිසිදු සැකයක් නැත. නමුත් මේ වාසි ලබා ගැනීමට භාවිතා කරන ක‍්‍රමවේදය පැදවෙනු ලැබෙන්නේ උපරිම ලාභ අත් කර ගැනීමේ බලාත්කාරය මගින් වන බැවින්, පෘථිවියට සහ ජනතාවට තර්ජනයක් මිස මානව වර්ගයාට විශාල වාසියක් ඇති නොකරයි.

විසඳුම්?

විනාශදායී ලෙස මීවද පහත වැටීමේ තත්ත්වය හමුවේ, එක්සත් ජනපද රජය සත්ත්ව විශේෂ හිඟ කමින් ගෝලීය ආහාර නිෂ්පාදනය ඇණ හිටීමට හේතුවන සතුන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඩොලර් මිලියන 3 ක සහනාධාරයක් පමණක් දී ඇත. මේ අතර, පසුගිය වසර ගණනාවක් පුරා රසායනික කර්මාන්ත මගින් ඔවුන්ගේ නිර්දෝෂීභාවය ඔප්පු කිරීමට මහජන සම්බන්ධතා වැඩසටහන් වලට ඩොලර් මිලියන 11.2 ක් වැය කර ඇත.

වැඩිපුර මුදලක් ලබාදීමෙන් මේ ඛේදවාචකයට සැබෑ විසඳුමක් ලබා දිය හැකි බව මේ කාරණයෙන් අදහස් නොකෙරේ. අතිශයින් කෙටි-දුරදක්නා බව පමණක් නොව ධනේශ්වර රාජ්‍ය ප‍්‍රතිපත්ති මෙන්ම නිෂ්පාදනයේ ධනේශ්වර ආකාරය, විශාල ධනයක් සංචය කර ගැනීමට ක්ෂණික ප‍්‍රාග්ධන ලාභ අපේක්ෂා කිරීම අරභයා, අවශ්‍යයෙන්ම මාරාන්තික තරඟයක් ඇති කරන අතර එය බරපතල ප‍්‍රතිවිපාක ගැන සැලකිල්ලක් දැක්වීමට අපොහොසත් වනු ඇත.

ම්ලේච්ඡ සහ කැත ධනපති ක‍්‍රමය දිගින් දිගටම අපගේ පෘථිවිය විනාශ කරමින් සිටී. පරිසර පද්ධතිය බරපතල අනතුරක පවතී. වන ශාක, මල් වර්ග, සහ අනෙකුත් විශේෂයන් දහස් ගණනක් සදහට ම අහිමි වීමට ගත වන දිනය වැඩි ඈතක නොවේ.  ගෝලීයකරණය විසින් මෙම ක‍්‍රියාවලිය වේගවත් කර ඇත.

පරාගනය කරන විශේෂයන්ගේ ඉරණම අනෙකුත් වනජීවීන්ගේ ඉරණමෙන් වෙනස් නොවේ – නමුත් එය බෙහෙවින් ප‍්‍රමුඛය. ලෝකය තුළ දැනට බල පවත්නා සමාජ සහ ආර්ථික සබඳතා වලට අපේ පෘථිවිය ආරක්ෂා කර ගැනීමට නොහැකි බව තහවුරු කොට ඇත. ඒ වෙනුවට ඔවුහු එය විනාශ කරමින් සිටී.

 

Advertisements

Bring back our girls and take back our country

Nigeria: “Bring back our girls – and take back our country”

 
12 May 2014. A World to Win News Service. Millions of people around the world were repulsed by the video of the grinning Boko Haram leader Abubakar Shekau as he bragged about kidnapping 276 Nigerian schoolgirls and threatened to sell them as slaves or marry them off to keep them out of school. But the TV images of Michelle Obama, David Cameron and the like shedding crocodile tears should inspire even greater revulsion and alarm. Leaders and political figures in the Western countries most responsible for creating a horrendous situation in Nigeria in the first place are now using global solidarity with the girls as an excuse to step up their military intervention in Africa.
 
