Category Archives: CPI(ML) Naxalbari

Merger Declaration of CPI(Maoist) and CPI(M-L)Naxalbari

Communist Party of India (Maoist)
Central Committee
__________________________________

May 1, 2014

Merger Declaration of CPI(Maoist) and CPI(M-L)Naxalbari
Hail the Merger of the Maoist Parties in India into a Single Party!

(Released to the press by comrades Abhay and Krantipriya, spokespersons of the respective parties)

On this occasion of the International day of the world proletariat, the glorious May Day, we the Maoists of India, with a great sense of responsibility and firm conviction, announce the merger of the CPI (Maoist) and CPI(M-L) Naxalbari into a single party, to be known as CPI(Maoist). Thus strengthening the vanguard of the Indian proletariat, which is a contingent of the world proletariat, we dedicate ourselves evermore firmly to the cause of the Indian revolution and the world proletarian revolution.

The Maoist movement took form through the great Naxalbari uprising of 1967. Inspired and led by comrades Charu Mazumdar and Kanhai Chatterjee, founder leaders of our party, thousands of leaders, cadres and masses laid down their invaluable lives to advance the revolutionary movement and build a strong party.

After the setback of early 1970s and the martyrdom of comrade Charu Mazumdar, the communist revolutionary forces were divided into many groups. The genuine revolutionaries while trying to build the movement in their respective areas made serious attempts to unify all revolutionaries into a single party. In the course of this process over the last four decades the two main streams represented by the erstwhile CPI (ML) (People’s War) and the MCCI merged into a single party, the CPI (Maoist), on 21st September 2004. This marked a qualitative leap in realizing a long drawn aspiration of the workers, peasants and other oppressed masses to build a single directing centre leading the new democratic revolutionary war in India to success and marching forward to establishing socialism and then communism. Similarly, the CPI (ML) Naxalbari made serious efforts to unify all genuine Maoist forces by fighting against the revisionism of erstwhile CRC, CPI (ML) led by the liquidationist K. Venu and Red Flag led by the opportunist KN Ramachandran. As a culmination of these processes the two parties the CPI (Maoist) and CPI (ML) Naxalbari have unified, thus our party, the CPI (Maoist), have been further strengthened. This unification has proved beyond doubt that, on the one hand, by mobilising oppressed masses in Protracted People’s War against the ruling classes and imperialism and, on the other, by adhering to Marxism-Leninism-Maoism and the revolutionary line of the party and waging persistent struggle against the revisionists and liquidationists, all the genuine Maoist forces can unite into a single party, however long a process it might be. Our party shall continue the task of unifying all the genuine revolutionary forces functioning in various ML groups.

The unified party takes Marxism-Leninism-Maoism as its guiding ideology and deepens its understanding by upholding, defending and applying it creatively. Continuously summing up the lessons of its revolutionary practice and learning from the experiences of the revolutionary contingents of the proletariat and struggling people all over the world it develops its line and practice. It shoulders the tasks of carrying out the anti-feudal, anti-imperialist new democratic revolution. This revolution leads to socialism and further to communism by continuing the revolution through cultural revolutions. Imperialism, feudalism and bureaucrat capitalism are the targets of the new democratic revolution, whose main content is the armed agrarian revolution. The path of revolution is that of protracted people’s war. The contradiction between feudalism and the broad masses is principal. It considers that the contradiction between imperialism and the oppressed nations and peoples is the principal contradiction at the world level. It is intensifying along with the other basic contradictions in the world.

The unity now achieved gives a boost to the capacity of the CPI (Maoist) to better fulfill its role as the vanguard of the Indian revolution. Over decades of arduous struggle, sacrificing thousands of lives of great communist leaders, red fighters and oppressed masses, the CPI (Maoist) has developed the people’s war in India to the level where guerilla bases and red political power, in the form of Revolutionary Peoples Committees, have been established in central and eastern India, protected by the People’s Liberation Guerilla Army and the People’s Militia. This has been achieved by fighting against most vicious suppression campaigns, now concentrated in Operation Green Hunt – a war against the people. As part of this, tens of thousands of people have been brutally attacked. Murder, rape, burning down houses and destroying crops, forcible displacement and many other inhuman practices are common. Now the Indian state is actively rehearsing airborne and ground attack with its air force and army. But despite this murderous onslaught the protracted people’s war continues to advance in waves. The recent expansion it has made in the southern part of the Western Ghats situated along the western coast of the Indian peninsula is proof that the flames of revolution will continue to spread till the Indian state, this pillar of imperialism in South Asia, is destroyed.

When the imperialists and their lackey ruling classes all over the world are trapped in an unabated crisis, the favourable revolutionary situation in the world has led to intense class struggles in the imperialist world and people’s wars led by Maoists and anti-imperialist struggles by other forces in oppressed countries. In India, on the one hand, the ruling classes have deployed four lakhs of its mercenary forces in central and eastern India, where the class struggle has reached the stage of intense revolutionary civil war, emerging as a revolutionary alternative, which is inspiring vast oppressed masses towards revolution and is concretised in the formation of People’s Liberation Guerrilla Army (PLGA) and the new democratic state in its embryonic form. It is stepping up militarisation of Western Ghats to crush the budding revolutionary armed struggle. On the other hand, it is forcibly thrusting the anti-people globalisation policies on the workers, peasants, adivasis, dalits, women and other oppressed masses, leading to an increase in militant struggles. Utilising this favourable situation the party will make greater efforts to advance the revolutionary movement to a higher level and better fulfill its international tasks. It will strive go all out to mobilise the masses in lakhs, intensify and expand the guerrilla war, meet the critical challenges faced by the revolutionary movement and overcome them.

Painfully aware of the deep suffering and misery in which the vast majority of the people are forced to live in India and the world over by the inhuman world imperialist system, conscious of the devastation caused by this system on the global environment and the very existence of life on this earth, cherishing the memories of the thousands of martyrs who laid down their lives for the cause of communism, and rallying under the Red Flag crimson with their blood, we pledge to make this unity we have achieved a powerful weapon of revolution.

Ganapathy
General Secretary
CPI(Maoist)

Ajith
Secretary
CPI(ML)Naxalbari

Advertisements

තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ…

ඒකාබද්ධ මැයි දින ප‍්‍රකාශනය
2014 මැයි 1

තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ…

Cultural_REV_mao_I1

අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමයේ දිග්ගැස්සණු අර්බුදයන්ගෙන් බිලියන ගණන් ජනතාව පීඩාවට පත්කරන කාලකණ්ණිකම සහ දුෂ්කරතාවයන් අතිශයන්ම උග‍්‍ර කරන ලද ලෝකයක, තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ. දශ ලක්‍ෂ ගණන් රැකියාවලින් පලවා හැර තිබේ. සමාජ ආරක්‍ෂාව අඩු කොට ඇත. මිළ වැඩි වීම තවදුරටත් සම්මත ජීවන තත්වයන් අඩු කරයි. වෛද්‍යප‍්‍රතිකාර සහ උසස් අධ්‍යාපනය දුෂ්ට ලෙස මිළ වැඩි තත්වයට පත් වී ඇත. ඒ අතර මේ සිත් පිත් නැති ක‍්‍රමයේ අපරාධකරුවෝ පිළිකුල් සහගත ලෙස විදහාපාන ඔවුන්ගේ වර්ධනය වන ධනය සහ බිලියනපතියන්ගේ ලැයිස්තු ගැන වන පුරසාරම් දෙඞීම යන සියල්ල අතරතුර, වඩාත් කුරිරු ජනතා විරෝධී ක‍්‍රමවේදයන් පවා සාදයි.

වහලුන් ලෙස වැඩකිරීමට සංක‍්‍රමණික කම්කරුවන්ට බලකෙරෙන්නේ කොතැනකද, ළමා සහ කාන්තා ජාවාරම් අතිවිශාල අනුපාතයකින් වැඩි වීමට පටන් ගෙන තිබෙන්නේ කොතැනකද, ‘පසුගාමී’ ඇෆ්ගනිස්ථානයේ හෝ ‘සංවර්ධිත’ ඇමෙරිකාවේ හෝ වෙනසක් නැතිව කාන්තාවන් දූෂණය කිරීම සහ මරා දැමීමේ කෲරත්වයෙන් පෙලීම දිගටම සිදුවන්නේ කොතැනකද, සුළු ජාතීන් හුදෙකලා කොට පීඩනයට ලක්කොට තිබෙන්නේ කොතැනකද, තරුණයින් දඩයම් කරනු ලබන සහ හිංසා කිරීමට ලක් කරන්නේ කොතැනකද, අඩුම තරමින් සාධාරණ වැටුපක් සහ ජීවන තත්වය උදෙසා වන ඉල්ලීම් වෙඩි උණ්ඩවලින් සහ සිරගත කිරීම්වලින් කපා දැමෙන්නේ කොතැනකද, තවත් මැයි දිනයක් එළඹ තිබේ.

ලාභය පිණිස සිදුකරන අන්ධ ලුහුබැඳයාම් නිසා සිදුවන පරිසර විනාශයන් මධ්‍යයේ, සෑම සමාජයක් තුළම සහ පීඩිත සහ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් අතර අසමානතාවයේ විවරය වේගයෙන් පළල් වෙන අතරවාරයේ, තවත් මැයි දිනයක් එළඹ තිබේ.

මර්ධනය සහ සූරාකෑම ප‍්‍රතිරෝධයන් උත්පාදනය කරයි. එමෙන්ම මේ ප‍්‍රතිරෝධයන් වර්ධනය කරයි. රටකට පසු රටක් වශයෙන් පංති අරගල සහ ජනතා කැරලි වල වර්ධනය වන රැල්ලට මේ ලෝකය සාක්‍ෂි දරයි. මේ ප‍්‍රචණ්ඩ කැළඹිලි වල ලෝකයයි. පුළුල් පරාසයක බලවේගයන් ක‍්‍රමයට එරෙහි අරගලය තුළට තල්ලු කෙරෙමින් තිබේ. වීදි තුළ කලහකාරීත්වය නව සමාජයක් ඉදි කිරීම උදෙසා, රැඩිකල් කඩා බිඳගෙන යෑමකට ප‍්‍රමාණවත් නොවන බවට කිසිදු සැකයක් නැත. එනමුදු එය සමස්ත නව පරපුරක් සමගම සම්බන්ධ වෙමින් කොමියුනිස්ට්වාදයේ විප්ලවීය මෙහෙයුමට ඔවුන් දිනාගනිමින් අතිවිශාල අවස්ථාවන් විවර කරයි. එය විප්ලවයට මග පාදයි. මෙය මූලධර්මයකි. එය දැඩි ලෙස ග‍්‍රහණය කළ යුතුමය.

දශකයකට පෙර හෝ ඊට කලකට පෙර, නිර්ධන පංතියේ පැවැත්ම ප‍්‍රශ්න කිරීමට ලක් වූහ. පංති අරගලය අනවශ්‍ය බව ප‍්‍රකාශ කෙරුණු අතර ඒ වෙනුවට මහජන ව්‍යාපාර ආදේශ කළ යුතු බව සලකනු ලැබිණි. ඉන්දියාව සහ චීනය වැනි රටවල් පමණක් නොව, තව තවත් අධිරාජ්‍යවාදී බලකඳවුරු වල පවා නැවත නැවතත් වූ සටන්කාමී කම්කරු අරගල අවස්ථාවන් අද ලෝකය පරීක්‍ෂාවට ලක් කොට ඇත. මේ සඳහා සෑම හේතුවක්ම ඇත. 21 වැනි ශත වර්ෂයේ තාක්‍ෂණික ආශ්චර්යයන් ගැන වූ පුරසාරම් කෙසේ වෙතත්, බංගලාදේශයේ ඇඟලුම් කර්මාන්තවල මිනීමරු බිම් තුළ, කටාර්හි වහල් ශ‍්‍රම කඳවුරු තුළ, චීනයේ ශ‍්‍රම බැරැක්ක තුළ හො අධිරාජ්‍යවාදී රටවල දැඩි ලෙස වැඩෙහි යොදවන වැඩ පළවල්වල, අතිවිශාල නිර්ධන පංතිකයින් ප‍්‍රමාණයකගේ තත්ත්වය 18 වැනි ශතවර්ෂයේ මෙන් කුරිරු වේ. ඒ අතරම, පැහැදිලි ලෙසම පාලනයේ මර්ධන ක‍්‍රමවේදයන් සහ වෙන කවරදාකටත් වඩා වැටුප් ශ‍්‍රමයේ නවීන මධ්‍යස්ථාන තුළ වැඩ ප‍්‍රමාණයන් වල වැඩි වීම නිර්ධනීන්ගේ හුස්ම හිර කරයි.

විවිධ මානයන්ගෙන්, ගෝලීයකරණයේ කොල්ලකෑම පීඩිත රටවල ගැඹුරින් සටහන් වී තිබේ. පුද්ගලීකරණය සහ නිදහස්වාදය සේවා නියුක්තියේ සමස්ත අංශ සහ කුඩා ව්‍යාපාර අතුගා දමා තිබේ. හැමවිටම අයහපත්, වැඩ කිරීමේ තත්ත්වය, දැරිය නොහැකි වී තිබේ. මෙය ගෝලීය අර්බුදයෙන් උග‍්‍ර කොට තිබේ. අති බහුතරයකගේ ජීවන තත්ත්වය නරක අතට හැරීමට ප‍්‍රතිලෝමව සමානුපාතිකව, පාලකයින් විසින් පැහැරගන්නා ලද අල්ලස් සහ ලාභ අභ්‍යවකාශයේ මුදුනටම ළඟා වී ඇත. ජනතාවගේ දු:ක්ඛිත බව වැඩිවෙන අතරවාරයේ, ඔවුන් ලබා ගන්නා විසල් කප්පාදු කිරීම් ගැන ඇස් හෙළමින් පාලකයෝ මුරණ්ඩු ලෙස දැවැන්ත ව්‍යාපෘති පසුපස හඹායති.

මේ සියල්ලටම යටින් නැවත නැවත සිදුවන කැරලි වල පිපිරීම් ඇති බව ලෝකය තුළ දක්නට ලැබේ. වෙළඳ ව්‍යාපාර සාමාන්‍ය ලෙස ගමන් නොකරයි. නියත අර්ථයෙන් මෙය අධිරාජ්‍යවාදීන්ට සහ උන්ගේ ගැත්තන්ටද සත්‍ය වේ. ඔවුන්ගේ වර්ධනය වන පොරය සෑහෙන පරිදි මෙය පෙන්වාදෙයි.

විප්ලවය සඳහා, කොමියුනිස්ට්වාදය සඳහා හඬගාන ලොකයක් තුළ, තවත් මැයි දිනයක් පැමිණේ; පංති විඥත නිර්ධනීන්ට සහ ඔවුන්ගේ පෙරමුණු බලඇණියට, මාඕවාදීන්ට, නිර්ධන පංතිකයින්ගේ ලෝකය පරිවර්තනය කිරීමේ මෙහෙයුමේ සහ නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදයේ ශ්‍රේෂ්ඨ සම්ප‍්‍රදායේ ග‍්‍රාහකය අල්ල ගැනීම උදෙසා වූ තවත් දිනයකි.

අද ලෝකයේ කිසිම තැනක සමාජවාදී රටක් නොමැත. පුළුල් වශයෙන් ප‍්‍රගතිශීලී වූ හෝ ජනතාවාදී වූ රජයක් පවා නොමැත. අතිමහත් දෙයක් කිරීමට තිබේ. එනමුදු නිර්ධනීන්ගේ ලෝකය නිදහස් කර ගැනීමේ මෙහෙයුම නොනවත්වා කරගෙන යෑමට ශක්තිය සහ විශ්වාසය ලබා දෙන සාධකද පවතී – මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය හි පැහැදිලි බව සහ ප‍්‍රචණ්ඩා-බට්ටරායි කල්ලිය සහ එවේකියන්වාදය ඇතුළු සියළු පැහැයන්ගෙන් යුත් සංශෝධනවාදයට එරෙහි අරගලය ගැඹුරු වීම, ලෝකය පුරා දක්නට ලැබෙන අරගල රැල්ල, ඉන්දියාවේ සහ පිලිපීනයේ මහජන යුද්ධ සහ අනෙකුත් සමහර රටවල්වල ප‍්‍රතිසංවිධානය වීම් සහ සූදානම් වීම්, ජාත්‍යන්තරවාදී බැම්ම සහ මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන අතර ක‍්‍රියාකාරකම් ශක්තිමත් වීම.

මේ ශක්තීන් මත කරන ගොඩනැගීමෙන්, මාඕවාදීහු වීදි තුළ කැරලිකාරී ශක්තිය විප්ලවය දෙසට දැමීමේ දිශානතිය සඳහා සුදුසු සංවිධාන ආකරයන්, එහි මධ්‍යය ලෙස මාඕවාදී පක්‍ෂ ඉදිකිරීමෙන් සහ ශක්තිමත් කිරීමෙන් නිර්මාණාත්මකව සංවර්ධනය කළ යුතුය. ඔවුහු මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල ජාත්‍යන්තර සංවිධානය සෑදීමේ කාර්යභාරය ඔසවා ගත යුතුයි. මෙය නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ සංවිධිත ජාත්‍යන්තර අධිරාජ්‍ය-විරෝධී පෙරමුණේ හරය විය යුතුයි. මෙලෙස මාඕවාදීන්ට, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ නව සමගියක් සාක්‍ෂාත් කරගෙන, එය ලෝක ව්‍යාප්ත ජනතා අරගලවල පෙරමුණු රියෙහි තබා වත්මන් ලෝකයට විප්ලවීය විභවය මුළුමනින්ම මුදාහැර කුළු ගන්වා, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය පිහිටුවීමට සහ වර්ධනය කිරීමට හැකිවිය යුතුයි.

අධිරාජ්‍යවාදයට අනාගතයක් නැත! අනාගතය කොමියුනිස්ට්වාදය සතුය!
සියළු රටවල නිර්ධන පංතිකයින් සහ පීඩිත ජනතාව, සමගිවව්!
අධිරාජ්‍යවාදය සහ එහි මුර බල්ලන් භංගවේවා!
නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදය දිගුකල් දිනේවා!
ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවය දිගුකල් දිනේවා!

2014  මැයි 1

මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ඉදිකිරීමේ කමිටුව, ගලීෂියාව – ස්පාඤ්ඤ ජනරජය
ඇෆ්ගනිස්ථානයේ කොමියුනිස්ට් (මාඕවාදී) පක්‍ෂය;
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාක්ස්-ලෙනින්වාදී) නක්සල්බාරි;
මාඕවාදී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය
ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ පංති අරගලය – බි‍්‍රතාන්‍ය රාජ්‍ය
මහා කැළඹීම WSRP – වේල්සය බි‍්‍රතාන්‍ය රාජ්‍යය
කොමියුනිස්ට්වාදය දෙසට මහා පාගමන (මැඩ්රිඩ්, ස්පාඤ්ඤය);
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් කණ්ඩායම – එක්සත් ජනපදය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය ටියුනීසියාව
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය-ප‍්‍රංශය;
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය-ඉතාලිය;
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය – තුර්කිය උතුරු කුර්දිස්ථාන්
මාඕවාදී විප්ලවීය ලීගය – ශ්‍රී ලංකාව
විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (PCR-RCP කැනඩාව)
විප්ලවීය භාවිතාව – එක්සත් රාජධානිය
ජනතාවට සේවය කරනු – නොර්වේ කොමියුනිස්ට් ලීගය
කම්කරු හඬ – මලයාසියාව
ජනතාවට සේවය කරනු – ෂෙයිසායු
සොරෙල්හ් – ඔක්සිටානි – ප‍්‍රංශ රාජ්‍යය;

ABar-11

English copy…

Another May Day comes

Another May Day comes, in a world where the misery and deprivation suffered by billions of people is immensely aggravated by the prolonging crisis of the imperialist system. Millions have been thrown out of jobs. Social security is cut down. Growing price rise further depresses living standards. Medical treatment and higher education become atrociously expensive. Meanwhile the perpetrators of this merciless system workout even more vicious anti-people measures, all the while obnoxiously flaunting their swelling wealth and boasting of billionaire lists.

