Blog Archives

MLM පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් උදෙසා…

මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් උදෙසා, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය (RIM) බිඳවැටීමෙන් පසු නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් උදෙසා.

1 වෙනි විසඳුම

විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ (RIM) මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මගින් යැවූ පළමුවෙනි විසඳුම

2012 මැයි පළමුවැනිදා

1930 සිට අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමය අතිශය දරුණු අර්බුද ඔස්සේ ගමන් කරමින් සිටී. අර්බුද සමග ගනුදෙනු කිරීමට සහ මැඩ පැවැත්වීමට දරණ වත්මන් ප‍්‍රයත්නයන් වලින් සිදුවන්නේ එය දරුණු ලෙස ගැඹුරු කිරීම සහ ව්‍යාප්ත කිරීම පමණකි.

මූල්‍ය ක්‍ෂේත‍්‍රයේ පහළවුණු ව්‍යූහාත්මක අර්බුදය ආර්ථික පරිහානිය ගැඹුරු කිරීමක් ඇති කිරීමට ආසන්න වෙමින් අනුක‍්‍රමයෙන් නිෂ්පාදන ක්‍ෂේත‍්‍රයට පැතිර ගියහ. අතිරික්ත වටිනාකම හැකිතාක් ඩැහැගැනීමට ලූහුබැඳීමෙහි සහ ලෝක වෙළඳපොළේ පොරබැදීමෙහි ඇති විෂම සංවර්ධනයේ නීති ඔස්සේ අර්බුදය ආරම්භ විය.

ධනවාදී සංවර්ධනය පැවතිමේ නීති තුළ අර්බුදයට එයටම අයත් සම්භවයක් ඇත. එය ලාභය සඳහා නිෂ්පාදනයේ සීමාවන්, නිෂ්පාදන බලවේගයන් සහ නිෂ්පාදන සම්බන්ධතාවයන් අතර ඇති ප‍්‍රතිවිරෝධතාවයන්, නිෂ්පාදනයේ සහ පෞද්ගලික අත්පත් කරගැනීම්වල සාමාන්‍යය සහ ගෝලීය ස්වභාවය ඇතුළු දෙයෙහි ප‍්‍රකාශනයන් වේ. ලෝක දර්ශනයට අනුව මින් අදහස් වන්නේ අතලොස්සක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් සතුව ධනය සහ අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පීඩනයට ලක් කරන රටවල්වල මානව වර්ගයාගෙන් තුනෙන් එකක දරිද්‍රතාවය අතර, ධනේශ්වර පංතිය අත සතු ධනය සහ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල්වල නිර්ධනීන් සහ මහජනතාව සාපේක්‍ෂ සහ නිරපේක්‍ෂ ලෙස හිඟමනට ඇද දැමීම අතර, පරපෝෂිත කොම්ප‍්‍රදෝරු ධනේශ්වර පංතියේ උතුරා යන පොහොසත්කම සහ අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පීඩනයට පත් කරන රටවල්වල නිර්ධනීන් සහ පුළුල් බහු ජනතාවගේ කාලකණ්ණි තත්වය සහ සාගින්න අතර ඇති සදාකාලික පරතරයයි.

ක‍්‍රමය (සමාජ) මේ නීති මගින් පාලනය වෙන බව පැහැදිලිය, මේ ගතිකත්වයන්ට, හැක්කේ අර්බුදය තුළට යාම පමණකි, අධිනිෂ්පාදනය සහ ප‍්‍රාග්ධන අතිරික්තය මේ අර්බුදයේ සාධක බවට පත්වේ.

මුළුමනින්ම ආර්ථික අසමත්භාවයක සහ පිපිරීමක සංධිස්ථානය බවට පත් වන, වැඩිකරන ලද සහ අවදානම් සහගත ලාභාපෙක්‍ෂිත ‘‘වාණිජකරණය’’ පිළිබඳ සංසිද්ධිය මේ ක‍්‍රමයේ ගතිකත්වය මත පාවෙන අයිස් කුට්ටියෙහි කෙළවර වේ.

ආර්ථිකයේ – ‘‘වාණිජකරණය’’ – අර්බුදයේ ප‍්‍රධාන ක්‍ෂණික හේතුව වෙයි – කිසිදු පාලනයකට යටත් නො වීමට නැඹුරු වෙයි. එබැවින් ධනවාදය සහ එහි පාලක අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් මේ අර්බුදයෙන් ගැලවීමට මුල්‍ය වෙළඳපොළ සහ ඉහළ වර්ධන අනුපාතයන් මගින් පිරිනමනු ලබන රැකියා අවස්ථාවන් පාලනය කරයි, චීනය, ඉන්දියාව සහ බ‍්‍රසීලය වැනි සමහර රටවල් සමග විසන්ධානගත වීමෙන් වුවද, තවදුරටත් සාර්ථකත්වයට පත් විය නොහැක.

මේ ප‍්‍රයත්නයන් අඩුවෙන් තක්සේරු නොකළ යුතු වුවත්, අළුත් සහ වඩා ඛේදජනක අර්බුද වලට ෙදාර විවර කරන, තාවකාලික ප‍්‍රතිලාභයකට වඩා යමක් ඔවුන්ට සහතික විය නොහැක.

ලෝකය තවම ශක්‍යතාවයන් දෙකකට මුහුණ දී සිටියි: ධනවාදයෙන් ඉවත්වීම හෝ ජනතාවගේ කාලකණ්ණි තත්වයන් තවදුරටත් දිග්ගස්සවමින් ප‍්‍රාග්ධනයේ යාන්ත‍්‍රණය ශක්තිමත් කරමින්, ඉහළ දමමින් මේ අර්බුදයට වේදනා සහගත තාවකාලික සහනයක් ලබා ගැනීමයි.

ලෝකය පුරා අධිරාජ්‍යවාදී ධනවාදීහු ගෝලීය පරිමාණයෙන් අධිරාජ්‍යවාදය නැවත පිළියෙල කිරීමට සහ ඔවුන්ගේ පංතිය වෙනුවෙන් ඔවුන්ගේ ලාභය වෙනුවෙන් ශුභසිද්ධිය සුරක්‍ෂිත කර ගැනීමට මේ අර්බුදයෙන් වාසි ලබා ගනිති.

මෙය කම්කරුවන් සහ ජනතාව මත සැහැසි බරක් පැටවීමට මූලික වේ. පීඩක රටවල් සහ අධිරාජ්‍යවාදී යන රටවල් දෙවර්ගයෙහිම, විරැකියාව, රැකියා සුරක්‍ෂිත නොවීම සහ ජීවන වියදම ඉහළ යයි, සූරාකෑම නවීන ආකාරයේ වහළ් ක‍්‍රමයකට බලෙන් වැඩි කරයි, කම්කරුවන්ගේ අයිතීන් කපා දමා ඇත, වසර ගණන් අරගල හරහා දිනා ගත් සමාජ සාධනයන් මකා දමා ඇත, දැවැන්තක ලෙස සේවයෙන් පහ කිරීමෙන් ෆැක්ටරි වසා ඇත, ගොවියන් නටඹුන් බවට පත් කොට දිවි නසා ගැනීමට තල්ලූ කොට ඇත, සමාජීය වියදම් කප්පාදු කොට අධ්‍යාපනය සහ සෞඛ්‍යය පුද්ගලීකරණය වැඩි කොට ඇත, වාණිජකරණයේ සහ ලාභයේ න්‍යාය මූලික දෑ වන ජලය, වාතය, සූර්යාලෝකය… ආදියට පවා පතුරුවා ඇත.

අධිරාජ්‍යවාදී ලෝක වෙළඳ පොළෙහි අධිපතීත්වය සහ  භූදේශපාලනික යුද්ධෝපායික ප‍්‍රදේශ සඳහා පොරබදමින් මේ අර්බුද ගෙන යනු ලැබේ, නමුත් ප‍්‍රතිපත්තිවල ඒකාත්මික ලක්‍ෂණය අර්බුදය නිර්ධනීන් සහ ජනතාව මතට පැටවීම බව අතිශයින් පැහැදිලිය.

