Blog Archives

North Korea: the Real Concerns

North Korea: the Real Concerns


[We have excerpted this article form New Democracy, #63, organ of the NDMLP]

Whenever North Korea announces the testing of a nuclear device or a ballistic missile, media respond with nervous concern that North Korea is taking the world to the brink of war. While it is the US that is seeking a pretext to wage war on North Korea by claiming that it constitutes a threat to Global Security, the impression created is that North Korea is a poverty stricken rouge state which indulges in military adventure to divert attention of its people from their problems by repeated reference to threats by the US and its client state in South Korea, and that North Korea thereby threatens world peace through its limited stock of nuclear weapons and missile delivery stems.

The concern expressed by the US officialdom and its docile media is that North Korea has acquired the means of an effective self-defence, which makes it a threat to the US. Such attitude is not new and has been the excuse for the US to threaten, subvert, attack and invade countries that it presents to its public as a threat to its security. The list of victims is long. However, Cuba, Iran and North Korea constitute the best remembered cases of prolonged unsuccessful victimization by the US.

It is important to know the history of the conflict in Korea to understand the true situation and recognize who poses a threat to whose existence in the standoff between the US and North Korea.


Division of Korea

North Korea, which is the most heavily sanctioned country, has been the victim of the wrath of the US from the time it frustrated US efforts to prevent socialism taking root in Korea after the liberation of the country from Japanese occupation in 1945. The US, fearing widespread popularity of the Korean revolution across Korea, immediately created the United States Army Military Government in Korea (USAMGIK) south of the 38th Parallel and made it the sole legal authority until the Republic of Korea (ROK) was formally established on 15thAugust 1948 in South Korea. The Democratic People’s Republic of Korea (DPRK) was formed in North Korea on 9th September 1948. Thus Korea was divided without consulting the people of Korea and the pledge of fair nationwide elections to enable reunification was not honoured.US military occupation of South Korea has continued despite its becoming a republic; and the US intervened in the elections to impose the right-wing nationalist, Syngman Rhee on South Korea. His murderous regime lasted until 26th April 1960, when he was overthrown by a weeklong protest by students opposing police violence and demanding fair elections.

The US used the bitterly anti-communist Syngman Rhee to provoke conflict with the North; and, contrary to the official Western version propagated by the dominant media that North Korea invaded South Korea on 25th June 1950, it was the South Korean forces that bombed the North Korean town of Haeju on 23rd and 24th June and announced its capture in the morning of 26th June. The New York Times admitted on June 26, 1950 that provocative pronouncements came from the South Korean regime and not the North. Thus North Korea was dragged into a war by the US using its glove puppet regime in Seoul.


The Korean War

North Korea was dragged into war by the US and named the aggressor by the UN, when the Soviet Union boycotted its General Assembly. With the Soviet Union lacking its veto in the Security Council, the US was able to use the name of the UN for its war on North Korea from 27th June 1950.

The US scored initial success by inflicting untold destruction on North Korea but failed to accomplish its mission of subduing North Korea. The war, besides, led to another humiliation of the US when it dragged China into the conflict in mid-October.

China entered the fray when US intervened to drive back the North Korean forces from the positions that they captured in the South and advance into the northernmost parts of North Korea. The Chinese and North Koreans together overcame the South Korean and US forces within weeks putting them on the retreat until January 1951, after which China expressed interest in bringing the conflict to an end. But that was rejected by war mongers of the US establishment like General MacArthur, who even threatened to use a nuclear bomb against North Korea. But Macarthur was soon relieved of his command post in Korea and peace talks started, much against the wishes of Syngman Rhee, at Kaesong on 10thJuly 1951 and continued in Panmunjom from 25th October. Armistice was signed on27th July 1953 with the 38th Parallel reset as boundary between the North and the US-dominated South. Cold War tensions continued unabated as the Armistice was not a peace treaty so that, in theory, the war has not ended.

The wanton damage inflicted by the armed forces of the US on the people of North Korea has been variously estimated. Between 20 and 30% of the North Korean population of a little over eight million were reported killed mainly by indiscriminate US bombing which destroyed 78 cities and thousands of villages and demolished nearly all power plants and most of the industry in North Korea.

US bombing of North Korea comprised 635,000 tons of bombs including 32,557 tons of napalm, compared to 503,000 tons of bombs dropped by the US in the entire Pacific theatre of World War II. (This record was surpassed several fold during the Vietnam War with napalm and Agent Orange defoliants usage exceeding napalm usage against North Korea by a factor of ten.)

Such wanton destruction is adequate basis for North Korea to view every move of the US in East Asia with strong suspicion. Actions of successive US governments have done little to diminish the fears of North Korea.


Keeping Korea Divided

North Korea was, however, very keen on the reunification of North and South Korea as were the people of both parts of the country divided by US imperialism. Reuniting the North and South by peaceful means would mean that the US will not be able to station its troops in South Korea for long as well as leave few excuses for the presence of US troops in East Asia including Japan. Hence the US was interested in not only keeping the country divided but also maintaining a permanent state of hostility between the divided parts.

Even Syngman Rhee, like Kim Il Sung, all along wanted a united Korea. A reunited Korea is the dream of all Koreans. The real obstacle to reunion has been the US which resents the idea of rapprochement between the North and the South and exerts pressure on South Korean heads of state whenever they seek closer ties with the North. Even today there is bitter conflict between US President Donald Trump and South Korean President Moon Jae-in about the need for dialogue with the North, unlike his corrupt predecessors Park Geun-hye and Lee Myung-bak who pursued hostility towards the North at the instigation of the US while paying lip service to reunification.

The global media works overtime to present an image of a democratic South Korea struggling against an aggressive North Korea which plans to destroy the South. A reading of the history of democracy in South Korea will dispel such illusion.

Syngman Rhee, the first ruler of South Korea was a dictator overthrown by student protest in 1960, only to be soon followed by direct military rule from 1961 to 1963 by General Park Chung Hee who got himself elected twice and in 1972 declared himself President for Life. His dictatorial regime ended in 1979 with his assassination. He was followed by the dictatorial regimes of Major General Chun Doo-Hwan (1980-1988) and General Roh Tae Woo (1988-1993).

Kim Young-sam, elected president in 1992,served as the first civilian president of the country from 1993 to 1998 and sought to improve relations with the North. He also ensured that the two former presidents, Chun Doo-Hwan and Roh Tae Woo, who were guilty of bribery and corruption, were sentenced to imprisonment. He was followed by Kim Dae-jung (1998-2003) whose actions to reconcile with North Korea culminated in reunions of the separated families of the Korean War and a summit talk with North Korea’s Leader Kim Jong Il. That was resented by the US and a hostile policy came into effect following the election of Lee Myung-bak as the next President and lasted even more vigorously through the presidency of Park Geun-hye who was formally impeached in 2017 for corruption. President Moon Jae-in who swore in on 10th May 2017, although desirous of friendly relations with the North, is constrained by the unhealthy climate created over the past 14 years.

The US has kept Korea divided by promoting the illusion that North Korea is a threat to the South; and the international media portray North Korea, the only country in recent history to lose a quarter of its population in war, as a threat to global security. The current theme is the nuclear threat posed by North Korea, ignoring the sources of such threat.


Nuclear Weapons in South Korea

South Korea admitted to the IAEA in 2004 that its scientists had secretly been enriching uranium. In the early 1970’s, fearing the effect of US troop reduction in South Korea, the Weapons Exploitation Committee of the government decided to develop nuclear weapons. The programme appears to have continued until October 1979. South Korea has admitted to secret activities that began in 1979 and continued through 1987 without declaration to the IAEA, in violation of its NPT commitments. Whether or not the scientists were working with higher-level approval is unknown. But the scientists belonged to the state funded Korea Atomic Energy Research Institute. [See:]

South Korea, although not a producer of nuclear weapons, was provided with nuclear weapons by the US which decided on their type, quantity and location. The US Army deployed Nike Hercules surface-to-air missiles to South Korea in 1961 for possible use as surface-to-surface missiles to lay a carpet of radioactivity along the DMZ. Also in 1961 the US Army in South Korea added a surface to surface missile with a 200 kiloton nuclear warhead. Tactical nuclear recoilless rifles provided with nuclear artillery shells were in service in South Korea from 1962 to 1968.

At the height of the Cold War, US nuclear deployment in South Korea was approximately 950 weapons of all types. However, by the 1970s the US Army and Air Force had phased out all nuclear rockets, surface to surface missiles and cruise missiles from South Korea, leaving behind artillery shells and gravity bombs as the only tactical nuclear weapons, until removal of all nuclear weapons was ordered in 1991. The US arsenal of nuclear gravity bombs in South Korea had Air Force F-4D Phantom II fighter jets as delivery vehicles with tactical nuclear weapons deployed at a high state of readiness against surprise invasion by North Korea and for an all-out nuclear war. [See:]

Nuclear Build-up in North Korea

Not long after the Korean War the US was at war in Vietnam following the ignominious defeat of the French colonialists in 1954. US involvement grew to the point of committing US troops in 1965 and the war ended in a humiliating defeat for the US in 1975.

Besides, the 1970’s also saw strong anti-colonial and anti-imperialist upsurges in the Third World which put imperialism on the retreat. But US influence in East and South East Asia was strong among its allies such as Japan, Indonesia, Thailand, the Philippines, Taiwan and South Korea which fought alongside the US in Vietnam. However, threatening North Korea was not easy while a militarily strong Soviet Union sided with North Korea, which was also friendly with China. Yet, as explained earlier, the US stockpiled tactical nuclear weapons across South Korea until 1991. Despite US claims that it has no nuclear weapons in South Korea, it is likely that they are held in ships offshore.

North Korea’s interest in nuclear technology began in the 1950’s. It received knowledge and technology from the Soviet Union to found its Atomic and Nuclear Physics Research Institute in 1955. Agreement was made with the Soviet Union in September 1959on the use of nuclear power. A research reactor was set up in 1963 and became operational in 1965.Through subsequent independent research, North Korea upgraded its Soviet-built reactor to 8 MW and installed home-built power plants and uranium-ore processing and fuel-rod fabrication plants. North Korean light-water reactors met the growing demand for electric power.

In 1985, North Korea signed the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT), but refused inspection of its nuclear sites by the International Atomic Energy Agency (IAEA) while nuclear weapons remained in South Korea. It was in this context that the US removed its nuclear stockpile in South Korea in 1991 so that pressure could be mounted on the North to prevent its developing nuclear weapons.

With the collapse of the Soviet Union, the US escalated its nuclear threat against North Korea, whose nuclear crisis began in February 1993when General Lee Butler, head of the US Strategic Command, announced that he was retargeting strategic nuclear weapons meant for the old USSR, on North Korea (among others).Also, CIA chief James Woolsey testified that North Korea was ‘our most grave current concern’ and by mid-March 1993, tens of thousands of US soldiers carried out war games in South Korea which involved B1-B bombers, B-52s and naval vessels carrying cruise missiles. North Korea, in response, pulled out of the NPT.[Bruce Cumings, Korea’s Place in the Sun: A Modern History, W.W. Norton & Co. 2005. pp 488-489 cited in].