Another May Day, where immigrant workers are forced to labour as slaves, where the trafficking of women and children continue to increase in staggering proportions, where women continue to suffer the brutality of rape and murder no matter whether its ‘backward’ Afghanistan or ‘advanced’ USA, where minorities are isolated and suppressed, where the youth are hounded and persecuted, where the demand for something as minimal as fair wages and living conditions is cut down with bullets and imprisonment.

Another May Day, in the midst of environmental devastations caused by the blind pursuit of profit, in the midst of the rapidly widening chasm of inequality within each society and between imperialist and oppressed countries.

Oppression and exploitation generates resistance. And this resistance grows. This world is witness to the growing wave of class struggles and popular rebellions in country after country. This is a world of turmoil. A wide range of forces are being propelled into struggle against the system. The grooming of the streets is no doubt insufficient for a radical break, for the building of a new society. But it opens up tremendous opportunities for connecting with a whole new generation and winning them over to the revolutionary mission of communism. It paves the way to revolution. This is principal. It must be firmly grasped.

Just a decade or so ago, the existence of the proletariat itself was questioned. Class struggle was declared redundant and considered to be replaced by movements of ‘multitudes’. Today the world is marked by repeated occasions of militant workers struggles, not just in countries like India or China, but even more so in the citadels of imperialism. There is every reason for this. For all the tall talk of the technical wonders of the 21st century, whether in the killing fields of the garment industry in Bangladesh, the slave labour camps of Qatar, the labour barracks in China, or the sweat-shops of imperialist countries, the conditions in which the vast majority of proletarians labour are as atrocious as those of the 18th century. Meanwhile, explicitly oppressive methods of control and ever increasing workloads in the modern centres of wage slavery increasingly suffocate the proletarians.

At a different dimension, the ravages of globalisation have deeply marked the oppressed countries. Privatisation and liberalisation have wiped whole sectors of employment and small business. Working conditions, already bad, have become unbearable. This was aggravated by the global crisis. In inverse proportion to the worsening of living conditions of the vast majority, corruption and profit taking by the rulers have reached astronomic peaks. While the miseries of the people multiply, the rulers obstinately pursue grandiose projects eying the fat cuts they will get.

All of this underlies the repeated outbursts of rebellion seen in the world. Business cannot go on as usual. In a certain sense this is true of the imperialists and their lackeys too. Their growing contention amply indicates this.

Another May Day comes, in a world crying out for revolution, for communism; a day for the class conscious proletariat and their vanguard, the Maoists, to take stock of the world transforming mission of the proletariat and the great traditions of proletarian internationalism.

Today there is no socialist country. Not even a government that can be broadly qualified as progressive, pro people. There is much, much, to be done. But there are also factors that give strength and confidence in pursuing the world emancipatory mission of the proletariat—the clarity of Marxism-Leninism-Maoism and the deepening of the struggle against revisionism of all hues including those of the Prachanda-Bhattarai clique and Avakianism, the wave of struggles seen all over the world, the people’s wars in India and the Philippines and its reorganisation or preparation in some other countries, the strengthening of internationalist ties and activities among Maoist parties and organisations.

Building on these strengths, the Maoists must creatively develop forms of organisation suitable for orienting the rebellious energy of the streets towards revolution, with the building and strengthening of Maoist parties at its center. They must take up the task of building an international organisation of Maoist parties and organisations. This must be the core of an organised international anti-imperialist front of the proletarians and oppressed peoples. Thus the Maoists will be able to establish and develop Marxism-Leninism-Maoism, realise a new unity of the international communist movement, place it at the van of worldwide people’s struggles and fully unleash and realize the revolutionary potential of the present world.

Imperialism has no future! The future belongs to communism!
Proletarians and oppressed people of all countries, unite!
Down with imperialism and all its watchdogs!
Long live proletarian internationalism!
Long live world proletarian revolution!

May 1st, 2014

Committee for Building a Maoist Communist Party, Galicia – Spanish state
Communist (Maoist) Party of Afghanistan
Communist Party of India (M-L) Naxalbari
Communist Party of India (Maoist)
Democracy and Class Struggle – British State
Great Unrest WSRP – Wales British State
Long March Towards Communism (Spain)
Maoist Communist Group – USA
Maoist Communist Movement Tunisia
Maoist Communist Party France
Maoist Communist Party Italy
Maoist Communist Party – Turkey North Kurdistan
Maoist Revolutionary League – Sri Lanka
Revolutionary Communist Party (PCR-RCP Canada)
Revolutionary Praxis – United Kingdom
Serve the People – Communist League of Norway
Servir Le Peuple – Sheisau Sorelh – Occitany – French state
Workers Voice – Malaysia

ABar-11

කිසෙන්ජි: ඉන්දියාවේ අවශ්‍යම කරන අංක දෙක මිනිසා ප‍්‍රචණ්ඩත්වය සහ බලය ගැන කතා කරයි.

කිසෙන්ජි: ඉන්දියාවේ අවශ්‍යම කරන අංක දෙක මිනිසා ප‍්‍රචණ්ඩත්වය සහ බලය ගැන කතා කරයි.

”සහෝදර කිෂේනජි ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) හි නායකයෙකු වූ අතර එහි මහජන ගරිල්ලා හමුදාවේ ජාතික අණදෙන්නා විය. රම්ජි, ප‍්‍රහ්ලාද්, කොටන්නා, බිමල් යන නම් වලින් පක්‍ෂය තුළ සහ ජනතාව අතර ප‍්‍රකට වූ ඔහු ඉන්දයාවේ මහජන යුද්ධය තුළ සුවිශේෂී භූමිකාවක් රඟ දක්වා තිබුණි. 2011 නොවැම්බර් 24 වන දින සතුරා අතට පත් වූ ඔහු කෲර වධ බන්ධනයන්ට ලක් කිරීමෙන් පසු ඝාතනය කර දැමුණි. ඔහුව මරා දැමීමෙන් විප්ලවය සහ මහජන යුද්ධය අඩපණ කිරීමට ඉන්දීය ප‍්‍රතිගාමී පාලක පංතිය උත්සාහ දැරූවද පක්‍ෂය සහ ජනතාව එය ප‍්‍රතිගාමීන්ගේ සිහිනයක් බවට පත් කර දැමූහ. මේ ලිපිය සහෝදර කිෂෙන්ජි ජීවත්ව සිටියදී මාධ්‍යවේදීන් සමග සිදු කළ සම්මුඛ සාකච්ඡා වලින් උපුටා ගන්නා ලදදකි.”

ලාල්ගාර්හ් පර්තටදේශයේ පොලිස් කඳවුරකට කිලෝමිටර් 1.5 ක් දුරින් සිට කිසෙන්ජි මාධ්ය.ට කතා කරයි.

ලාල්ගාර්හ් ප‍්‍රදේශයේ පොලිස් කඳවුරකට කිලෝමිටර් 1.5 ක් දුරින් සිට කිසෙන්ජි මාධ්‍යට කතා කරයි.

මම සැබෑ දේශ පේ‍්‍රමියෙක් (දේශ භක්ත්)

මේ සම්මුඛ සාකච්ඡාවේදී රහසිගත මාඕවාදී නායක කිසෙන්ජි සාම සාකච්ඡා, සන්නද්ධ අරගලය, පක්‍ෂයේ අරමුදල් මූලාශ‍්‍ර, ඉන්දියාවේ වත්මන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ මහජන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අතර වෙනස සහ ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) හි අරමුණු යන විෂයයන් ගැන කතා කරයි.

ඉතා පැහැදිලි අභිමානයකින් යුතුව, ඔහු ප‍්‍රකාශ කර සිටින්නේ ඔහු ඉන්දියාවට අවශ්‍යතම අංක දෙක බවයි. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) දේශපාලන මණ්ඩලයේ සාමාජික 53 හැවිරිදි මලෝජුලා කොටෙස්වරා රාඕ නැතහොත් කිසෙන්ජි තාගෝර් සහ ගාන්ධි කියවමින් අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් හි පිටිසරබද හැදී වැඩිණි. ලෝක ඉතිහාසය තේරුම්ගත් පසුව විප්ලවයට සහභාගි වීම පිණිස වනයට අතුරුදහන් වුණු බව ඔහු කියයි. 1982 සෙවීම් මෙහෙයුම්වලදී, පොලීසිය පෙද්දපාලිවල ඔහුගේ නිවස කඩා දැමූහ. එතැන් පටන් ඔහුට සිය මව දක්නට නොලැබිණි, නමුත් තෙලූගු ප‍්‍රවෘත්ති පත‍්‍ර හරහා ඔහු ඇයට ලිවීය. වසර 20 කට පසු මහාරාෂ්ට‍්‍රා සහ චටිස්ගාර්හ් නක්සල් කලාපයෙන් ඔහු බෙංගාලයට නික්මුණි. ඔහුගේ බිරිඳ දන්තැවාද මාඕවාදී මෙහෙයුම් අධීක්‍ෂණය කරයි (දකුණු චටිස්ගාර්හ් වල දිස්ත‍්‍රික්කයකි). දැන් ඔහු ලාල්ගාර්හ් පොලිස් කඳවුරකට කිලෝමිටර් කිහිපයක් දුරින් වූ තිප්පොලක සිටියි, ඔහු දිනපතා ප‍්‍රවෘත්ති පත‍්‍ර 15 ක් පමණ කියවයි, ඒවා පක්‍ෂ සාහිත්‍ය කටයුතු සඳහා යවයි. ඔබ ඔහු සමග නැවතී සිටියොත්, ඔහු සිය පරිගණකයෙන් යුද්ධයේ සංඛ්‍යා ලේඛණ පිරික්සනු දක්නට ලැබේවි.

මධ්‍යම රාත‍්‍රී සම්මුඛ සාකච්ඡාවකින් උපුටා ගන්නා ලද්දකි:

ඔබේ පෞද්ගලික ජීවිත ගමන ගැන තොරතුරු මට කියන්න. මොකද ඔබ මාඕවාදී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට [CPI(M)]සම්බන්ධ වුණේ?

මම අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ්වල කරිම්නගර් හි උපත ලැබුවා. 1973 දී, ගණිතය BSc උපාධියෙන් පස්සෙ නීතිය අධයනය කරන්න මම හයිද්‍රාබාද් වලට ගියා. තෙලංගානා වෙනම රාජ්‍යයක් සඳහා බල කරමින් තිබුණු තෙලංගානා සංගාර්ෂ් සමිති, සමග සම්බන්ධකම් ගොඩනගා ගැනීමත් සමග මගේ දේශපාලන ගමන ඇරඹුණා. මම අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් වල රැඩිකල්වාදී ශිෂ්‍ය සංගමය දියත් කළා. 1975 හදිසි කාලයේදී, විප්ලවයට සහභාගි විමට මම රහසිගතයට ගියා. කරුණු කීපයක් මාව පෙළඹෙව්වා: විප්ලවීය ලේඛක සංගමය අරඹපු ලේඛක වරාවරා රාඕ, ඉන්දියාවේ දේශපාලන වාතාවරණය සහ මම හැදී වැඩුණු ප‍්‍රගතිශීලී පරිසරය.

මගේ පියා නිදහස් සටන්කරුවෙක් සහ ප‍්‍රබල ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදියෙක්. ඔහු ප‍්‍රාන්ත කොංග‍්‍රස් පක්‍ෂයේ උප සභාපති වෙලත් හිටිය. අපි බ‍්‍රාහ්මීන්, නමුත් අපේ පවුල කවදාවත් කුළය විශ්වාස කළේ නෑ. මම ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාක්ස් ලෙනින්වාදී) ට සම්බන්ධ වුණාම, මගේ තාත්තා එක වහලක් යට දේශපාලනයන් දෙකක් තියෙන්න බෑ කියල කොංග‍්‍රස් පක්‍ෂයෙන් අයින් වුණා. ඔහු සමාජවාදය විශ්වාස කළා, සන්නද්ධ අරගලය නෙවෙයි. 1977 දී හදිසි කාල වකවානුව අවසන් වුණාම, මම රදළවාදයට විරුද්ධව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ගොවි ව්‍යාපාරයට නායකත්වය ලබා දුන්නා. ගොවියන් 60,000 කට වඩා ඒකට සහභාගි වුණා. මම ජාතික මට්ටමේ ගොවි ව්‍යාපාරයක් ඇවිළෙව්වා.

ස්වදේශ කටයුතු ඇමති එකඟ වෙලා තියෙනවා වන අයිතීන්, භූමිය අත්පත් කරගැනීම සහ විශේෂ ආර්ථික කලාප (SEZ)වගේ ප‍්‍රශ්න ගැන කතා කරන්න. ඇයි ඔබ ඔහු දුන් අවස්ථාව ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරන්නෙ? ඔහු ඉල්ලල තියෙන්නෙ ප‍්‍රචණ්ඩත්වය නවත්වන්න කියල විතරයි.

අපි කතා කරන්න සූදානම් රජය බලඇණි ඉවත් කර ගත්තොත්. ප‍්‍රචණ්ඩත්වය අපේ න්‍යාය පත‍්‍රයේ කොටසක් නෙවෙයි. යුධ බලඇණි අපේ ජනතාවට හැමදාම පහර දෙනවා. පසුගිය මාසෙ බස්තාර් වල, කෝබ‍්‍රා බල ඇණි අහිංසක සිවිල් වැසියන් 18 දෙනෙකු සහ මාඕවාදීන් 12 දෙනෙකු මරා දැමුවා. චටිස්ගාර්හ් වල, සංවර්ධන ක‍්‍රියාකාරකම්වලට අපිට උදව් කළ අය අත් අඩංගුවට ගනුලැබුවා. මේක නවත්වන්න; ප‍්‍රචණ්ඩත්වය නවතීවි. මෑතදී චටිස්ගාර්හ් DGP (පොලිස් අධ්‍යක්‍ෂ ජෙනරාල්) කැඳෙව්වා සල්වා ජුදුම් විශේෂ පොලිස් නිළධාරීන් 6,000 ක්. අළුතෙන් බඳවා ගැනීම් දිගටම කරගෙන යනවා. මේ මිනිස්සු අවුරුද්දක් තිස්සේ ආදිවාසීන්ව දූෂණය කරමින්, මරා දමමින්, කොල්ලකමින් ඉන්නවා. සල්වා ජුදුම් නිසා සම්පූර්ණ ගම්මාන පිටින්ම පලා ගිහිල්ල තියෙනවා. රජයට පුළුවන් ඔවුන්ට ඕන දෙයක් කියන්න, නමුත් අපි ඔවුන්ව විශ්වාස කරන්නෙ නෑ. පාලනය කිරීම පවා කරන්න බැරි ඔවුන් කොහොමද ප‍්‍රතිපත්ති වෙනස් කරන්නෙ. ලෝක බැංකුවයි ඇමරිකාවයි..

ආදිවාසී ජනතාව දුනු හී වලින් සන්නද්ධව - කල්කටා 2009-04-24

ආදිවාසී ජනතාව දුනු හී වලින් සන්නද්ධව – කල්කටා 2009-04-24

මොන තත්ත්වයක් උඩද ඔබ ප‍්‍රචණ්ඩත්වය අඩු කරන්නෙ?

අගමැති ආදිවාසීන්ගෙන් සමාව ගන්න ඕන, මේ ප‍්‍රදේශවල විහිදිලා ඉන්න සියළුම බල ඇණි ඉවත් කරන්න ඕන. හමුදාව අපිට අළුත් දෙයක් නෙවෙයි, අපි රාජ්‍ය ත‍්‍රස්තවාදයට පසුගිය අවුරුදු 20 තිස්සේම මුහුණ දෙනවා. සියළුම සිරකරුවන් නිදහස් කළ යුතුයි. බල ඇණි ඉවත් කර ගන්න ඔබට අවශ්‍ය කාලය ගන්න, නමුත් ඒ අතරතුර පොලිස් ප‍්‍රහාරයක් සිදු නොවෙන බවට අපිට සහතික වෙන්න ඕන. රජය මේවට එකඟ වෙනවනම්, අපෙන් ප‍්‍රචණ්ඩත්වයක් ඇති නොවේවි.

රජය බලඇණි ඉවත්කර ගන්නට පෙර ඔබට පුළුවන්ද රජයට සහතිකයක් දෙන්න මාසයක් ඔබ පහර දෙන්නෙ නෑ කියල?

අපි ඒක ගැන හිතනවා. මට ඒකට මගේ මහ ලේකම් එක්ක සාකච්ඡා කරන්න වේවි. නමුත් ඔවුන් මාසයක් පහර දෙන්නෙ නෑ කියල දෙන සහතිකය මොකද්ද? රජයට ඉඩ හරිමු බල ඇණි ඉවත් කරගැනීම ප‍්‍රකාශ කරල එය අරඹන්න. ඒක ලෝකයාට පෙන්වීමක් නොවිය යුතුයි. බලන්න අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් වල මොකද්ද වෙන්නෙ කියල? ඔවුන් සාකච්ඡා පටන් ගත්තා, ඒක බිඳල දැම්ම. අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් ලේකම් හමුවෙන්න අපේ මධ්‍යම කාරක සභාවෙ සාමාජිකයෙක් ගියා. පසුව ඔහු රජයට ගරුසරු ඇතිව කතා කළේ නෑ කියල ඔහුට වෙඩි තිබ්බා.

ඔබට ඇත්තටම ජනතාවාදී න්‍යායපත‍්‍රයක් තියෙනවනම්, ඇයි ආයුධ තියාගන්නෙ? ඔබේ අරමුණ ආදිවාසීන්ගෙ ශුභ සාධනයද, දේශපාලන බලයද?

දේශපාලන බලය. ආදිවාසීන්ගෙ ශුභසාධනය අපේ ප‍්‍රමුඛ දෙයක්, නමුත් අපිට දේශපාලන බලය නැතිව කිසිම දෙයක් ඉෂ්ට කරගන්න බැහැ. ආයුධ සහ හමුදාවක් නැතිව බලය පවතින්නෙ නැහැ. ඔවන්ට අයිති ඔවුන්ගෙ සම්පත් වලටවත් ඔවුන්ට අයිතියක් නැහැ. ඇරත්, අපේ දර්ශනය ආයුධ මත පදනම් වෙලා නැහැ. අපි ආයුධ තියාගන්නෙ දෙවැනි ස්ථානයේ. ඒ නිසයි අපි අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ්වලදි පරාජයට පත් වුණේ.

රජය කියනව ප‍්‍රචණ්ඩත්වය පළමුවෙන්ම නවත්වන්න කියල, ඔබ කියනව පළමුවෙන්ම බලඇණි ඉවත් කරගන්න කියල. මේ තේරුමක් නැති චක‍්‍රය තුළ, ඔබ විසින් නියෝජනය කරන ආදිවාසීන් හුඟක් පීඩාවට පත්වෙනවා.

එහෙනම්, ජාත්‍යන්තර මැදිහත්කරුවෙකුට කතා කරමු. අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ්, බටහිර බෙංගාලය, මහාරාෂ්ට‍්‍රා මේ කොහේවත් කවදාවත් අපි ප‍්‍රචණ්ඩත්වය පටන් ගත්තෙ නැහැ. හැම විටම පළමු ප‍්‍රහාරය එන්නෙ රජයෙන්. බෙංගාලයේ, CPM (මාක්ස්වාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය) කාඩර්වරු ඔවුන්ගෙ පාලනය යටතේ ඔවුන්ගෙ පක්‍ෂයේ නොවන කිසි කෙනෙකුට ගම්මාන වලට ඇතුල්වෙන්න දෙන්නෙ නැහැ. පොලීසිය 1998 ඉඳල ලාල්ගාර්හ් ප‍්‍රදේශයේ කඳවුරු බැඳගෙන ඉන්නවා. මෙවැනි තත්ත්වයක, මම කොහොමද බල කරන්නෙ ඉහළ අර්තාපල් මිළකට හෝ පානීය ජලයට. ඒක කරන්න මට කිසිම විදියක් නැහැ. බටහිර බෙංගාලයේ දවසකට ගෙවන අවම වැටුප රු 85 යි, මිනිස්සුන්ට ගෙවන්නෙ රු 22 යි. අපි නියම කරා රු 25 ක්. යුද්ධය ඇරඹුනාම කුරාවාස් අවසර දුන්නෙ නැහැ පන්ඩවාස්ට ඔවුන් ඉල්ලපු ගම්මාන 5 වත්. රජය ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරා රුපියල් තුනක වැඩි වීම.  අපි පන්ඩවාස්, ඔවුන් කුරාවාස්.