අධිරාජ්‍යවාදයේ ප‍්‍රතිපත්ති මගින් පාරිසරික සහ ස්වාභාවික විපත්ති යන්නෙන් හඳුන්වන, වඩ වඩාත් මහා විනාශකාරී ප‍්‍රතිවිපාක ක‍්‍රමය තුළම ඇති කරයි. අධිරාජ්‍යවාදය විද්‍යාව, සංස්කෘතික සහ අධ්‍යාපනික, තොරතුරු තාක්‍ෂණය, මාධ්‍යයන්ට ප‍්‍රවේශ වීම, සන්නිවේදනය, තරුණයින්ගේ නිදහස වැඩි කිරීම සහ කාන්තා විමුක්තියේ ක‍්‍රියාවලිය, යන ක්‍ෂේත‍්‍රයන්ගේ වර්ධනය අළුත් සහ සුවිනීත දම්වැල් බවට පත් කරයි. දැවැන්ත ලෙස බුද්ධිමතුන්ගේ විරැකියාව, සමාජ පාලනය සහ මිලේච්ඡත්වයේ අතිශය තියුණු ආකාරයන්, කාන්තා අයිතීන්ට සහ තරුණයින්ගේ පෙළ ගැසීමට නව මධ්‍යතන ප‍්‍රහාර  මේ අර්බුදයේ සන්දර්භයේ ප‍්‍රතිඵල වේ.

අධිරාජ්‍යවාදීන් අතර ඇති බල තුලනය අනිත්‍ය වේ. එකම සුපිරි බලවතා ලෙස එක්සත් ජනපදය තවම පැවතියද, එහි අර්බුද සහ ගොදුරු වල ප‍්‍රතිරෝධය මගින්, සැලකිය යුතු ලෙස එහි ධාරිතාව දුබල වී ඇත. යුරෝපා කණ්ඩායම්වලට මෙය තරමක අවකාශයක් සපයා ඇත. කෙසේ හෝ සමාන සාධක ඔවුන්ගේ තත්වයන්ටත් ඍණාත්මක ලෙස ගැටී තිබේ. මේ අර්බුදයට රුසියාව බලවත් ලෙස ගොදුරු වී නොමැත. චීනය සමග ඇති සිය හවුල හරහා සහ පැරණි සෝවියට් සංගමයේ ජනරජ සමග සම්බන්ධයන් දැඩි කර ගැනීමෙන්, ඔවුන් සමහර වාසි අත් කරගෙන ඇති අතර පොරය තුළ ඉදිරියට පැමිණ තිබේ. සමස්ත රහස් සන්ධානය තවමත් අන්තර්-අධිරාජ්‍යවාදී සම්බන්ධතාවල මූලධර්මය වේ. නමුත් අර්බුදය තුළ අධිරාජ්‍යවාදය, නව ලෝක යුද්ධයකට විභවතා මූලාශ‍්‍ර බවට පත්විය හැකි ප‍්‍රතිවිරෝධයන් සමග වර්ධනය වේ. අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්, ප‍්‍රධාන වශයෙන් එක්සත් ජනපදය, ඔවුන්ගේ අභිලාශයන්ට අත්‍යවශ්‍ය වන හෝ ඒවා තර්ජනයට ලක්වන ලෝකයේ විවිධ කලාපවල ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ, ආක‍්‍රමණ, සහ නව-යටත්විජිතවාදය මුදා හරියි, අවධාරණය කොට දක්වයි. ආයුධ සඳහා තරඟය පවත්වා ගනිමින් සහ වඩ වඩාත් විනාශකාරී යුධ උපකරණවලින් සජ්ජිත වෙමින්, මේ යුද්ධයන් වර්ධනය වීමේ දී, ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන්හි සහ මානව හිමිකම්හි නිදන්ගත කොට ඇති සියළු සීමාවන් අතික‍්‍රමණය කරයි.

පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයක් පවතින තැන්වල පවා, එක් විදියක හෝ වෙනත් ආකාරයක ෆැසිස්ට් පාලනය පීඩක රටවල්වල ධර්මතාවයක් බවට හැමවිටම පත් වී තිබේ. මෑත අවුරුදු වළදී, නවීන ෆැසිස්ට්වාදයේ ප‍්‍රවණතාවයක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් තුළත් වර්ධනය වේ. සෑම රටකම ඉතිහාසයේ ලාක්‍ෂණිකයන්ට, ස්වභාවයන්ට සහ සංස්කෘතීන්ට අනුව මෙය හැඩ ගැන්වේ. එය නැවත වරක් ධනේශ්වර රාජ්‍ය පාලනයේ ආකාරයක් වන ඒකාධිපති, වර්ගවාදී, දැඩි ආරක්‍ෂිත සහ පොලිස් රාජ්‍යයක් ඉදිකිරීමට වෑයම් කරයි.

අධිරාජ්‍යවාදය යනු දරිද්‍රතාවය, පිරිහීම සහ යුද්ධයයි. සමාජ ශුභ සාධනය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ සාමය ප‍්‍රතිවිරුද්ධ තත්වය ආවරණය කරන වචන බවට වඩ වඩාත් පත් වී ඇති බව අර්බුදය මගින් අනාවරණය කරයි.

අධිරාජ්‍යවාදයේ විනාශකාරී ආර්ථික අර්බුද සහ නිර්ධන පංතිය සහ පුළුල් බහුජනතාව මත එහි ගැටීම ලෝක පරිමාණයේ අරගල සහ කැරලි රැල්ලක් පුබුදු කොට ඇත.

අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පීඩනයට පත් කරන රටවල් තුළ, විරෝධතා, කැරලි සහ විමුක්ති අරගල නව නැග්මකින් සහ නව උදාවකින් යුතුව අරාබි රටවල්වල සහ පර්සියානු ගල්ෆ් කලාපයේ පෙනෙන්නට තිබේ. තරුණ ජනතාව, නිර්ධනීහු සහ පොදු ජනතාව, සමහර තත්වයන් හිදී, කම්කරු අංශයන් සංවිධානය කොට, අධිරාජ්‍යවාදයට යටහත් පහත් ඒකාධිපති පාලනයන්ට පහරදී පෙරළා දැමීම ස්ථීර දෙයක් බව පෙනී යයි. මෙය නව අධිරාජ්‍ය-විරෝධී, යුදෙව්වාදයට-එරෙහි, වැඩවසම්-විරෝධී, නව-ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික විප්ලවයන්ට මග පාදනු ඇත.

ව්‍යාජ අධිරාජ්‍ය-විරෝධී රාජ්‍යයන් වන, ලිබියාව, සිරියාව, ඉරානය සහ විවෘතවම අධිරාජ්‍යවාදී ඒවා වන සෞදි අරාබිය, බහරේන්, යේමන්, මොරොක්කෝ, ඇල්ජීරියාව එමෙන්ම ප‍්‍රතිගාමී ක‍්‍රෑර පාලකයන් නැවත ප‍්‍රතිස්ථාපනය කළ ටියුනිසියාව සහ ඊජිප්තුව සමූලඝාතන සහ මර්ධනයන් මුදා හරියි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ධජය යටතේ සැඟවීගෙන අධිරාජ්‍යවාදය මේ අරගලවලට මැදිහත්වී ඒවා කළමනාකරණය කොට අවිශ්වාසහගත පාලනයන් ඉවත් කොට නව පාලනය සමග කසිකබල් අතවැසියන් ප‍්‍රතිස්ථාපනය කරයි. ඔවුහු යුද්ධයක් දියත් කොට ලිබියාව අත්පත් කර ගත්හ. නමුත් ‘‘අරාබි වසන්තයේ’’ රැල්ල දිගටම පවතියි. ගෝලීයව ඔවුහු අධිරාජ්‍යවාදය සහ ජනතාව අතර ඇති යුද්ධයේ නව පෙරමුණක් ලෙස වැදගත් ස්ථානයක් අත් කර ගෙන තිබේ. ඉරාකයේ, ඇෆ්ගනිස්ථානයේ සහ පලස්තීනයේ පවතින ඒවාට ඔවුහු සම්බන්ධ වෙති. මේ රටවල්වල, අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සහ යුදෙව්වාදීන්ගේ අත්පත්කරගැනීම සහ ආක‍්‍රමණයන් බරපතල විරෝධතාවයන්ට මුහුණ දී තිබේ. මෙය ඔවුන්ට සිය අත්පත්කරගැනීමේ සැලසුම් නැවත සැකසීමට බල කොට ඇති අතර ඔවුන්ගේ අරමුණු ඉෂ්ට කරගැනීමේ දැඩි ක‍්‍රමවේදයෙන් ඔවුන්ව වළක්වා ඇත. අරාබි සහ බටහිර ආසියානු කලාපයට ඔබ්බෙන් වූ ලතින් ඇමෙරිකාව, අප‍්‍රිකාව සහ අනෙකුත් ආසියානු කලාපයේ ජනතාව ඔවුන්ගේ ජීවනෝපායන්ට පහරදීමට විරෝධය දැක්වීමට පිට පිටම වීදි බැස තිබේ. චීනයේ අනවරත කම්කරු වර්ජන සහ ගොවි අරගල සඳහන් කළ යුතුය.