In 1994, North Korea signed the US-North Korea Agreed Framework with the United States and under the terms of the 1994 framework, North Korea agreed to freeze and ultimately dismantle its nuclear programme in exchange for full normalisation of political and economic relations with the US. This meant:

  • By 2003, a US-led consortium would build two light-water nuclear reactors in North Korea to compensate for loss of nuclear power.
  • Until then, the US would supply the North with 500,000 tons per year of heavy fuel.
  • The US would lift sanctions, remove North Korea from its list of state sponsors of terrorism, and normalise the political relationship, which was still subject to the terms of the 1953 Korean War armistice.
  • Finally, both sides would provide formal assurances against the threat or use of nuclear weapons.

Despite the testimony to the US Congress in 1998 by officials involved in implementing the agreement with the US and the IAEA agreeing that there had been “no fundamental violation of any aspect of the framework agreement” by North Korea, the US failed to honour its pledges.[Source: Maria Ryan in the Independent,]

In July 2005, following a meeting between the US Assistant Secretary of State for East Asian and Pacific Affairs and North Korean Vice Foreign Minister, North Korea announced its return to the six-party talks (involving North Korea, South Korea, China, Russia, Japan and the US) based on the understanding reached that the US side clarified its official stand to recognize North Korea as a sovereign state, not to invade it and hold bilateral talks within the framework of the six-party talks.

Agreements reached in 2005, like in 1994, bound the US to stop threats against North Korea, act to normalize relations, and plan work on a light-water reactor that would produce fuel but not weapons. But, as pointed out by Noam Chomsky (see ‘What We Say Goes: Conversations on U.S. Power in a Changing World’ by Noam Chomsky and David Barsamian, Metropolitan Books, 2007) diplomacy’s failure lay once again with the US and not North Korea. President Bush broke his light-water reactor promise and launched economic warfare on North Korea. In June 2008 North Korea stated that it had begun to dismantle its nuclear programme and declared that it would turn over all of its plans to the international community. But the six-party talks broke down in 2008 owing to the US insisting that international inspectors be allowed into North Korea with no assurance on its part about escalation of tension in the region. Clearly, the US did not want a negotiated peace in Korea which would mean an end to US military occupation of South Korea.

Complaints about the North Korea’s nuclear tests in 2006, 2009 and 2013 fail to take into account the provocative escalation of US military activity in the region and harassment through economic sanctions. North Korea has learned from history on how to deal with US imperialism. It realizes that the possession of nuclear weapons and ability to deliver them across a long distance comprise its only deterrent against attack by the US. It also realizes that it can rely on neither China nor Russia for its defence against US subversion and aggression.

US Threat to North Korea

The threat posed by the US since the Korean War is multi-faceted. The pretext for the annual South Korea-US joint military exercises― which North Korea accuses are preparations for war ―was until recently the security of South Korea. North Korea has repeatedly offered to freeze its nuclear and missile tests if the exercises are suspended. But the US and South Korea have kept rejecting the offer, claiming that the drills are legitimate defence exercises that have been conducted for decades.

The US maintains an elaborate system of military bases and locations throughout South Korea. Currently 37,000 US troops are stationed at 100 military installations, including four major Air Force bases, two naval bases and a number of US Army camps clustered in several locations. The headquarters base for the US-ROK combined forces, and the 8th US Army, is at Yongsan in downtown Seoul.

The US has escalated its economic war against North Korea by imposing a series of punitive sanctions in the past two decades besides what it pushes through the UN. The theme for the anti North Korea policy of the US has now been shifted with the help of an obliging media network from a threat to South Korea to nuclear threat against the world.

It should be noted that the US, besides using the nuclear threat against several countries, is the only country that launched a nuclear attack on another country. It also used highly radioactive depleted uranium in its war on Iraq and insists on the use of such material in future if necessary. Stubborn refusal by the US not to adopt a no-first-use policy regarding nuclear weapons and the arrogant declaration that it reserves the right to use nuclear weapons first in the case of conflict clearly show that the US is the real threat to the world.

North Korea’s Stand

It is claimed that North Korea refuses to negotiate away its nuclear weapons program. That is untrue. Recently, North Korea’s Deputy Ambassador Kim In-ryong clarified to the UN Secretary General António Guterres that “As long as the US hostile policy and nuclear threat continue, the DPRK, no matter who may say what, will never place its self-defensive nuclear deterrence on the negotiating table”. Thus North Korea only asserts that it will not negotiate away a deterrent until guarantees are there that obviate the need.

The fears of North Korea are based on reality. It was the US that violated the armistice agreement of 1953 which prohibited bringing new weapons into the Korean Peninsula by placing nuclear-tipped missiles in South Korea in 1958 which remained there for 33 years until 1991.

As a country traumatized by the wanton destruction by the US during Korean War, North Korea has been understandably sensitive to threats ranging from US nuclear missiles in South Korea and the clandestine South Korean nuclear weapons program, to explicit threats contained in the “Axis of Evil” declaration by the US and being named a country the US should be prepared to drop a nuclear bomb on. The threat has been kept alive by the US-South Korean military exercises on the North Korean border which include simulation of nuclear attacks on North Korea. Recent threats by President Donald Trump include a military option to destroy North Korea.

It was North Korea that took the initiative to propose denuclearization of the region. In 2014, President Obama rejected a North Korean offer to freeze missile testing if the US freezes its joint military exercises with South Korea. The offer was repeated in 2015 and again rejected.

In January 2017, North Korea offered to sit with the U.S. anytime to discuss US war games and its nuclear and ballistic missile programs. North Korea proposed that the US should contribute to easing tensions in the Korean peninsula by temporarily suspending joint military exercises in South Korea and its vicinity, in which case North Korea will take responsive steps such as temporarily suspending nuclear tests. The proposal was supported by China and Russia and later by South Korea’s new president Moon Jae-in. But the US rebuffed the proposal, refusing equivalence between ‘legitimate’ US-led war games and North Korea’s ‘illegitimate’ missile and nuclear tests.

The point to note is that North Korea, unlike Iraq under Saddam Hussein and Libya under Muammar Gaddafi, has successfully resisted the schemes of the US, which exercises a global dictatorship and claims the right to intervene in any part of the globe, in order that the US has total control over the political and economic affairs of countries.

The International Duty of Left and Progressive Forces

There is tendency among some on the Left to place on par the nuclear weapons programmes of the US and that of North Korea based on a desire for denuclearization. This ignores the context in which North Korea chose to develop nuclear weapons. It will be useful to consider why China chose to develop nuclear weapons in the early 1960’s. Development and possession of nuclear weapons by the US and North Korea differ not only in scale but also in their respective approaches to the use of nuclear weapons and nuclear disarmament.

The central issue concerns the continuing military threat against North Korea by US troops based in South Korea. Withdrawal of US military presence in South Korea is a precondition for peace in the region and for fulfilling the long cherished ambition of the people of the North and the South to reunite Korea as one country.

It is the moral responsibility of all left and progressive forces to defend North Korea against US attempts to subdue and control North Korea by undermining its economy using sanctions as a weapon. Thus there is need for a coordinated campaign demanding that the US stops its economic and military harassment of North Korea and puts an end to all military exercises in Korea and its waters.


Other Sources Used

William Blum: Killing Hope: US Military and CIA Interventions since World War II (Common Courage Press, 1995)

Michel Chossudovsky:

Stephen Gowans: (

William Polk: (

Mike Whitney:

S Brian Willson: (


සිරියාව ආක‍්‍රමණය කිරීමේ යුද්ධයට එරෙහි ප‍්‍රකාශනය – ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී)

Statement of the CPI Maoist against war of aggression on Syria.

ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) මධ්‍යම කාරක සභාව

මාධ්‍ය නිකුත් කිරීම

2013 සැප්තැම්බර් 5

Map of the Syrian civil war

යුධ පිණිස කෑදර ඔබාමා!

ඔබේ කිළිටි අත් සිරියාවෙන් ඉවතට ගනු!

සිරියාවේ අනාගතය තීරණය කිරීම රැඳී තිබෙන්නේ සිරියානු ජනතාව අත මිස, අධිරාජ්‍යවාදීන්ට හෝ වෙන කිසිවෙකුට නොවේ!

නව-නාසි එක්සත් ජනපදය මෙහෙයවන සිරියාවට එරෙහි අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණයට දැඩිව එරෙහි වෙමු!‍


නව-නාසි එක්සත් ජනපදය විසින් නායකත්වය දෙන ලද අධිරාජ්‍යවාදීහු සිරියාව වටා ඔවුන්ගේ බල වළල්ල තද කරන ලදුව පහර දීම සඳහා බලා සිටී. ඉරාකයට පහර දීම පිණිස ජන සංහාරක අවි (WMD) ‘හේතුවක්’ ලෙස හුවා දැක්වූවා සේ, නව-නාසි එක්සත් ජනපදය සිරියාවට පහර දීම සඳහා රසායනික අවි (විෂ වායු) හේතුවක් ලෙස පෙන්වාදෙනු ලබමින් සිටී. සිරියානු වැසියන් 1400 කට වැඩි පිරිසක් මරා දැමීම සහ මාරාන්තික හානි ඇති කිරීමට කිහිප වරක්ම බෂාර් අල් අෂාඩ් රජය විසින් රසායනික අවි භාවිතා කරනු ලැබූ බව තහවුරු කිරීමට සාක්‍ෂ්‍ය ඇතැයි එක්සත් ජනපදය ප‍්‍රකාශ කරමින් සිටී. එක්සත් ජාතීන්ගේ පරීක්‍ෂණ කණ්ඩායමක් එම ප‍්‍රකාශනය පරීක්‍ෂා කර බැලීමට සිරියාවට ගොස් තිබෙන නමුත් ඔවුන්ගේ වාර්තාව ඉදිරිපත් කිරීමටත් පෙර (අවම වශයෙන් සති 3 කට වඩා වැඩි කාලයක් ගත විය හැකියයි සිතිය හැක.), ඔබාමා මේ වන විටත් යුද්ධය සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටී.


මෙය තමාගේ කීර්තිය පිණිස නොවන බවත් එය එක්සත් ජනපදය සහ කොංග‍්‍රසය සඳහා වන අතර නැත්නම් ඔවුන් සිරියාවට පහර නොදෙන බව ඔබාමා පුළුල් ලෙස කියන්නට ගියහ. ඇත්තෙන්ම! වැඩිම සිවිල් වැසියන් ප‍්‍රමාණයක් ගුවන් ප‍්‍රහාර වලින් ඝාතනය කර දැමීමේ සිය වාර්තාව නොකඩවා පවත්වා ගෙන නොගියොත් ලෝකයේ අංක එකේ ජන සංහාරකයාගේ කීර්තිය අනතුරේය. එක්සත් ජාතීන්ගේ පරීක්‍ෂණ කණ්ඩායම පෙරලා පැමිණීමට පෙර පවා, එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය ලේකම් ජෝන් කෙරී අෂාඩ්ගේ රජය භාවිතා කරන ලද රසායනික අවි සම්බන්ධ වූ සියළු සාක්‍ෂි ඔවුන් සතුව ඇතැයි බෙරිහන් දෙමින් සිටී.