ඔබ කිවුව ප‍්‍රචණ්ඩත්වය ඔබේ න්‍යාය පත‍්‍රයේ නැහැ කියල, ඒ වුණත් පසුගිය වසර 4 තුළදි ඔබ පොලිස් නිළධාරීන් 900 ක් විතර මරල තියෙනවා. ඔවුන්ගෙන් හුඟ දෙනෙක් ආදිවාසී පවුල්වලින් ආපු අය. එය හිංසනයට එරෙහි හිංසනයක් වුවත්, මේක කොහොමද ජනතාවාදී අරමුණුවලට ආධාර කරන්නෙ.

අපේ සටන පොලිස් බල ඇණි එක්ක නෙවෙයි, රජය එක්ක. අපිට අවශ්‍යයි පොලිසියේ ජීවිත හානි අවම කරන්න. බෙංගාලයේ, හුඟක් පොලිස් පවුල් අපිත් එක්ක හිතවත්. පසුගිය අවුරුදු 28 පුරා මාක්ස්වාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (CPM) දේශපාලන ඝාතන 51,000 ක් කර තියෙනවා. ඔව්, අපි මැරුව CPM එකේ මිනිස්සු 52ක් පසුගිය මාස හත තුළදි, නමුත් ඒවා පොලීසියෙ හෝ CPM එකේ ක‍්‍රෑරකම්වලට එකට එක කිරීමක් විදියටයි.

කොහොමද ඉන්දියානු මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය අරමුදල් එකතු කරන්නෙ? බල කිරීම් ගැන චෝදනා ගැන මොකද්ද කියන්න තියෙන්නෙ?

කිසිම බල කිරීමක් නැහැ. අපි සංස්ථා වලින් සහ ලොකු ධනපතියන්ගෙන් බදු එකතු කරනවා, නමුත් ඒක දේශපාලන පක්‍ෂ සාමූහිකව අරමුදල් එකතු කරනවාට වඩා වෙනසක් නැහැ. අපිට අර්ධ වාර්ෂික අය වැයක් තියෙනවා. එක පයිසාවක් වත් නාස්ති කරන්නෙ නැහැ. ගම්වැසියො ස්වේච්ඡාවෙන්ම සෑම අවුරුද්දකටම දවස් දෙකක් වැඩ කරල ලැබෙන ආදායම පරිත්‍යාග කරනවා. ගාද්චිරෝලි වල දවස් දෙකක් උණ ගස් කපල අපි රුපියල් ලක්‍ෂ 25ක් ඉපයුවා. බස්තාර් වල තෙන්ඩු කොළ එකතු කරල රුපියල් ලක්‍ෂ 35 ක් ඉපයුවා. හැම තැනකම ගොවියන් වී ක්වින්ටල් 1000 ක් අපිට පරිත්‍යාග කරනවා.

ගොවියන් පරිත්‍යාග කිරීම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළොත් මොකද?

ඒක කවදාවත් වෙන්නෙ නැහැ.

බය නිසා?

නැහැ. ඔවුන් අපිත් එක්ක. අපි ආරම්භ කරන කිසිදු සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියකට අපි ගම්වැසියන්ට එක පියිසා එකක් සඳහා වත් බල කරල නැහැ.

මොන වගේ සංවර්ධනයක්ද ඔබ මාඕවාදී-පාලන ප‍්‍රදේශයේ ගෙනයන්නෙ? චටිස්ගාර්හ් සහ ජාක්හෑන්ඩ් වල ආදිවාසීන්ගේ ජීවන තත්ත්වය දියුණු කරන්නේ කොහොමද?

රජයේ සැබෑ ස්වරූපය පිළිබඳව අපි ආදිවාසීන්ව දැනුවත් කරල තියෙනවා, ඔවුන්ට කියල දෙනවා කොහොමද ධනවත් අය ජීවත් වෙන්නෙ, මොනවද ඔවුන්ට අහිමි කරල තියෙන්නෙ. මේ ප‍්‍රදේශ බොහොමයකම තෙන්ඩු කොල වල මිළ අගය කොල 1000 ක් රුපියල බැගිනුයි. අපි මහරාෂ්ට‍්‍රා වල දිස්ත‍්‍රික්ක 3 ක, අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් වල දිස්ත‍්‍රික්ක 5 ක, බස්තාර් කලාපයේ සම්පුර්ණයෙන්ම කොලයකට පයිසා 50 දක්වා මිළක් ලබා ගත්තා. කඩදාසි කම්හල්වලට උණ ගස් මිටියක් පයිසා 50 බැගින් විකුණුවා. දැන් මිළ 55ක්. නමුත් මේ ජයග‍්‍රහණයන් ආවෙ අපි රාජ්‍ය මර්ධනයට සහ ක‍්‍රෑරත්වයට මුහුණ දුන්නට පස්සෙයි. ගාද්චිරෝලි වල විතරක් අපේ පැත්තෙ මිනිස්සු 60 ක් මැරුවා, අපි මැරුවෙ පහයි.

දිනපතාම මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය ඉන්දියාවෙ ගම්මාන 1200 කට වෛද්‍ය ආධාර යවනවා. බස්තාර්වල අපේ පාබල සොල්දාදුවෝ දක්‍ෂ වෛද්‍යවරු, ඒප‍්‍රන් ඇඳගෙන වින්නඹුවන් විදියට වනය තුළ වැඩ කරනවා. අපි ඔවුන්ට ආයුධ දෙන්නෙ නැහැ. අපිට බස්තාර්වල ජංගම සෞඛ්‍ය කණ්ඩායම් 50 කුත් ජංගම රෝහල් 100කුත් තියෙනවා. ගම්වැසියෝ අදාල රෝගවලට නියමිත පුද්ගලයින් ගාවට යනවා: උණට අයිස්සා ගාවට, පාචනයට රාමු ළඟට, ඒව ගේ. මේ ප‍්‍රදේශ වල හුඟක් අසනීප තියෙනවා, නමුත් මෘත සිරුරු එකතු කරන්න ප‍්‍රමාණවත් මිනිස්සු නැහැ. අපි වෛද්‍යවරුන්ට නොමිලයේ බෙහෙත් දෙනවා ජනතාව අතර බෙදා දෙන්න. රජය දන්නෙ නෑ ඒ බෙහෙත් ඔවුන්ගෙම රෝහල්වලින් එන්නෙ කියල.

රජය නක්සල් කලාපයට සිවිල් පරිපාලනයක් එවුවොත්, ඔබ ඒකට ඉඩ දෙනවද?

අපි ඒක පිළිගන්නවා. වෛද්‍යවරු සහ ගුරුවරු මෙහෙට එනඑක අපිට උවමනායි. දශකයක් තිස්සේම ලාල්ගාර්හ් ජනතාව රෝහලක් ඉල්ලල තියෙනවා. රජය කිසිවක් කරල නැහැ. ඔවුන් විසින්ම එකක් හදාගත්තොත් රජය ඒක හමුදා කඳවුරක් කරනවා.

මොනවද ඔබේ විශාල දිගු කාලීන අභිප‍්‍රායන්? නියත අරමුණු 3 හි සාරාංශය.

පළමුවෙන්ම නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, සමාජවාදය සහ පසුව කොමියුනිස්ට්වාදය පිහිටුවීමට දේශපාලන බලය ලබා ගැනීම. දෙවැන්න අපේ ආර්ථිකය ස්වයංපෝෂිත එකක් කිරීම, අපිට අවශ්‍ය වෙන්නෙ නෑ අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙ ණය. අවුරුදු දහයකට කළින් ඉඳලම අපි විදේශ ණය තාමත් ගෙවනවා. ණය නිසා අපේ මුදලේ අගය අවප‍්‍රමාණ වීම ඉහළ යනවා. ඒක කවදාවත් අපිට ආපහු ලැබෙන්නෙ නෑ. මේක තමයි ලෝක බැංකුවට අවශ්‍ය කරන්නෙ. අපිට අවශ්‍ය අංග දෙකක් මත වැඩ කරන ආර්ථිකයක් – කෘෂි කර්මය, කර්මාන්තය. පළමුවෙන්ම ආදිවාසීන්ට ඉඩම් අවශ්‍යයි. ඔවුන්ට ඔවුන්ගෙම ඉඩම් ලැබෙනකම් රජය ඔවුන්ව සූරාගෙන කනව. ජනතාවට තමන්ගේ ශ‍්‍රමයට සරිලන අස්වැන්නක් හිමිවිය යුතුයි. අපි කර්මාන්තයට විරුද්ධ නැහැ, ඒක නැතුව සංවර්ධනයක් ඇති වෙන්නෙ කොහොමද? නමුත් අපියි තිරණය කරන්නෙ ඉන්දියාවට අවශ්‍ය මොන කර්මාන්තද කියල, ඇමරිකාව හෝ ලෝක බැංකුව නෙවෙයි. විශාල වේලි, විශාල කර්මාන්ත වෙනුවට අපි කුඩා පරිමාණ කර්මාන්තයන් ආරම්භ කරනවා, විශේෂයෙන්ම කාෂිකාර්මික අවශ්‍යතා මත පදනම් කරගෙන. තුන්වෙනි අරමුණ සියළුම විශාල කොම්පැනි අල්ලා ගැනීම – ටාටා (Tata) සිට අම්බනිස් (Ambanis) දක්වා, සියළුම අවබෝධතා ගිවිසුම් අහෝසි කිරීම, ඔවුන්ගේ ධනය ජාතික ධනය ලෙස ප‍්‍රකාශ කරනවා, එමෙන්ම අයිතිකරුවන් සිරගෙට දමනවා. ආමූලික තත්ත්වයේ සිට ඉහළම තත්ත්වය දක්වා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ක‍්‍රමයෙන් පුද්ගලයින් තෝරා ගන්නවා.

නමුත් ලෝකය පුරාම කොමියුනිස්ට් රජයයන් වල ඉතිහාසය දිහා බලන්න. ඔවුන් විසින් කලින් පෙරලා දැමූ අය වගේම පීඩකයන් බවට නැවත පත්වෙනවා. මාඕවාදී පාලනයන් වල බල කිරීම් සහ අදහස් වලට විපක්‍ෂ ක‍්‍රිකාරකම්වල නොවන බවට උදාහරණ විශාල වශයෙන් තියෙනවා. කොහොමද මේක ඔබේ ජනතාවට හොඳම දෙයක් වුණේ?

මේ සියල්ල ධනපතියන් විසින් පතුරුවන ලද කතන්දර. ගම්මානවල අපේ මිනිස්සු සිය ගණන් මැරෙනවා, නමුත් අපේ වෛද්‍යරුන් හැම දෙනෙකුටම ඕන නගරවල ජීවත් වෙන්න. අපේ හැම ඉංජිනේරුවෙකුටම ඕන ජපානයේ හෝ පරිගණක තාක්‍ෂණික ක්‍ෂේත‍්‍රවල සේවය කරන්න. ජාතියේම ධනය භාවිතා කරලයි ඔවුන් තමන්ගෙ තත්ත්වයට එන්නෙ. ඔවුන් මගේ රට වෙනුවෙන් මොකද්ද කරන්නෙ? රජයට බල කරල කියන්න බෑ ඔබට ෙදාස්තර කෙනෙක් වෙන්න කියල. නමුත් ඔබ එහෙම වුණොත්, උදක්ම කියන්න පුළුවන් අවුරුදු දෙකක් ඔබේ දක්‍ෂතාවයන් ගම්මාන සඳහා යොදවන්න කියල. රාජ්‍යයක පීඩනය කොපමණදැයි රඳා පවතින්නෙ බලයෙහි ආධිපත්‍ය පාලනය කරන්නෙ කවුරුන්ද යන්න මතයි.

අපිට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සංස්කෘතියක් අවශ්‍යයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් නැත්නම් ගම්වැසියන්ට කියන්න තවත් විප්ලවයකින් අපිව පලවා හරින්න. අපිට දැනටමත් කලල අවස්ථාවේ පවතින විකල්ප ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ජනතා රජයක් බස්තාර්වල තියෙනවා. ඡන්දය හරහා විප්ලවීය ජනතා කමිටුව කියන ප‍්‍රාදේශීය රජය අපි තෝරා ගන්නවා. ජනතාව ඔවුන්ගේ අත් එසවීමෙන් ඡන්දය ලබා දෙනවා. ඒකට සභාපති කෙනෙක්, උපසභාපති කෙනෙක් සහ දෙපාර්තමේන්තු – අධ්‍යාපන, සෞඛ්‍ය, සුභසාධක, කෘෂිකර්මය, නීතිය සහ නියෝග, මහජන සම්බන්ධතා. මේ පද්ධතිය දැන්ට ඉන්දියාවෙ දිස්ත‍්‍රික්ක 40 ක පමණ තියෙනවා. මාඕවාදීන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය විශ්වාස කරන්නෙ නෑ කියන සංකල්පය වැරදියි.

ඉන්දියාවෙ අද තියෙන්නෙ මොකද්ද, විධිමත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක්. ඒක ඇත්ත නෙවෙයි. මමටා බනර්ජී, CPM හෝ කොංග‍්‍රස් පක්‍ෂය මේ සියල්ල ඒකාධිපතියි. අපි කතිකා කරගත්තා රජය සිරකරගෙන ඉඳල නිදහස් කරපු ආදිවාසී කාන්තාවන් 14 දෙනා ලෝකයට පෙන්වන්න; රජයේ සැබෑ මුහුණුවර පෙන්වන්නට.

ඔබ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය විශ්වාස කරනවනම්, ඇයි ඔබ දැනට පවතින ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ක‍්‍රමයෙන් ඉවත්වෙලා ඉන්නෙ? නේපාලයේ මාඕවාදීන් මැතිවරණයට තරඟ කරනවනෙ.

නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රාජ්‍යයක් බිහි කිරීමට නම්, පැරණි එක විනාශ කරන්න වෙනවා. නේපාලයේ මාඕවාදීන් සමථයකට ඇවිල්ල තියෙන්නෙ. මොන ඡන්දද? There are 180 MPs with serious criminal charges. More than 300 MPs are crorepatis [someone who is worth more than 10 million rupees].  ඔබ දන්නවද? එක්සත් ජනපද හමුදාව දැනටමත් උත්තර් ප‍්‍රදේශ්වල කඳවුරක පුහුණුවීම් පවත්වනවා. ඔවුන් විවෘතවම කිවුව ඔවුන්ට අවශ්‍ය ඕනෑම වෙලාවක ඉන්දියන් හමුදාව ගන්න පුළුවන් කියල. ඔවුන්ට මේ බල පුළුවන්කාර කමට ඉඩදිල තියෙන්නෙ කවුද? මම නෙවෙයි. මම ඔවුන්ට විරුද්ධයි. මම සැබෑ දේෂ් භක්ත් (දේශ පේ‍්‍රමියෙක්)

ඔබට මොන වගේ ජාතියක් විදිහටද ඉන්දියාව සකසන්න අවශ්‍ය? ආකෘතියක් දෙන්න.

අපේ පළමු ආකෘතිය පැරීස්. එය බිඳ වැටුණ. ඊට පස්සෙ රුසියාව බිඳ වැටුණ. ඊට පස්සෙ චීනයේ පහළ වුණා. නමුත් මාඕගෙන් පස්සෙ, එයත් පරාජය වුණා. දැන් ලෝකෙ කොහේවත් නැහැ බලය ඇත්තටම ජනතාවගෙ අතේ තියෙන එකක්. හැම තැනකම වැඩ කරන ජනතාව ඒකට සටන් කරමිනුයි ඉන්නෙ. ඒ නිසා දෙන්න ආකෘතියක් නැහැ.

හැම තැනකම කොමියුනිස්ට්වාදය වැඩ කරන්නෙ නැහැනෙ, ඇයි ඒක ඉන්දියාවෙදි වැඩ කරන්නෙ? චීනය අද පිළිගන්නවා මාඕගෙ න්‍යායයන් වැරදියි කියල. නේපාල මාඕවාදීන් මේ වන විට විදේශ ආයෝජන බලාගෙන ඉන්නවා.

නේපාලයේ මාඕවාදීන් කරන්නෙ මොකද්ද, ඒක වැරදියි. ඒ මාවත අනුගමය කිරීමෙන් වෙන්නෙ තවත් බුද්ධදෙබ් (බටහිර බෙංගාලයේ ‘මාක්ස්වාදී’ මහ ඇමති) බාබු කෙනෙක් හැදෙන එක විතරයි. අපි ඔවුන්ට කියනවා නැවත පරණ ක‍්‍රමයට ඇතුල් වෙන්න කියල. කොහේහරි සමාජවාදය හෝ කොමියුනිස්ට්වාදය මුල් බහින කොට අධිරාජ්‍යවාදය ඒක විනාශ කරන්න උත්සාහ කරනවා. ඇත්තෙන්ම ලෙනින්, මාඕ, ප‍්‍රචණ්ඩා – මේ හැම කෙනෙකුගෙම වැරදි තියෙනවා. දෙවන ලෝක යුද්ධය ජයග‍්‍රහණයෙන් පස්සෙ, ස්ටාලින් අභ්‍යන්තර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයත් එක්ක නිළධාරිවාදය ස්ථාපිත කළා. ඔවුන් ජනතාවගේ සහභාගිත්වය ගැන සැලකිල්ලක් දැක්වුයේ නැහැ.  අපි ඔවුන්ගෙ දුර්වලකම් වලින් ඉගෙන ගන්නවා. නමුත් ධනවාදයටත් ඒක විනාශ කළායින් පස්සෙ නැවත නැඟිටින්නට සිදුවෙලා තිබිල තියෙනවා. ඔබ කියන්නෙ කොහොමද ඒ ධනවාදය සාර්ථක වෙලා තියෙනව කියල. එකම මාර්ගය සමාජවාදයයි.

මාක්ස්වාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය හෝ නේපාල මාඕවාදීන් වගේ රාජ්‍ය බලයේදී ඔබ අසාර්ථක වෙන්න පුළුවන් නේද?

අපි වෙනස් උනොත් ජනතාව අපිට විරුද්ධව වෙනත් ක‍්‍රන්තිකාරි ඇන්දෝලන් (විපලවය) එකක් පටන් ගනීවි. පාලකයා – කවුරු වුණත් – සූරාකන්නෙක් වුණාම, ජනතාවට අවශ්‍යයි ඔවුන්ගේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අයිතීන් වෙනුවෙන් නැගී සිටින්න. ඔවුන් කිසෙන්ජි, හෝ ප‍්‍රචණ්ඩා හෝ ස්ටාලින් ව අන්ධානුකරණයෙන් අදහන්න අවශ්‍ය නැහැ. ඕනෑම නීටාවක් හෝ පක්‍ෂයක් තමන්ගේ දර්ශනයෙන් පිට පනිනව නම්, ඒ සමගම ඔවුන් කෙරේ ඇති ඔබේ විශ්වාසයත් අවසන් වෙනවා, ආපහු කැරලි ගහනවා. ජනතාව මේ සම්ප‍්‍රදාය සජීවීව පවත්වගන්න අවශ්‍යයි.

ඔබ කවදා හෝ පුද්ගලික අකරතැබ්බයකට මුහුණ දී තිබේද? රජයට බලපෑම් කළ හැකි එකම ක‍්‍රමවේදය ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රමවේදය ද?