අපි මේ අරගල සහ විරෝධතාවල නව රැල්ල තුළ, හැම කල්හිම ප‍්‍රතිගාමී පාලක පංතියට සහ ඔවුන්ගේ හාම්පුතුන් වන අධිරාජ්‍යවාදයට, ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම එක්සත් ජනපදය වෙනුවෙන් නව යදම් සහ නව ගැත්තන් මතු කිරීමට ජනතා අරගලවල ව්‍යාඝ‍්‍රයා කර පින්නාගෙන යන බටහිර සහ ඉස්ලාම්වාදී ප‍්‍රවාහයන්ට විරුද්ධව, ජනතාවගේ විමුක්තිය උදෙසා සිදු වන අරගල සහ නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, සමාජවාදය සහ කොමියුනිස්ට්වාදය කරා දිවෙන අරගලවලට සහය දීම සහ ඒවා ශක්තිමත් කිරීම කළ යතු වෙමු.

අසහනකාරීත්වයේ රැල්ල, අධිරාජ්‍යවාදී රටවල ලක්‍ෂ ගණන් තරුණයින් සම්බන්ධ වන කැරලි සහ අරගල දල්වා ලීම වත්මන් ලෝකයේ ප‍්‍රභේදක අංගයකි. අධිරාජ්‍යවාදී බලකොටු හෙල්ලූම් කවන, නිර්ධන පංතික තරුණයින්ගේ උද්දීපනය වන නැගීසිටීම්, නව පරපුරක ප‍්‍රවේශය සනිටුහන් කරයි. අනාගතයක් නොමැති ජීවිතයකට මුහුණ දෙමින්, ඔවුන්ගේ කැරලි හරහා ‘‘කැරලි ගැසීම යුක්ති සහගතයි’’ කෑ ගසා කියන ඔවුහු ධනවාදයට අනාගතයක් නැත යන්න ප‍්‍රකාශ කරති. දැන් උණු වී ඇති, සමාන්තර ව ඇති, මේ වර්ධනය කම්කරු අරගලවල නැගීමට ඈඳී ඇත. විශේෂයෙන්ම අර්බුදය මගින් දරුණු ලෙස පහර දුන් ග‍්‍රීසිය, ස්පාඤ්ඤය, ඉතාලිය යනා දී රටවල, මහා වැඩ වර්ජන සමස්ත කම්කරු ව්‍යාපාරයේ ක‍්‍රියාකාරිත්වයට අඬ ගසා තිබේ.

නැගෙනහිර යුරෝපයේ කම්කරු අරගලවල නව වර්ධනයක් තිබී තිබුණු, වියරු ධනවාදයේ ඇම ලෙස වූ ව්‍යාජ සමාජවාදී රාජ්‍යයන් කඩා වැටීමත් සමග, පෙර තිබුණු තත්වයට වඩා බෙහෙවින් නරක වූ ක‍්‍රමයන් බවට ක්‍ෂණිකව පරිවර්තනය වීමට එකතු විය.

වඩාත් හොඳ ජීවිතයක් අපෙක්‍ෂාවෙන් සංක‍්‍රමණිකයින්ගේ නව රැල්ලක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවලට විශාල වශයෙන් ඇදී යයි. ඔවුහු මේ රටවල් නිසා ඇති වී ඇති දරිද්‍රතාවයෙන් සහ විනාශකාරී යුද්ධවලින් පලා යති. බොහෝවිට සුසාන භූමි බවට පරිවර්තනය වන මුහුදු හරහා ඔවුන්ගේ ගමනාන්තයට ළඟා වීමට ඔවුන්ට සිය ජීවිත අප‍්‍රමාණ දුක් කන්දරාවන් තුළ අවදානමේ හෙළන්නට සිදු වේ. අධිරාජ්‍යවාදීහු කුරිරු සංක‍්‍රමණික-විරෝධී නීති සහ වර්ගවාදයෙන් ප‍්‍රතිචාර දක්වති. පොලිස් රාජ්‍යයන් වල, නවීන ෆැසිස්ට්වාදය මතු වීම, වර්ධනය වන වාර ගණනකින් යුතුව ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ සහ සංක‍්‍රමණික-විරෝධී නීති වලට ජනතාව ෆැසිස්ට්-විරෝධී සහ වර්ගවාදයට-එරෙහි, යුද්ධවලට එරෙහි පුළුල් ව්‍යාපාර මගින් පොදු ජනතාව ප‍්‍රතිචාර දක්වනු ලැබේ.

මෙය නව රැල්ලක ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයක විභවතාවයක් වර්ධනය වීමේ සහ පහළ වීමේ සන්දර්භයයි. එය සතුව මාඕවාදී පක්‍ෂ විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන මහජන යුද්ධවල සමුද්දේශ ලක්‍ෂයක් සහ යුද්ධෝපායික නැංගූරමක් ඇත.

මෙය සඳහා, විශේෂයෙන්ම තුර්කිය සහ දකුණු ආසියාව, එයට විභවයක් තිබෙන ලතින් ඇමෙරිකාව, සහ ලෝකය මුළුල්ලේම, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී (MLM) කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ සංවිධානය කිරීමත් සමග අපි නව මහජන යුද්ධ කිහිපයකට සූදානම එක් කළ යුතු වෙමු. මේ රාමුව තුළ, අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් තුළ නව මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ විප්ලවීය අරගල තුළ සෑහෙන තරම් පිම්මක් සඳහා විභවතාවය සහ ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයේ ධාරාවන් දෙකක එක්සත් කම නියෝජනය කරයි: ඒ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල සමාජවාදී විප්ලවය සහ අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් පීඩනයට පත් කරන රටවල් තුල, සමාජවාදය කරා දිවෙන, නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී විප්ලවයයි.

මේ සියල්ල ලෝකය තුළ මූලික ප‍්‍රතිවිරෝධය අධිරාජ්‍යවාදය සහ පීඩිත ජනතාව අතර බව පෙන්වන්නේ, නිර්ධන පංතිය සහ ධනේශ්වර පංතිය අතර සහ අන්තර්-අධිරාජ්‍යවාදී අතර යන ප‍්‍රතිවිරෝධයන් දෙකත් තියුණු වන අතරයි. අර්බුදය තුළ මෙය වැඩිවෙමින් පවතින අතර විප්ලවය ප‍්‍රධාන ප‍්‍රවණතාවය වේ.

වත්මන් ජාත්‍යන්තර තත්වයේදී කොමියුනිස්ට්වාදීන්ගේ කාර්යය වනුයේ විවිධ රටවල විප්ලවය සිදු කිරීමයි, මන්දයත් අර්බුදයට එකම විසඳුම විප්ලවය වන බැවින්, අධිරාජ්‍යවාදයෙන් සැනසීම ලබා ගත හැකි එකම විධිය සහ නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ අරගලවල අත්‍යන්ත අරමුණ සාක්‍ෂාත් කර ගත හැකි එකම මාවත විප්ලවය වන බැවිණි.

මෙය විසින්, විප්ලවය උදෙසා සටන් වදින පක්‍ෂයක් වශයෙන්, නිර්ධන පංතියේ සහ සියළුම මිනිසුන්ගේ නියාමක අරටුවේ පෙරමුණු බල ඇණියක් ලෙස, නව පන්නයක කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයක් ලෙස, සෑම රටකම මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ ශක්තිමත් කිරීම සහ ගොඩ නැගීම ඉල්ලා සිටියි.

අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පෙළන රටවල්වල මහජන යුද්ධයේ යථා දර්ශනය ඉදිරියට ගමන් කරමින් සිටී. ඉන්දියාව තුළ, ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) මගින් නායකත්වය දෙන මහජන යුද්ධය සතුරාගේ පෙර නොවූ විරූ ප‍්‍රහාර අභිමුව නොසැලී සිටින අතර විහිදීමට සහ ඉදිරියට යෑමට හැකි වී තිබේ. පිලිපීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන පිලිපීනයේ මහජන යුද්ධය ඉදිරියට ගමන් කරන අතර ලෝක විප්ලවීය රැල්ලේ වැදගත් කොටසක් ලෙස ස්ථාපිත වී ඇත. සභාපති ගොන්ෂාලෝ විසින් නායකත්වය දුන් පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ, පේරු හි මහජන යුද්ධය, සමස්ත ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය උදෙසා මතවාදී සහ යුද්ධෝපායික ප‍්‍රදීපයක් ලෙස පවතී. සතුරාගේ ප‍්‍රහාර සහ පක්‍ෂය තුළම සිටින සංශෝධනවාදීන් නිසා එහි පසුබැස්මක් තිබුණද, මේ වැටකඩොලූ මැඩ පැවැත්වීමේ අරගලය අප‍්‍රතිහතව කරගෙන යයි. නේපාලයේ දස අවුරුදු මහජන යුද්ධය ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ ඉතිහාසය සහ අත්දැකීම් වලින් පොහොසත් වන අතර නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී විප්ලවයේ ජයග‍්‍රහණය දෙසට ඉතා වැදගත් ප‍්‍රගමනයක් ඇති කළහ. මෑත අවුරුදු වළදී, කෙසේ හෝ, ප‍්‍රචණ්ඩා සහ බට්ටරායිගේ ප‍්‍රමුඛත්වයෙන්, මහජන යුද්ධය සහ විප්ලවය පාවාදීමේ සංශෝධනවාදී මාවත හෙලිදරවු විය. එක්සත් නේපාල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) [UCPN(M)] තුළ මාඕවාදීහු එම මාවතට එරෙහිව කැරලි ගැසීමෙන් සහ පක්‍ෂයේ බාහිර සහ අභ්‍යන්තර, මධ්‍යගතවාදී දෙගිඩියාවට එරෙහිව දැඩිව නැගී සිටිමින් විප්ලවය ආරක්‍ෂා කොට එහි ගමන නැවත ඇරඹිය යුතුය. තුර්කියේ, මාඕවාදීහු නායකත්වය දෙන විප්ලවීය අරගලය, යුරෝපීය අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් සහ බටහිර ආසියාවේ ප‍්‍රතිගාමීන් විසින් පාලනය කරන රාජ්‍යයන්, යන ජාත්‍යන්තර තර්ජන දෙකක් අතර පිහිටා ඇති ඒ රටේ තත්වයන්ට ගැලපෙන ලෙස මහජන යුද්ධය අඛණ්ඩව ඉදිරියට ගෙන යමින් සිටී. දකුණු ආසියාව සහ ලතින් ඇමෙරිකාව තුළ, මහජන යුද්ධ නව මුලපිරීම් සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටින අතර දිගටම සිදු කෙරීගෙන යයි. නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදය භාවිතයට යෙදවීම, මහජන යුද්ධ සහ විප්ලවීය අරගල ප‍්‍රචලිත කිරීම සහ ඒවාට සහය දීම වනාහි ලොව පුරා කොමියුනිස්ට්වරුන්ගේ කාර්යභාරයක් වේ.

අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් වල, ඡන්ද ක‍්‍රමය, පාර්ලිමේන්තුවාදය සහ දේශපාලනික සහ වෘත්තීය සමිති ප‍්‍රතිසංස්කරණ අර්බුදය තුළ වැඩි වේ, මෙය හරහා සංශෝධනවාදය බංකොලොත් භාවයට පත් වේ. ධනේශ්වර පංතිය පෙරළා දමා බලය අත්පත් කරගැනීමට විප්ලවීය සංවිධානයක සහ විප්ලවීය යුද්ධෝපායක අවශ්‍යතාවය වේගයෙන් ඉහළ යන අතර කම්කරු සහ මහජන ව්‍යාපාර බලවත් වේ. නිර්ධන පංතියට බලය නැති තාක් කල් ඔවුන්ගේ ඉරණම යහපත් තත්වයට පත් වේ යැයි සිතීම මායාවක් ය යන මතය වැඩි වෙමින් තිබේ. කම්කරු අරගල සහ නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ තරුණ ජනයාගේ නැගිටීම්, අධිරාජ්‍යවාදී ධනවාදීන්ගේ රජයන් සහ රාජ්‍යයන් පෙරළා දමා, නිර්ධන පංතිකයින් විසින් බලය අත් පත් කර ගත යුතුයැයි යන යථාදර්ශනය තුළ මනාව සමායෝජනය විය යුතුය වර්ධනය විය යුතුය.

මේ අවශ්‍යතාවයන් යථාර්ථයක් බවට පරිවර්තනය කිරීමට, මේ සංචලන විප්ලවයක් බවට පත් කිරීම පිණිස, එක් එක් රටවල්වල සුවිශේෂ තතත්වයන්ට අනුව තෝරා ගන්නා ලද, කැරැල්ලක් ඇති කිරීමෙන් විප්ලවීය යුද්ධය මස්තක ප‍්‍රාප්ත කර ගැනීමේ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී යුද්ධෝපායෙන් යුක්තව, නිර්ධන පංති විප්ලවයක් උදෙසා, පංති අරගලයේ ගිනි දැල්ලෙන් සහ මහජනයා සමග සමීප සම්බන්ධතාවයකින් යුක්ත වූ, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ බිහි කිරීම අපිට අවශ්‍ය වේ.

දේශපාලන බලය අත්පත් කර ගැනීම ඉලක්ක වුණු සහ සෑම ක්‍ෂේත‍්‍රයකම පංති අරගලයට නායකත්වය දිය හැකි, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය මත පදනම් වුණු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ සෑම රටක් තුළම අපට අවශ්‍ය කරයි.

පංති අරගලය උදෙසා විද්‍යාත්මක සහ අධිෂ්ඨාන සහගත නායකත්වයක මේ අවශ්‍යතාවයට පිළිතුරු සැපයීමට සෑම රටකම මාඕවාදී කොමියුනිස්ට්වරු, සෑම වර්ගයකම සංශෝධනවාදී සහ ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදී, හෝ පොතේ ගුරුවාදී සහ අන්තවාදී අපගමනයන්ට, ඔවුන්ගේ සෑම ස්වරූපයකටම එරෙහිව සටන් කිරීමෙන් පිළිතුරු සැපයීමට ප‍්‍රයත්න දැරිය යුතුය.

කීර්තිමත් පැරිස් කොමියුනයේ උපත මගින්, ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ මුදුන හරහා, චීන විප්ලවය සහ ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවය ආදී වසර 140 ක් මුළුල්ලේ වූ අරගල සහ විප්ලවයන්ගේ අතිමහත් අත්දැකීම් ප‍්‍රමාණය මත අපේ පංතියට විශ්වාසය තැබිය හැකිය. අපි අපේ ජයග‍්‍රහණයන් සහ පරාජයන්, අපේ නිවැරදිබවින් සහ එමෙන්ම වැරදීම්වලින් යන දෙවයෙන්ම උගත යුතුය.

හැමවිටම සිය සමස්ත ඉතිහාසය තුළ, කොමියුනිස්ට්වරු, නිර්ධන පංතියේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් බලාපොරොත්තුව එය ඉදිකොට, සහභාගි වී තිබේ. පළමු, දෙවන සහ තුන්වන ජාත්‍යන්තර නොමැතිව, කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට ලෝකයේ සෑම අස්සක් මුල්ලකටම පැතිරීමට, එය මගින් සාක්‍ෂාත් කරගෙන තිබෙන එහි ශ්‍රේෂ්ඨ ජයග‍්‍රහණයන් හෝ, එහි තාවකාලික පරාජයන්ගෙන් පාඩම් උගෙන ගැනීමට යන මේ කිසිවක් සිදු කළ නොහැකි වනු ඇත.

මාඕ සේතුංගේ යුද්ධය ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය තුළ කෘෂෙව්ගේ සංශෝධනවාදය ස්ථාපිත කිරීමෙන් පසු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ යළි පිබිදවීමට මං සැලසූ ජාත්‍යන්තර යුද්ධයකි.

මාඕගේ මරණයෙන් පසු සහ ශ්‍රෙෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවය අවසන් වීමෙන් පසු, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය (RIM) ලෝකය තුළ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදීන්ට ජාත්‍යන්තර පරිමාණයෙන් එක්සත් වීම ආරම්භ කිරීමට, නව කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරයක් දෙසට ගමන් කිරීම නැවත ඇරඹීමට ඉඩ සැළසූහ.

අද, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ බිඳවැටීමට සහ අර්බුදයට මුහුණ දෙමින්, අපි විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ ධනාත්මක සහ නිශේධාත්මක අත්දැකීම් මත මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල ජාත්‍යන්තර සංවිධානය නැවත ගොඩ නැගිය යුත්තේ වෙමු. වත්මන් තත්වය, දේශපාලනමය සහ සංවිධානමය පිම්මක් උදෙසා, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය තුළ සහ පිටත, සියළුම මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මේ නව සංවිධානය තුළ එක්සත් වීමේ අවශ්‍යතාවය විදහා දක්වයි. මෙය නව ශතවර්ශයේ පංති අරගලයේ අග‍්‍රස්ථානයේ දී කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය අතරට යෙදවීම අත්‍යවශ වේ. මෙලෙස නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ අවශ්‍යතාවයන්, අධිරාජ්‍යවාදයේ අර්බුදයේ ඝට්ටනයට මුහුණ දීමෙන්, හමු විය හැක.