ප‍්‍රමාණවත් තරම් සාක්‍ෂි ඉල්ලා සිටින මේ සියළුම රටවල් සහ ලෝක ජනතාව එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ දෑස් ඉදිරිපිට මෝඩයින් වන බැවින් ඔවුන් හට පිළිතුරු සැපයීමට අධිරාජ්‍යවාදී හාම්පුතුන්ට අවශ්‍ය නැත! මෙවැනි ප‍්‍රහාරයක ‘අවශ්‍යතාවය’ ගැන ලෝක ජනතාව රැවටීමට ප‍්‍රමාණවත් තරම් ‘බොරු’ සූදානම් වීම තුළ හැම විටම අන්තර්ගත කරයි. විදේශ කටයුතු පිළිබඳ එක්සත් ජනපද සෙනෙට් කමිටුව ජනාධිපතිවරයාට මාස දෙකක් තුළ සිරියාවට සීමිත ප‍්‍රහාර ප‍්‍රමාණයක් එල්ල කිරීමට අවසර දී ඇත, පවතින තත්වය අනුව මෙය තවත් මාස දෙකක් දක්වා දීර්ඝ විය හැක. එහි ප‍්‍රකාශයට අනුව පාබල බලසේනා නොයැවිය යුතු ය.


ඉතා පැහැදිලිව මේ ‘සීමිත’ ප‍්‍රහාර ‘සීමිත’ නොවිය හැකි සේම එය අවසන් වනු ඇත්තේ බෂාර් පාලනයේ පිටකොන්ද බිඳ දැමා භූමිය මත තිබෙන සියල්ල ආලපාලූ කොට, ගිණිය නොහැකි සිවිල් මරණ සහ තක්සේරු කළ නොහැකි තරම් මිනිසුන්ගේ දෙපළ සහ ජීවන මාර්ගයන් වනසා දැමීමට මං පෑදූ කළ පමණකි. ඔවුන් ලිබියාව තුළ සිදු කළ ආකාරයට සමාන ලෙස, එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන්ට එහි උපායික/ප‍්‍රධාන යුධමය සහ ආර්ථික ස්ථාපනයන් වනසා අෂාඩ් රජය බල රහිත කිරීමට අවශ්‍ය කරන සේම සිරියාව තුළ ඔවුන්ගේ අභිලාෂයන්ට වාසිදායක වන ලෙස බලය ලබා ගැනීමට මේ බලවේගයන්ට අවශ්‍ය කරති.


දමස්කස් වූ කලී ලෝකයේ පැරණිම අඛණ්ඩ ජනාවාස නගරයන්ගෙන් එකක් වෙයි, ලෝකයේ එක් පැරණිම ශිෂ්ඨාචාර උරුමයක් වන ඉරාකයට බෝම්බ දමා පිරිමැසිය නොහැකි හානියක් සිදු කළ බුෂ් මෙන් දැන් ඔබාමා ගුවනින් බෝම්බ දමා එය විනාශ කර දැමීමට හිතුවක්කාර වී සිටියි. එවැනි කවර චලනයකට හෝ රුසියාව දැඩි ලෙස විරුද්ධ වන අතර අයිතිවාසිකම් කීමට සෑහෙන තරම් සාක්‍ෂි එක්සත් ජනපදයෙන් බලපොරොත්තු වෙමින් සිටී. සැකය අභිබවා අෂාඩ් රජය සැබවින්ම රසායනික අවි භාවිතා කළ බව තහවුරු වුවහොත්, සිරියාවට එරෙහි  ඕනෑම ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කළ යුත්තේ එක්සත් ජාතීන්ගේ අවසරය මත බව පූටින් පරෙස්සමින් ප‍්‍රකාශ කර සිටියහ.


නමුත් ඔබාමා එක්සත් ජාතීන්ගේ අනුමැතියකින් තොරව පහර දේ නම්, ඔහු එය නීති විරෝධී ලෙස හැඳින්වුවහ. න්‍යෂ්ටික පහසුකම් සහිත කුමන හෝ මිසයිල ප‍්‍රහාරයක් දමස්කස්වලට එල්ල කිරීමෙන් න්‍යෂ්ටික අනතුරක් ඇති වී විශාල ප‍්‍රදේශයක් සහ උපදින්නට සිටින විශාල මිනිස් පරම්පරාවන් විකිරණවලට නිරාවරණය වේ. තවද ඔහු අනතුරු හැඟවූයේ ඔවුන් ගිලී සිටින ලෝක මූල්‍ය අර්බුදය තවත් ඇවිස්සී යා හැකි බවයි. චීනය ප‍්‍රකාශ කරමින් සිටින්නේ කුමන හෝ තීරණයක් ගත යුත්තේ එක්සත් ජාතීන්ගේ තහවුරු කිරීමේ ප‍්‍රතිඵල ප‍්‍රකාශයට පත් වූ පසු එක්සත් ජාතීන්ගේ අනුග‍්‍රහය මත පමණක් බවයි. මේතාක් – ජර්මනියද මේ ස්ථාවරයේ සිටී. මුහුදේ සිට ගොඩබිමට යැවිය හැකි දිගු දුර මිසයිල සිරියාව සමීපයට යැවීමට එක්සත් ජනපද යුධ යාත‍්‍රා සහ ඔත්තු බලන රුසියානු යුධ යාත‍්‍රාවක් ද මධ්‍යධරණී මුහුදට ඇතුළුවීමත් සමග, ලෝකයේ සහ සමස්ත බටහිර ආසියාවේම අතිශය ආතතිකාරී තත්වයක් පවතී.


ඬේවිඩ් කැමරූන් ඇමෙරිකාව සමග සිරියාවට පහර දීම සඳහා බි‍්‍රතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ සහය බලාපොරොත්තු වූහ. ඔහුට එය නොලැබුණ නමුත් ඔහුට තිබුණු ඒ මනෙදාළ නැතිවී නොමැති බව  ඕනෑම කෙනෙකුගේ නිගමනයයි. එක්සත් ජාතීන්ගේ අවසර දීම හෝ වෙන  ඕනෑම බොරුවකින් මෙය  ඕනෑම මොහොතක දී වෙනස් කළ හැකිය. නව-ෆැසිස්ට්වාදී ෆ‍්‍රැන්කෝසිස් හෝලන්ඩ් යටතේ ප‍්‍රංශය  බි‍්‍රතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ ප‍්‍රතික්‍ෂේප කිරීම නොතකා බෂාර් අල්-අෂාඩ් ගේ පාලනයට දඬුවම් කරනු පිණිස පහර දීමට සහභාගි වී යුද්ධයක නිරත වීමට සූදානම් බව ප‍්‍රකාශ කළහ.


අෂාඩ් රජය විෂ වායු භාවිතා කර තිබෙන බව තහවුරු කිරීමට පැහැදිලි සාක්‍ෂි නැතැයි බි‍්‍රතාන්‍ය විරුද්ධ පක්‍ෂය යෝජනාව ප‍්‍රතික්‍ෂේප කිරීම වුවද, එහි මිත‍්‍රයින් පෙළගස්වා ගෙන ආක‍්‍රමණයේ සුජාතභාවය තහවුරු කොට ගැනීමකි. එක්සත් ජනපදයේ ඩිමොක‍්‍රටික් සහ රිපබ්ලිකන් සඳහා ද ඒ කථාවම වේ. අධිරාජ්‍යවාදී රටවල පාලක සහ විරුද්ධ පක්‍ෂවල කිසිදාක අනෙක් රටකට ‘පහර දීමට ඇති අයිතිය’ ගැන ලොකු මතබේද නොමැත. රටක අනාගතය තීරණය කිරීමට අයිතිය ඇත්තේ ජනතාවට පමණක්ම මිස වෙන රටවල්වලට හෝ බලවේගයන්ට නොවේ යයි යන කාරණය ගැන කිසිදාක සාකච්ඡුා කර නොමැත.


තවද හැමවිටම මේ අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ප‍්‍රධාන ප‍්‍රකාශයන් ගලා හැලෙන විශාල මහජන මතය නොතකා සහ ඔවුන්ගේ රටවල සහ ලෝකයේ පවතින ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධවලට එරෙහි මතයට ප‍්‍රතිපාක්‍ෂිකව ආක‍්‍රමණකාරී ලෙස ඔවුන්ගේ න්‍යාය පත‍්‍රය ගෙන යමින් සිටී. එක්සත් ජාතීන්, ඔවුන්ගේ පුරුද්දට අනුව, සිරියාව විනාශ කිරීම සඳහා අවසර පත් සැපයීම සඳහා වෙහෙසෙමින් සිටියි. එහි ආරම්භයේ සිටම දිගු කාලයක් ලෝකයේ පැවති සියළුම අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධවලට සහය දීමේ වාර්තාවක් එයට ඇත. එහි අපක්‍ෂපාතී බවේ සැඟවීම වූ කලී බොහෝ කාලයක සිට ඉරී වැරහැලිවී අධිරාජ්‍යවාදීන්ට, විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදයට දාසකම් කිරීම අනාවරණය වෙමින් තිබේ. විවිධ සමාජ ක‍්‍රමයන්-අන්‍යෝන්‍යව භූමියේ ඒකීය භාවයට සහ ස්වෛරීත්වයට ගරු කිරීම; අන්‍යෝන්‍ය ආක‍්‍රමණ-රහිත බව; එකිනෙකාගේ අභ්‍යන්තර කටයුතු වලට ඇඟිලි නොගැසීම; සමානත්මතාවය සහ අන්‍යෝන්‍ය යහපත; සාමකාමී සහජීවනය යන පංච ප‍්‍රතිපත්තිය රටවල් අතර පවතින සම්බන්ධතාවයන් හිදී ක‍්‍රියාවට නැංවීම සහතික කිරීම පිණිස මේ ආයතනය පවතී යැයි කියනු ලැබේ. මානව හිමිකම් සුරක්‍ෂිත කිරීමට, ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ වැළැක්වීමට, රාජ්‍ය තන්ත‍්‍රික සහ අනෙක් කාරණාවන්හිදී ජාතීන් අතර පවතින ආරවුල් විසඳීමට මේ ආයතනය පවතී යැයි කියනු ලැබේ. දෙවන ලෝකයට පසු අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් ඇතුළුව ලෝකයේ රටවල් අතර ලෝක යුද්ධ වැළැක්වීම, කලාපීය අර්බද හෝ ප‍්‍රාදේශීය යුද්ධ සංසිඳවීම එක්සත් ජාතීන් මගින් ක‍්‍රියාවට නැංවිය යුතුයයි සූත‍්‍රණය කරන ලදැයි කියනු ලබන නීති සහ ධර්මතාවයන්ට අනුව පවා, සියළුම වර්ගයේ රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික සහ දේශපාලනික සාකච්ඡා/ක‍්‍රියාමාර්ග රසායනික අවි පාවිච්චි කිරීම මෙන්ම මෙවැනි සාහසික අපරාධයන්ද විසඳීමට පියවර ගත යුතුය. දේශපාලනික සහ රාජ්‍යතාන්ත‍්‍රික අරමුණින් බල රහිත ප‍්‍රකාශ කිරීම හැර, ආක‍්‍රමණය නැවැත්වීමට කිසිවක්ම නොකරන ලෝක සාමය සුරක්‍ෂිත කිරීමේ මූලික අරමුණ කරගත් මේ ජාත්‍යන්තර සංවිධානය, ‘සිරියානු අර්බුදය’ විසඳීමට සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ අනුමැතිය ඇති ඔබාමාට ආයාචනා කිරීමට භාවිතා කළ යුතු ය. ලජ්ජා සහගත දෙය නම් ඔබාමා ඔහුගේ ආක‍්‍රමණික න්‍යාය පත‍්‍රය ඉදිරිපත් කිරමින් සිටීමමේ නිර්ලජ්ජී ආකෘතිය තුළ සාධාරණීකරණය කිරීම එක්සත් ජාතීන්ගේ ජි හුෂූර් ට පවා දුෂ්කර කටයුත්තකි. එක්සත් ජනපදය ව්‍යාජ ලෙස මාටින් ලූතර් කින්ගේ ‘මට සිහිනයක් ඇත’ (‘I have a dream’) . කථාවේ 50 වෙනි සංවත්සරය සමරන අතරතුරදී පවා නොබෙල් ‘සාම’ ත්‍යාගය දිනා ගත් ජනාධිපති, මානව වර්ගයාගේ විනාශකරු හා ලේ-පිපාසිත මිනීමරුවා සිරියාවට පහර දිය යුතු යැයි කර්කශක ලෙස බුරමින් සිටී. ඔබාමාට වෙන කිසිවක් ඉටුකර ගත නොහැකි වුණොත් – අඩුම තරමින් ධවල මන්දිරය තුළ අප‍්‍රිකානු ඇමෙරිකානුවෙක් සිටීමෙන් කළු ජාතිකයන්ද ඇතුළු පීඩිත මිනිසුන්ගේ සිහින මුදුන් පමුණුවා ගත නොහැකි යැයි ඔහු සැක රහිත ලෙස ඔප්පු කොට තිබේ.