For weeks after the girls were kidnapped, the initial response of the Nigerian government, a wholly-owned subsidiary of the US, UK and a few other big powers, was to do nothing. In fact, when the girls’ families and supporters launched sorrowful and vociferous protests, the government’s first reaction was to repress them, as though they, not the kidnapping, were the problem.
 
The wife of President Goodluck Jonathan proclaimed the abductions a hoax. After offering to meet with representatives of the mothers of missing children, she had them arrested and detained. Jonathan’s supporters claimed that the political opposition in the three north-eastern states where Boko Haram is strong have fomented unrest and accused them of funding the group in order to sully him before elections early next year.
 
In early May, this cruel abduction was followed by the kidnapping of 8-10 more girls. In another incident, Boko Haram fighters in armoured trucks and motorcycles stormed the town of Gamboru Ngala near the Cameroon border, setting buildings ablaze and firing on civilians as they tried to escape, killing 300 people, according to local officials and residents. A medical officer in the Cameroon army, which has reinforced security at the Nigeria-Cameroon border, said, “Some of the bodies were charred. It was horrific. People had their throats slit, others were shot.” Witnesses said the town had been left unguarded because soldiers based there had been redeployed towards Lake Chad in an effort to rescue the kidnapped girls. But the soldiers rarely engage with the better-armed Boko Haram units, despite the country’s five billion dollar military budget.
 
About 1,500 people have been killed in the first three months of 2014 alone, and Boko Haram has been more or less in control of the country’s north-east for almost five years. All the schools in the area had been closed for some time but the head of the national examination board was pressured to open the school in Chibok for exams. He had been promised adequate security from the state governor as Boko Haram had already razed or attacked every other school in the area.
 
A report by Amnesty International, based on interviews with two high-ranking military officials, corroborated by village residents and local officials, indicated that the military was given advance warning of the planned abduction. The information of an impending attack was passed on at 7 pm, the fighting started at 11:45 pm. One group of residents had even dispatched a motorbike rider to the nearest battalion 30 minutes away but no reinforcements came. The dozen soldiers in the village held off the Boko Haram forces for an hour and then fled when no reinforcements arrived. Later villagers found them hiding in the the surrounding bush. The Amnesty report is denied by the government.
 
But the government has been far from inactive militarily. For years it has been killing civilians in its anti-Boko Haram operations in the north-east. Journalists and NGOs have reported that the military has often carried out atrocities against the region’s population with no distinction between Boko Haram fighters and civilians. In March, when Boko Haram attacked a military prison, well over 500 people were killed, many of them civilians killed by the security forces. At the same time, the bulk of the country’s forces are concentrated in the oil-rich south because that’s where the oil is.
 
The country’s military and civilian governments have always been quick to send soldiers to protect oil installations. In the late 1990s, in response to protests by Ogoni people against deadly oil spills by Shell in the Niger River delta, the military killed or arrested many people. Despite international protests, they hung leaders of that non-violent movement, including the widely known author Ken Saro-Wiwa.
 
Mohamad Yusuf, the founder of Boko Haram (which means “Western education is sinful”), sought to avoid confrontation with the government. He formed alliances with local politicians and the state religious commissioner in exchange for funds and an agreement to institute Sharia law. It is said that he received funds from Salafist groups to provide microcredit loans and for unemployed youth and immigrants. When Sharia law was not instituted he became more critical of the government, resulting in his rising popularity. Clashes took place between the police and Boko Haram members, leading to armed rebellion in 2009. Crushed by the military, thousands of supporters were killed or arrested, their central mosque was destroyed and Yusuf arrested and murdered along with other leaders.
 
The group went underground, and resurfaced a year later under the leadership of Abubakar Shekau, who is known for executing those in his organisation who disagree with him. Shekau vowed to exact revenge for the killing of Yusuf and other group members. The government itself carried out a policy of kidnapping and hostage-taking, holding the wives and children of the group’s leaders. Boko Haram demanded reparations for those killed and the release of members and their families, and restoration of the mosque.
 