සියළුම පැරණි සහ අළුත් කසල, සංශෝධනවාදය පමණක් නොව සුළු ධනේශ්වර විප්ලවවාදීන් සහ ‘‘තාත්විකවාදීන්’’ යැයි තමන්වම සඳහන් කර ගන්නන් ඉවත ලන, උසස් බවට පත්විය හැකි, නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ සමෝධානික අංගයක් බවට පත් විය හැකි, විප්ලවීය න්‍යාය විප්ලවීය භාවිතාව බවට පරිවර්තනය කරන, පංති අරගලය තුළ රැඳී සිටින සහ ක‍්‍රියාකාරී වන අව්‍යාජ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන සමග නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානය සමගි විය යුතුය.

මේ නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානය ගොඩ නැගීමට අපි සංශෝධනවාදයෙන් සහ එහි සියළු වේශයන්ගෙන් විශේෂයෙන්ම වත්මන් අර්බුදයට සහ විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ බිඳවැටීමට මග පෑදූ, එක්සත් ජනපදයේ විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ බොබ් එවේකියන්ගේ පශ්චාත්- මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී ‘නව සංකලනය’ සහ එක්සත් නේපාල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (මාඕවාදී) ප‍්‍රචණ්ඩා/බට්ටරායි විසින් ඉදි කළ සංශෝධනවාදී මාවතෙන් කැඞී යා යුතුය.

මේ සංවිධානයට පණ දෙන දේශපාලන පක්‍ෂ සහ බලවේග මගින් බෙදාගන්නා අවස්ථාවන්ට සහ විධික‍්‍රමයන්ට අනුරූපව අභ්‍යන්තර ජීවිතය පවතින, විශේෂයෙන්ම CoRIM (RIM කොමිටිය) හි ධනාත්මක සහ නිශේධාත්මක අත්දැකීම් වලින් ගුරුකම් ගන්නා, විධායක මධ්‍යස්ථානයක් නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයේ තිබිය යුතුය.

මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට්වාදීන්ගේ ජාත්‍යන්තර සංවිධානය නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ ජාත්‍යන්තර අධිරාජ්‍ය විරෝධී සන්ධානයේ, පෙරමුණෙහි අරටුව විය යුතුය.

එය මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ වලට මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය පිහිටවීමට සහ සංවර්ධනය කිරීමට, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ නව සමගියක් සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට, ලොක ව්‍යාප්ත ජනතා අරගලවලදී එය පෙරමුණේ තැබීමට, සහ නව රැල්ලක ලෝක විප්ලවයේ විභවතාවය මුළුමනින්ම නිදහස් කරන්නට සහ සාක්‍ෂාත් කරගන්නට ඉඩ හරිනු ඇත.

අධිරාජ්‍යවාදයට අනාගතයක් නැත! අනාගතය කොමියුනිස්ට්වාදයට අයත්ය!

අත්සන් කොට බෙදා හරින ලද්දේ:
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂමය (මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී) [නක්සල්බාරි]
ඇෆ්ගනිස්ථාන් කොමියුනිස්ට් (මාඕවාදී) පක්ෂ ය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ය – ඉතාලිය

ABar-11

 

2 වන විසඳුම

ලෝකයේ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන වල ජාත්‍යන්තර සම්මේලනයක් සඳහා විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ (RIM) මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මගින් යවනු ලැබූ 2 වන විසඳුම

2012 මැයි පළමුවෙනිදා

මෙ සන්දර්භය තුළ මාඕවාදී පක්‍ෂ විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන මහජන යුද්ධවල සමුද්දේශ ලක්‍ෂයක් සහ යුද්ධෝපායික නැංගූරමක් සමග නව රැල්ලක ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයක් විභවතාවයක් සංවර්ධනය වේ, පහළ වේ.

අධිරාජ්‍යවාදී ගෝලීයකරණයේ විනාශයන්, ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ සහ අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමයේ විනාශකාරී ආර්ථික අර්බුද නිර්ධන පංතිකයින් සහ පීඩිත ජනතාව මත ගැටෙන අතර ලෝක ව්‍යාප්ත අරගල සහ කැරලි රැල්ලක් පුබුදු කර තිබේ. මේ විභවතාවය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීම අත්‍යන්තයෙන්ම මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සාර්ථකව ජාත්‍යන්තර සහ ජාතික මට්ටමේ ඔවුන්ගේ විප්ලවීය කාර්යභාරයන් ඉෂ්ට කර ගන්නේ කෙසේද යන්න මත පදනම් වේ. ඔවුන්ගේ අවබෝධය සහ අත්දැකීම් කැටි කිරීම සහ ඔවුන්ගේ ශක්‍යතාවෙහි සංවර්ධනය ලොව පුරා කැරලිකාරී ජනතාවට එක්සත් විප්ලවීය පණිවිඩයක් ගෙන යාමේදී, තීරණාත්මක වනු ඇත.

අවාසනාවට මේ කාරණයේදී පසුබෑමක් තිබේ. දැනට අක‍්‍රීයව ඇති, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය (RIM) තුළ වූ මේ අර්බුදය මගින් මෙය බරපතළ ලෙස සංයුක්ත කරන ලදි.

මේ තත්වය තුළ විප්ලවීය කාර්යභාරයන් මුදුන් පමුණුවා ගැනීමට සහ නිර්ධන පංතියට සහ අරගල කරන ජනතාවට මාඕවාදීන්ගේ සාමූහික අදහස් ගෙනයාමට ආධාර දිය හැකි ඵලදායී ජාත්‍යන්තර මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී සංවිධානයක් ගොඩනැගීම සඳහා වැඩ කිරීමට පියවරක් ගැනීම අවශ්‍ය වේ. එමනිසා, අපි ලෝකය පුරා වූ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන වල නව සම්මේලනයක් පැවැත්වීම දෙසට ගමන් කළ යුතු වෙමු. මේ සම්මේලනය මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය මත පදනම් වූ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් ගොඩනැගීමේ කර්තව්‍යය දැරිය යුතුය. මේ කාර්යයේදී RIM හි ධනාත්මක සහ නිශේධාත්මක අත්දැකීම්, එය විද්‍යාමාන වූ දශක තුනකට ආසන්න කාලය තුළ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් ලෙස ඉදිකිරීමේදී සහ ක‍්‍රියාකාරීවීමේදී දෙනු ලැබූ අත්දැකීම්, මගින් දැනුවත්ව සිටිය යුතු වීම කාලෝචිත වේ. සම්මේලනය සඳහා වැඩ කිරීමේ සහ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් ගොඩනැගීමේ අංගයක් ලෙස මේ අත්දැකීම්වල කොටස් කරුවන් වී තිබෙන සියළුම පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මගින් තනන ලද සම්පිණ්ඩනයක් අපට අවශ්‍ය කරයි. සමහර ප‍්‍රමුඛ කාර්ය භාරයන් අපි ඉදිරියට දමන්නෙමු.

1. 1976 දී මාඕ සේතුංගේ මරණයත් සමග, චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (CPC) සංශෝධනවාදී පක්‍ෂයක් බවට පිරිහීම හේතුවෙන්–චීන සංශෝධනවාදීහු නිර්ධන පංති දේශපාලන බලය පෙරලා දමා, සමාජවාදය පහත හෙළා, විප්ලවීය චීනය ප‍්‍රතිගාමී චීනයක් බවට පරිවර්තනය කොට, හමුදා කුමන්ත‍්‍රණයක් හරහා දේශපාලන බලය අත්පත් කර ගත්හ. තවදුරටත්, ඇල්බේනියා කම්කරු පක්‍ෂය තුළ පැන නැගුණු හෝක්සාවාදී සංශෝධනවාදී මාවත, ලෝකය පුරා සැලකිය යුතු ප‍්‍රමාණයක කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ සහ සංවිධාන ගණනාවකට බලපෑම් කරන ලදුව, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට බරපතළ බැට දීමක් ඇති කොට අවසානයට පත් වූහ.

මේ පරාජයන්ගේ සන්දර්භය නොතකා, චීන හෝ හෝක්සා ප‍්‍රභේදයේ සංශෝධනවාදය යන මේ දෙකින් එකක්වත් අනුගමනය නොකළ, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන කිහිපයක්, සංඛ්‍යාත්මකව කුඩා වුවද, 1980 දී මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන වල පළමු ජාත්‍යන්තර සම්මේලනය පැවැත් වූ අතර ලෝකයේ නිර්ධනීන්ට සහ පීඩිත ජනතාවට ආමන්ත‍්‍රණයක් යන, ඒකාබද්ධ ප‍්‍රකාශනය නිකුත් කළහ. මේ සම්මේලනය ස්ථාවර ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් සෑදීම පිණිස ප‍්‍රතිඵලයක් ලබා නොදුන්නද එය 1984 දී දෙවන ජාත්‍යන්තර සම්මේලනය සඳහා පසුබිම සකස් කළහ.