සිරියාවට එරෙහි යෝජිත යුද්ධය මේ කාරණය ගැන නියම තත්වය අවබෝධ කරවන තවත් සාක්‍ෂියකි. ඔබාමා ඔහුට පෙර සිටි සහ සිය ධුර කාලවලදී මේ ගෝලය තුළ පීඩිත ජාතීන් විනාශ කළ සහ මිලියන ගණන් පීඩිත ජනතාවට වද දී මරා දැමූ සහ ගිණිය නොහැකි නගර ප‍්‍රමණයක් බිමට සමතලා කොට මකා දැමූ සමහර ‘සුදු’ ජනාධිපතිවරුන්ට සමාන ලෙස නැත්නම් ඊට වඩා අන්ත ලෙස ඉමහත් උනන්දුවකින් සහ ප‍්‍රාණවත් ලෙස එක්සත් ජනපද පාලක පංතීන්ගේ අධිරාජ්‍යවාදී ලෝක රාජ්‍යන්තරවාදී න්‍යාය පත‍්‍රය එලවාගෙන යයි. ඇත්තනේම එක්සත් ජනපද පාලක පංතිය මොහොතකට පමණක් හෝ ජනතාව රැවටීමට ඔහුව ‘සුදු’ මිනිසෙකුට වඩා ‘ප‍්‍රයෝජනවත්’ කෙනෙක් බව දැන ගත්හ. එක්සත් ජනපදය 1986 සිටම විශේෂයෙන්ම සැප්තැම්බර් 11 එහි කුළුණු දෙකකට එල්ල කළ ප‍්‍රහාරයෙන් පසු එකකට පසු එකක් ලෙස ආක‍්‍රමණ සකස් කරමින් සිටී, ත‍්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම් වලට සහය දෙන බැවින් සිරියාව ලෝක සාමයට තර්ජනයක් බව ඉස්මතු කළහ, මෙලෙස එය එක් ක‍්‍රමයකට හෝ අනෙක් විධියකට නොනවත්ව ඉලක්කයට ගනිමින් සිටියහ. පසුගිය වසර දෙක හෝ එක හමාර තුළ සිරියාව අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්ගේ කෙළි බිමක් බවට පත්ව තිබුණි. අෂාඩ් බලයෙන් පහ කිරීම සඳහා එහි වියරුවෙන් ඉල්ලා සිටින ව්‍යාපාරයක් පවතී. ‘කැරලි’ බල ඇණි සහ රජයේ බල ඇණි අතර ඇති වූ නිමක් නැති සන්නද්ධ ඝට්ටනයන්වල ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ලක්‍ෂ ගණනක් ජීවිත අහිමි වී මහා පරිමාණයෙන් දේපල විනාශ වීම සිදු කෙරුණු අතර මිලියන ගණනක් සංක‍්‍රමණය වූහ.


එක්සත් ජනපදය සහ ඔවුන්ගේ රූකඩ පාලනයන් විසින් මෙහෙයවන ලද අධිරාජ්‍යවාදීහු අරාබි ලෝකය තුළ රාජ්‍යතාන්ත‍්‍රික සහ දේශපාලනික මෙහෙයවීමෙන් සහ මූල්‍යමය, යුධමය සහ තාක්‍ෂණික ආධාර, දැවැන්ත ලෙස සන්නද්ධ කිරීමෙන්, පුහුණු කිරීමෙන් සහ විවිධ ආකාරයෙන් එදිරිවාදී වීමට මග පෙන්වීම් සිදු කර තිබේ. අෂාඩ් එළවා ඔවුන්ගේ රූකඩයකට සිරියාවේ බලය පවරා දීමේ අවශ්‍යතාවයේදී ඔවුහු එය වඩාත් පැහැදිලි ලෙස සිදු කළහ. රුසියාව සහ චීනය වරින් වර අෂාඩ් රජයට මේ දක්වා සහය දෙමින් සිටි අතර සිරියාවට එරෙහි  ඕනෑම විධියක සන්නද්ධ අධිරාජ්‍යවාදී මැදිහත්වීමකට හෝ ප‍්‍රහාරයකට එරෙහි විය. ඒකාබද්ධ මාධ්‍ය අකමැත්තෙන් වුවත් අෂාඩ්ට සිරියානුවන් අතර සැලකිය යුතු සහයෝගයක් ඇති බව පිළිගත්හ. ලිබියාව තුළ ඔවුන් කළ දේ සිදු කරන්නට බෙහෙවින් අවශ්‍යව තිබුණත් අෂාඩ්ට රුසියාව, චීනය, ලෙබනනය සහ ඉරානයෙන් ලැබෙන තීරණාත්මක සහය හැරුණම සිරියාවට පහර නොදීම ට මෙය එක් හේතුවක් වේ. ඇත්ත වශයෙන් කියතොත්, මෑතදී අෂාඩ්ගේ බල ඇණි කැරලි කරුවන්ගේ බලකොටු ප‍්‍රදේශ අත්පත් කර ගැනීම වාර්තා වී තිබීම සිරියාවට පහර දීමට කඩිනම් කිරීමට එක් හොඳම හේතුවක් වේ.


අපේ පක්‍ෂය, ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) සිය රටවල විශේෂ පාලනයක් ස්ථාපිත කිරීම හෝ පෙරලා දැමීමට අයිතිය තිබෙන්නේ රටක ජනතාවට පමණක්මය යන්න හැමවිටම තරයේ ප‍්‍රකාශ කර තිබේ. අෂාඩ් බලයේ සිටිය යුතුද නැද්ද යන්න තීරණය කළ යුත්තේ සිරියාවේ ජනතාවයි. ඔවුන්ට කැරලි ගැසීමට සහ ඔවුන්ගේම අනාගතයක් ඉදි කිරීමට සෑම අයිතියක්ම ඇත. නමුත් සිරියාවේ අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ අයුතු මැදිහත් වීම නිසා රටේ අනාගතය ඉමහත් අනතුරකට මුහුණ දෙමින් තිබෙන්නා සේම සමහර විට එළඹෙන දිගු කාලයකට එය සිරියානුන්ගේ දෑත්වලට අහිමි වී තිබෙනු ඇත. අරාබි වසන්තයෙන් පසුව ඊජිප්තුව වැනි අරාබි රටවල්වල මෑත සංසිද්ධීන් අධිරාජ්‍යවාදීන්, විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදය රූකඩ රජයන් ස්ථාපිත කිරීමට බලාපොරොත්තු වන අයුරු තත්වාකාරයෙන් පෙන්වා දෙයි.


තමන්ගේ සමහර විදේශ කටයුතුවලදී එක්සත් ජනපද ඇඟිලි ගැසීම්වලට විරුද්ධව සිටි අයෙකු වූ නිසා මොර්සි (Morsi), සාමකාමී බලවේග මගින් ගරුසරු රහිතව ෙදාට්ට දැමූණු අතර හමුදාව විසින් සිර ගත කරනු ලැබිණි. හමුදා පාලනය විසින් විරෝධතාවයේ යෙදෙන ජනතාව ඝාතනය කිරීම දෛනික දෙයක් ලෙස සිදුවෙමින් තිබේ. ඉතා බලවත් මහජන නැගී සිටීම සහ විධිමත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ක‍්‍රියාවලිය මොර්සි බලයෙහි පිහිටවූහ, එහි මොන අන්දමේ හෝ ෙදා්ෂ තිබුණෙන්, එක්සත් ජනපදයේ සහ හිටපු ජනාධිපතිගේ බලවේගයන්ගේ අනුග‍්‍රහය ලද යුධ හමුදාවේ යකඩ සපත්තු මගින් පාගා දමන ලදි. ජනතාවට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අභිලාෂයන් තිබුණද, අරාබි වසන්තය කාලයේ ඔවුන්ගේ රටවල පැරණි ආඥදායකයන් පලවා හරින ලද සියළුම රටවල මුළුමනින්ම වාගේ, පූර්ව-අධිරාජ්‍යවාදී රූකඩ හෝ සාමකාමී බලවේග බලය  පවරා ගත්හ. මෙය තමන්ගේ රටවල්වල ආඥදායක පාලනයන් ට අභියෝග කිරීමට හෝ ඒවා වෙනස් කිරීමට අපේක්‍ෂා කරන  ඕනෑම බලවේගයකට ප‍්‍රකාශනයක් ලෙස පැවතී.


ඔවුහු අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ දෑත් මත නැටිය යුතු නොවේ. එක් ඒකධිපතියෙක් වෙනුවට තවත් අයෙක් ප‍්‍රතිස්ථාපනය කිරීම නරක ප‍්‍රතිඵලයක් නොවූවත් ප‍්‍රතිස්ථාපනය ඒකාන්තයෙන්ම අධිරාජ්‍යවාදීන්ට යටහත් පහත් වෙනු ඇත. සැබෑ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අපේක්‍ෂා කරන සහ අසීමාන්තික බලය සහිත පාලනයන්ට එරෙහි වෙන  ඕනෑම බලවේගයන් ලෝක ජනතාවගේ සහය ඇතිව ජනතාව ඒකාබද්ධ කිරීමෙන් සිය ශක්තිය මත පදනම්ව හැකිතාක් ස්වාධීනව කළ යුතුය. ඔවුහු අධිරාජ්‍යවාදීන් සමග හවුල් ඇති කර ගත යුතු නොවේ. ජනතාව නැවත සටන් කිරීම පිණිස බල කරනු ලැබුයේ නැත්නම් අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ නීච බලවේග – ලෝකයේ වෙන තැන්වල හෝ ඊජිප්තුවේ සිදුවන්නාක් මෙන්  පාලනය පවරා ගනු ඇත.


දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව වියට්නාමයේ ජාතික විමුක්ති යුද්ධය ජය ගන්නා තෙක්ම, එක්සත් ජනපද ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධයේ ප‍්‍රධාන අන්තර්ගතයේ සංක්‍ෂිප්තය වූයේ ‘කොමියුනිස්ට්වාදයේ පැතිරීමයි’. සෝවියට් සංගමය කැඞී බිඳී යාමත් සමග එය බොහෝ විට භාවිතා කළ කාරණයන් වුයේ ‘මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය කිරීම’ හෝ ත‍්‍රස්තවාදය’ හෝ මේ දෙකයි. බාගවිට එය ලෙස ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය නැවත පිහිටුවීම’ හෝ ‘නිදහස ලබා දීම’ ලෙස වෙස් ගැන්වූහ. නමුත් හැම විටම සැබෑ කාරණය වූයේ/වනුයේ ලෝක ආධිපත්‍යය ලූහුබැඳීම යි. ප‍්‍රංශය, බි‍්‍රතාන්‍යය හෝ කලින් USSR* (සෝවියට් දේශය) යන මේ කොයික මගිනුත් සිදු කළ විවිධ ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ පිටුපස ද රැඳී තිබූ සැබෑ කාරණය මෙය විය තිබුණි. පහරදීමට හේතුව ලෙස රසායනික අවි භාවිතය ලෙස සඳහන් කිරීම දැඩි ලෙසම අෂාඩ් රජය විසින් ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරනු ලැබූ අතර එය කැරලි කරුවන් විසින් භාවිතා කර තිබුණු බව ප‍්‍රකාශ කළහ. රජය හෝ කැරලිකරුවන් යන මේ කිසිම පාර්ශ්වයක රසායනික අවි භාවිතයට කිසිකෙනකු සහය නොදිය යුතු ය. කැරලි කරුවන් ඒවා භාවිතා කර තිබෙන බව ව්‍යතිරේඛයකින් (සැකයකින්) තොරව සත්‍ය නම්, සාරින් (Sarin) ට විෂ වායු සපයන ලද්දේ අධිරාජ්‍යවාදීන් විසිනි. වසර දෙකකට වඩා වැඩි කාලයක් යුද්ධය පවතින ආකාරයට අෂාඩ් පරාජයට පත් නොවෙමින් සිටීම සාරින් විසින් ඒවා භාවිතා සඳහා වඩා සත්‍ය වූ පැහැදිලි කිරීමක් වන අතර එක්සත් ජනපදය ඒවා සිරියාවේ සිටින ඔවුන්ගේ ඒජන්තයින්ට සපයා තිබිය හැකිය මන්ද හදිසි ප‍්‍රහාරයක් සඳහා අවසර ලබා ගැනීමට එය භාවිතා කළහැකි බැවිණි.


මතකයට ගත යුතු එක් කරුණක් නම් රසායනික අවි භාවිතා කිරීමෙන් ‘රතු ඉර’ පැනීමෙන් වළකින ලෙස ඔබාමා සිරියාවට අවවාද කොට තිබීමයි, එක් විදියකින් ‘රතු ඉර’ අවසර ලබා ගැනීමට භාවිතා කිරීම හා නිසැකව පහසුවෙන් සම්බන්ධ කළ හැක. නමුත් එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන් ‘නීති විරෝධී’ යයි කෑ ගසමින් සිටින ව්‍යාකූල හැසිරීම කුමක් ද? හැම කෙනෙක්ම දන්නා පරිදි අතිශයින් හානිදායක රසායනික අවි (නාපාම්, ඒජන්ට් ඔරේන්ජ්, සුදු පොස්පරස් නම් වශයෙන් කිහිපයකි) වියට්නාමය, ඉරාකය හෝ වෙන තැනක භාවිතා කිරීම පිළිබඳ සැක සහිත වාර්තා තිබෙන්නේ එක්සත් ජනපදයටයි. 1915 සිට 1918 දී සිදු වූ බිහිසුණු රසායනික යුධ ක‍්‍රියාවන් හේතුවෙන් ජාතීන්ගේ සංගමය 1925 දී රසායනික හෝ ජීව විද්‍යාත්මක අවි භාවිතා කිරීම තහනම් කරන ජිනීවා සම්මුතිය පිළිගන්නා ලදි.


ගිවිසුම යෝජනා කොට එය කෙටුම්පත් කිරීමට එක්සත් ජනපදය සහය දුන්නද, සෙනට් සභාව 1926 දී එය අනුමත කිරීම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළහ. 1970 දී එය නැවත සෙනට් සභාවට යොමු කරන ලදි, එය පිළිගනු ලැබුවේ වසර හතරකට පසුවය. අද දක්වා අවි පාලන කටයුතු හා සම්බන්ධ සියළුම කාරණා වලදී එම දෙබිඩි ස්ථාවරය සතු එක්සත් ජනපදයේ සැබෑ තත්වය විය. මේ වන විට එක්සත් ජනපදය සහ අනෙක් ප‍්‍රධාන අධිරාජ්‍යවාදී බලවත්තු පොකුරු බෝම්බ, රසායනික, ජීව විද්‍යාත්මක සහ න්‍යෂ්ටික යනාදී සියළුම වර්ගයේ ජන සංහාරක අවි (WMD) තහනම් කිරීමට සූදානම් නැත. එසේනම්, ඔවුහු සිරියාව ගැන කථා කරන්නේ මන්ද? මෙය සිරියාවට හෝ ලෝකයේ අනෙක් තැනකට එරෙහිව සිය අති මාරාන්තික ජන සංහාරක අවි භාවිතා කිරීමට ඇති විශේෂ අවශ්‍යතාවයක් පමණක් වේ. රසායනික අවි කෙලින්ම හෝ රහසිගතව දියුණු කරන සහ පසුගාමී රටවල ඔවුන්ගේ ගැත්තන්ට හෝ ඒකාධිපතියන්ට ඒවා පොදු ජනතාවට හෝ ඔවුන්ගේ සතුරු රටවල්වලට එරෙහිව භාවිතා කිරීමට විකුණමින් හෝ පාලනයන් පෙරලීමට ප‍්‍රතිවිප්ලවවාදී බලවේගයන්ට සපයන මොවුහු වූ කලී යුද්ධය වෙළඳාම් කරන අධිරාජ්‍යවාදීහුය. 


වග විභාගයක් නැතිව පොදු ජනතාවට එරෙහිව ජන සංහාරක අවි භාවිතා කිරීම හැරුණු කොට, අධිරාජ්‍යවාදීහු, විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදය සහ ඊශ‍්‍රායලය රසායනික සහ ජීව විද්‍යාත්මක අවි ඔවුන්ගේ නියෝග පිළිනොපදින රටවල්වල හෝ සංවිධනවල ප‍්‍රධානීන් ඝාතනය කිරීමට භාවිතා කිරීමට පැකිලීමක් නොදක්වති. සියල්ලටම පෙර කිසිවෙක් රසායනික සහ ජීව විද්‍යාත්මක අවි මගින් මුළු ලොව තුළම සිදු වූ විනාශය ගැන පරීක්‍ෂා කරන්නේනම් ඒවාට මුල්වී සිටින්නේ හෝ ඉඩදුන්නේ එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ සමස්ත අධිරාජ්‍යවාදී මැර කල්ලියයි. ඔවුන් සතුව නැති ස්වභාවික සම්පත් සහ ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම තෙල් අන්තර්ගත යුද්ධෝපායික පිහිටීම නිසා බටහිර ආසියාව තුළ ඔවුන්ගේ භූ-දේශපාලනික අවශ්‍යතාවයන් සඳහා එක්සත් ජනපදය, බි‍්‍රතාන්‍යය, ප‍්‍රංශ-ඊශ‍්‍රායෙල හවුල සහ තුර්කිය ට සිරියාවේ රූකඩ පාලනයක් බලයට පත් කිරීමට අවශ්‍යව තිබේ. තවද එය අතීතයේ සෝවියට් සංගමයේ (USSR) /CIS කොටස් ව තිබුණු මධ්‍යම ආසියානු රටවල් වල ඇති තෙල් සහ අනෙක් අනර්ඝ සම්පත් පාලනය කරනු පිණිස එම රටවල් තුළට ඇතුල් වීමට ද මග පාදනු ඇත. උන්ගේ ලා බාල හවුල් කරු වන – ඊශ‍්‍රායලයට බටහිර ඉවුර තුළ තව දුරටත් ආධිපත්‍ය පිහිටුවීමට උදව් කොට මෙය වර්ධනය වෙමින් තිබෙන රුසියානු බලයට සහ චීනයට මහත් අභියෝගයක් මතු කරයි. 1967 සය දින යුද්ධයේ සිටම සිරියාවේ ගෝලන් උස් බිම් අල්ලා ගනිමින් සිටින ඊශ‍්‍රායලය 1973 අරාබි ඊශ‍්‍රායෙල් යුද්ධයේදී සිට ස්ථීර ආරක්‍ෂක වළල්ලක යොදා ඇත. කඳවුර තුළ දී සිරියාව පාවා දීමට ලක් වූ විට ඬේවිඩ් අකොර්ඩ් ගෝලන් උස් බිම්වල කොන්දේසි විරහිත යටත් වීමක් ඉල්ලා සිටින අතර තුරදී ඔවුන්ට එය ශක්තිමත්ව තබා ගන්නට අවශ්‍ය කළේය. සිරියාව බටහිර ආසියාව තුළ එක්සත් ජනපද-ඊශ‍්‍රායෙල් මැදිහත්වීම්වලට සහ සැලසුම්වලට අඛණ්ඩ විරුද්ධවීමේ ස්ථාවරයක් දරා තිබුණේය. සිරියාව පලස්තීනියානු ව්‍යාපාරයට අඛණ්ඩව සහය දුන්හ. හිස්බුල්ලා (ලෙබනන්) අෂාඩ්ට සහ පලස්තීනියානු ව්‍යාපාරයට සහය දැක්වුහ, ඊශ‍්‍රායලයට දැක්වූ තද බල විරුද්ධත්වය වූ කලී අධිරාජ්‍යවාදීන්ට මේ ප‍්‍රහාරයෙන් අඩ පණ කර දමන්ට අවශ්‍ය වී තිබෙන තවත් හිරිහැරයකි.


එසේම මේ ප‍්‍රහාරය, කලාපය තුළ එක්සත් ජනපද-ඊශ‍්‍රායෙල් ආධිපත්‍යයේ අවශ්‍යතාවයන්ට අඛණ්ඩ විරුද්ධත්වයක් දරන සහ වර්තමානයේ සිරියාවට එරෙහි කුමන හෝ ප‍්‍රහාරයකට දැඩි ලෙස විරුද්ධ ස්ථාවරයක් දරන මුරණ්ඩු ඉරානයට එරෙහිව තදබල තර්ජනයක් මතු කරයි – එක පහරින් කුරුල්ලන් දෙදෙනෙකි. දෙවෙනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ප‍්‍රතිවාදී අධිරාජ්‍යවාදී කට්ටි විසින් උඩගෙඩි දීම මත සහ සහය දීම මත සිදු වුණු ආක‍්‍රමණික අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධ හෝ තරඟකාරී යුද්ධ වලින් සිදු වූ හානිය සංසන්දනය කරද්දී පළමු හෝ දෙවෙනි ලෝක යුද්ධයෙන් සුවිශේෂී කලාපයක තුළ සිදු වූ විනාශය ඊට වඩා අඩුය. ඈත මුහුදු වල සිට දිගු දුර මිසයිල එල්ල කිරීම සහ උහළ උච්චතාංශයක සිට බෝම්බ හෙලීමේ යුද්ධෝපායෙන් ඉලක්කගත ප‍්‍රදේශවල භූමිය මත ඇති සියළුම මානව සහ ද්‍රවයමය අදේවල් විනාශ කරයි.