By 2010, the group broadened their initial target of security forces and government officials to Christians, Muslim clerics who criticised them, traditional leaders, UN employees, bars, students of secular schools, polio health workers, politicians and villages supporting the government. Due to the nature of some of the killings, it is alleged that the group is supported by the opposition political party. Whatever the truth of that may be, it seems that Boko Haram has been both encouraged and repressed by various national and local political forces. Jonathan’s government has engaged in negotiations with Boko Haram on and off since 2013. With support dropping and the decimation of their membership, the International Crisis Group states that they now resort to forcing or paying youth to join them. (”Curbing Violence in Nigeria (II): The Boko Haram Insurgency,” Africa Report, No 216, 3 April 2014)
 
The grotesque disparity between the riches garnered by foreign companies in Nigeria with the help of local cronies and the intense poverty of the overwhelming majority of Nigerians has led to alienation and disgust with the omnipresent corruption at all government levels. If that is what is meant by Western values, it’s no surprise that many people reject them. This is the soil that has fuelled the situation where Boko Haram was able to emerge and gain recruits and local support. It is a threat to imperialist domination and at the same time a product of the imperialist system, like the clash between Western imperialism and Islamist jihadi forces that has emerged in many countries.
 
What drives the Nigerian economy, and almost the only thing about the country that interests the Western powers, is oil and natural gas production. Nigeria has the second-largest crude oil reserves in Africa. Four of the seven most profitable companies in the world are in the oil business, and they are present in Nigeria. For decades Nigeria’s military and civilian governments have helped international corporations appropriate the wealth from the country’s resources.
 
Shell, a UK-Netherlands company, had a legal monopoly on the exploitation of Nigerian oil and minerals when the country was a British colony, until 1960. Since then it has been joined by ExxonMobil (US), Chevron (US), Total (France), and Eni (Italy). These companies provide almost 80 percent of the Nigerian government’s funding and almost all of the country’s foreign exchange. Last January China, a rapacious newcomer, signed a $10 billion agreement to explore and exploit natural gas there. It is surely not a coincidence that the four countries that sent military forces to Nigeria after the kidnapping – the US, UK, France and China – are the leaders in draining the country’s natural resources and hiring Nigerian politicians as their flunkies. Israeli commandos, who have often acted as goons to enforce big-power domination of Africa, are reportedly on the way as well.
 
Nigerian politicians are some of the best paid in the world. Most Nigerians, however, are poorer now than when the country gained independence from Britain in 1960, with over 70 percent classified as poor and absolutely poor. Decaying infrastructure, chronic electricity shortages and an influx of cheap imports have led to factory shut-downs and the loss of jobs. For all the neo-colonialist hypocrisy about education for girls, the truth is that everything in the country conspires against education. There is little funding, and very few of those who study for years will be rewarded with a commensurate job, least of all women. Oil and gas production has only contributed to the destruction of the lives and livelihood of Nigeria’s people. The poorest states are in the north-eastern stronghold of Boko Haram.
 
The legacy and present-day operation of imperialism produced horrific scars on the economic, political, and social landscape in much of Africa. It has set the stage for the fratricidal conflict among peoples in Africa that has been an essential element in colonial and neo-colonial domination. Today, after a period in which the big powers appeared to “neglect” much of Africa – while, as Nigeria shows, they continued to dominate it – they are moving in a more openly aggressive way and often contending among themselves for old and new areas of influence. These countries’ “humanitarian intervention” in resource-rich Nigeria has to be seen in this context. The profitability of oil and gas and its central role in so many other big industries means that it is the lifeblood of the capitalist world economy.
 
There is little doubt that the heartfelt feelings pouring out from people around the world for the kidnapped girls and their families are genuine. But calls on the part of the imperialists to protect women’s rights and education for girls have been used in the past to justify intervention in other countries like Afghanistan: Michelle Obama, Cherie Blair and Laura Bush also appealed for support for the imperialist wars led by their husbands in the name of liberating women. But the invasions and occupations of Iraq and Afghanistan only made life much worse for women and men, while it also strengthened Islamic fundamentalism.
 