1. 1984 මේ දෙවන සම්මේලනයේදී RIM පිහිටුවීම චීන විප්ලවයේ පරාජයෙන් පසු ගිලී තිබුණු අර්බුදය මගින් විශද වුණු තත්ත්වය තුළ ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ අවශ්‍යතාවයන්ට සහ මතවාදීමය, දේශපාලනමය සහ සංවිධානමය අවැසියාවන්ට ට පිළිතුරු සැපයූ ධනාත්මක ජාත්‍යන්තරමය, න්‍යායික සහ ප‍්‍රායෝගික ප‍්‍රයත්නයකි. විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රකාශනය මේ සම්මේලනය මගින් නිකුත් කරනුු ලැබූහ – මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය (එකළ එය මාඕසේතුං චින්තනය ලෙස හැඳින්විණි) තුළ පදනම්ව සහ නව රුසියානු සහ චීන සංශෝධනවාදීන්ට (එමෙන්ම හෝක්සාගේ ආධානග‍්‍රාහී – සංශෝධනවාදය) එරෙහි වූ ප‍්‍රතිපත්ති සහිතව – ව්‍යාපාරය ප‍්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට මූලික මතවාදීමය – දේශපාලනමය රාමුවක් සපයනු ලැබූහ.

2. පසුගිය දශක තුනක කාලයේ අරගලවල RIM, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය මත පදනම්ව තිබුණු බැවින්, ප‍්‍රතිපත්ති සහගත සහ තවදුරටත් වර්ධනය කිරීමට තරම් වටිනා වැදගත් න්‍යායික සහ ප‍්‍රායෝගික ප‍්‍රතිලාභයන් අත්පත් කර ගත්හ. ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ කොටසක් ලෙස, සිය ඌනතාවයන් සහ අඩුලූහුඬුකම් තිබියදීත්, RIM හි ජාත්‍යන්තර සම්මේලනයේදී සහ විස්තීර්ණ කරන ලද රැස්වීමේදී (විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රකාශනය, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය දිගුකල් දිනේවා, සහ සහස‍්‍ර විසඳුම වැනි ) ලේඛණ නිකුත් කරනු ලැබූ අතර, මේ සියල්ල ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රගමනයට වැදගත් න්‍යායික දායකත්වයක් සැපයූහ. ආචාර්ය අබිමායෙල් ගුස්මාන් ආරක්‍ෂා කර ගැනීමේ ඓතිහාසික ව්‍යාපාරය ඇතුළුව, පේරු හි මහජන යුද්ධයට සහ පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට, නේපාලයේ මහජන යුද්ධය ආරම්භ කිරීමට සහ එය දස වසරක් මුළුල්ලේ පවත්වාගෙන යාමට, ජාත්‍යන්තරවාදීමය සහයෝගය ලබා දීමට ව්‍යාපාරයෙහි සහ විවිධ රටවල එහි පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල මතවාදීමය සහ දේශපාලනමය අවබෝධයන් සහ විශ්ලේශණයන් ගැන දැනුවත් වීමට ඉඩ හළ, දිනා ගැනුමට ලොවක් ඇත සඟරාව භාෂා ගණනාවකින් පළ කිරීම, සහ ප‍්‍රකාශන නිකුත් කිරීම ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය තුළ RIM විසින් විශිෂ්ඨ ක‍්‍රියාකලාපයක් ඉටු කරනු ලැබූ බව සනිටුහන් කළහ.

3. RIM හි ආරම්භක සම්මේලනය නව පන්නයක කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරයක් ඉදිකිරීමේ අවශ්‍යතාව පිළිගෙන තිබුණි. මෙය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට, RIM හි ප‍්‍රකාශනය නිවැරදිව වත්මන් ලෝකයේ සංකීර්ණ යථා තත්වයන්ට එය මගින් මතු කරන අභියෝගයන්ට අනුකූල වූ, පොදු මාවතක  සහ ජීව්‍යමය සංවිධානමය ආකාරක නියැලීමේ නිවුන් කාර්යයන් නිවැරදිව හඳුනා ගත්හ.

4. කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට පොදු මාවතක් සඳහා දළ ප‍්‍රස්තුතයක් පිළියෙල කිරීම ඇතුළුව, කොමියුනිස්ට්වරුන්ගේ මතවාදී, දේශපාලනමය, සංවිධානමය එක්සත්කමට ආධාර කිරීමේ ක‍්‍රියාවලිය වෙනුවෙන් වැඩ කිරීමේ කාර්ය භාරය සමග – කළලමය දේශපාලන මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස පිළිසිඳුණු – අභ්‍යන්තර RIM කමිටුව පිහිටවනු ලැබූහ. නමුත් මෙම කාර්ය CoRIM (RIM කමිටුව) මගින් ඉෂ්ට කර ගැනීමට අපොහොසත් වූ අතර මේ අරමුණු වලට ළඟා වීමට RIM ට නොහැකි විය.

5. මේ ව්‍යාපාරය තුළ එක්සත් භූමිකාවක් සහ ස්ථාවරත්වයක් ඇති කිරීම සඳහා හැඩගැස්වුණු, එවැනි මධ්‍යස්ථානයක පැවතීමෙහි, RIM හි අත්දැකීම් තුළ මිශ‍්‍ර ප‍්‍රතිඵල වූහ. එහි යහපත් ප‍්‍රතිඵලයන්ද වූහ. බරපතල අත්වැරදීම්, RIM හි සාමූහිකත්වය නිශේධනය කළ ක‍්‍රියාකරිත්වය තුළ වූ අධිපතිවාදී ප‍්‍රවණතාවයන්, බරපතල ලෙස එහි සමගිය, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ විශාල ප‍්‍රමාණයක් සම්මුතිගත කිරීමට වලකැපුණු අතර මෙලෙස එය නියම කර තිබූ කාර්යයන් ඉෂ්ට කරගැනීම එය විසින් ම වළකාලන ලදි.

මේ සංවිධානයට පණ දෙන දේශපාලන පක්‍ෂ සහ බලවේග මගින් බෙදාගන්නා අවස්ථාවන්ට සහ විධික‍්‍රමයන්ට අනුරූපව අභ්‍යන්තර ජීවිතය පවතින, විධායක මධ්‍යස්ථානයක් නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයේ තිබිය යුතුය. ජාත්‍යන්තර සංවිධානය සිය සම්මේලන සහ අනෙක් රැස්වීම් වලදී තීරණය කර ගන්නා පරිදි තීරණ සහ එකඟතාවයන් ගේ රාමුව තුළ එය දක්‍ෂතාවයෙන් සහ කැපවීමෙන් යුතුව වැඩ කළ යුතුයි. අනෙක් සියළු කාරණාවන් මෙන්, මෙහි දීත්, ස්ථායී ආරක්‍ෂාව, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී භාවිතාවන් සහ සංවර්ධනයන් සහ සිය අනන්‍ය ජාත්‍යන්තරවාදී කාර්යයන් ඉෂ්ට සිද්ධ කිරීම සහ අවනතභාවය තනි තනි පක්‍ෂ මගින් අත්‍යන්තයෙන්ම සහතික විය යුතු ය. ධනාත්මක අංගයන් තිබිය දී පවා, අපේ ව්‍යාපාරයට එය විසින් ගෙන තිබුණු කාර්ය භාරයන් ඉෂ්ට කළ නොහැකි ව අර්බුදයකට ඇතුල් වූහ. බොබ් එවේකියන්ගේ පශ්චාත් මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී ‘නව සංකලන’ ප‍්‍රභේදය එක්සත් ජනපදයේ විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය තුළ ආධිපත්‍ය වන විට සහ ප‍්‍රචණ්ඩා-බට්ටරායි ප‍්‍රභේදය එක්සත් නේපාල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (මාඕවාදී) ආධිපත්‍ය වන විට, මේ පක්‍ෂ විප්ලවයේ සහ කොමියුනිස්ට්වාදයේ මාවතෙන් අපගමනය වූවා පමනක් නොව ඔවුන්ගේ ප‍්‍රති විප්ලවවාදී මාවතේ විනාශකාරී සහ නිගාදෙන ප‍්‍රතිවිපාකයන් RIM තුළම පක්‍ෂ සහ සංවිධාන කෙරේ සහ විශේෂයෙන්ම පුළුල් සහ තියුණු ආකාරයකට, RIM කොමිටිය තුළද, නිශේධාත්මකව බල පෑහ. මේවා RIM හි වත්මන් අර්බුදයට සහ බිඳවැටීමට මූලික වූ ආසන්නතම මතවාදී ප‍්‍රභවයන් වෙයි.