මම විශ්වාස කරනවා අපි යහපත් දේ කිරීමටයි උත්සාහ කරමින් සිටින්නේ. අපි නිරත වන්නේ යුක්තිසහගත යුද්ධයක. ඇත්තෙන්ම ගමන තුළ වැරදි සිදු වන්නට පුලූවන්. රජය වගේ නෙවෙයි අපි අතින් වැරදි සිදු වූ විට අපි ඒවා පිළිගන්නවා. ෆැන්සිස් ඉන්දුවාර්ගෙ (Francis Induwar) හිස ගසා දැමීම වරදක්. අපි එයට සමාව ඉල්ලනවා. ලාල්ගාර්හ් වලදී අපි වෙනස් උපක‍්‍රම භාවිතා කරන්නට උත්සාහ ගන්නවා. අපි මෑතදී සුවිශේෂ සංවර්ධන ඉල්ලීම් සකස් කරල නොවැම්බර් 27 අවසන් දවස විදියට රජයට දැනුම් දීල තිබෙනවා. අපි රජයෙන් ඉල්ලල තියෙන්නෙ ළිං 300 හාරා දීම සහ ආදේශක රෝහල් 30ක්. අපි වාම පෙරමුණු පක්‍ෂවල දොරවල්වලටත් තට්ටු කරල තියෙනවා-ප‍්‍රගතිශීලී සංගමය, RSP, CPI, සහ CPM ට පවා. මම බෙංගාල රජයේ ඇමතිවරුන් සමග පවා සම්බන්ධ වෙනවා. මම ප‍්‍රධාන ඇමතිට කතා කරල තියෙනවා.

ප‍්‍රධාන ඇමති මෙය ඉවත දමල තියෙන්නෙ.

මම ප‍්‍රධාන ඇමතිට කතා කරල තියෙන්නෙ. මම ඔහුට කිව්වා රාජ්‍ය ක‍්‍රෑරත්වය නවත්වන අපේ සංවර්ධන ඉල්ලීම් එවන්නම් කියල. ඔහු කිව්ව ඔහු ඉන්නෙ ඔහුගේම පක්‍ෂයේ සහ ස්වදේශ කටයුතු ඇමති චිදම්බරන්ගෙ පීඩනයට යට වෙලා කියල.

ඇයි එහෙනම් පොලීසියට ඔබව අල්ලගන්න බැරි?

ප‍්‍රාන්ත 8 ක, දිවා රාත‍්‍රී මෙහෙයුම් කරනව මාව හොයන්න. මම ඉන්දියාවට අවශ්‍යතම අංක 2.  බෙංගාලයේ ගම්මාන 1600 ක් තුළ ජනතාව මේ වනවිට මාව පොලීසියට හසු නොවෙන්න රාත‍්‍රී රැකවල්හි යෙදෙනවා. දැන් මම ඉන්න මෙතැන ඉඳල කිලෝමිටර 1.5 ක් ඈතින් පොලිස් නිළධාරීන් 500 ක් ඉන්න කඳවුරක් තිබෙනවා. බෙංගාලයේ ජනතාව මට ආදරය කරනවා. පොලීසියට මාව අල්ලන්න කලියෙන් ජනතාව මරා දමන්න වෙයි.

ස්වදේශ කටයුතු බාර රාජ්‍ය ලේකම් මෑතකදි සඳහන් කරනවා චීනය ඔබට ආයුධ දුන්න කියල. ඒක ඇත්තද?

පැහැදිලිවම, ඔහු දන්නෙ නෑ අපේ දර්ශනයේ මූලධර්ම. යුද්ධය දිනන්න අවශ්‍ය නම් ඔබ ඔබේ සතුරාව දැන ගැනීම අවශ්‍යයි. අපේ ස්ථාවරය මුළුමනින්ම චීනයට විරුද්ධයි. මම හිතනව චිදම්බරන් සහ පිල්ලායි තමයි මගේ තරඟය, මම කවදාවත් කල්පනා කරන්නෙ නැහැ ඒ වගේ පහළ මට්ටමේ සතුරන් ගැන. ඔවුන් අහසට කඩුවෙන් කොටනව. ජයග‍්‍රහණය හිමි වන්නෙ අපිට.

ලෂ්කාර් හෝ තයිබා ගැන ඔබේ ස්ථාවරය කුමක්ද? ඔබ ඔවුන්ට සහය දෙනවද?

අපි ඔවුන්ගේ සමහර අරමුණුවලට සහය දෙනව, ඔවුන්ගෙ ක‍්‍රමවේදය වැරදියි, ජනතා විරෝධියි. ඔවුන්ගේ ත‍්‍රස්තවාදී ක‍්‍රියා නැවැත්විය යුතුයි, නැත්නම් ඔවුන්ට කිසිම අරමුණක් ඉෂ්ට කර ගන්නට බැහැ. ඔබට ජය ගන්නට පුළුවන් ජනතාව ඔබේ පැත්තට ගැනීමෙන් පමණයි.

 

Caste Away Illusions! Boycott Elections!

Caste Away Illusions! Boycott Elections!

The filthy scramble for seats. A deluge of defections. Casteist and communal calculations in evaluating candidates’ prospects. A sickening repetition of false promises. Crores of black money pumped in to buy allegiances and votes – make no mistake, that ugly spectacle of parliamentary elections is on.

The rulers tell us that this is our golden opportunity to make choices.

Choose between whom?

When all of them insist on more of imperialist globalisation …

When all of them avoid any meaningful steps to end feudal exploitation and oppression …

When all of them approve of even more brutal repression against those who fight back …

When all of them shamelessly record their swelling personal wealth, election after election …

Where is the difference?

What about the threat of Brahminic fascism concretised in the campaign of Modi the murderer? Shouldn’t we elect those who oppose this? The danger is real. But this Sangh Parivar agenda is not the whole story. Brahminic, communal fascism extends far beyond it. It is present in the ghettoisation and persecution of Muslims, in the exclusion and suppression of Dalits, Adivasis and other oppressed sections, in the anti-women acts allowed and even promoted by the Indian state. Which is the ruling class party free from all this?

What about corruption, stolen public money, the Swiss bank hordes? Shouldn’t we rally behind those who stand against this? Yes, we must bring the corrupt to justice. But what about the crores of stolen surplus labour, the plundered resources of the land, the lakhs of people driven off their land, destroyed habitats and environment  what about the criminal exploitative system that breeds living on the backs of others and glorifies personal profit? What should we make of the immoral silence on these matters by those who claim to represent the common people? Where is the parliamentary party that stands for ending the existing system, the root of corruption?

The people need equitable, sustainable, all round development  not the growth of crorepathies and their mansions, nor the juggling of statistics to hide the misery of millions.

The people need the power to decide their own destiny.

Today these are not just dreams. They are becoming real in the embryonic peoples power that have emerged in the central and eastern regions of our country. This new society, free of exploitation and domination, was built through decades of struggle, through people’s war led by a Maoist party.

All the parliamentary parties are one in seeking to sink these islands of real hope in a sea of blood. All of them are involved in carrying out a brutal ‘war on the people’ to destroy these pockets of real people’s power. Their elections are in fact another means to carry this out by dividing the people and strengthening their ensnarement in reformist illusions.

We must get organised. We must unite to fight back and destroy these anti-people forces. We must open new war fronts and expand the pockets of red power all over the country. This is the only genuine alternative.

Strengthen the People’s War!

Join in Building a New Democratic India!

Communist Party of India (Marxist-Leninist) NAXALBARI

March 2014

MLM පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් උදෙසා…

මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් උදෙසා, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය (RIM) බිඳවැටීමෙන් පසු නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් උදෙසා.

1 වෙනි විසඳුම

විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ (RIM) මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මගින් යැවූ පළමුවෙනි විසඳුම

2012 මැයි පළමුවැනිදා

1930 සිට අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමය අතිශය දරුණු අර්බුද ඔස්සේ ගමන් කරමින් සිටී. අර්බුද සමග ගනුදෙනු කිරීමට සහ මැඩ පැවැත්වීමට දරණ වත්මන් ප‍්‍රයත්නයන් වලින් සිදුවන්නේ එය දරුණු ලෙස ගැඹුරු කිරීම සහ ව්‍යාප්ත කිරීම පමණකි.

මූල්‍ය ක්‍ෂේත‍්‍රයේ පහළවුණු ව්‍යූහාත්මක අර්බුදය ආර්ථික පරිහානිය ගැඹුරු කිරීමක් ඇති කිරීමට ආසන්න වෙමින් අනුක‍්‍රමයෙන් නිෂ්පාදන ක්‍ෂේත‍්‍රයට පැතිර ගියහ. අතිරික්ත වටිනාකම හැකිතාක් ඩැහැගැනීමට ලූහුබැඳීමෙහි සහ ලෝක වෙළඳපොළේ පොරබැදීමෙහි ඇති විෂම සංවර්ධනයේ නීති ඔස්සේ අර්බුදය ආරම්භ විය.

ධනවාදී සංවර්ධනය පැවතිමේ නීති තුළ අර්බුදයට එයටම අයත් සම්භවයක් ඇත. එය ලාභය සඳහා නිෂ්පාදනයේ සීමාවන්, නිෂ්පාදන බලවේගයන් සහ නිෂ්පාදන සම්බන්ධතාවයන් අතර ඇති ප‍්‍රතිවිරෝධතාවයන්, නිෂ්පාදනයේ සහ පෞද්ගලික අත්පත් කරගැනීම්වල සාමාන්‍යය සහ ගෝලීය ස්වභාවය ඇතුළු දෙයෙහි ප‍්‍රකාශනයන් වේ. ලෝක දර්ශනයට අනුව මින් අදහස් වන්නේ අතලොස්සක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් සතුව ධනය සහ අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පීඩනයට ලක් කරන රටවල්වල මානව වර්ගයාගෙන් තුනෙන් එකක දරිද්‍රතාවය අතර, ධනේශ්වර පංතිය අත සතු ධනය සහ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල්වල නිර්ධනීන් සහ මහජනතාව සාපේක්‍ෂ සහ නිරපේක්‍ෂ ලෙස හිඟමනට ඇද දැමීම අතර, පරපෝෂිත කොම්ප‍්‍රදෝරු ධනේශ්වර පංතියේ උතුරා යන පොහොසත්කම සහ අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පීඩනයට පත් කරන රටවල්වල නිර්ධනීන් සහ පුළුල් බහු ජනතාවගේ කාලකණ්ණි තත්වය සහ සාගින්න අතර ඇති සදාකාලික පරතරයයි.

ක‍්‍රමය (සමාජ) මේ නීති මගින් පාලනය වෙන බව පැහැදිලිය, මේ ගතිකත්වයන්ට, හැක්කේ අර්බුදය තුළට යාම පමණකි, අධිනිෂ්පාදනය සහ ප‍්‍රාග්ධන අතිරික්තය මේ අර්බුදයේ සාධක බවට පත්වේ.

මුළුමනින්ම ආර්ථික අසමත්භාවයක සහ පිපිරීමක සංධිස්ථානය බවට පත් වන, වැඩිකරන ලද සහ අවදානම් සහගත ලාභාපෙක්‍ෂිත ‘‘වාණිජකරණය’’ පිළිබඳ සංසිද්ධිය මේ ක‍්‍රමයේ ගතිකත්වය මත පාවෙන අයිස් කුට්ටියෙහි කෙළවර වේ.

ආර්ථිකයේ – ‘‘වාණිජකරණය’’ – අර්බුදයේ ප‍්‍රධාන ක්‍ෂණික හේතුව වෙයි – කිසිදු පාලනයකට යටත් නො වීමට නැඹුරු වෙයි. එබැවින් ධනවාදය සහ එහි පාලක අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් මේ අර්බුදයෙන් ගැලවීමට මුල්‍ය වෙළඳපොළ සහ ඉහළ වර්ධන අනුපාතයන් මගින් පිරිනමනු ලබන රැකියා අවස්ථාවන් පාලනය කරයි, චීනය, ඉන්දියාව සහ බ‍්‍රසීලය වැනි සමහර රටවල් සමග විසන්ධානගත වීමෙන් වුවද, තවදුරටත් සාර්ථකත්වයට පත් විය නොහැක.

මේ ප‍්‍රයත්නයන් අඩුවෙන් තක්සේරු නොකළ යුතු වුවත්, අළුත් සහ වඩා ඛේදජනක අර්බුද වලට ෙදාර විවර කරන, තාවකාලික ප‍්‍රතිලාභයකට වඩා යමක් ඔවුන්ට සහතික විය නොහැක.

ලෝකය තවම ශක්‍යතාවයන් දෙකකට මුහුණ දී සිටියි: ධනවාදයෙන් ඉවත්වීම හෝ ජනතාවගේ කාලකණ්ණි තත්වයන් තවදුරටත් දිග්ගස්සවමින් ප‍්‍රාග්ධනයේ යාන්ත‍්‍රණය ශක්තිමත් කරමින්, ඉහළ දමමින් මේ අර්බුදයට වේදනා සහගත තාවකාලික සහනයක් ලබා ගැනීමයි.

ලෝකය පුරා අධිරාජ්‍යවාදී ධනවාදීහු ගෝලීය පරිමාණයෙන් අධිරාජ්‍යවාදය නැවත පිළියෙල කිරීමට සහ ඔවුන්ගේ පංතිය වෙනුවෙන් ඔවුන්ගේ ලාභය වෙනුවෙන් ශුභසිද්ධිය සුරක්‍ෂිත කර ගැනීමට මේ අර්බුදයෙන් වාසි ලබා ගනිති.

මෙය කම්කරුවන් සහ ජනතාව මත සැහැසි බරක් පැටවීමට මූලික වේ. පීඩක රටවල් සහ අධිරාජ්‍යවාදී යන රටවල් දෙවර්ගයෙහිම, විරැකියාව, රැකියා සුරක්‍ෂිත නොවීම සහ ජීවන වියදම ඉහළ යයි, සූරාකෑම නවීන ආකාරයේ වහළ් ක‍්‍රමයකට බලෙන් වැඩි කරයි, කම්කරුවන්ගේ අයිතීන් කපා දමා ඇත, වසර ගණන් අරගල හරහා දිනා ගත් සමාජ සාධනයන් මකා දමා ඇත, දැවැන්තක ලෙස සේවයෙන් පහ කිරීමෙන් ෆැක්ටරි වසා ඇත, ගොවියන් නටඹුන් බවට පත් කොට දිවි නසා ගැනීමට තල්ලූ කොට ඇත, සමාජීය වියදම් කප්පාදු කොට අධ්‍යාපනය සහ සෞඛ්‍යය පුද්ගලීකරණය වැඩි කොට ඇත, වාණිජකරණයේ සහ ලාභයේ න්‍යාය මූලික දෑ වන ජලය, වාතය, සූර්යාලෝකය… ආදියට පවා පතුරුවා ඇත.

අධිරාජ්‍යවාදී ලෝක වෙළඳ පොළෙහි අධිපතීත්වය සහ  භූදේශපාලනික යුද්ධෝපායික ප‍්‍රදේශ සඳහා පොරබදමින් මේ අර්බුද ගෙන යනු ලැබේ, නමුත් ප‍්‍රතිපත්තිවල ඒකාත්මික ලක්‍ෂණය අර්බුදය නිර්ධනීන් සහ ජනතාව මතට පැටවීම බව අතිශයින් පැහැදිලිය.

අධිරාජ්‍යවාදයේ ප‍්‍රතිපත්ති මගින් පාරිසරික සහ ස්වාභාවික විපත්ති යන්නෙන් හඳුන්වන, වඩ වඩාත් මහා විනාශකාරී ප‍්‍රතිවිපාක ක‍්‍රමය තුළම ඇති කරයි. අධිරාජ්‍යවාදය විද්‍යාව, සංස්කෘතික සහ අධ්‍යාපනික, තොරතුරු තාක්‍ෂණය, මාධ්‍යයන්ට ප‍්‍රවේශ වීම, සන්නිවේදනය, තරුණයින්ගේ නිදහස වැඩි කිරීම සහ කාන්තා විමුක්තියේ ක‍්‍රියාවලිය, යන ක්‍ෂේත‍්‍රයන්ගේ වර්ධනය අළුත් සහ සුවිනීත දම්වැල් බවට පත් කරයි. දැවැන්ත ලෙස බුද්ධිමතුන්ගේ විරැකියාව, සමාජ පාලනය සහ මිලේච්ඡත්වයේ අතිශය තියුණු ආකාරයන්, කාන්තා අයිතීන්ට සහ තරුණයින්ගේ පෙළ ගැසීමට නව මධ්‍යතන ප‍්‍රහාර  මේ අර්බුදයේ සන්දර්භයේ ප‍්‍රතිඵල වේ.

අධිරාජ්‍යවාදීන් අතර ඇති බල තුලනය අනිත්‍ය වේ. එකම සුපිරි බලවතා ලෙස එක්සත් ජනපදය තවම පැවතියද, එහි අර්බුද සහ ගොදුරු වල ප‍්‍රතිරෝධය මගින්, සැලකිය යුතු ලෙස එහි ධාරිතාව දුබල වී ඇත. යුරෝපා කණ්ඩායම්වලට මෙය තරමක අවකාශයක් සපයා ඇත. කෙසේ හෝ සමාන සාධක ඔවුන්ගේ තත්වයන්ටත් ඍණාත්මක ලෙස ගැටී තිබේ. මේ අර්බුදයට රුසියාව බලවත් ලෙස ගොදුරු වී නොමැත. චීනය සමග ඇති සිය හවුල හරහා සහ පැරණි සෝවියට් සංගමයේ ජනරජ සමග සම්බන්ධයන් දැඩි කර ගැනීමෙන්, ඔවුන් සමහර වාසි අත් කරගෙන ඇති අතර පොරය තුළ ඉදිරියට පැමිණ තිබේ. සමස්ත රහස් සන්ධානය තවමත් අන්තර්-අධිරාජ්‍යවාදී සම්බන්ධතාවල මූලධර්මය වේ. නමුත් අර්බුදය තුළ අධිරාජ්‍යවාදය, නව ලෝක යුද්ධයකට විභවතා මූලාශ‍්‍ර බවට පත්විය හැකි ප‍්‍රතිවිරෝධයන් සමග වර්ධනය වේ. අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්, ප‍්‍රධාන වශයෙන් එක්සත් ජනපදය, ඔවුන්ගේ අභිලාශයන්ට අත්‍යවශ්‍ය වන හෝ ඒවා තර්ජනයට ලක්වන ලෝකයේ විවිධ කලාපවල ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ, ආක‍්‍රමණ, සහ නව-යටත්විජිතවාදය මුදා හරියි, අවධාරණය කොට දක්වයි. ආයුධ සඳහා තරඟය පවත්වා ගනිමින් සහ වඩ වඩාත් විනාශකාරී යුධ උපකරණවලින් සජ්ජිත වෙමින්, මේ යුද්ධයන් වර්ධනය වීමේ දී, ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන්හි සහ මානව හිමිකම්හි නිදන්ගත කොට ඇති සියළු සීමාවන් අතික‍්‍රමණය කරයි.

පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයක් පවතින තැන්වල පවා, එක් විදියක හෝ වෙනත් ආකාරයක ෆැසිස්ට් පාලනය පීඩක රටවල්වල ධර්මතාවයක් බවට හැමවිටම පත් වී තිබේ. මෑත අවුරුදු වළදී, නවීන ෆැසිස්ට්වාදයේ ප‍්‍රවණතාවයක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් තුළත් වර්ධනය වේ. සෑම රටකම ඉතිහාසයේ ලාක්‍ෂණිකයන්ට, ස්වභාවයන්ට සහ සංස්කෘතීන්ට අනුව මෙය හැඩ ගැන්වේ. එය නැවත වරක් ධනේශ්වර රාජ්‍ය පාලනයේ ආකාරයක් වන ඒකාධිපති, වර්ගවාදී, දැඩි ආරක්‍ෂිත සහ පොලිස් රාජ්‍යයක් ඉදිකිරීමට වෑයම් කරයි.