දයාවක් නැති ඩ්‍රෝන් යානා වගවිභාගයක් නැතිව භාවිතා කිරීම මගින් ඉතිහාසයේ කිසිදු කලෙක නැති ලෙස දිනපතාම පාහේ සිවිල් ජීවිත වලට මහත් විනාශයක් පමුණුවයි. ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ විනාශ කර දමන්නේ අතීත ශිෂ්ඨාචාරයන්ගේ මිල කළ නොහැකි උරුමයන් පමණක් ම නොවේ, අද සිටින පරම්පරාවේ මෙන්ම මතු උපදින්නට සිටින පරම්පරා ගණනාවක ජීවිත විනාශ කර දමයි. සිද්ධීන් කිහිපයකදී සිදු වුණු හානිය පිරිමැසිය නොහැකිය. සිරියාව තුළ විෂ වායු නිසා මරා දැමෙන අහිංසක කාන්තාවන්, දරුවන් සහ සිවිල් වැසියන් ගැන කිඹුල් කඳුලූ හෙළන නව-හිට්ලර් ඔබාමාට එය වාවා ගත නොහැක. අහිංසකයන් මරා දැමීම ඇත්තෙන්ම දරා ගත නොහැක. නමුත් ඒකාකාර ලෙස පකිස්ථානය, යෙමනය සහ ඇෆ්ගනිස්ථානය ආදී තැන් තුළ එක්සත් ජනපද ඩ්‍රෝන් ප‍්‍රහාරයන්ගෙන් ගණන් කළ නොහැකි අහිංසක කාන්තාවන්, දරුවන් සහ සිවිල් වැසියන් මරා දැමෙමින් තිබීම එකම භාවිතාවක් තිබෙන සරල තර්කයක් නොවේද? යටත් විජිත සමයන් තුළ හෝ ඊට පසුව අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් පසුගාමී රටවල්වල අසීමිත ගණනක සිදු කළ සියළුම කෲරකම්අප අත් හැර දැමුවද දශකයක් තිස්සේ පවා ඉරාකය, ඇෆ්ගනිස්ථානය හෝ පලස්තීනයේ මරා දැමූ ලක්‍ෂණ ගණන් අහිංසක මිනිසුන්ගේ ජීවිත ගැන කියනු කවරේද? මේවා ගැන හැමවිටම කූට නිහඬතාවයකින් සිටින්නේ ඇයි? පෘථිවිය කිහිප වරක් විනාශ කිරීමට තරම් වූ න්‍යෂ්ටික අවි ඇතු`ළුව විශාල අවි තොගයක් තබා ගෙන සිටින (  ඕනෑම තැනක  ඕනෑම වෙලාවක ඒවා භාවිතා කිරීමට කිසිදු පැකිලීමක් පවා නොදක්වයි) එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීහු ජන සංහාරක අවි තබා ගෙන සිටින්නේය යන ව්‍යාජ හේතුව මගින් ඉරාකයට පහර දීම කෙතරම් කුරිරු විහිළුවක්ද?


ජපානයේ හිරෝෂිමා සහ නාගසාකි යන නගරවල පරමාණු බෝම්බ පුපුරවා තිබෙන එක්සත් ජනපදය ඉරානයේ න්‍යෂ්ටික අවි දියුණු කිරීමට ඇති හැකියාව ගැන බෙරිහන් දෙමින් සිටීම තවත් නොගැලපෙන දෙයකි. අධිරාජ්‍යවාදීහු ලිබියාවට පහර දී ගඩාෆි මරා දැමීම සඳහා එවැනි ‘හේතුවක්’ පෙන්වීමට පවා කරදර නොවූහ. සිහියට ගත යුතු දෙයක් වන්නේ ඉරාකයෙන් කිසිදාක ජන සංහාරක අවි සොයා නොගත්හ; ඉරානයට න්‍යෂ්ටික අවි නිෂ්පාදනය කිරීමට අයිතිය තිබියදීත්, එහි රජය වරින්වර තමන්ට න්‍යෂ්ටික අවි තැනීමට අභිලාෂයක් නැතැයි ප‍්‍රකාශ කරයි; එමෙන්ම සිරියානු රජය තවම තමන් රසායනික අවි භාවිතා කළැයි යන චෝදනාව දැඩි ලෙසම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරයි. නිර්මාණශීලී ජනකතාවක පැවසෙන පරිදි බැටලු පැටවකුගේ ඉරණම වන්නේ වෘකයෙකු විසින් ගිල දැමීම වන අතර ඒ සඳහා ගෙඟහි ඉහළින් හෝ පහළින් ජලය පානය කිරීම හේතුවක් නොවේ. බැටලූ පැටවකු වීම පමණක් හේතුවක් වේ. සම්පත් වලින් සරුසාරව යුද්ධෝපායික වැදගත් කමක් ඇති ස්ථානයක පිහිටා තිබීම ම එය අත්පත් කර ගැනීමට ප‍්‍රමාණවත් ය. කැලෑ නීතියේ දී වෘකයෙකු-වැනි ලෝක ආධිපත්‍ය පිළිබඳ පැරණි අධාරජා්‍යවාදීන් පිපාසායට පණ පෙවීම මිස වෙන කිසිවක් නොවේ. නව-නාසීන් විසින් ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ සාධාරණීකරණය කරනු පිණිස මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය කිරීම ලෙස අප ඉදිරියට දමා ගසන සියලූම රැවටිලි අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ලෝක ආධිපත්‍යය සඳහා වන පවිටු ප‍්‍රයාණයන් සහ සම්පත් සඳහා ඇති තෘප්තියට නොපැමිණෙන පිපාසය වසා දැමීමට කරන වංචාවක් මිස වෙන කිසිවක් නොවන බව ජනතාව අවබෝධ කර ගත යුත්තේය. සියල්ලම වටකෙරෙන මූල්‍ය අර්බුද තුළ ලෝක ධනපති ක‍්‍රමය ගිලීගනු ලැබේ. මූල්‍යමය ගැලවීමක් පිණිස සහ ලෝකයේ සම්පත්-බහුල ‘පසුගාමී’ රටවල් නිර්දය ලෙස කොල්ලකෑම කෙරෙන් ඔබ්බට ආක‍්‍රමණික යුද්ධ නිතර ගමන් කරමින් සිටී. නමුත් අර්බුදය මැඩ පැවැත්වීමට දරන එවැනි ප‍්‍රයත්නයන් සමාජක‍්‍රමය එහි ගැඹුරට තල්ලූ කර දැමීමකි. තමන් ධනය රැස් කරමින් සිටින බව අධිරාජ්‍යවාදීහු කල්පනා කරමින් සිටියද ඔවුන්ගේ සියළු ආක‍්‍රමණ සහ මංකොල්ලකෑම් වැඩි වීමත් සමග ඔවුන් ඇත්තටම පොදි බඳින්නේ ලෝකයේ පීඩිත ජනතාවගේ ද්වේෂය සහ කෝපයයි. මේ මෝඩයෝ අවසානයේදී ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ ඔවුන්ගේ විනාශයට මුල් වන්නේය යන කිසිදු පාඩමක් ඉතිහාසයෙන් ඉගෙන නොගන්නාහ. සිරියාවට එරෙහි යුද්ධය ඔවුන් කරවටක් ගිලී සිටින දිග්ගැස්සුණු ආර්ථික සහ දේශපාලන අර්බුද මැඩ පැවැත්වීමට කිසිදාක උපකාර නොවේ, විය හැකි එකම දේ ඔවුන් අර්බුදයේ පතුලට තව තවත් ගිලීම පමණි. මේවන විටත් ලෝකය පුරා තෙල් මිල අහස උසට නැග යාම සහ වේගයෙන් වෙනස් වන වෙළඳ පොළ, සඳහන් කිරීමට භාජනය නොවන වේගයෙන් ක්‍ෂය වෙන අපේ රුපියල ඇතුළුව පසුගාමී රටවල් කිහිපයක මුදල වේගයෙන් අවප‍්‍රමාණ වීම මේ සඳහා සාක්‍ෂි දරයි.


සිරියානු ජනාධිපති බෂාර් අල්-අෂාඩ් ඔවුන්ගේ රටට එරෙහි  ඕනෑම අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රියාකාරීත්වයකට එරෙහිව සටන් වදින බව ප‍්‍රකාශ කළහ. තුන්වන ලෝක යුද්ධයකට මග පෑදුනද ආක‍්‍රමණිකයින් පරාජයට පත් වන තෙක් එක් පියවරක් හෝ පසුපසට නොගෙන අභියෝගාත්මක ලෙස අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණිකයින් සමග සටන් කිරීමට ඔවුන් මුලූමනින්ම සූදානම්ව සිටින බව සිරියානු විදේශ කටයුතු ඇමති ප‍්‍රකාශ කළහ. සිරියානු රජයද වරින්වර එක්සත් ජනපදයේ හමුදා ප‍්‍රහාරයට එරෙහිවන ලෙස හා මේ අර්බුදය සාමකාමී ලෙස විස\ ගැනීමට කටයුතු කරන ලෙස එක්සත් ජාතීන්ට ආයාචනා කරමින් සිටී. සිරියානු ජනතාව අභියෝගාත්මක වන අතර ඔවුන්ගේ මරණයෙන් ආක‍්‍රමණයට එරෙහිව සටන් කිරීමට සූදානම් වෙමින් සිටී.  ඕනෑම වර්ගයක අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණයකට තමන් එරෙහි බව අෂාඩ් ප‍්‍රකාශ කොට තිබුණද මෙය සාර්ථක විය හැක්කේ ජනතාව ඒකාබද්ධ කිරීමෙන් සහ ඔවුන් මත පදනම් විමෙන් පමණකි. ජනතාවට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය දී නොමැත්තේ නම් කිසිම පාලනයකට අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණයකට එරෙහිව සහය ලබා ගැනීමට ජනතාව ඒකාබද්ධ කළ නොහැකි බව ඊට සමානම සත්‍යයකි. හෆර් අල්-අෂාඩ්, සිරියාවේ හිටපු ජනාධිපති වන බෂාර් ගේ පියා අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ආක‍්‍රමණයට හවුල් වෙමින් 1991 දී ඉරාකයට හමුදා යවා තිබුණි. 2005 තරම් මෑත තෙක්ම ලෙබනනයේ  සිරියානු හමුදා සිටි අතර ලෙබනන් වැසියන් ඔවුන්ගේ අභ්‍යන්තර කටයුතු වලට අතගසන බව ප‍්‍රකාශ කරමින් චෝදනා කර තිබුණි. තමන්ගේ අවශ්‍යතාවයන්ට හෝ අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ පීඩනයට නැමෙමින් වෙනත් රටකට හමුදා යැවීමට කිසිදු රටකට අයිතියක් නැති බව පසුගාමී රටවල පාලකයින් නැවත වතාවක් මේ සන්දර්භය තුළ අවබෝධ කර ගත යුතු ය.  ඕනෑම රටක හෝ සිය රට වල අධිරාජ්‍යවාදී මැදිහත්වීම් වලට හෝ ආක‍්‍රමණයන්ට කිසිදු බුරුලක් නොදක්වන දැඩි විරෝධයක් දැක්වීමෙන් පමණක් සිය රට ජනතාවගේ හෝ ලෝක ජනතාවගේ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි සහය දිනා ගත හැකිය. ප‍්‍රහාර එල්ල කිරීම පිළිබඳව කිසියම් තීරණයක් ගැනීමට පෙර එක්සත් ජාතීන්ගේ පරීක්‍ෂකයින් ඔවුන්ගේ සොයා බැලීම්වල ප‍්‍රතිඵල නිවේදනය කරන තෙක් බලා සිටින බව ඉන්දියානු රජය ප‍්‍රකාශ කළහ. ඇත්තෙන්ම එක්සත් ජාතීන්ගේ සහතිකයක් ඇත්නම් සිරියාවට පහර දීම පිළිබඳව ඔවුන්ට කිසිදු විරෝධයක් නැත. ඉන්දියාවට එක්සත් ජනපදය හෝ රුසියාව යන මේ කිසිදු පාර්ශ්වයක් තරහ කර ගැනීමට අවශ්‍ය නොවීම මෙයට හේතුව වන අතර එය සුදුසු ලෙස පැති දෙකකින් එකකට පැනීමට සූදානම්ව වැට උඩ ලැග සිටී. එක්සත් ජාතීන්ගේ අවසරය ඇතිව හෝ නැතිව ආක‍්‍රමණික රට හෝ දුෂ්ට රටවල් කණ්ඩායම සිරියාව තුළ  ඕනෑම වර්ගයක හමුදාමය මැදිහත්වීමක් සිදු කිරීම ගැන එය පැහැදිලිවම විරුද්ධ නොවේ.