More generally, the civil war in Libya resulting from Nato intervention pushed that country further into ruin and destabilised the region, which has been a factor in the spectacular rise of armed Islamism in that area, including in Nigeria and its northern neighbours. The French invasion of Mali, at the heart of France’s West African colonial empire, was carried out in the name of human rights and protecting civilians, but it set off massacres between religious and ethnic groups. This year marks the 40th anniversary of the genocide in Rwanda, in which the competition between France and the US played a role as they backed the Hutus and Tutsis, respectively. Everywhere the imperialists have intervened has seen further disaster.
 
While Obama has not sent a large number of ground forces, American “Intelligence, Reconnaissance and Surveillance” manned aircraft are known to be seeking targets over Nigeria. The eagerness of the US and other powers to use their satellite imagery shows just how closely they have been monitoring the region. US Predator drones are likely on standby at any one of the many secret US drone bases in seven African countries, including adjoining Niger (also the site of strategic French military facilities). The kidnappings are being used to justify and perhaps expand these imperialist military footholds in the region. As we’ve seen in Pakistan and Yemen, drones often blast many civilians to pieces in so-called precision strikes that can only serve imperialism and never the people’s interests.
 
More Western intervention is not what Nigerians need. The lives and rights of the girls from Chibok village are of no more importance to the Nigerian government – and its foreign backers – than to Boko Haram. Television reports have shown some Nigerians chanting, “Bring back our girls – take back our country!”
            – end item –

Communist Party of the Philippines demands release of two captured leaders

Communist Party of the Philippines demands release of two captured leaders

24 March 2014. A World to Win News Service. On 22 March the Philippine government announced the arrest of two leading members of the Communist Party of the Philippines (CPP), Benito Tiamzon and Wilma Austria, whom it called the party’s Chairman and General Secretary, respectively. The two were reportedly captured along with five other people in central Cebu Province in the Western Visayas islands, an area devastated by Typhon Yolanda (Haiyan) last year. Wilma Austria had been captured once before, in the 1990s, but escaped. The government had set a bounty of 120,000 dollars on Benito Tiamzon’s head.

As the party describes itself, “The CPP was re-established on 16 December, 1968 on the theoretical foundations of Marxism-Leninism-Maoism. It is the advanced detachment of the Filipino proletariat leading the new-democratic revolution. The CPP organizes and leads the New People’s Army that wages revolutionary armed struggle in the countryside.”

The CPP and the National Democratic Front of the Philippines (NDFP) demanded that the two be released, stating that the arrest was in violation of a 1995 agreement guaranteeing the safe conduct and free passage of persons advising the NDFP in its peace negotiations with the government under the auspices of Norway. Those talks have been stalled since 2011. So far the Aquino government has rejected the argument that Tiamzon and Austria are entitled to that legal protection from arrest.

U.S. President Barack Obama is due to visit the Philippines in mid-April. These arrests came a week after the CPP denounced the Philippine government of President Benigno Aquino for preparing a treaty, under negotiation for the past several years, to be signed on that occasion. It would allow the U.S. access to Philippine military bases and to set up American facilities within those bases. The CPP said that the Philippine government is already expanding existing camps and bases, especially naval, and setting up new ones. “This agreement is a throwback to the era of U.S. military bases, where thousands of U.S. combat troops, their warships, jet fighters, communication facilities, nuclear weapons and other weapons of mass destruction were stationed within the country, and where the bases were used as launching pads for aggression in defence of U.S. interests,” said the CPP.

The arrest of the two CPP leaders and the preparation of the treaty were linked together as “welcome gifts” for Obama. According to some commentators, the arrests were also meant to counter activities to celebrate the 45th anniversary of the founding of the New People’s Army on 29 March. (See Philippine Revolution Web Central)

Following is a 23 March statement by the CPP:

CPP condemns arrest of senior leaders investigating conditions, overseeing rehabilitation in the Visayas

The Communist Party of the Philippines (CPP) condemns in the strongest terms the reported arrest yesterday of Benito Tiamzon and Wilma Austria. Tiamzon and Austria are both senior cadres of the CPP Central Committee and consultants of the National Democratic Front of the Philippines (NDFP) in peace negotiations with the government of the Republic of the Philippines (GPH).