අධිරාජ්‍යවාදය යනු දරිද්‍රතාවය, පිරිහීම සහ යුද්ධයයි. සමාජ ශුභ සාධනය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ සාමය ප‍්‍රතිවිරුද්ධ තත්වය ආවරණය කරන වචන බවට වඩ වඩාත් පත් වී ඇති බව අර්බුදය මගින් අනාවරණය කරයි.

අධිරාජ්‍යවාදයේ විනාශකාරී ආර්ථික අර්බුද සහ නිර්ධන පංතිය සහ පුළුල් බහුජනතාව මත එහි ගැටීම ලෝක පරිමාණයේ අරගල සහ කැරලි රැල්ලක් පුබුදු කොට ඇත.

අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පීඩනයට පත් කරන රටවල් තුළ, විරෝධතා, කැරලි සහ විමුක්ති අරගල නව නැග්මකින් සහ නව උදාවකින් යුතුව අරාබි රටවල්වල සහ පර්සියානු ගල්ෆ් කලාපයේ පෙනෙන්නට තිබේ. තරුණ ජනතාව, නිර්ධනීහු සහ පොදු ජනතාව, සමහර තත්වයන් හිදී, කම්කරු අංශයන් සංවිධානය කොට, අධිරාජ්‍යවාදයට යටහත් පහත් ඒකාධිපති පාලනයන්ට පහරදී පෙරළා දැමීම ස්ථීර දෙයක් බව පෙනී යයි. මෙය නව අධිරාජ්‍ය-විරෝධී, යුදෙව්වාදයට-එරෙහි, වැඩවසම්-විරෝධී, නව-ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික විප්ලවයන්ට මග පාදනු ඇත.

ව්‍යාජ අධිරාජ්‍ය-විරෝධී රාජ්‍යයන් වන, ලිබියාව, සිරියාව, ඉරානය සහ විවෘතවම අධිරාජ්‍යවාදී ඒවා වන සෞදි අරාබිය, බහරේන්, යේමන්, මොරොක්කෝ, ඇල්ජීරියාව එමෙන්ම ප‍්‍රතිගාමී ක‍්‍රෑර පාලකයන් නැවත ප‍්‍රතිස්ථාපනය කළ ටියුනිසියාව සහ ඊජිප්තුව සමූලඝාතන සහ මර්ධනයන් මුදා හරියි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ධජය යටතේ සැඟවීගෙන අධිරාජ්‍යවාදය මේ අරගලවලට මැදිහත්වී ඒවා කළමනාකරණය කොට අවිශ්වාසහගත පාලනයන් ඉවත් කොට නව පාලනය සමග කසිකබල් අතවැසියන් ප‍්‍රතිස්ථාපනය කරයි. ඔවුහු යුද්ධයක් දියත් කොට ලිබියාව අත්පත් කර ගත්හ. නමුත් ‘‘අරාබි වසන්තයේ’’ රැල්ල දිගටම පවතියි. ගෝලීයව ඔවුහු අධිරාජ්‍යවාදය සහ ජනතාව අතර ඇති යුද්ධයේ නව පෙරමුණක් ලෙස වැදගත් ස්ථානයක් අත් කර ගෙන තිබේ. ඉරාකයේ, ඇෆ්ගනිස්ථානයේ සහ පලස්තීනයේ පවතින ඒවාට ඔවුහු සම්බන්ධ වෙති. මේ රටවල්වල, අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සහ යුදෙව්වාදීන්ගේ අත්පත්කරගැනීම සහ ආක‍්‍රමණයන් බරපතල විරෝධතාවයන්ට මුහුණ දී තිබේ. මෙය ඔවුන්ට සිය අත්පත්කරගැනීමේ සැලසුම් නැවත සැකසීමට බල කොට ඇති අතර ඔවුන්ගේ අරමුණු ඉෂ්ට කරගැනීමේ දැඩි ක‍්‍රමවේදයෙන් ඔවුන්ව වළක්වා ඇත. අරාබි සහ බටහිර ආසියානු කලාපයට ඔබ්බෙන් වූ ලතින් ඇමෙරිකාව, අප‍්‍රිකාව සහ අනෙකුත් ආසියානු කලාපයේ ජනතාව ඔවුන්ගේ ජීවනෝපායන්ට පහරදීමට විරෝධය දැක්වීමට පිට පිටම වීදි බැස තිබේ. චීනයේ අනවරත කම්කරු වර්ජන සහ ගොවි අරගල සඳහන් කළ යුතුය.

අපි මේ අරගල සහ විරෝධතාවල නව රැල්ල තුළ, හැම කල්හිම ප‍්‍රතිගාමී පාලක පංතියට සහ ඔවුන්ගේ හාම්පුතුන් වන අධිරාජ්‍යවාදයට, ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම එක්සත් ජනපදය වෙනුවෙන් නව යදම් සහ නව ගැත්තන් මතු කිරීමට ජනතා අරගලවල ව්‍යාඝ‍්‍රයා කර පින්නාගෙන යන බටහිර සහ ඉස්ලාම්වාදී ප‍්‍රවාහයන්ට විරුද්ධව, ජනතාවගේ විමුක්තිය උදෙසා සිදු වන අරගල සහ නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, සමාජවාදය සහ කොමියුනිස්ට්වාදය කරා දිවෙන අරගලවලට සහය දීම සහ ඒවා ශක්තිමත් කිරීම කළ යතු වෙමු.

අසහනකාරීත්වයේ රැල්ල, අධිරාජ්‍යවාදී රටවල ලක්‍ෂ ගණන් තරුණයින් සම්බන්ධ වන කැරලි සහ අරගල දල්වා ලීම වත්මන් ලෝකයේ ප‍්‍රභේදක අංගයකි. අධිරාජ්‍යවාදී බලකොටු හෙල්ලූම් කවන, නිර්ධන පංතික තරුණයින්ගේ උද්දීපනය වන නැගීසිටීම්, නව පරපුරක ප‍්‍රවේශය සනිටුහන් කරයි. අනාගතයක් නොමැති ජීවිතයකට මුහුණ දෙමින්, ඔවුන්ගේ කැරලි හරහා ‘‘කැරලි ගැසීම යුක්ති සහගතයි’’ කෑ ගසා කියන ඔවුහු ධනවාදයට අනාගතයක් නැත යන්න ප‍්‍රකාශ කරති. දැන් උණු වී ඇති, සමාන්තර ව ඇති, මේ වර්ධනය කම්කරු අරගලවල නැගීමට ඈඳී ඇත. විශේෂයෙන්ම අර්බුදය මගින් දරුණු ලෙස පහර දුන් ග‍්‍රීසිය, ස්පාඤ්ඤය, ඉතාලිය යනා දී රටවල, මහා වැඩ වර්ජන සමස්ත කම්කරු ව්‍යාපාරයේ ක‍්‍රියාකාරිත්වයට අඬ ගසා තිබේ.

නැගෙනහිර යුරෝපයේ කම්කරු අරගලවල නව වර්ධනයක් තිබී තිබුණු, වියරු ධනවාදයේ ඇම ලෙස වූ ව්‍යාජ සමාජවාදී රාජ්‍යයන් කඩා වැටීමත් සමග, පෙර තිබුණු තත්වයට වඩා බෙහෙවින් නරක වූ ක‍්‍රමයන් බවට ක්‍ෂණිකව පරිවර්තනය වීමට එකතු විය.

වඩාත් හොඳ ජීවිතයක් අපෙක්‍ෂාවෙන් සංක‍්‍රමණිකයින්ගේ නව රැල්ලක් අධිරාජ්‍යවාදී රටවලට විශාල වශයෙන් ඇදී යයි. ඔවුහු මේ රටවල් නිසා ඇති වී ඇති දරිද්‍රතාවයෙන් සහ විනාශකාරී යුද්ධවලින් පලා යති. බොහෝවිට සුසාන භූමි බවට පරිවර්තනය වන මුහුදු හරහා ඔවුන්ගේ ගමනාන්තයට ළඟා වීමට ඔවුන්ට සිය ජීවිත අප‍්‍රමාණ දුක් කන්දරාවන් තුළ අවදානමේ හෙළන්නට සිදු වේ. අධිරාජ්‍යවාදීහු කුරිරු සංක‍්‍රමණික-විරෝධී නීති සහ වර්ගවාදයෙන් ප‍්‍රතිචාර දක්වති. පොලිස් රාජ්‍යයන් වල, නවීන ෆැසිස්ට්වාදය මතු වීම, වර්ධනය වන වාර ගණනකින් යුතුව ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ සහ සංක‍්‍රමණික-විරෝධී නීති වලට ජනතාව ෆැසිස්ට්-විරෝධී සහ වර්ගවාදයට-එරෙහි, යුද්ධවලට එරෙහි පුළුල් ව්‍යාපාර මගින් පොදු ජනතාව ප‍්‍රතිචාර දක්වනු ලැබේ.

මෙය නව රැල්ලක ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයක විභවතාවයක් වර්ධනය වීමේ සහ පහළ වීමේ සන්දර්භයයි. එය සතුව මාඕවාදී පක්‍ෂ විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන මහජන යුද්ධවල සමුද්දේශ ලක්‍ෂයක් සහ යුද්ධෝපායික නැංගූරමක් ඇත.

මෙය සඳහා, විශේෂයෙන්ම තුර්කිය සහ දකුණු ආසියාව, එයට විභවයක් තිබෙන ලතින් ඇමෙරිකාව, සහ ලෝකය මුළුල්ලේම, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී (MLM) කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ සංවිධානය කිරීමත් සමග අපි නව මහජන යුද්ධ කිහිපයකට සූදානම එක් කළ යුතු වෙමු. මේ රාමුව තුළ, අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් තුළ නව මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ විප්ලවීය අරගල තුළ සෑහෙන තරම් පිම්මක් සඳහා විභවතාවය සහ ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයේ ධාරාවන් දෙකක එක්සත් කම නියෝජනය කරයි: ඒ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල සමාජවාදී විප්ලවය සහ අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් පීඩනයට පත් කරන රටවල් තුල, සමාජවාදය කරා දිවෙන, නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී විප්ලවයයි.

මේ සියල්ල ලෝකය තුළ මූලික ප‍්‍රතිවිරෝධය අධිරාජ්‍යවාදය සහ පීඩිත ජනතාව අතර බව පෙන්වන්නේ, නිර්ධන පංතිය සහ ධනේශ්වර පංතිය අතර සහ අන්තර්-අධිරාජ්‍යවාදී අතර යන ප‍්‍රතිවිරෝධයන් දෙකත් තියුණු වන අතරයි. අර්බුදය තුළ මෙය වැඩිවෙමින් පවතින අතර විප්ලවය ප‍්‍රධාන ප‍්‍රවණතාවය වේ.

වත්මන් ජාත්‍යන්තර තත්වයේදී කොමියුනිස්ට්වාදීන්ගේ කාර්යය වනුයේ විවිධ රටවල විප්ලවය සිදු කිරීමයි, මන්දයත් අර්බුදයට එකම විසඳුම විප්ලවය වන බැවින්, අධිරාජ්‍යවාදයෙන් සැනසීම ලබා ගත හැකි එකම විධිය සහ නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ අරගලවල අත්‍යන්ත අරමුණ සාක්‍ෂාත් කර ගත හැකි එකම මාවත විප්ලවය වන බැවිණි.

මෙය විසින්, විප්ලවය උදෙසා සටන් වදින පක්‍ෂයක් වශයෙන්, නිර්ධන පංතියේ සහ සියළුම මිනිසුන්ගේ නියාමක අරටුවේ පෙරමුණු බල ඇණියක් ලෙස, නව පන්නයක කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයක් ලෙස, සෑම රටකම මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ ශක්තිමත් කිරීම සහ ගොඩ නැගීම ඉල්ලා සිටියි.

අධිරාජ්‍යවාදය මගින් පෙළන රටවල්වල මහජන යුද්ධයේ යථා දර්ශනය ඉදිරියට ගමන් කරමින් සිටී. ඉන්දියාව තුළ, ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) මගින් නායකත්වය දෙන මහජන යුද්ධය සතුරාගේ පෙර නොවූ විරූ ප‍්‍රහාර අභිමුව නොසැලී සිටින අතර විහිදීමට සහ ඉදිරියට යෑමට හැකි වී තිබේ. පිලිපීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන පිලිපීනයේ මහජන යුද්ධය ඉදිරියට ගමන් කරන අතර ලෝක විප්ලවීය රැල්ලේ වැදගත් කොටසක් ලෙස ස්ථාපිත වී ඇත. සභාපති ගොන්ෂාලෝ විසින් නායකත්වය දුන් පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ, පේරු හි මහජන යුද්ධය, සමස්ත ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය උදෙසා මතවාදී සහ යුද්ධෝපායික ප‍්‍රදීපයක් ලෙස පවතී. සතුරාගේ ප‍්‍රහාර සහ පක්‍ෂය තුළම සිටින සංශෝධනවාදීන් නිසා එහි පසුබැස්මක් තිබුණද, මේ වැටකඩොලූ මැඩ පැවැත්වීමේ අරගලය අප‍්‍රතිහතව කරගෙන යයි. නේපාලයේ දස අවුරුදු මහජන යුද්ධය ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ ඉතිහාසය සහ අත්දැකීම් වලින් පොහොසත් වන අතර නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී විප්ලවයේ ජයග‍්‍රහණය දෙසට ඉතා වැදගත් ප‍්‍රගමනයක් ඇති කළහ. මෑත අවුරුදු වළදී, කෙසේ හෝ, ප‍්‍රචණ්ඩා සහ බට්ටරායිගේ ප‍්‍රමුඛත්වයෙන්, මහජන යුද්ධය සහ විප්ලවය පාවාදීමේ සංශෝධනවාදී මාවත හෙලිදරවු විය. එක්සත් නේපාල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදී) [UCPN(M)] තුළ මාඕවාදීහු එම මාවතට එරෙහිව කැරලි ගැසීමෙන් සහ පක්‍ෂයේ බාහිර සහ අභ්‍යන්තර, මධ්‍යගතවාදී දෙගිඩියාවට එරෙහිව දැඩිව නැගී සිටිමින් විප්ලවය ආරක්‍ෂා කොට එහි ගමන නැවත ඇරඹිය යුතුය. තුර්කියේ, මාඕවාදීහු නායකත්වය දෙන විප්ලවීය අරගලය, යුරෝපීය අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් සහ බටහිර ආසියාවේ ප‍්‍රතිගාමීන් විසින් පාලනය කරන රාජ්‍යයන්, යන ජාත්‍යන්තර තර්ජන දෙකක් අතර පිහිටා ඇති ඒ රටේ තත්වයන්ට ගැලපෙන ලෙස මහජන යුද්ධය අඛණ්ඩව ඉදිරියට ගෙන යමින් සිටී. දකුණු ආසියාව සහ ලතින් ඇමෙරිකාව තුළ, මහජන යුද්ධ නව මුලපිරීම් සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටින අතර දිගටම සිදු කෙරීගෙන යයි. නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදය භාවිතයට යෙදවීම, මහජන යුද්ධ සහ විප්ලවීය අරගල ප‍්‍රචලිත කිරීම සහ ඒවාට සහය දීම වනාහි ලොව පුරා කොමියුනිස්ට්වරුන්ගේ කාර්යභාරයක් වේ.

අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් වල, ඡන්ද ක‍්‍රමය, පාර්ලිමේන්තුවාදය සහ දේශපාලනික සහ වෘත්තීය සමිති ප‍්‍රතිසංස්කරණ අර්බුදය තුළ වැඩි වේ, මෙය හරහා සංශෝධනවාදය බංකොලොත් භාවයට පත් වේ. ධනේශ්වර පංතිය පෙරළා දමා බලය අත්පත් කරගැනීමට විප්ලවීය සංවිධානයක සහ විප්ලවීය යුද්ධෝපායක අවශ්‍යතාවය වේගයෙන් ඉහළ යන අතර කම්කරු සහ මහජන ව්‍යාපාර බලවත් වේ. නිර්ධන පංතියට බලය නැති තාක් කල් ඔවුන්ගේ ඉරණම යහපත් තත්වයට පත් වේ යැයි සිතීම මායාවක් ය යන මතය වැඩි වෙමින් තිබේ. කම්කරු අරගල සහ නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ තරුණ ජනයාගේ නැගිටීම්, අධිරාජ්‍යවාදී ධනවාදීන්ගේ රජයන් සහ රාජ්‍යයන් පෙරළා දමා, නිර්ධන පංතිකයින් විසින් බලය අත් පත් කර ගත යුතුයැයි යන යථාදර්ශනය තුළ මනාව සමායෝජනය විය යුතුය වර්ධනය විය යුතුය.

මේ අවශ්‍යතාවයන් යථාර්ථයක් බවට පරිවර්තනය කිරීමට, මේ සංචලන විප්ලවයක් බවට පත් කිරීම පිණිස, එක් එක් රටවල්වල සුවිශේෂ තතත්වයන්ට අනුව තෝරා ගන්නා ලද, කැරැල්ලක් ඇති කිරීමෙන් විප්ලවීය යුද්ධය මස්තක ප‍්‍රාප්ත කර ගැනීමේ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී යුද්ධෝපායෙන් යුක්තව, නිර්ධන පංති විප්ලවයක් උදෙසා, පංති අරගලයේ ගිනි දැල්ලෙන් සහ මහජනයා සමග සමීප සම්බන්ධතාවයකින් යුක්ත වූ, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ බිහි කිරීම අපිට අවශ්‍ය වේ.

දේශපාලන බලය අත්පත් කර ගැනීම ඉලක්ක වුණු සහ සෑම ක්‍ෂේත‍්‍රයකම පංති අරගලයට නායකත්වය දිය හැකි, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය මත පදනම් වුණු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ සෑම රටක් තුළම අපට අවශ්‍ය කරයි.

පංති අරගලය උදෙසා විද්‍යාත්මක සහ අධිෂ්ඨාන සහගත නායකත්වයක මේ අවශ්‍යතාවයට පිළිතුරු සැපයීමට සෑම රටකම මාඕවාදී කොමියුනිස්ට්වරු, සෑම වර්ගයකම සංශෝධනවාදී සහ ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදී, හෝ පොතේ ගුරුවාදී සහ අන්තවාදී අපගමනයන්ට, ඔවුන්ගේ සෑම ස්වරූපයකටම එරෙහිව සටන් කිරීමෙන් පිළිතුරු සැපයීමට ප‍්‍රයත්න දැරිය යුතුය.

කීර්තිමත් පැරිස් කොමියුනයේ උපත මගින්, ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ මුදුන හරහා, චීන විප්ලවය සහ ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවය ආදී වසර 140 ක් මුළුල්ලේ වූ අරගල සහ විප්ලවයන්ගේ අතිමහත් අත්දැකීම් ප‍්‍රමාණය මත අපේ පංතියට විශ්වාසය තැබිය හැකිය. අපි අපේ ජයග‍්‍රහණයන් සහ පරාජයන්, අපේ නිවැරදිබවින් සහ එමෙන්ම වැරදීම්වලින් යන දෙවයෙන්ම උගත යුතුය.

හැමවිටම සිය සමස්ත ඉතිහාසය තුළ, කොමියුනිස්ට්වරු, නිර්ධන පංතියේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් බලාපොරොත්තුව එය ඉදිකොට, සහභාගි වී තිබේ. පළමු, දෙවන සහ තුන්වන ජාත්‍යන්තර නොමැතිව, කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට ලෝකයේ සෑම අස්සක් මුල්ලකටම පැතිරීමට, එය මගින් සාක්‍ෂාත් කරගෙන තිබෙන එහි ශ්‍රේෂ්ඨ ජයග‍්‍රහණයන් හෝ, එහි තාවකාලික පරාජයන්ගෙන් පාඩම් උගෙන ගැනීමට යන මේ කිසිවක් සිදු කළ නොහැකි වනු ඇත.