ජාත්‍යන්තර සංවිධානය නැවත ක‍්‍රියාකාරී කිරීමට සහ නැවත සංවිධානය කිරීම වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තර සම්මේලනයක් කැඳවීමට අපි යෝජනා කරමු.  මේ කාර්යයේ දී මහජන යුද්ධවලට නායකත්වය දෙන මාඕවාදී පක්‍ෂ, සහ RIM හි පිටත සිටින අයද ඇතුළුව සියළු මාඕවාදී බලවේග, සමග සහයෝගයෙන් ක‍්‍රියා කළ යුතු බවත්, ඔවුන්ගේ දර්ශනයන් සහ අත්දැකීම් වලින් සම්මේලනය වඩා වාසි ලබා ගනු ඇති බව අපි විශ්වාස කරමු. මේ අරමුණ සාක්‍ෂාත් කරගැනීම වෙනුවෙන් මතවාදී, දේශපාලනමය විවාද ක‍්‍රියාදාමයක් රැගෙන යා යුතුය. සම්මේලනය සඳහා සූදානම් වීමේ එහි අරමුණු වලට සේවය කිරීමේ අංගයක් ලෙස, ‘RIM, ICML, සහ අනෙක් ජාත්‍යන්තර මුල පිරීම් වල’ සම්පිණ්ඩනයන් ගැන සම්මන්ත‍්‍රණයක් සිදු කිරීම අපි සිදු කරන්නෙමු.

නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් තුළ නව ජාත්‍යන්තර සමගියක් මූර්තිමත් කිරීමේ පදනම බවට පත් වීමේදී, මේ සමස්ත ක‍්‍රියාදාමය හරහා සමගියේ ගති ලක්‍ෂණයන් සහ වෙනස්කම් හඳුනාගතහැකි වනු ඇති අතර සාපේක්‍ෂව උසස් ආකෘතියකට ළඟාවිය හැකිය. පවත්නා තත්වයන් තුළ, මේ විප්ලවීය වගකීම් ක‍්‍රියාවට නැංවීම ‘‘ලෝකයේ කම්කරුවෙනි පීඩිත ජනතාවෙනි සමගිවව්’’, යන  ජාත්‍යන්තරවාදී කොමියුනිස්ට් සටන් පාඨයේ ප‍්‍රකාශනය ප‍්‍රායෝගිකව ඔප්පු කළ හැකිය. එය මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂවලට මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය පිහිටවීමට සහ සංවර්ධනය කිරීමට, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ නව සමගියක් සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට, ලෝක ව්‍යාප්ත ජනතා අරගලවලදී එය පෙරමුණේ තැබීමට, සහ නව රැල්ලක ලෝක විප්ලවයේ විභවතාවය මුළුමනින්ම නිදහස් කරන්නට සහ සාක්‍ෂාත් කරගන්නට ඉඩ හරිනු ඇත.

අත්සන් කොට බෙදා හරින ලද්දේ:
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂමය (මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී) [නක්සල්බාරි]
ඇෆ්ගනිස්ථාන් කොමියුනිස්ට් (මාඕවාදී) පක්ෂ ය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ය – ඉතාලිය

ABar-11

Advertisements

1st Resolution passed by the MLM Parties

For the international conference of MLM parties and organizations, for a new international organization after the collapse of RIM!

1st Resolution passed by the Special Meeting of the Marxist-Leninist-Maoist Parties and Organizations of the Revolutionary Internationalist Movement – May First 2012

The imperialist system is going through the most severe crisis since the 1930s. The current attempts to address and overcome the crisis only serve to deepen and extend it.

The structural crisis that emerged in the field of finance has gradually extended to the field of production, bringing about a deepening recession. The crisis proceeds under the law of uneven development within the pursuit of the maximum extortion of surplus value and the contention on the world market.

The crisis has its origin in the laws of running of the capitalist system itself. It is the expression of the limits of production for profit, and the contradiction between productive forces and relations of production, including the general and global nature of the production and private appropriation. In the world scene this means an ever growing gap between the wealth of a handful of imperialist countries and the poverty of three quarters of human beings in the countries oppressed by imperialism, between the wealth in the hands of the bourgeoisie and the relative and absolute impoverishment of proletarians and masses in the imperialist countries, between the overflowing richness of a parasitic and comprador bourgeoisie and the living conditions of misery and hunger of the proletariat and broad masses in the countries oppressed by imperialism.

It is clear that a system dominated by these laws, these dynamics, can only go into crisis, and overproduction and capital surplus become factors of crisis.

The phenomena of heightened and speculative “financialization” are the tip of the iceberg of the dynamics of the system, which become point of implosion and explosion.

The “financialization” of the economy – the main immediate cause of the crisis – tends to reject any control. So the efforts of capitalism and its ruling imperialist powers to get out of crisis through regulation and control of the financial markets and use of the opportunities offered by high growth rates, even if disarticulated, of some countries such as China, India and Brazil have so far not succeeded. Although these efforts should not be underestimated, they cannot ensure more than a temporary recovery, one which opens the door to new and even more distressing crises.

The world is still faced with two possibilities: the exit from capitalism or a painful temporary recovery from this crisis by strengthening, enhancing the mechanisms of capital and thus prolonging the misery of the masses.

The imperialist bourgeoisie all over the world take advantage of the crisis to restructure imperialism on a global scale and save the interests of their class for their profits.

This leads to unloading the vicious weight of the crisis on the workers and masses. In both the oppressed countries and imperialist countries, unemployment, job insecurity and the cost of living increase, exploitation is ratcheted up to modern forms of slavery, workers’ rights are reduced, social achievements won through years of struggles are erased, factories are closed with massive layoffs, peasants are ruined and driven to suicide, cuts in social expenditures and privatization of education and healthcare grow, the logic of commodification and profit is extended even to primary goods, such as water, air, sun, etc..

These policies are carried out within the contention for domination on the imperialist world market and geopolitical strategic areas, but the unitary character of the policies to unload crisis on the proletarians and the masses is emphatically clear.

The policy of imperialism accentuates and makes more and more catastrophic the effects of the system in terms of ecological and natural disasters. Imperialism transforms factors of development in the field of science, culture and education, information technology, access to media, communication, extension of the freedom of young people and the processes of emancipation of women, into new and more refined chains. In the context of crisis this results in massive intellectual unemployment, social control and most extreme forms of barbarism, new neo medieval attacks on women’s rights and the regimentation of youth.

The balance of power among the imperialists is in a flux. Though the US still remains the sole super power its capacities have been considerably weakened, by the resistance of is victims and the crisis. This gave some room for the EU grouping. However similar factors have negatively impacted on their position too. Russia had not been affected so much by the crisis. Through its axis with China and consolidating ties with erstwhile Soviet Union republics, it has gained some advantage and has stepped up contention. Overall collusion is still principal in inter-imperialist relations. But imperialism in crisis, develops within it contradictions that can become potential sources of a new world war. Imperialist powers, mainly the US, unleash and accentuate wars of aggression, invasion, and neo-colonialism in the different regions of the world where their interests are vital or threatened. In developing these wars, it continues with the arms race and gets equipped with more and more devastating military instruments, surpassing all limits enshrined in international conventions and human rights.

One or the other form of fascistic control has always been the norm in oppressed countries, even where a parliamentary system exists. In recent years, a tendency to modern fascism grows inside the imperialist countries also. This takes shape according to the characteristics of history, the reality and the culture of each country. It strives to establish once again the totalitarian, racist, securitarian and police-state forms of the rule of the bourgeoisie.

Imperialism is poverty, reaction and war. The crisis reveals that welfare, democracy and peace become more and more words that cover an opposite substance.

The devastating economic crisis of imperialism and its impact on proletarians and the broad masses have awakened worldwide a wave of struggles and revolts.

In the countries oppressed by imperialism, the protests, rebellions and liberation struggles have found in the revolts in Arab countries and in the Persian Gulf a new height and a new dawn. Young people, proletarians and the masses and, in some cases, organized sectors of workers, attacked and overthrew dictatorial regimes subservient to imperialism that seemed permanent. This has paved the way for new anti-imperialist, anti-Zionist, anti-feudal, new-democratic revolutions.