At the time of their arrest, both Tiamzon and Austria were performing tasks and duties assigned to them by the CPP and the NDFP. Up to recently, both were busy conducting first hand investigation into the conditions of the working class people in the Visayas region whose lives were devastated by supertyphoon Yolanda (Haiyan) and who continue to suffer from the Aquino regime’s antipeople, crony-controlled, corrupt and grossly inept response to the calamity.

Both were closely monitoring the efforts of the New People’s Army (NPA) in carrying out rehabilitation work in devastated regions. They were receiving reports from NPA commands about efforts to mobilize Red fighters to help build communal farms, till the land and mobilize and distribute seeds and other agricultural resources from the NDFP.

Austria, who has been among the country’s stalwarts in upholding and bannering the rights of women, is gravely concerned with the situation of women and children after the calamity, and has been vigorously calling on all revolutionary forces to work hard to expose their sufferings and extend all possible effort to alleviate their conditions. She was utterly indignant at having learned that substantial amounts of relief goods had rotted at the Aquino government’s warehouses while the people of Tacloban continue to suffer from lack of food, shelter and income.

Tiamzon, himself, has been actively looking into the widespread devastation wrought by the storm on the agricultural economy and fishing communities of Eastern Visayas, Cebu, Panay and Negros. He was personally looking into studies estimating the actual damage on agriculture and fisheries to be at P75-80 billion, contrary to the Aquino regime’s grossly understated estimate of P15 billion which help justify the allocation of bigger funds to his crony’s big business infrastructure projects.

As peace consultants of the NDFP, the arrest of Tiamzon and Austria further imperil peace negotiations between the GPH and the NDFP. The CPP condemns the Aquino regime for outrightly violating the Joint Agreement on Safety and Immunity Guarantees (JASIG) in carrying out the arrest and detention of Tiamzon and Austria. They are both publicly known figures in peace negotiations. The NDFP has further identified both Tiamzon and Austria as holders of documents of identification counter-verified by then officials of the GPH.

The CPP condemns the Aquino regime and its armed forces for filing a slew of trumped-up criminal charges against Tiamzon and Austria. The CPP condemns the media campaign being conducted by   Malacanang  [the presidential palace]  and the AFP [Armed forces of the Philippines] to demonize Tiamzon and Austria by depicting them as common criminals.

Such effort by the Aquino regime seeks to draw away attention from the public flak it is getting for its lies, corruption and ineptness, especially at the heels of its monumental failures in addressing the urgent demands of the people of the Visayas devastated by the supertyphoon. The Aquino regime is increasingly isolated from the people because of its contempt and disregard for the socio-economic conditions of millions of workers and peasants who suffer from its wrong economic policies that prioritize the interests of its cronies and its foreign big business bosses.

As leaders of the CPP, Tiamzon and Austria are the opposite of the landlord Aquino and his coterie of corrupt officials. Tiamzon and Austria are the epitome of simple living. Neither of them own a private home nor drive their own sports car. Neither do they play with guns for fun or personal satisfaction. They are not like Aquino and his officials who plunder public funds to aggrandize themselves or perpetuate their political rule.

Despite their age and health conditions, both Tiamzon and Austria continue to travel great distances in the rural areas in order to reach the farthest peasant homes and be among the most downtrodden masses. Unlike Aquino who was totally clueless of the conditions of the people in the path of supertyphoon Yolanda, Tiamzon and Austria were among the peasant masses when the winds ravaged through the Visayas. Unlike Aquino who took four days to act, Tiamzon and Austria immediately mobilized the CPP’s forces to carry out relief work and help in the rehabilitation of the peasant masses who suffered grave devastation of their crops and livelihood.

The CPP demands the immediate release of Tiamzon and Austria, as well as all their companions, and the dropping of all criminal charges against them. The CPP demands that the Aquino regime accord them the right to counsel and medical attention. Austria has severe asthma, and suffers both from a serious kidney ailment and spinal bone degeneration secondary to osteoporosis and is in need of constant medical care.