මාඕ සේතුංගේ යුද්ධය ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය තුළ කෘෂෙව්ගේ සංශෝධනවාදය ස්ථාපිත කිරීමෙන් පසු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ යළි පිබිදවීමට මං සැලසූ ජාත්‍යන්තර යුද්ධයකි.

මාඕගේ මරණයෙන් පසු සහ ශ්‍රෙෂ්ඨ නිර්ධන පංතික සංස්කෘතික විප්ලවය අවසන් වීමෙන් පසු, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය (RIM) ලෝකය තුළ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදීන්ට ජාත්‍යන්තර පරිමාණයෙන් එක්සත් වීම ආරම්භ කිරීමට, නව කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරයක් දෙසට ගමන් කිරීම නැවත ඇරඹීමට ඉඩ සැළසූහ.

අද, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ බිඳවැටීමට සහ අර්බුදයට මුහුණ දෙමින්, අපි විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ ධනාත්මක සහ නිශේධාත්මක අත්දැකීම් මත මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල ජාත්‍යන්තර සංවිධානය නැවත ගොඩ නැගිය යුත්තේ වෙමු. වත්මන් තත්වය, දේශපාලනමය සහ සංවිධානමය පිම්මක් උදෙසා, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය තුළ සහ පිටත, සියළුම මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මේ නව සංවිධානය තුළ එක්සත් වීමේ අවශ්‍යතාවය විදහා දක්වයි. මෙය නව ශතවර්ශයේ පංති අරගලයේ අග‍්‍රස්ථානයේ දී කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය අතරට යෙදවීම අත්‍යවශ වේ. මෙලෙස නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ අවශ්‍යතාවයන්, අධිරාජ්‍යවාදයේ අර්බුදයේ ඝට්ටනයට මුහුණ දීමෙන්, හමු විය හැක.

සියළුම පැරණි සහ අළුත් කසල, සංශෝධනවාදය පමණක් නොව සුළු ධනේශ්වර විප්ලවවාදීන් සහ ‘‘තාත්විකවාදීන්’’ යැයි තමන්වම සඳහන් කර ගන්නන් ඉවත ලන, උසස් බවට පත්විය හැකි, නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ සමෝධානික අංගයක් බවට පත් විය හැකි, විප්ලවීය න්‍යාය විප්ලවීය භාවිතාව බවට පරිවර්තනය කරන, පංති අරගලය තුළ රැඳී සිටින සහ ක‍්‍රියාකාරී වන අව්‍යාජ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන සමග නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානය සමගි විය යුතුය.

මේ නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානය ගොඩ නැගීමට අපි සංශෝධනවාදයෙන් සහ එහි සියළු වේශයන්ගෙන් විශේෂයෙන්ම වත්මන් අර්බුදයට සහ විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ බිඳවැටීමට මග පෑදූ, එක්සත් ජනපදයේ විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ බොබ් එවේකියන්ගේ පශ්චාත්- මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී ‘නව සංකලනය’ සහ එක්සත් නේපාල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (මාඕවාදී) ප‍්‍රචණ්ඩා/බට්ටරායි විසින් ඉදි කළ සංශෝධනවාදී මාවතෙන් කැඞී යා යුතුය.

මේ සංවිධානයට පණ දෙන දේශපාලන පක්‍ෂ සහ බලවේග මගින් බෙදාගන්නා අවස්ථාවන්ට සහ විධික‍්‍රමයන්ට අනුරූපව අභ්‍යන්තර ජීවිතය පවතින, විශේෂයෙන්ම CoRIM (RIM කොමිටිය) හි ධනාත්මක සහ නිශේධාත්මක අත්දැකීම් වලින් ගුරුකම් ගන්නා, විධායක මධ්‍යස්ථානයක් නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයේ තිබිය යුතුය.

මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට්වාදීන්ගේ ජාත්‍යන්තර සංවිධානය නිර්ධන පංතිකයින්ගේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ ජාත්‍යන්තර අධිරාජ්‍ය විරෝධී සන්ධානයේ, පෙරමුණෙහි අරටුව විය යුතුය.

එය මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ වලට මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය පිහිටවීමට සහ සංවර්ධනය කිරීමට, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ නව සමගියක් සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට, ලොක ව්‍යාප්ත ජනතා අරගලවලදී එය පෙරමුණේ තැබීමට, සහ නව රැල්ලක ලෝක විප්ලවයේ විභවතාවය මුළුමනින්ම නිදහස් කරන්නට සහ සාක්‍ෂාත් කරගන්නට ඉඩ හරිනු ඇත.

අධිරාජ්‍යවාදයට අනාගතයක් නැත! අනාගතය කොමියුනිස්ට්වාදයට අයත්ය!

අත්සන් කොට බෙදා හරින ලද්දේ:
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂමය (මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී) [නක්සල්බාරි]
ඇෆ්ගනිස්ථාන් කොමියුනිස්ට් (මාඕවාදී) පක්ෂ ය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ය – ඉතාලිය

ABar-11

 

2 වන විසඳුම

ලෝකයේ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන වල ජාත්‍යන්තර සම්මේලනයක් සඳහා විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ (RIM) මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මගින් යවනු ලැබූ 2 වන විසඳුම

2012 මැයි පළමුවෙනිදා

මෙ සන්දර්භය තුළ මාඕවාදී පක්‍ෂ විසින් නායකත්වය දෙනු ලබන මහජන යුද්ධවල සමුද්දේශ ලක්‍ෂයක් සහ යුද්ධෝපායික නැංගූරමක් සමග නව රැල්ලක ලෝක නිර්ධන පංති විප්ලවයක් විභවතාවයක් සංවර්ධනය වේ, පහළ වේ.

අධිරාජ්‍යවාදී ගෝලීයකරණයේ විනාශයන්, ආක‍්‍රමණකාරී යුද්ධ සහ අධිරාජ්‍යවාදී ක‍්‍රමයේ විනාශකාරී ආර්ථික අර්බුද නිර්ධන පංතිකයින් සහ පීඩිත ජනතාව මත ගැටෙන අතර ලෝක ව්‍යාප්ත අරගල සහ කැරලි රැල්ලක් පුබුදු කර තිබේ. මේ විභවතාවය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීම අත්‍යන්තයෙන්ම මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සාර්ථකව ජාත්‍යන්තර සහ ජාතික මට්ටමේ ඔවුන්ගේ විප්ලවීය කාර්යභාරයන් ඉෂ්ට කර ගන්නේ කෙසේද යන්න මත පදනම් වේ. ඔවුන්ගේ අවබෝධය සහ අත්දැකීම් කැටි කිරීම සහ ඔවුන්ගේ ශක්‍යතාවෙහි සංවර්ධනය ලොව පුරා කැරලිකාරී ජනතාවට එක්සත් විප්ලවීය පණිවිඩයක් ගෙන යාමේදී, තීරණාත්මක වනු ඇත.

අවාසනාවට මේ කාරණයේදී පසුබෑමක් තිබේ. දැනට අක‍්‍රීයව ඇති, විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරය (RIM) තුළ වූ මේ අර්බුදය මගින් මෙය බරපතළ ලෙස සංයුක්ත කරන ලදි.

මේ තත්වය තුළ විප්ලවීය කාර්යභාරයන් මුදුන් පමුණුවා ගැනීමට සහ නිර්ධන පංතියට සහ අරගල කරන ජනතාවට මාඕවාදීන්ගේ සාමූහික අදහස් ගෙනයාමට ආධාර දිය හැකි ඵලදායී ජාත්‍යන්තර මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී සංවිධානයක් ගොඩනැගීම සඳහා වැඩ කිරීමට පියවරක් ගැනීම අවශ්‍ය වේ. එමනිසා, අපි ලෝකය පුරා වූ මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන වල නව සම්මේලනයක් පැවැත්වීම දෙසට ගමන් කළ යුතු වෙමු. මේ සම්මේලනය මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය මත පදනම් වූ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් ගොඩනැගීමේ කර්තව්‍යය දැරිය යුතුය. මේ කාර්යයේදී RIM හි ධනාත්මක සහ නිශේධාත්මක අත්දැකීම්, එය විද්‍යාමාන වූ දශක තුනකට ආසන්න කාලය තුළ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් ලෙස ඉදිකිරීමේදී සහ ක‍්‍රියාකාරීවීමේදී දෙනු ලැබූ අත්දැකීම්, මගින් දැනුවත්ව සිටිය යුතු වීම කාලෝචිත වේ. සම්මේලනය සඳහා වැඩ කිරීමේ සහ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් ගොඩනැගීමේ අංගයක් ලෙස මේ අත්දැකීම්වල කොටස් කරුවන් වී තිබෙන සියළුම පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මගින් තනන ලද සම්පිණ්ඩනයක් අපට අවශ්‍ය කරයි. සමහර ප‍්‍රමුඛ කාර්ය භාරයන් අපි ඉදිරියට දමන්නෙමු.

1. 1976 දී මාඕ සේතුංගේ මරණයත් සමග, චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (CPC) සංශෝධනවාදී පක්‍ෂයක් බවට පිරිහීම හේතුවෙන්–චීන සංශෝධනවාදීහු නිර්ධන පංති දේශපාලන බලය පෙරලා දමා, සමාජවාදය පහත හෙළා, විප්ලවීය චීනය ප‍්‍රතිගාමී චීනයක් බවට පරිවර්තනය කොට, හමුදා කුමන්ත‍්‍රණයක් හරහා දේශපාලන බලය අත්පත් කර ගත්හ. තවදුරටත්, ඇල්බේනියා කම්කරු පක්‍ෂය තුළ පැන නැගුණු හෝක්සාවාදී සංශෝධනවාදී මාවත, ලෝකය පුරා සැලකිය යුතු ප‍්‍රමාණයක කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ සහ සංවිධාන ගණනාවකට බලපෑම් කරන ලදුව, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට බරපතළ බැට දීමක් ඇති කොට අවසානයට පත් වූහ.

මේ පරාජයන්ගේ සන්දර්භය නොතකා, චීන හෝ හෝක්සා ප‍්‍රභේදයේ සංශෝධනවාදය යන මේ දෙකින් එකක්වත් අනුගමනය නොකළ, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන කිහිපයක්, සංඛ්‍යාත්මකව කුඩා වුවද, 1980 දී මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී පක්‍ෂ සහ සංවිධාන වල පළමු ජාත්‍යන්තර සම්මේලනය පැවැත් වූ අතර ලෝකයේ නිර්ධනීන්ට සහ පීඩිත ජනතාවට ආමන්ත‍්‍රණයක් යන, ඒකාබද්ධ ප‍්‍රකාශනය නිකුත් කළහ. මේ සම්මේලනය ස්ථාවර ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් සෑදීම පිණිස ප‍්‍රතිඵලයක් ලබා නොදුන්නද එය 1984 දී දෙවන ජාත්‍යන්තර සම්මේලනය සඳහා පසුබිම සකස් කළහ.

1. 1984 මේ දෙවන සම්මේලනයේදී RIM පිහිටුවීම චීන විප්ලවයේ පරාජයෙන් පසු ගිලී තිබුණු අර්බුදය මගින් විශද වුණු තත්ත්වය තුළ ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ අවශ්‍යතාවයන්ට සහ මතවාදීමය, දේශපාලනමය සහ සංවිධානමය අවැසියාවන්ට ට පිළිතුරු සැපයූ ධනාත්මක ජාත්‍යන්තරමය, න්‍යායික සහ ප‍්‍රායෝගික ප‍්‍රයත්නයකි. විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රකාශනය මේ සම්මේලනය මගින් නිකුත් කරනුු ලැබූහ – මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය (එකළ එය මාඕසේතුං චින්තනය ලෙස හැඳින්විණි) තුළ පදනම්ව සහ නව රුසියානු සහ චීන සංශෝධනවාදීන්ට (එමෙන්ම හෝක්සාගේ ආධානග‍්‍රාහී – සංශෝධනවාදය) එරෙහි වූ ප‍්‍රතිපත්ති සහිතව – ව්‍යාපාරය ප‍්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට මූලික මතවාදීමය – දේශපාලනමය රාමුවක් සපයනු ලැබූහ.

2. පසුගිය දශක තුනක කාලයේ අරගලවල RIM, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය මත පදනම්ව තිබුණු බැවින්, ප‍්‍රතිපත්ති සහගත සහ තවදුරටත් වර්ධනය කිරීමට තරම් වටිනා වැදගත් න්‍යායික සහ ප‍්‍රායෝගික ප‍්‍රතිලාභයන් අත්පත් කර ගත්හ. ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ කොටසක් ලෙස, සිය ඌනතාවයන් සහ අඩුලූහුඬුකම් තිබියදීත්, RIM හි ජාත්‍යන්තර සම්මේලනයේදී සහ විස්තීර්ණ කරන ලද රැස්වීමේදී (විප්ලවීය ජාත්‍යන්තරවාදී ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රකාශනය, මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය දිගුකල් දිනේවා, සහ සහස‍්‍ර විසඳුම වැනි ) ලේඛණ නිකුත් කරනු ලැබූ අතර, මේ සියල්ල ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රගමනයට වැදගත් න්‍යායික දායකත්වයක් සැපයූහ. ආචාර්ය අබිමායෙල් ගුස්මාන් ආරක්‍ෂා කර ගැනීමේ ඓතිහාසික ව්‍යාපාරය ඇතුළුව, පේරු හි මහජන යුද්ධයට සහ පේරු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයට, නේපාලයේ මහජන යුද්ධය ආරම්භ කිරීමට සහ එය දස වසරක් මුළුල්ලේ පවත්වාගෙන යාමට, ජාත්‍යන්තරවාදීමය සහයෝගය ලබා දීමට ව්‍යාපාරයෙහි සහ විවිධ රටවල එහි පක්‍ෂ සහ සංවිධානවල මතවාදීමය සහ දේශපාලනමය අවබෝධයන් සහ විශ්ලේශණයන් ගැන දැනුවත් වීමට ඉඩ හළ, දිනා ගැනුමට ලොවක් ඇත සඟරාව භාෂා ගණනාවකින් පළ කිරීම, සහ ප‍්‍රකාශන නිකුත් කිරීම ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය තුළ RIM විසින් විශිෂ්ඨ ක‍්‍රියාකලාපයක් ඉටු කරනු ලැබූ බව සනිටුහන් කළහ.

3. RIM හි ආරම්භක සම්මේලනය නව පන්නයක කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරයක් ඉදිකිරීමේ අවශ්‍යතාව පිළිගෙන තිබුණි. මෙය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට, RIM හි ප‍්‍රකාශනය නිවැරදිව වත්මන් ලෝකයේ සංකීර්ණ යථා තත්වයන්ට එය මගින් මතු කරන අභියෝගයන්ට අනුකූල වූ, පොදු මාවතක  සහ ජීව්‍යමය සංවිධානමය ආකාරක නියැලීමේ නිවුන් කාර්යයන් නිවැරදිව හඳුනා ගත්හ.

4. කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට පොදු මාවතක් සඳහා දළ ප‍්‍රස්තුතයක් පිළියෙල කිරීම ඇතුළුව, කොමියුනිස්ට්වරුන්ගේ මතවාදී, දේශපාලනමය, සංවිධානමය එක්සත්කමට ආධාර කිරීමේ ක‍්‍රියාවලිය වෙනුවෙන් වැඩ කිරීමේ කාර්ය භාරය සමග – කළලමය දේශපාලන මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස පිළිසිඳුණු – අභ්‍යන්තර RIM කමිටුව පිහිටවනු ලැබූහ. නමුත් මෙම කාර්ය CoRIM (RIM කමිටුව) මගින් ඉෂ්ට කර ගැනීමට අපොහොසත් වූ අතර මේ අරමුණු වලට ළඟා වීමට RIM ට නොහැකි විය.

5. මේ ව්‍යාපාරය තුළ එක්සත් භූමිකාවක් සහ ස්ථාවරත්වයක් ඇති කිරීම සඳහා හැඩගැස්වුණු, එවැනි මධ්‍යස්ථානයක පැවතීමෙහි, RIM හි අත්දැකීම් තුළ මිශ‍්‍ර ප‍්‍රතිඵල වූහ. එහි යහපත් ප‍්‍රතිඵලයන්ද වූහ. බරපතල අත්වැරදීම්, RIM හි සාමූහිකත්වය නිශේධනය කළ ක‍්‍රියාකරිත්වය තුළ වූ අධිපතිවාදී ප‍්‍රවණතාවයන්, බරපතල ලෙස එහි සමගිය, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී පක්‍ෂ විශාල ප‍්‍රමාණයක් සම්මුතිගත කිරීමට වලකැපුණු අතර මෙලෙස එය නියම කර තිබූ කාර්යයන් ඉෂ්ට කරගැනීම එය විසින් ම වළකාලන ලදි.

මේ සංවිධානයට පණ දෙන දේශපාලන පක්‍ෂ සහ බලවේග මගින් බෙදාගන්නා අවස්ථාවන්ට සහ විධික‍්‍රමයන්ට අනුරූපව අභ්‍යන්තර ජීවිතය පවතින, විධායක මධ්‍යස්ථානයක් නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයේ තිබිය යුතුය. ජාත්‍යන්තර සංවිධානය සිය සම්මේලන සහ අනෙක් රැස්වීම් වලදී තීරණය කර ගන්නා පරිදි තීරණ සහ එකඟතාවයන් ගේ රාමුව තුළ එය දක්‍ෂතාවයෙන් සහ කැපවීමෙන් යුතුව වැඩ කළ යුතුයි. අනෙක් සියළු කාරණාවන් මෙන්, මෙහි දීත්, ස්ථායී ආරක්‍ෂාව, මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී භාවිතාවන් සහ සංවර්ධනයන් සහ සිය අනන්‍ය ජාත්‍යන්තරවාදී කාර්යයන් ඉෂ්ට සිද්ධ කිරීම සහ අවනතභාවය තනි තනි පක්‍ෂ මගින් අත්‍යන්තයෙන්ම සහතික විය යුතු ය. ධනාත්මක අංගයන් තිබිය දී පවා, අපේ ව්‍යාපාරයට එය විසින් ගෙන තිබුණු කාර්ය භාරයන් ඉෂ්ට කළ නොහැකි ව අර්බුදයකට ඇතුල් වූහ. බොබ් එවේකියන්ගේ පශ්චාත් මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී ‘නව සංකලන’ ප‍්‍රභේදය එක්සත් ජනපදයේ විප්ලවීය කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය තුළ ආධිපත්‍ය වන විට සහ ප‍්‍රචණ්ඩා-බට්ටරායි ප‍්‍රභේදය එක්සත් නේපාල කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ (මාඕවාදී) ආධිපත්‍ය වන විට, මේ පක්‍ෂ විප්ලවයේ සහ කොමියුනිස්ට්වාදයේ මාවතෙන් අපගමනය වූවා පමනක් නොව ඔවුන්ගේ ප‍්‍රති විප්ලවවාදී මාවතේ විනාශකාරී සහ නිගාදෙන ප‍්‍රතිවිපාකයන් RIM තුළම පක්‍ෂ සහ සංවිධාන කෙරේ සහ විශේෂයෙන්ම පුළුල් සහ තියුණු ආකාරයකට, RIM කොමිටිය තුළද, නිශේධාත්මකව බල පෑහ. මේවා RIM හි වත්මන් අර්බුදයට සහ බිඳවැටීමට මූලික වූ ආසන්නතම මතවාදී ප‍්‍රභවයන් වෙයි.