False anti-imperialist regimes, such as those of Libya, Syria, Iran, and openly pro-imperialist ones such as those in Saudi Arabia, Bahrain. Yemen, Morocco, Algeria, as well as the military regimes that have replaced the reactionary tyrants in Tunisia and Egypt, unleashed massacres and repression. Hiding under the flag of democracy imperialism intervened in these struggles and maneuvered to remove unreliable regimes and replace worn out servitors with new ones. It launched a war and occupied Libya. But the wave of “Arab springtimes” continue. Globally they have achieved an important position as a new front in the battle between imperialism and the peoples. They join those existing in Iraq, Afghanistan and Palestine. In these countries, the occupation and invasions of imperialists and Zionists have faced heavy resistance. This forced them to reshape their occupation plans and prevented them in a substantial manner from realizing their aims. Apart from the Arab and West Asian countries, people in Latin America, Africa and other regions of Asia have repeatedly taken to the streets to resist the attacks on their livelihoods. The persistent and growing labor strikes and peasant struggles in China is notable.

In this new wave of struggle and resistance we must support and strengthen the struggle for the liberation of peoples and for new democracy, towards socialism and communism, and oppose the pro-Western and Islamist currents which ride the tiger of people’s struggles in order to impose new chains and new subordination to the reactionary classes and their masters of all time, imperialism, mainly of the U.S. and Europe.

The wave of unrest, flaring up of rebellions and struggles involving hundreds of thousands of youth in the imperialist countries is a distinguishing feature of the present world. The exciting uprisings of the proletarian youth, which shakes the imperialist citadels, marks the entry of a new generation. Facing a life without a future, through their rebellions they shout “it is right to rebel” and declare that it is capitalism that has no future. Now fused, now in parallel, this development is coupled to a rise in labor struggles. General strikes have summoned to action the whole workers movement, especially in countries hit hardest by the crisis Greece, Spain, Italy…

The workers’ struggles have had a new development in Eastern Europe, where to the bite of wild capitalism following the collapse of false socialist regimes, was added the quick transformation into systems even worse than before.

New waves of immigrants flock to the imperialist countries in hope of a better life. They flee from poverty and war devastations caused by these countries. To reach their destinations they have to put their lives at risk through untold suffering which often turn the seas into cemeteries. The imperialists respond with harsh anti-immigrant laws and racism. The emergence of modern fascism, of police states, the growing frequency of wars of aggression and anti-immigrant laws have been responded to by the masses through the development of anti-fascist and anti-racist movements, and broad movements against the war.

This is the context in which a potential new wave of the world proletarian revolution develops and emerges. It has as its reference points and strategic anchor the people’s wars led by Maoist parties.

To this we must add the preparation of several new people’s wars, particularly in Turkey and South Asia, with the potential for it in Latin America, and throughout the rest of the world, with the constitution of Marxist-Leninist-Maoist (MLM) communist parties. In this framework, the new MLM communist parties in the imperialist countries represent the potential for a quantum leap in revolutionary struggle and the unity of the two currents of the world proletarian revolution: the socialist revolution in the imperialist countries and the new democratic revolution, marching towards socialism, in the countries oppressed by imperialism.

All this shows that the principal contradiction in the world is that between imperialism and oppressed peoples, while both the contradictions between the proletariat and bourgeoisie and the inter-imperialist contradictions also sharpen. In the crisis it is increasingly clear that the revolution is the main trend.

In the current international situation the task of communists is to make revolution in the different countries, because the revolution is the only solution to the crisis, the only way out from imperialism and the only road to achieve the ultimate goal of the struggles of the proletarians and oppressed people.

This demands the strengthening and building of MLM communist parties in each country, as a new kind of communist party, as vanguard detachments of the proletariat and leading core of all the people, as a party fighting for the revolution.

In the countries oppressed by imperialism the perspective of people’s war is advancing. In India, the people’s war led by the Communist Party of India (Maoist) successfully withstands unprecedented attacks by the enemy and is able to expand and advance. The people’s war in the Philippines led by the Communist Party of the Phillipines advances and establishes itself as an important part of the wave of world revolution. The people’s war in Peru, initiated under the leadership of the Communist Party of Peru led by chairman Gonzalo remains an ideological and strategic beacon for the whole international communist movement. Though it faces setback due to the attacks of the enemy and from revisionists within the party, the struggle to overcome these hurdles persists. In Nepal ten years of people’s war enriched the history and experience of the international communist movement and made significant advance towards the victory of the new democratic revolution. In recent years, however, a revisionist line that betrays the people’s war and the revolution emerged, headed by Prachanda and Bhattarai. The Maoists within the United Communist Party of Nepal (Maoist) [UCPN(M)] must save the revolution and resume its march by revolting against that line and standing firm against centrist vacillations, inside and outside the party. In Turkey, the revolutionary struggles led by the Maoists are advancing in the pursuit of the people’s war strategy suited to the conditions of this country, placed as it is amidst two international theatres, the European imperialist countries and the regimes ruled by the reactionaries in West Asia. In other countries of South Asia and Latin America, the people’s war is in preparation for new beginnings and progresses. It is a task of communists around the world to put into the practice the proletarian internationalism, popularize and support the people’s wars and revolutionary struggles.

In the imperialist countries, electoralism, parliamentarism and political and union reformism are increasingly in crisis and, through this, revisionism is bankrupt. The need of a revolutionary organization and a revolutionary strategy to overthrow the bourgeoisie and seize the power is increasingly advancing and strengthening in the workers and people’s movements.. The idea that as long as the proletarians are not in power it is an illusion to think that their lot will improve

is growing. The workers’ struggles and the uprisings of proletarians and young people must coordinate and grow within a perspective of overthrowing the governments and states of the imperialist bourgeoisie, for the seizure of power by the proletariat.

In order to transform these needs into reality, these movements into revolution, we need to build MLM communist parties, in the fire of class struggle and in close link with the masses, for the proletarian revolution, with the MLM strategy of the revolutionary war culminating with the insurrection, adapted to each country according to the concrete conditions.

In all countries we need communist parties based on Marxism-Leninism-Maoism, able to lead the class struggle in all fields and aimed at seizing the political power. In each country the Maoist communists strive to answer this need for a scientific and determined leadership for the class struggle, by fighting all kinds of revisionist and reformist, or dogmatist and extremist deviations, in all their forms.

Our class can rely on the huge amount of experience through 140 years of struggles and revolutions, from the birth of the glorious Paris Commune through the peaks of the October Revolution, the Chinese revolution and the Great Proletarian Cultural Revolution. We must learn from both our victories and defeats, from our correctness as well as from our mistakes.

Always in their entire history, the communists have built, participated and counted on an international organization of the proletariat and the oppressed masses. Without the First, the Second and Third International, the communist movement would not have spread to every corner of the world, neither would it have achieved its great victories, and would not have learned the lessons from its temporary defeats.

The battle of Mao Tsetung was an international battle that paved the way to the revival of communist parties after the establishment of Kruschevite revisionism in the international communist movement.

After Mao’s death and the end of the Great Proletarian Cultural Revolution, the formation of the Revolutionary Internationalist Movement (RIM) has allowed the Marxist-Leninist-Maoists in the world to begin to unite on an international scale, to resume the march towards a new Communist International.

Today, facing the crisis and the collapse of the RIM, we must rebuild the international organization of MLM parties and organizations on the basis of the positive and negative experiences of the RIM. The current situation presents the need to unite in this new organization all the MLM parties and organizations, inside and outside the RIM, for a political and organizational leap. This is necessary to put the communist movement at the height of the class struggle in the new century. Thus the needs of the proletariat and the oppressed masses, facing the impact of the crisis of imperialism, can be met.

The new international organization must unite in its ranks the genuine MLM parties and organizations that exist and operate in the class struggle, that transform the revolutionary theory into revolutionary practice, that are able to be an advanced and integrant part of the proletariat and the oppressed masses, getting rid of all the old and new waste, not only of revisionism but also of the petty bourgeois revolutionaries and the self-referring “virtualism”.

To build this new international organization we must break with revisionism in all its aspects and particularly with those that have led to the current crisis and collapse of the RIM, namely the post-MLM ‘new synthesis’ of Bob Avakian in the Revolutionary Communist Party,US and the revisionist line established by Prachanda/Bhattarai in the UCPN(M).

The new international organization should have an executive centre, whose internal life must correspond to the stage and methods shared by the political parties and forces that give life to this organization, particularly taking lesson from the positive and negative experiences of the CoRim.

The international organization of MLM communists is and should be the core of a front, of an international anti-imperialist alliance of the proletarians and oppressed peoples.

It is this that will allow the MLM communist parties to establish and develop Marxism-Leninism-Maoism, realize a new unity of the international communist movement, place it at the van of worldwide people’s struggles and fully unleash and realize the potential new wave of world revolution.

Imperialism has no future! The future belongs to communism!

Signed and spread by:

Communist Party of India (M-L) [Naxalbari]

Communist (Maoist) Party of Afghanistan

Maoist Communist Party – Italy.