The CPP, together with the workers, peasants and downtrodden masses and all their revolutionary forces, deplore the arrest of Tiamzon and Austria. Their arrest forms part of the general trend of repression under the Aquino regime. Daily, the landlord Aquino seeks to perpetuate the oppressive and exploitative system by unleashing his attack dogs, armed and supported with U.S. military financing, against the peasant masses and workers, who stand up for their rights and voice their demands.

While the wisdom and guidance of individual leaders is important, the advance of the revolutionary struggle depends more on the collective wisdom, determination and organization of the revolutionary masses. The arrest of Tiamzon and Austria will not stop the main trend of advance of the people’s war.

It is the Aquino regime’s puppetry, corruption, brutality and mendacity that teach the Filipino people about the need to wage revolutionary resistance. They are thus ever determined to advance along the path of widespread mass struggles and revolutionary armed resistance in order to achieve national and social liberation.

On the execution of Kurdish and Baluchi youth in Iran

On the execution of Kurdish and Baluchi youth in Iran 

18 November 2013. A World to Win News Service. The following statement was issued by the Communist Party of Iran (Marxist Leninist Maoist). Since then the Islamic Republic of Iran has continued this wave of executions in Kurdistan and other regions of Iran. (cpimlm.com)

Habibullah Golparipour, a young Kurdish activist who has been in an Islamic Republic prison for three years, was executed on 23 October 2013 in Orumieh, north-west Iran, and lost his dear life. Accused of anti-regime activities and connections with anti-regime groups, he had been in prison since October 2009, following the uprising that erupted after the presidential election. He endured the difficult conditions that the regime’s mercenaries have created for prisoners, including intense tortures, and spent long periods in isolation. But he did not give in to the regime’s brutalities.

At the same time, it has been reported that 16 Baluchi political prisoners were executed on 26 October in reprisal for the killing of 18 regime mercenaries in Saravan (a city in Sistan-Baluchistan Province, Iran, bordering Pakistan and Afghanistan) the day before. This is not the first such crime of the regime and will not be the last. Iran is the prison of nations. National oppression is a major pillar of this regime and we will witness such crimes as long as the exploiting classes are in power. There is a long list of youth in Kurdistan, Baluchistan and Khuzestan provinces waiting to be executed, and at the slightest sign of unrest in these regions, some will be hanged.

Following the Saravan incident, Hassan Rouhani, Iran’s new president, the so-called champion of “heroic flexibility”, assigned the Interior ministry to form a special commission in cooperation with security forces to confront “rebels”. Furthermore, the prosecutor-general of Zahedan (the capital of Sistan-Baluchistan province) justified the executions by saying “We warned that we would retaliate!” [BBC reports no evidence that any of the executed had any connection with the death of the border guards.]

As the Islamic regime continues to display “”heroic flexibility” with the West, it is also stepping up its oppression and crimes, including the executions of youth, and the poverty of the people is becoming even more intensified. This is the regime’s internal reaction to the crisis in the Middle East. There is no doubt that these criminal acts are indications of the bankruptcy and failure of a totally rotten regime that is hoping to extend its disgusting life a little longer.

The struggle of the oppressed nations against national oppression will once again demonstrate that the Islamic regime will reap what it has sown.

The regime’s viciousness and brutal plans should not and will not go unanswered. We call on workers, students, women and youth to convert the memorial ceremonies for Habibullah Golparipour and other martyrs into exposures of the crimes of the regime. This struggle must be turned into an effervescent political scene. It is with a real revolution independent of imperialists and reactionaries that we can give these crimes the response they deserve. The Islamic regime’s vicious plans more than ever carry the signs of its fragility. They carry the signs of earth-shaking events and bloody battles that are on the way, battles that should put revolutionary violence on the agenda to settle accounts with the Islamic reactionaries and overthrow their state system with the goal of a society without oppression and exploitation.

Down with the Islamic Republic of Iran! Long live the right of self-determination for oppressed nations! Long live revolution! Long live communism!

            – end item-