ජාත්‍යන්තර සංවිධානය නැවත ක‍්‍රියාකාරී කිරීමට සහ නැවත සංවිධානය කිරීම වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තර සම්මේලනයක් කැඳවීමට අපි යෝජනා කරමු.  මේ කාර්යයේ දී මහජන යුද්ධවලට නායකත්වය දෙන මාඕවාදී පක්‍ෂ, සහ RIM හි පිටත සිටින අයද ඇතුළුව සියළු මාඕවාදී බලවේග, සමග සහයෝගයෙන් ක‍්‍රියා කළ යුතු බවත්, ඔවුන්ගේ දර්ශනයන් සහ අත්දැකීම් වලින් සම්මේලනය වඩා වාසි ලබා ගනු ඇති බව අපි විශ්වාස කරමු. මේ අරමුණ සාක්‍ෂාත් කරගැනීම වෙනුවෙන් මතවාදී, දේශපාලනමය විවාද ක‍්‍රියාදාමයක් රැගෙන යා යුතුය. සම්මේලනය සඳහා සූදානම් වීමේ එහි අරමුණු වලට සේවය කිරීමේ අංගයක් ලෙස, ‘RIM, ICML, සහ අනෙක් ජාත්‍යන්තර මුල පිරීම් වල’ සම්පිණ්ඩනයන් ගැන සම්මන්ත‍්‍රණයක් සිදු කිරීම අපි සිදු කරන්නෙමු.

නව ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් තුළ නව ජාත්‍යන්තර සමගියක් මූර්තිමත් කිරීමේ පදනම බවට පත් වීමේදී, මේ සමස්ත ක‍්‍රියාදාමය හරහා සමගියේ ගති ලක්‍ෂණයන් සහ වෙනස්කම් හඳුනාගතහැකි වනු ඇති අතර සාපේක්‍ෂව උසස් ආකෘතියකට ළඟාවිය හැකිය. පවත්නා තත්වයන් තුළ, මේ විප්ලවීය වගකීම් ක‍්‍රියාවට නැංවීම ‘‘ලෝකයේ කම්කරුවෙනි පීඩිත ජනතාවෙනි සමගිවව්’’, යන  ජාත්‍යන්තරවාදී කොමියුනිස්ට් සටන් පාඨයේ ප‍්‍රකාශනය ප‍්‍රායෝගිකව ඔප්පු කළ හැකිය. එය මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී-මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂවලට මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය-මාඕවාදය පිහිටවීමට සහ සංවර්ධනය කිරීමට, ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ නව සමගියක් සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට, ලෝක ව්‍යාප්ත ජනතා අරගලවලදී එය පෙරමුණේ තැබීමට, සහ නව රැල්ලක ලෝක විප්ලවයේ විභවතාවය මුළුමනින්ම නිදහස් කරන්නට සහ සාක්‍ෂාත් කරගන්නට ඉඩ හරිනු ඇත.

අත්සන් කොට බෙදා හරින ලද්දේ:
ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂමය (මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී) [නක්සල්බාරි]
ඇෆ්ගනිස්ථාන් කොමියුනිස්ට් (මාඕවාදී) පක්ෂ ය
මාඕවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ය – ඉතාලිය

ABar-11

2nd Resolution passed by the MLM Parties

2nd Resolution passed by the Special Meeting of the Marxist-Leninist-Maoist Parties and Organizations of the Revolutionary Internationalist Movement for an International Conference of the MLM Parties and Organization of the world – May First 2012

The devastations of imperialist globalisation, wars of aggression and the devastating economic crisis of the imperialist system and its impact on proletarians and the broad masses have awakened worldwide a wave of struggles and revolts. In this context a potential new wave of the world proletarian revolution develops and emerges, with the people’s wars led by Maoist parties as its reference points and strategic anchor. The realisation of this potential ultimately depends on how successful the Marxist-Leninist-Maoist parties are in fulfilling their revolutionary tasks at national and international level. The pooling of their understanding and experience and the development of their capacity to take a united revolutionary message to the rebellious masses all over the world, have decisive importance.

Unfortunately there has been a lag in this matter. This is severely compounded by the crisis in the Revolutionary Internationalist Movement (RIM), which is now defunct.

In this situation steps need to be taken to work for the building of an effective international MLM organization that can aid the fulfilment of revolutionary tasks and take the collective voice of the Maoists to the proletariat and struggling peoples. Therefore, we should move towards holding a new conference of the Marxist-Leninist-Maoist parties and organizations throughout the world. This conference should take up the task of building an international organization based on Marxism-Leninism-Maoism. It is appropriate that this task should be informed by the positive and negative experiences of RIM, given its experience in building and functioning as an international organisation during its nearly three decades of existence. As part of the work for the conference and the building of an international organization we need a summation worked out by all the parties and organization which has been part of this experience. Here we put forward some preliminary views.

  1. Following Mao Zedong’s death in 1976, the Chinese revisionists seized political power through a military coup d’état, thus causing the Communist Party of China (CPC) to degenerate into a revisionist party–overthrowing proletarian political power, bringing down socialism, and transforming revolutionary China into reactionary China. Moreover, the emergence of the Hoxhaite revisionist line in the Party of Labour of Albania, influenced a certain number of communist parties and organizations throughout the world, and ended up producing a serious assault on the international communist movement.

Despite this context of defeat, some Marxist-Leninist parties and organizations, that did not follow either the Chinese or Hoxhaite variants of revisionism, though few in number, held the first international conference of Marxist-Leninist parties and organizations in 1980 and passed a Joint Communiqué, A Call to the Proletariat and the Oppressed Peoples of the World. Although this conference did not result in the creation of a stable international organization it prepared the ground for a second international conference in 1984.

The formation of the Revolutionary Internationalist Movement (RIM) in this second conference of 1984 was a positive international, theoretical and practical endeavour that responded to the ideological, political and organizational needs and necessities of the international communist movement in the circumstances of a period defined by the crisis that had engulfed the communist movement following the defeat of the Chinese revolution. The Declaration of the Revolutionary Internationalist Movement that was passed at this conference – on the basis of Marxism-Leninism- Maoism (Mao Zedong Thought as it was then termed) and a principled opposition to the modern Russian and Chinese revisionism (as well as the Hoxhaite dogmato-revisionism) – provided a basic ideological-political framework for the foundation of the movement .

  1. In its past three decades of struggles the Revolutionary Internationalist Movement, since it was based on Marxism-Leninism-Maoism, achieved important theoretical and practical gains that were principled and worthy of further development. The documents passed in the international conferences and the expanded meetings of RIM (like the Declaration of the Revolutionary Internationalist Movement, Long Live Marxism-Leninism-Maoism, and the Millennium Resolution), despite some of their deficiencies and shortcomings, were all important theoretical contributions to the advancement of the Movement, as part of the international communist movement. The internationalist support to the people’s war in Peru and PCP, including the historical campaign in defence of Dr: Abimael Guzman, the contribution and support for the start and continuation of the people’s war in Nepal for its ten years, the publishing of the journal A World To Win in several languages that allowed to make known ideological and political understandings and analysis of the Movement and its parties and organizations in different countries, and statements issued have been notable features of the role played by the RIM in the international communist movement.

  1. The founding conference of the RIM had recognised the necessity of building a new communist international of a new type. To realize this, the Declaration of the RIM correctly identified the twin tasks of evolving ‘a general line and a correct and viable organisational form, conforming to the complex reality of the present-day world and the challenges it poses.’

  1. The interim committee – conceived as an embryonic political center – was formed with the task of working for the process of furthering the ideological, political and organisational unity of communists, including the preparation of a draft proposal for a general line for the communist movement. But this task was not fulfilled by the Corim and the RIM could not reach this goal.

  1. In the experience of RIM, the existence of such a center, formed for enabling a consistent and unified role for this Movement has given mixed results. There were some good results. There have also been serious lapses, hegemonic tendencies in functioning that negated the collectiveness that was the RIM, sorely undermined its unity, hindered the incorporation of more MLM parties and thus blocked the fulfilment of the tasks it had set for itself.

The new international organization should have an executive centre, whose internal life and methods correspond to the stage and methods shared by the political parties and forces that give life to this organization. It should function with the competency and commitment to work within the framework of the decisions and agreements of the international organization as decided in its conferences and other meetings. As in all other matters, here too, the consistent defence, application and development of MLM and the fulfilment of their own internationalist tasks and obligations by the individual parties are the ultimate guarantee. In spite of its positive aspects, our Movement could not fulfil the tasks it had taken up and entered a crisis. When revisionism of Bob Avakian’s post-MLM ‘new synthesis’ variety became dominant in the Revolutionary Communist Party-USA and of the Prachanda-Bhattarai variety became dominant in the United Communist Party of Nepal (Maoist), not only did these parties deviate from the path of revolution and communism, but the destructive and disparaging effects of their counter-revolutionary lines negatively affected the parties and organizations within RIM, specifically the Committee of RIM (CoRIM), in an extensive and profound manner. These are the immediate ideological sources that have led to the current crisis and collapse of the RIM.

We propose the convening of an international conference in order reactivate and reorganize an international organization. We believe that this task must be jointly taken up with the involvement of the Maoist parties leading people’s wars, and all the Maoist forces, including those outside the RIM, so that the conference will benefit from their views and experiences. In order to achieve this aim a process of ideological, political debate must be carried out. As part of preparation for the conference and serving its aims, we will it necessary to organise a seminar on ‘Summation of Experiences of RIM, ICML, and other International Initiatives.’

Through this whole process the points of unity and differences can be identified and a relatively advanced platform can be arrived at, to become the basis of a new international unity concretised in a new international organisation. In the current circumstances, the execution of this revolutionary responsibility can demonstrate a practical expression of the internationalist communist slogan, “workers and oppressed peoples of the world unite.” It is this that will allow the MLM communist parties to establish and develop Marxism-Leninism-Maoism, realize a new unity of the international communist movement, place it at the van of worldwide people’s struggles and fully unleash and realize the potential new wave of world revolution.

With revolutionary greetings,

Signed and spread by:

Communist Party of India (M-L) [Naxalbari]

Communist (Maoist) Party of Afghanistan

Maoist Communist Party – Italy.

1st Resolution passed by the MLM Parties

For the international conference of MLM parties and organizations, for a new international organization after the collapse of RIM!

1st Resolution passed by the Special Meeting of the Marxist-Leninist-Maoist Parties and Organizations of the Revolutionary Internationalist Movement – May First 2012

The imperialist system is going through the most severe crisis since the 1930s. The current attempts to address and overcome the crisis only serve to deepen and extend it.

The structural crisis that emerged in the field of finance has gradually extended to the field of production, bringing about a deepening recession. The crisis proceeds under the law of uneven development within the pursuit of the maximum extortion of surplus value and the contention on the world market.

The crisis has its origin in the laws of running of the capitalist system itself. It is the expression of the limits of production for profit, and the contradiction between productive forces and relations of production, including the general and global nature of the production and private appropriation. In the world scene this means an ever growing gap between the wealth of a handful of imperialist countries and the poverty of three quarters of human beings in the countries oppressed by imperialism, between the wealth in the hands of the bourgeoisie and the relative and absolute impoverishment of proletarians and masses in the imperialist countries, between the overflowing richness of a parasitic and comprador bourgeoisie and the living conditions of misery and hunger of the proletariat and broad masses in the countries oppressed by imperialism.

It is clear that a system dominated by these laws, these dynamics, can only go into crisis, and overproduction and capital surplus become factors of crisis.

The phenomena of heightened and speculative “financialization” are the tip of the iceberg of the dynamics of the system, which become point of implosion and explosion.

The “financialization” of the economy – the main immediate cause of the crisis – tends to reject any control. So the efforts of capitalism and its ruling imperialist powers to get out of crisis through regulation and control of the financial markets and use of the opportunities offered by high growth rates, even if disarticulated, of some countries such as China, India and Brazil have so far not succeeded. Although these efforts should not be underestimated, they cannot ensure more than a temporary recovery, one which opens the door to new and even more distressing crises.

The world is still faced with two possibilities: the exit from capitalism or a painful temporary recovery from this crisis by strengthening, enhancing the mechanisms of capital and thus prolonging the misery of the masses.

The imperialist bourgeoisie all over the world take advantage of the crisis to restructure imperialism on a global scale and save the interests of their class for their profits.

This leads to unloading the vicious weight of the crisis on the workers and masses. In both the oppressed countries and imperialist countries, unemployment, job insecurity and the cost of living increase, exploitation is ratcheted up to modern forms of slavery, workers’ rights are reduced, social achievements won through years of struggles are erased, factories are closed with massive layoffs, peasants are ruined and driven to suicide, cuts in social expenditures and privatization of education and healthcare grow, the logic of commodification and profit is extended even to primary goods, such as water, air, sun, etc..

These policies are carried out within the contention for domination on the imperialist world market and geopolitical strategic areas, but the unitary character of the policies to unload crisis on the proletarians and the masses is emphatically clear.

The policy of imperialism accentuates and makes more and more catastrophic the effects of the system in terms of ecological and natural disasters. Imperialism transforms factors of development in the field of science, culture and education, information technology, access to media, communication, extension of the freedom of young people and the processes of emancipation of women, into new and more refined chains. In the context of crisis this results in massive intellectual unemployment, social control and most extreme forms of barbarism, new neo medieval attacks on women’s rights and the regimentation of youth.

The balance of power among the imperialists is in a flux. Though the US still remains the sole super power its capacities have been considerably weakened, by the resistance of is victims and the crisis. This gave some room for the EU grouping. However similar factors have negatively impacted on their position too. Russia had not been affected so much by the crisis. Through its axis with China and consolidating ties with erstwhile Soviet Union republics, it has gained some advantage and has stepped up contention. Overall collusion is still principal in inter-imperialist relations. But imperialism in crisis, develops within it contradictions that can become potential sources of a new world war. Imperialist powers, mainly the US, unleash and accentuate wars of aggression, invasion, and neo-colonialism in the different regions of the world where their interests are vital or threatened. In developing these wars, it continues with the arms race and gets equipped with more and more devastating military instruments, surpassing all limits enshrined in international conventions and human rights.

One or the other form of fascistic control has always been the norm in oppressed countries, even where a parliamentary system exists. In recent years, a tendency to modern fascism grows inside the imperialist countries also. This takes shape according to the characteristics of history, the reality and the culture of each country. It strives to establish once again the totalitarian, racist, securitarian and police-state forms of the rule of the bourgeoisie.

Imperialism is poverty, reaction and war. The crisis reveals that welfare, democracy and peace become more and more words that cover an opposite substance.

The devastating economic crisis of imperialism and its impact on proletarians and the broad masses have awakened worldwide a wave of struggles and revolts.

In the countries oppressed by imperialism, the protests, rebellions and liberation struggles have found in the revolts in Arab countries and in the Persian Gulf a new height and a new dawn. Young people, proletarians and the masses and, in some cases, organized sectors of workers, attacked and overthrew dictatorial regimes subservient to imperialism that seemed permanent. This has paved the way for new anti-imperialist, anti-Zionist, anti-feudal, new-democratic revolutions.

False anti-imperialist regimes, such as those of Libya, Syria, Iran, and openly pro-imperialist ones such as those in Saudi Arabia, Bahrain. Yemen, Morocco, Algeria, as well as the military regimes that have replaced the reactionary tyrants in Tunisia and Egypt, unleashed massacres and repression. Hiding under the flag of democracy imperialism intervened in these struggles and maneuvered to remove unreliable regimes and replace worn out servitors with new ones. It launched a war and occupied Libya. But the wave of “Arab springtimes” continue. Globally they have achieved an important position as a new front in the battle between imperialism and the peoples. They join those existing in Iraq, Afghanistan and Palestine. In these countries, the occupation and invasions of imperialists and Zionists have faced heavy resistance. This forced them to reshape their occupation plans and prevented them in a substantial manner from realizing their aims. Apart from the Arab and West Asian countries, people in Latin America, Africa and other regions of Asia have repeatedly taken to the streets to resist the attacks on their livelihoods. The persistent and growing labor strikes and peasant struggles in China is notable.

In this new wave of struggle and resistance we must support and strengthen the struggle for the liberation of peoples and for new democracy, towards socialism and communism, and oppose the pro-Western and Islamist currents which ride the tiger of people’s struggles in order to impose new chains and new subordination to the reactionary classes and their masters of all time, imperialism, mainly of the U.S. and Europe.

The wave of unrest, flaring up of rebellions and struggles involving hundreds of thousands of youth in the imperialist countries is a distinguishing feature of the present world. The exciting uprisings of the proletarian youth, which shakes the imperialist citadels, marks the entry of a new generation. Facing a life without a future, through their rebellions they shout “it is right to rebel” and declare that it is capitalism that has no future. Now fused, now in parallel, this development is coupled to a rise in labor struggles. General strikes have summoned to action the whole workers movement, especially in countries hit hardest by the crisis Greece, Spain, Italy…

The workers’ struggles have had a new development in Eastern Europe, where to the bite of wild capitalism following the collapse of false socialist regimes, was added the quick transformation into systems even worse than before.

New waves of immigrants flock to the imperialist countries in hope of a better life. They flee from poverty and war devastations caused by these countries. To reach their destinations they have to put their lives at risk through untold suffering which often turn the seas into cemeteries. The imperialists respond with harsh anti-immigrant laws and racism. The emergence of modern fascism, of police states, the growing frequency of wars of aggression and anti-immigrant laws have been responded to by the masses through the development of anti-fascist and anti-racist movements, and broad movements against the war.

This is the context in which a potential new wave of the world proletarian revolution develops and emerges. It has as its reference points and strategic anchor the people’s wars led by Maoist parties.

To this we must add the preparation of several new people’s wars, particularly in Turkey and South Asia, with the potential for it in Latin America, and throughout the rest of the world, with the constitution of Marxist-Leninist-Maoist (MLM) communist parties. In this framework, the new MLM communist parties in the imperialist countries represent the potential for a quantum leap in revolutionary struggle and the unity of the two currents of the world proletarian revolution: the socialist revolution in the imperialist countries and the new democratic revolution, marching towards socialism, in the countries oppressed by imperialism.

All this shows that the principal contradiction in the world is that between imperialism and oppressed peoples, while both the contradictions between the proletariat and bourgeoisie and the inter-imperialist contradictions also sharpen. In the crisis it is increasingly clear that the revolution is the main trend.

In the current international situation the task of communists is to make revolution in the different countries, because the revolution is the only solution to the crisis, the only way out from imperialism and the only road to achieve the ultimate goal of the struggles of the proletarians and oppressed people.

This demands the strengthening and building of MLM communist parties in each country, as a new kind of communist party, as vanguard detachments of the proletariat and leading core of all the people, as a party fighting for the revolution.

In the countries oppressed by imperialism the perspective of people’s war is advancing. In India, the people’s war led by the Communist Party of India (Maoist) successfully withstands unprecedented attacks by the enemy and is able to expand and advance. The people’s war in the Philippines led by the Communist Party of the Phillipines advances and establishes itself as an important part of the wave of world revolution. The people’s war in Peru, initiated under the leadership of the Communist Party of Peru led by chairman Gonzalo remains an ideological and strategic beacon for the whole international communist movement. Though it faces setback due to the attacks of the enemy and from revisionists within the party, the struggle to overcome these hurdles persists. In Nepal ten years of people’s war enriched the history and experience of the international communist movement and made significant advance towards the victory of the new democratic revolution. In recent years, however, a revisionist line that betrays the people’s war and the revolution emerged, headed by Prachanda and Bhattarai. The Maoists within the United Communist Party of Nepal (Maoist) [UCPN(M)] must save the revolution and resume its march by revolting against that line and standing firm against centrist vacillations, inside and outside the party. In Turkey, the revolutionary struggles led by the Maoists are advancing in the pursuit of the people’s war strategy suited to the conditions of this country, placed as it is amidst two international theatres, the European imperialist countries and the regimes ruled by the reactionaries in West Asia. In other countries of South Asia and Latin America, the people’s war is in preparation for new beginnings and progresses. It is a task of communists around the world to put into the practice the proletarian internationalism, popularize and support the people’s wars and revolutionary struggles.