සිරියාවට පහර දීමේ සියළුම ප‍්‍රයත්නයන් නැවැත්වීමට ඉතා පැහැදිලි බල කිරීමක් නොදැරීම, නිසැකයෙන්ම සිරියාව පොඩි කර දැමීමට අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ කුමන්ත‍්‍රණයට සහය දීමකි. මීට පෙර අවස්ථා කිහිපයකදීම ඔවුන් ආක‍්‍රමණික යුද්ධ වල නිරත වන විට, අධිරාජ්‍යවාදීන්ට සිය දාසභාවය ලබා දීම හෝ වැට උඩ සිටීම, මුළුමනින්ම නීච සහ දුෂ්ට කමක් පමණක් මිස අනපේක්‍ෂිත දෙයක් නොවේ. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) හි මධ්‍යම කාරක සභාව සිරියාවට පහර දීමට එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ මග පෙන්වීම මගින් සිදු කරනු ලබන කවර හෝ ප‍්‍රයත්නයන් පැහැදිලි අර්ථයෙන් හෙලා දකින අතර එවැනි සියළුම වර්ගයේ සුදානම්වීම් වහාම නවත්වන ලෙස බල කොට සිටී. එය යෝජිත ආක‍්‍රමණික යුද්ධයට සහ අධිරාජ්‍යවාදී මැදිහත්වීමට එරෙහිව සිරියානු ජනතාවගේ සියළුම වර්ගයේ විරුද්ධකම් පෑමේ ක‍්‍රියා සඳහා සහයදැක්වීම සහ සහයෝගීතාවය පුළුල් කරයි.


එය සියළුම වර්ගයේ අධිරාජ්‍යවාදී මැදිහත්වීම්, ආක‍්‍රමණ සහ පාලනයන්ට එරෙහිව ලෝකයේ පීඩිත ජනතාව සහ ජාතීන් ඉදිරිපත් කරන විවිධ වර්ගයේ විරෝධය දැක්වීමේ සමස්ත පරාසයේ කොටසක් ලෙස ඇගේ විරෝධය පෙන්වනු ඇත. ඇමෙරිකාව විසින් මෙහෙයවන සිරියාවට එරෙහි යෝජිත යුද්ධයට උභයාර්ථ රහිතව එරෙහිවීම සහ හෙලා දැකීම ලොව තුළ සිටින සියළු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පුද්ගලයින්ගේ කර්තව්‍ය බව එය දැඩි ලෙස ප‍්‍රකාශ කරයි. ලොව පුරා අධිරාජ්‍ය-විරෝධී බලවේග ආසන්න වෙමින් තිබෙන සිරියාවට එරෙහි ප‍්‍රහාරයට එරෙහිව විරුද්ධත්වය ප‍්‍රකාශ කරමින් සිටින අතර වීදි තුළට වැළ නොකැඞී එමින් එවැනි සියළු ප‍්‍රයත්නයන් නැවැත්වීමට බල කරමින් සිටී. අපේ මධ්‍යම කාරක සභාව එවැනි සියළු විරෝධතාවයන් ආදරයෙන් පිළිගන්නා අතර එවැනි සියළු අධිරාජ්‍ය-විරෝධී බලවේගයන්ට සහය දීමට එහි හඬ මුසු කරයි.


අපේ පක්‍ෂය එහි සමස්ත ශ්‍රේණීන්ට සිරියාවට එරෙහි යුද්ධයට විරුද්ධවන සියළු බලවේගයන් සමග අත්වැල් බැඳ ගෙන එය සියළුම වර්ගයේ අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණික යුද්ධ සහ මැදිහත්වීම් වලට එරෙහි සටන්කාමී ව්‍යාපාරයකට සහ පුළුල් පදනමක් තුළට හැරවීමට ආමන්ත‍්‍රණය කරමින් සිටී. අපේ මධ්‍යම කාරක සභාව අපේ රට තුළ සහ ලෝකයේ සියළු අධිරාජ්‍ය-විරෝධී බලවේගයන්ට සහ  සංවිධානවලට සහ නිර්ධන පංති පක්‍ෂ වලට සිරියාවට පහරදීමට එක්සත් ජනපදය විසින් මෙහෙයවනු ලබන අධිරාජ්‍ය වාදීන්ගේ අශෝභන ප‍්‍රයත්නය හෙලා දකින ලෙස ආමන්ත‍්‍රණය කරයි. මේ ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධයට එරෙහිව සිරියානු ජනතාවගේ විරුද්ධකම් පෑමට ජාත්‍යන්තර සහයෝගයක් ඉදි කිරීම අනිවාර්ය වේ. අධිරාජ්‍යවාදීන්ට ඔවුන්ගේ රටවල් තුළම විරෝධය දැක්වීම මගින් අනෙක් අරටවල් අත්පත් කරගැනීමේ සහ මංකොල්ලකෑමේ දුෂ්ට සැලසුම් පරාජයට පත් කිරීමේ දී තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටු කරනු ඇත.


එක්සත් ජනපදය සහ අනෙක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල වීදි තුළට රැස් වෙමින් සිරියාව තුළ යුද්ධයට එරෙහි වීමට අපේ මධ්‍යම කාරක සභාව සහය දෙයි. එය විශේෂයෙන්ම සිරියාවට පහර දීමට සහභාගිවීමට සූදානම් වන එක්සත් ජනපදය, ප‍්‍රංශය, අනෙක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල්, තුර්කිය සහ බටහිර ආසියාවේ රූකඩ පාලනයන් වන කටාර් සහ සවුදි අරාබිය ආදියෙහි ජනතාවට සිරියාව විනාශ කිරීම පිණිස ඔවුන්ගේ රජයන් දරන ප‍්‍රයත්නයන් ට එරෙහි වීමට සහ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි ලෝක පීඩිත ජාතීන්ගේ සහ ජනතාවගේ එක්සත් සටන ශක්තිමත් කරන ලෙස ආයාචනය කරයි. සිරියාවට එරෙහි ආක‍්‍රමණික යුද්ධය වූ කලී දැනටමත් ඉරාකයේ සහ ඇෆ්ගනිස්ථානය තුළ මෙන් එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදීන්ට එල්ලීම පිණිස ඔටුවා පිටුපස ඇති පිදුරු ගහක් බව මනාව තහවුරු කරයි


නමුත් මඩ තවරාගත් පාද සහිත අධිරාජ්‍යවාදී යක්‍ෂයා එය සතුව ගණන් කළ නොහැකි අනතුරට ලක් විය හැකි දෑ තිබුණද කිසි කලෙක බිඳ නොවැටේ. එය පෘථිවි තලයෙන් අතුගා දැමීමට සියළු ලෝක පීඩිත ජනතාවගෙන් එල්ල වන ප‍්‍රහාරයක් අවශ්‍ය කරයි. සිරියාවට පහර දීමට අධිරාජ්‍යවාදීන් අභියෝග කරන්නේනම්, අධිරාජ්‍යවාදී ආක‍්‍රමණයන්ට විරෝධය දැක්වීමේ කීර්තිමත් ඉතිහාසයක් ඇති අභිමානවත් සිරියානු වැසියන්ගේ අභීත විරෝධය සහ ලෝක ජනතාව ඔවුන්ගේ විරෝධයට දෙනු ලබන සහයෝගය අධිරාජ්‍යවාදය මිනීපෙට්ටියට දමා වසා එහි අවසාන ඇණය ගැසීම දක්වා ගෙනයනු ඇත. ලෝක පීඩිත ජාතීන්ට සහ ජනතාවට එරෙහි අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සන්නද්ධ-පෙරලීම, මැදිහත්වීම, සූරාකෑම, පරිපීඩනය සහ ආක‍්‍රමණික යුද්ධ වලට එරෙහි පුළුල් අධිරාජ්‍ය-විරෝධී පෙරමුණක් පිහිටුවීමට සඳහා වන ද්‍රව්‍යමය තත්වය වේගයෙන් මේරී ගෙන යයි.


එවැනි පුළුල්-පදනමක් සහිත, සටන්කාමී සහ සියල්ලම වට කරන අධිරාජ්‍ය-විරෝධී පෙරමුණකට පමණක් සියළු ආක‍්‍රමණික යුද්ධ වලට සහ සමාජ, ආර්ථික, සංස්කෘතික සහ අනෙක් විෂයන් තුළ අධිරාජ්‍යවාදී ආධිපත්‍යයට සහ මැදිහත්වීමට එරෙහිව සටන් කළ හැකි වනු ඇත. එය පෙරලා දැමීම පිණිස මෙය මග පාදනු ඇත. අපිට සැබෑ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, ප‍්‍රගතිය සහ ලෝක සාමය සාක්ෂාත් කරගත හැකි වන්නේ අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ එම වර්ගයේ සියළු ප‍්‍රතිගාමීන් බිඳ හෙලීමට කරන එවැනි සටනකින් පමණකි.  පසුගිය ශතවර්ෂයේ සිටම අධිරාජ්‍යවාදීහු ඔවුන්ගේ මූල්‍ය අර්බුද මැඩ පවත්වා ගැනීමට නිතරම ෆැසිස්ට්වාදයට සහ යුද්ධවලට ගමන් කරමින් තිබෙන අතර ජනතාව නැගී සිටීමට සහ ඔවුන්ව පරාජය කිරීමට නිතරම සටන් කිරීමට සහ විප්ලවයන්ට ගමන් කිරීමෙහි නිරත වෙමින් සිටී. ලෝකයේ ද්‍රව්‍යමය තත්වය විප්ලවයන් සඳහා වඩ වඩා වාසිදායක වෙමින් පවතින අතර අපේ පක්‍ෂය අපේ රටෙහි සහ ලෝකයෙහි ජනතාවට සාර්ථක විප්ලවයන් කිරීම පිණිස ආමන්ත‍්‍රණය කරමින් සිටියි. අපට සියළු අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ අසාධාරණ යුද්ධ අවසන් කොට ලෝක සාමය සහතික කළ හැකි වන්නේ විප්ලවවාදී විප්ලවයකින් පමණකි.


මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක,

මධ්‍යම කාරක සභාව, ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී)




* සෝවියට් දේශය (USSR) 1962 හෝ ආසන්න කාලයෙන් පසුව සමාජ අධිරාජ්‍යයක් ලෙස සලකනු ලැබේ. සමාජ අධිරාජ්‍යයක් යනු සමාජවාදී යැයි කියාගනිමින් සිටින අධිරාජ්‍යවාදී රජ්‍යයකට යි.


U.S. preparations for attacking Syria and Obama’s speech

U.S. preparations for attacking Syria and Obama’s speech

2 September 2013. A World to Win News Service. Following are excerpts from two articles that appeared in Revolution, newspaper of the Revolutionary Communist Party, USA. The first, posted on 27 August 2013, is entitled “Only Worse Suffering and Horrors Can Result from a U.S. Attack on Syria”. The second, signed by  Larry Everest, was called “Obama’s Speech on Syria: Lies to Justify an Immoral War”.

There is a growing danger of a direct U.S. military attack on Syria – which is being framed as a “surgical strike”– using planes and/or Cruise missiles. U.S. Secretary of “Defence” Hagel announced that “the U.S. military is “ready to go” if ordered to attack Syria.

These attacks must be opposed with determined political protest and clear-eyed understanding of how they would make the situation worse. It is essential that people understand what is behind U.S. moves and not be duped into passive complicity with a U.S. attack on Syria that would make the situation much worse for the people of Syria, and the world.

The rulers of the U.S. view atrocities and war crimes – real, or invented – through the warped and twisted lens of “How does this work for us.” Shelling hospitals, like Israel did in the 2008-9 massacre in Gaza is ignored. Staged, fake human rights outrages, like false testimony in the U.S. Congress that Iraqi troops disconnected incubators killing babies in Kuwait are concocted and then invoked to justify all kinds of U.S. crimes. The incubator hoax was invoked to justify the first U.S. invasion of Iraq, “Operation Desert Storm”, that killed 100,000 Iraqis and created great suffering for millions, including babies who died as a result of cutbacks in medical care resulting from U.S. sanctions that followed that war.

So, nobody should take assertions by U.S. officials at face value. Further, the U.S. appears to be moving to attack even in advance of an ongoing UN investigation.

But this is not to say that the Syrian government could not actually have launched a chemical attack. Two years ago, in the context of uprisings throughout the Arab world, a range of forces in Syria took to the streets in protest against the regime of Bashar al-Assad. The regime responded to the protests and uprisings with a mix of political overtures to opposition forces and violent repression.

The situation was seized on by the U.S. imperialists and their allies to move to replace Assad with a regime aligned and compliant with their interests in the region, and in particular in opposition to Iranian influence. The result has been a civil war that has devastated the country, with both sides – the Assad regime, and the motley collection of Jihadist and pro-Western forces on the other – offering nothing but oppression to the people of Syria.

According to human rights agencies, both sides in the conflict – including the forces the U.S. is seeking to cohere and shape into a new regime – have carried out kidnapping, torture, and summary assassinations of their opponents and civilians. Tens of thousands in Syria have died, and hundreds of thousands have been displaced, with many living in desperate conditions in refugee camps or worse.

So it is quite possible the Assad regime did launch a toxic gas attack to press forward with military advances they have been making against the opposition. If indeed it turns out that the Assad regime did this, and if the scale of horror is close to what is being reported – and that is possible – this is indeed a horrific crime.

But even if that is the case, U.S. military attacks on Syria would themselves be compounding a crime with another crime. They would not be intended to end the terrible suffering in Syria, nor would they have that impact.

The U.S. in Syria (and everywhere else) does not proceed from human rights. The rulers of the U.S.  have never been, and are not now, motivated by a desire to act against atrocity, or to “prevent genocide”. At this moment they are giving at best passive approval to the torture and slaughter of opponents of the pro-U.S. regimes in Egypt and Bahrain.

Nor is the U.S. moving into what all understand to be a risk-fraught situation (for them) because “Our presidents like nothing more than to flip a few cruise missiles at other countries, combined with a few bombing sorties for good measure, because it’s a hell of a lot easier than actual statecraft.” Or because “If we pull the trigger on Syria, someone will get paid handsomely.” (See “War on Syria: Twenty Pounds of Stupid in a Ten-Pound Bag” by William Rivers Pitt, Truthout, 27 August 2013.)

As if the never-ending wars, oppression, suffering, and death the U.S. has brought to every corner of the planet – on the basis of which it has “risen” to be the world’s sole superpower – were caused by politicians who were too lazy to engage in “statecraft,”or politicians corrupted by the arms industry. Such “analysis” leave people utterly in the dark as to what is behind the U.S. moves to attack Syria, and unable to see or act in the interests of the people of the world.

The Middle East is a pivotal region for the whole world – economically and geopolitically – and the U.S. has dominated it since WW 2. Everything it has done and continues to do is based on maintaining and deepening that domination. Right now the region is in tremendous upheaval – the old arrangements that “held things together” (for the imperialists and local butchers) have come under increasing strain and in some cases begun to disintegrate, and there is a massive scramble by all kinds of forces. These include rivals like the Russians, who back Assad; “friendly” imperialists like the French, who back the rebels; all kinds of local butchers; etc. And, painfully, there is no coherent progressive force acting within this mix.

This is a bloodletting which at this point is driven by a reactionary scramble for influence. In this, it seems increasingly apparent that the U.S. calculation is that they must project force in this situation lest they lose credibility. At the same time, there are indications that the U.S., or some within the ruling class, is arguing that, as one ruling class analyst, Edward N. Luttwak put it, “In Syria, America loses if either side wins.” Luttwak wrote:

“Indeed, it would be disastrous if President Bashar al-Assad’s regime were to emerge victorious after fully suppressing the rebellion and restoring its control over the entire country. Iranian money, weapons and operatives and Hezbollah troops have become key factors in the fighting, and Mr Assad’s triumph would dramatically affirm the power and prestige of Shiite Iran and Hezbollah, its Lebanon-based proxy – posing a direct threat both to the Sunni Arab states and to Israel.

“But a rebel victory would also be extremely dangerous for the United States and for many of its allies in Europe and the Middle East. That’s because extremist groups, some identified with Al Qaeda, have become the most effective fighting force in Syria. If those rebel groups manage to win, they would almost certainly try to form a government hostile to the United States. Moreover, Israel could not expect tranquillity on its northern border if the jihadis were to triumph in Syria.” (New York Times, 23 August 2013).

In this situation, the U.S. may be pulling a page from the bloody playbook it used in the Iran-Iraq War. In that war, the U.S. aimed for both sides to devastate each other, and the result was a million deaths.

Many people will see this as a situation in which “something must be done.” Even people who have some sense that the U.S. is driven by anything but humanitarian motives will argue that at least U.S. intervention will stop the horror right now.

But reality doesn’t work that way. It matters – in fact it is decisive – to understand the nature of a U.S. attack on Syria, and what would be driving it. It would be an attack driven by the needs of a global capitalist-imperialist superpower intent on maintaining its domination of the planet. How is any move on that basis going to contribute anything positive to a humanitarian nightmare in Syria?

A U.S. attack on Syria will push things in a worse direction. It will bring death and suffering in its own right. And it will further polarize the terms of things whereby the reactionary Assad regime can pose as standing up to imperialism, where Iran and the forces it influences may well respond, and where a whole range of reactionary forces, including Israel, might step up their involvement in the war in Syria, or launch other attacks elsewhere in the region. Any U.S. attack on Syria is bound to intensify the whole terrible spiral in the country and the region.

And the situation will be all the worse to the extent people buy into the logic of “Who cares what’s behind it, any intervention can’t be a bad thing right now.” Here a painful but critical lesson can be drawn from recent events in Egypt: many people supported the army’s move against the Muslim Brotherhood due to the Brotherhood’s repression, without analysing WHY the army was moving. Then, when the consequences of that support became clear, including the political freedom that this gave the army to carry out slaughters and try to nail down an even tighter version of Mubarak-ism, oppositional forces and the people in general found themselves either unable to act effectively or were so far gone ideologically that they were now in the army’s pocket ideologically as well as politically.

The only way for something positive to emerge in Syria is for people to oppose both sides in this conflict – actively. And for people in the U.S., which has brought such great misery to the planet, the challenge is to oppose “our own” empire.

The U.S. has brought nothing but exploitation, environmental ruin, impoverishment, and oppression to the whole Middle East. Any military assault by the US on Syria, no matter the pretext, must be opposed with determined political protest in the US. And to the extent that happens, it can contribute to creating a pathway breaking out of the whole terrible set of “choices” confronting the people of Syria and beyond and to bringing forward a whole other way – a real revolutionary alternative.

Obama’s speech

Obama claimed he had already decided to attack Syria, and that he had the authority to do so, “But having made my decision as commander-in-chief based on what I am convinced is our national security interests, I’m also mindful that I’m the president of the world’s oldest constitutional democracy. I’ve long believed that our power is rooted not just in our military might, but in our example as a government of the people, by the people, and for the people. And that’s why I’ve made a second decision: I will seek authorization for the use of force from the American people’s representatives in Congress.”

But Obama’s very double-talk, his own words, expose the lie of “by the people, for the people.” He says straight out it would be better for his plans if he went through the charade of democracy to enlist the people: “Yet, while I believe I have the authority to carry out this military action without specific congressional authorization, I know that the country will be stronger if we take this course, and our actions will be even more effective.” In other words, this delay is about strengthening the U.S. military’s hand against Syria and other global rivals.

What is going on here is an exercise in democracy – but it is an exercise in capitalist-imperialist democracy, which is in essence the dictatorship of the imperialist ruling class. The Obama team felt it had the freedom, but also the necessity, given the widespread public cynicism about yet another case of “slam dunk” evidence, yet another U.S. military adventure, and unresolved concerns in the ruling class over where an attack on Syria would lead, to give this speech and launch this process he calls for, along with a need to make a case to an international audience and push allies into line and deal with a complex international alignment of forces.

But this is not the government soliciting the people’s views and listening to them. It’s the imperialist rulers setting the terms and framework of discussion, insisting people confine their thinking to that – in order to build public support and acquiescence in the crimes they have already decided to carry out.

None of that is any good. This is NOT about allowing public input into the strategic moves of U.S. imperialism – it is about ENLISTING the public in terms set by the ruling class. It is about SELLING not just this attack, but a whole upside-down, warped framework.

The LAST thing people should do right now is breathe a sigh of relief. Instead, this is a moment to SEIZE to organize protests and teach-ins, and to bring forward a visible force within the U.S. that rejects the whole framework and agenda in Obama’s speech.

– end item-