In the imperialist countries, electoralism, parliamentarism and political and union reformism are increasingly in crisis and, through this, revisionism is bankrupt. The need of a revolutionary organization and a revolutionary strategy to overthrow the bourgeoisie and seize the power is increasingly advancing and strengthening in the workers and people’s movements.. The idea that as long as the proletarians are not in power it is an illusion to think that their lot will improve

is growing. The workers’ struggles and the uprisings of proletarians and young people must coordinate and grow within a perspective of overthrowing the governments and states of the imperialist bourgeoisie, for the seizure of power by the proletariat.

In order to transform these needs into reality, these movements into revolution, we need to build MLM communist parties, in the fire of class struggle and in close link with the masses, for the proletarian revolution, with the MLM strategy of the revolutionary war culminating with the insurrection, adapted to each country according to the concrete conditions.

In all countries we need communist parties based on Marxism-Leninism-Maoism, able to lead the class struggle in all fields and aimed at seizing the political power. In each country the Maoist communists strive to answer this need for a scientific and determined leadership for the class struggle, by fighting all kinds of revisionist and reformist, or dogmatist and extremist deviations, in all their forms.

Our class can rely on the huge amount of experience through 140 years of struggles and revolutions, from the birth of the glorious Paris Commune through the peaks of the October Revolution, the Chinese revolution and the Great Proletarian Cultural Revolution. We must learn from both our victories and defeats, from our correctness as well as from our mistakes.

Always in their entire history, the communists have built, participated and counted on an international organization of the proletariat and the oppressed masses. Without the First, the Second and Third International, the communist movement would not have spread to every corner of the world, neither would it have achieved its great victories, and would not have learned the lessons from its temporary defeats.

The battle of Mao Tsetung was an international battle that paved the way to the revival of communist parties after the establishment of Kruschevite revisionism in the international communist movement.

After Mao’s death and the end of the Great Proletarian Cultural Revolution, the formation of the Revolutionary Internationalist Movement (RIM) has allowed the Marxist-Leninist-Maoists in the world to begin to unite on an international scale, to resume the march towards a new Communist International.

Today, facing the crisis and the collapse of the RIM, we must rebuild the international organization of MLM parties and organizations on the basis of the positive and negative experiences of the RIM. The current situation presents the need to unite in this new organization all the MLM parties and organizations, inside and outside the RIM, for a political and organizational leap. This is necessary to put the communist movement at the height of the class struggle in the new century. Thus the needs of the proletariat and the oppressed masses, facing the impact of the crisis of imperialism, can be met.

The new international organization must unite in its ranks the genuine MLM parties and organizations that exist and operate in the class struggle, that transform the revolutionary theory into revolutionary practice, that are able to be an advanced and integrant part of the proletariat and the oppressed masses, getting rid of all the old and new waste, not only of revisionism but also of the petty bourgeois revolutionaries and the self-referring “virtualism”.

To build this new international organization we must break with revisionism in all its aspects and particularly with those that have led to the current crisis and collapse of the RIM, namely the post-MLM ‘new synthesis’ of Bob Avakian in the Revolutionary Communist Party,US and the revisionist line established by Prachanda/Bhattarai in the UCPN(M).

The new international organization should have an executive centre, whose internal life must correspond to the stage and methods shared by the political parties and forces that give life to this organization, particularly taking lesson from the positive and negative experiences of the CoRim.

The international organization of MLM communists is and should be the core of a front, of an international anti-imperialist alliance of the proletarians and oppressed peoples.

It is this that will allow the MLM communist parties to establish and develop Marxism-Leninism-Maoism, realize a new unity of the international communist movement, place it at the van of worldwide people’s struggles and fully unleash and realize the potential new wave of world revolution.

Imperialism has no future! The future belongs to communism!

Signed and spread by:

Communist Party of India (M-L) [Naxalbari]

Communist (Maoist) Party of Afghanistan

Maoist Communist Party – Italy.

In Memory of Comrade S. A. Rawoof

Central Organising Committee, Communist Party of India (Marxist-Leninist) NAXALBARI

February 20, 2014

In Memory of Comrade S. A. Rawoof

Comrade Sheik Abdul Rawoof (Viswam), who was Secretary of the Communist Party of India (Marxist-Leninist) NAXALBARI till he retired in 2006, passed away on the 9th of February, at the age of 89. He was suffering from age related diseases. Before laying his body to rest on the 11th evening at his home village of Kuttagulla (Kadiri Taluq, Anantapur District, Andhra Pradesh) it was kept for public viewing for two days. Thousands of people came from far flung areas to see their dear comrade one last time.

Comrade Rawoof, popularly known as ‘SAR’, leaves behind inspiring memories of a life wholly dedicated to the cause of the people, to revolution. While a student he was attracted to the Communist Party of India.  Those were the tumultuous years of the anti-colonial struggle and, most importantly, the great Telengana peasant armed struggle led by the communist party.   Soon enough comrade Rawoof became a party member and remained a communist throughout. He was dissatisfied by the CPI’s deviation to the electoral path. But, under discipline, he had to contest local elections and unwillingly became the first communist municipal chairman of Kadiri. True to his revolutionary character that post was transformed by him into one of a fighter. He refused to be cut off from the masses by the pomposity of office and, even more, firmly resisted all attempts to make him a tool of anti-people acts sought to be enforced through the local body.

When the rebellion within the CPI led to the formation of the CPI (Marxist) he immediately joined it. Soon enough he realised that this was nothing more than a disguised version of that old revisionism. Then the great peals of Naxalbari thundered in the Indian sky. Rawoof immediately rallied with the new revolutionary polarisation. Yet, confusion was being created by the centrist stand of Nagi Reddy who was then the most prominent leader seen as a supporter of the Naxalbari armed rebellion in Andhra Pradesh. This was quite a problem in the Rayalseema region, from where Nagi Reddy came, and, which was then Rawoof’s center of activity. Yet the comrade’s steadfast revolutionary convictions soon lead him to unite with those struggling against Nagi Reddy’s rightism. He linked up with the comrades in Srikakulam who were already carrying out armed struggle guided by comrade Charu Majumdar and became a member of the Communist Party of India (Marxist-Leninist). Following the directive of the party he left his occupation as a lawyer and became a professional revolutionary. He remained that till the very last years of his life; until he was forced to live under continuous medical supervision.

Rawoof was elected a member of the Andhra Pradesh State Committee of the CPI (M-L) in its State Conference in 1970. Though elected as a member of the delegation from AP to the 1970 Party Congress he couldn’t participate due to some technical glitches.  He remained a member of AP State Committee till his arrest in 1973. While in jail two significant developments led to a new chapter in Rawoof’s political life. The AP State Committee led by Kondapalli Seetharamiya (KS) openly called for a ‘suspension’ of armed struggle arguing that this was necessary for a reorganisation and re-launching of the armed struggle by utilising the new opportunities given by the post-Emergency situation. This was not consulted with Rawoof, though that was quite possible in the relaxed atmosphere existing after withdrawal of Emergency. As accounted by Rawoof in his summation, even while being in jail he made all efforts to contact KS and raise his objections to this proposal. They were not accepted. This was also a period when the international Marxist-Leninist movement was also grappling with the capitalist coup in China by the Teng-Hua clique and the Albanian Party’s efforts to utilise the emerging opposition to this as a means of attacking and rejecting Maoism (then termed as Mao Tsetung Thought). Except a few parties and organisations, most in the M-L camp either capitulated to one or the other of these anti-Marxist camps. The AP State Committee supported the Communist Party of China usurped by the Teng-Hua clique and upheld the Three Worlds Theory falsely attributed by them to Mao Tsetung. In view of these factors, Rawoof decided to rebel, break out and lead the formation of a new organisation, known as the AP Reorganisation Committee, CPI (M-L). The correctness of this step remains a matter of debate within the Maoist movement in India. Yet his determination to persist on the path of armed struggle and ideological sharpness in immediately grasping the full import of international developments can never be belittled. It was inspired by a great tradition set by Charu Majumdar. Its basic correctness is confirmed by history, even if certain aspects underlying that decision to rebel and the practical course he subsequently followed may be controversial.

The formation of the APROC under Rawoof’s leadership soon enough led to establishing ties with the Kerala State Committee which was holding similar positions. This led to the formation of the Reorganisation Committee, CPI (M-L) in 1979 (later renamed as Central Reorganisation Committee, CPI (M-L) in its 1st All-India Conference held in 1981). This party played an instrumental role in the struggle to defend Marxism-Leninism-Mao Tsetung Thought (as Maoism was then termed) at the 1st International conference of 1980 and later in the 1984 conference that led to the formation of the Revolutionary Internationalist Movement. In all of this Rawoof played an important role as a member of that party’s leading body. He was a staunch internationalist.

During this period Rawoof gave leadership to the development of armed struggle in AP, facing up to savage state repression which took the lives of many comrades. Rawoof himself was arrested in 1983 and jailed for 3 years and later for 4. (He was imprisoned for a total of 12 years during his plus five decades long revolutionary life.) Meanwhile he took up the struggle against the rightist positions being advanced by the CRC leadership. In 1985, while still in jail, he led a split against it when it formally launched itself on a disastrous course of liquidation. Later in 1989 he joined the CPI (M-L) Red Flag since it was accepting the 1970 program of the CPI (M-L). When it started deviating from these positions he struggled against this, finally leading to comrades of two States, AP and Karnataka, breaking off and forming the CPI (M-L) Naxalbari. They and the Maoist Unity Center, CPI (M-L) then merged in 1999, as CPI (M-L) Naxalbari. Rawoof was its Secretary till 2006.

Rawoof was a staunch follower of Charu Majumdar. His firm adherence to Marxism-Leninism-Maoism and loyalty to Charu Majumdar’s positions were his ideological mainstays, tempered with an intense hatred towards the oppressors. While firm in his ideological orientation, he was also critically aware of the shortcomings in his grasp and application. He frankly admitted in his summation report, “We failed to correctly implement the line of area wise seizure of political power…annihilations, which were not linked to the seizure of political power turned out to be only militant economism and the whole activity was roving guerrilla activity…”.  He accepted his own role in the setbacks and admitted that he “was given to spontaneity to extend the movement without preparing the cadres ideologically and organisationally and on questions of military line.” For various reasons, some beyond his control, this awareness could not be translated into a timely and deep going rectification.

If Rawoof had a track record of rebelling against what he saw as wrong line and leadership, this was never given to a narrow group mentality. That much is well proven by his efforts for unity, for building a unified all-India party. It was also proven by his keenness to value and learn from the revolutionary experiences of other Maoist parties, even when disagreeing with them. In a letter written to the CPI (M-L) Red Flag leadership he wrote, “CRC never discussed about the revolutionary movement led by different ML organisations, particularly PW, MCC and Party Unity, which are in armed struggle. It is very unfortunate that CRC is taking a very negative attitude towards PW… Is it not necessary that we should learn from both the positive and negatives aspects of the revolutionary movement led by that party, which has become the main target of state repression?” This broad heartedness, this steadfast Maoist attitude of learning even from those with whom one disagrees, will always shine as an example for generations of communists.

His communist qualities, capacity to integrate with the people, simple living, willingness for hardship and absolute faith in the party and the people have forever endeared him. Rawoof was amazing in his capacity to effortlessly bridge the age-gap and win over the young to the cause of revolution. For all the signs of aging so visible on him, his was not the ‘wrinkled gaze of the elderly’. There was never a distance, the aloofness of ‘seniority’, with them. If he was affectionately called ‘Thatha’ (grandfather) by young comrades, this was one who was quite the opposite in his relations with them.

Comrade S.A. Rawoof is no more with us, now physically. Already for the past few years, debilitated by growing dementia, he was in disconnect – unable to recognise his close associates, unable to meaningfully communicate with them. In the initial stages, the intense struggle he was waging to resist the advance of that condition could be seen in flashes of political terms in his broken conversations. But that too would soon end. It was cruel to stand witness to this communist fighter’s plight, his gaze now made vacant by disease. It was painful to recollect that sharp look and decisive voice, so stark in contrast to the dullness now seen. It was difficult to relate this indifferent person to that bundle of energy, that empathy and concern for the people and his comrades.

We honour this great communist revolutionary by dipping the Red Flag!

We honour him by dedicating ourselves even more to the realisation of the revolutionary aims he lived for, for his long cherished desire to achieve the unity of Maoists in India into a single party!

චිදම්බරන් කුමන්ත‍්‍රණකරුවෙකු ලෙස නම් කෙරේ

ඉන්දියාව-මරා දැමුණු මාඕවාදියෙකු වන අෂාඩ්ගේ බිරිඳ චිදම්බරන් කුමන්ත‍්‍රණකරුවෙකු ලෙස නම් කරයි

මාධ්‍යවේදී හෙම්චන්ද්‍ර පාන්ඩිව ද ඝාතනයට ලක් වුණු, ප‍්‍රහාරයට සම්බන්ධ වූ පොලිස් නිළධාරීන්ට එරෙහිව මිනීමැරුම් නඩුවක් ගොනු කිරීමට පද්මා දිවුරුම් ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කර තිබුණි. අෂාඩ් ලෙසින් හැඳින්වූ ඝාතනයට ලක් වූ මාඕවාදියෙකු වන චෙරිකුරි රාජ්කුමාර්ගේ බිරිඳ වන K. පද්මා බදාදා දින ස්වදේශ කටයුතු ඇමති P.චිදම්බරන් සහ අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් හි ඉහළ පොලිස් නිළධාරීන් 4 දෙනෙකු 2010 ජූලි 02 වන දින අදිලබාද් දිස්ත‍්‍රික්කයේදී ව්‍යාජ ගැටුමකින් නීති විරෝධීව නායකයා ඝාතනය කිරීමේ කුමන්ත‍්‍රණකරුවන් ලෙසට නම් කළහ.

අදිලබාද් අධිකරණයේ පළමු පන්තියේ මහෙස්ත‍්‍රාත් වරයෙකු වන මාරි දනම්මා ඉදිරිපිට ඇගේ ප‍්‍රකාශය සටහන් කළහ, පෙත්සම්කරු අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් පොලිස් අධ්‍යක්‍ෂ ජෙනරල් R.R.ගිරිෂ් කුමාර්, එමෙන්ම SIB DIG ෂෂිදාර් රෙඩ්ඩි, අදිලබාද් පොලිස් සුපිරිටැන්ඩන්ට් P. ප‍්‍රමෝද් කුමාර් සහ අතිරේකව විශේෂ පොළිස් නිළධාරී (මෙහෙයුම්) S. ත‍්‍රිපාති යන අය ද ස්වදේශ කටයුතු ඇමතිවරයාට අමතරව පෙත්සමට ඇතුළත් කළහ. අෂාඩ් ලෙසින් හැඳින්වූ ඝාතනයට ලක් වූ මාඕවාදියෙකු වන චෙරිකුරි රාජ්කුමාර්ගේ බිරිඳ වන K.පද්මා බදාදා දින ස්වදේශ කටයුතු ඇමති P. චිදම්බරන් සහ අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් හි ඉහළ පොලිස් නිළධාරීන් 4 දෙනෙකු 2010 ජූලි 02 වන දින අදිලබාද් දිස්ත‍්‍රික්කයේදී ව්‍යාජ ගැටුමකින් නීති විරෝධීව නායකයා ඝාතනය කිරීමේ කුමන්ත‍්‍රණකරුවන් ලෙසට නම් කළහ. පසුව සඳහන් කළ අයගේ බිරිඳ වන බබිතා පසුගිය වසරේ නොවැම්බර් 29 වන දින ඇගේ ප‍්‍රකාශය සටහන් කළහ.

මහේස්ත‍්‍රාත්වරයා පසුව වැඩිදුර සාක්‍ෂි සඳහා පෙත්සම විභාගයට ගැනීමට පෙබරවාරි 7 වන දිනට කල් තැබූහ. සාක්‍ෂිකරුවෙකු ලෙස නම්කොට ඇති, ස්වාමි අග්නිවාෂ් එම දිනදී මහේස්ත‍්‍රාත්වරයා ඉදිරිපිටදී සිය ප‍්‍රකාශය සටහන් කරනු ඇති.

ඉන්දියාවේ මහජන යුද්ධය ඉදිරියට!

ඉන්දියාවේ මහජන යුද්ධය ඉදිරියට!

මාඕවාදිහු චපාගේද්දා හි කෝෆි ඇඹරීමේ ඒකක පුපුරුවා දමති.

ගලිකොන්ඩා (Galikonda) ප‍්‍රාදේශීය කමිටුවේ මෙහෙයවීමෙන් සිදු කළ ප‍්‍රහාරයක් වාර්තා වී ඇත; වියලීම පිණිස අතුරා තිබූ කෝෆි ගෙඩි සහ ට‍්‍රැක්ටර්ස් ගිණි තබා ඇත. මිලීෂියා සාමාජිකයින් 50 දෙනෙකු කැටුව පැමිණී ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය (මාඕවාදීහි) සන්නද්ධ කාඩර්වරු 20 දෙනෙක් කෝෆී ඇඹරීමේ ඒකක දෙකක් සහ ගලිකොන්ඩා වේදි මන්දාල් වල චපාගෙද්දා හි අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් වන සංවර්ධන මණ්ඩලයට අයත් කෝෆි ඇඹරීමේ අංගනය පෙරදා රැයේ පුපුරුවා දමා ඇත. අංගනය පුරා වියළීම පිණිස අතුරා තිබූ කෝෆි සහ ට‍්‍රැක්ටර ගිණි තබා ඇත.

අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් වන සංවර්ධන මණ්ඩලයේ කලාප සහ ප‍්‍රදේශ කළමනාකරුවන් ආමන්ත‍්‍රණය කළ මාඕවාදී පක්‍ෂයේ නැගෙනහිර කලාප කමිටුව ප‍්‍රකාශ කළේ මෙම ප‍්‍රහාරය සිදු කළේ ව්‍යාජ සටන් (Fake encounter) වලින් පක්‍ෂ සාමාජිකයින් මරා දැමීමට සහ හරිත දඩයම් මෙහෙයුමට එරෙහිව විරෝධය දැක්වීමට සහ විෂාඛා ඒජන්සියේ නව පොලිස් ස්ථාන සහ පොලිස් මුර පොලවල් ඉදි කිරීම වහා නවතා දමන ලෙස බල කිරීමට බවයි. ඒවායේ අරමුණ කෝෆි වගාව නිසා අහිමිවුණු සිය අයිතීන් වෙනුවෙන් සහ යෝජිත බොක්සයිට් නිධි වලට එරෙහිව වන ගිරිජාන් (Girijans)  වරු මර්ධනය කිරීමයි. විෂාඛා ඒජන්සියෙන් පිටව යන ලෙසට අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් වන සංවර්ධන මණ්ඩලයට පක්‍ෂය බල කර සිටී. එමෙන්ම ඉහත ඉල්ලීම් අරභයා නැගෙනහිර කලාපයේ බ‍්‍රහස්පතින්දා දින පක්‍ෂය විසින් හර්තාලයක් කැඳවා ඇත.

වාර්තාවන විදියට ප‍්‍රහාරය මෙහෙයවා ඇත්තේ මාඕවාදී පක්‍ෂයේ ගලිකොන්ඩා ප‍්‍රදේශ කමිටුවේ නායකයන් වන අෂාඩ් සහ කවිතා, පක්‍ෂයේ අන්ද්‍රා ඔරිස්සා සීමාවේ විශේෂ කලාපයේ නිළ මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක රවි විසිනි. පුපුරණ ද්‍රව්‍ය භාවිතයෙන් යන්ත‍්‍රසූත‍්‍ර සහ ගොඩනැගිලි පුපුරවා දමා ඇත. අන්ද්‍රා ප‍්‍රදේශ් වන සංවර්ධන මණ්ඩලය ඇස්තමේන්තු කර ඇති ආකාරයට සිදුව ඇති පාඩුව රුපියල් ලක්‍ෂ 30කි. කෝෆි ඇඹරීමේ ඒකක පුපුරවා දැමීමෙන් පසු රැස්වීමක් පැවැත්වීමට සිදුවන බව මාඕවාදීන්ට පවසා ඇත.